Κυβερνητικός αυταρχισμός και αναλγησία

Κυβερνητικός αυταρχισμός και αναλγησία

Επεισόδια στο Μανταμάδο Λέσβου, ανάμεσα σε κατοίκους που διαδηλώνουν κατά της δημιουργίας κλειστής δομής φιλοξενίας μεταναστών και στα ΜΑΤ. Οι αστυνομικές δυνάμεις που συνοδεύουν τα μηχανήματα τα οποία προορίζονται για να  διαμορφώσουν το χώρο στη θέση Καράβα, έκαναν χρήση χημικών για να διαλύσουν τους κατοίκους.Νωρίτερα τα ξημερώματα, συγκρούσεις έγιναν και στο λιμάνι της Μυτιλήνης.

Στο Μανταμάδο έχει συγκροτηθεί Επιτροπή Αγώνα κατά της δημιουργίας της κλειστής δομής.

Επεισόδια έγιναν και στη Χίο για τον ίδιο λόγο.

Η Κυβέρνηση, αντί για αποσυμφόρηση, επιβαρύνει και υποβαθμίζει και άλλο τα ακριτικά νησιά με κλειστά κέντρα, η δημιουργία των οποίων τα καθιστά φυλακές και αποθήκες ψυχών.

Η Χ.Δ. εξαρχής είχε ταχθεί κατά της δημιουργίας των λεγόμενων  “δομών φιλοξενίας” στα νησιά. Όπως ο υπόλοιπος κόσμος οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες του έναντι της Ελλάδας, το ίδιο οφείλει να πράξη και η υπόλοιπη χώρα απέναντι στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου.

Διατηρείται το ληστρικό επιτόκιο 15% στη νέα πάγια ρύθμιση

Διατηρείται το ληστρικό επιτόκιο 15% στη νέα πάγια ρύθμιση

Από το τέλος του μήνα αλλάζει η πάγια ρύθμιση για τις οφειλές στην Εφορία, με την αύξηση των δόσεων από 12 σε 24 για τις τακτικές οφειλές και 24 σε 48 για τις έκτακτες (π.χ. φόρος κληρονομίας ή δωρεάς). Θετική καταρχήν η μεταβολή, με δεδομένο ότι η υπερφορολόγηση είχε καταστήσει μη λειτουργική τη ρύθμιση.

Όμως, παραμένει για την περίπτωση καθυστέρησης ενός μηνός η επιβάρυνση του 15% επί του ποσού της δόσης. Μια επιβάρυνση ληστρική και τοκογλυφική, αφού αντιστοιχεί στο (15Χ12=) 180% ετησίως, σε μια περίοδο με μηδενικά επιτόκια. Σε περίπτωση δε που ο φορολογούμενος αδυνατεί να καταβάλει δύο δόσεις σ’  ένα μήνα, μέχρι το πέρας της ρύθμισης, ώστε να έρθει αυτή στα ίσα της, το 15% θα επιβαρύνει σχεδόν όλη τη ρυθμιζόμενη οφειλή, μόνο με ένα μήνα καθυστέρηση!

Είναι καιρός το Κράτος να πάψει να φέρεται σαν αρχιτοκογλύφος στους πολίτες, τη στιγμή μάλιστα που το ίδιο δανείζεται με μηδενικά επιτόκια.

Με φανταστικό χρήμα λειτουργούν οι τράπεζες

Με φανταστικό χρήμα λειτουργούν οι τράπεζες

ΣΥΖΉΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΏΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΛΑΘΡΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΖΕΡΒΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΝΑΛΥΤΗ ΜΙΧΑΛΗ ΚΟΥΤΟΥΖΗ

Συνεχίζουμε τη δημοσίευση της συζήτησης του Κώστα Μπλάθρα και του Γιάννη Ζερβού με τον πολιτικό αναλυτή Μιχάλη Κουτούζη. Στο προηγούμενο μέρος (φύλλο 1048), ο κ. Κουτούζης είχε επισημάνει ότι «η μόνιμη συστημική κρίση δίνει την εντύπωση ότι το χρήμα είναι σπάνιο, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Συσσωρεύεται σε μηχανισμούς που κανένας δεν αγγίζει…»
-Και ποιοι είναι αυτοί οι μηχανισμοί που κανένας δεν μπορεί να αγγίξει;
Είναι αυτοί οι μηχανισμοί που αναγκάζουν τις Κυβερνήσεις να ακολουθούν νεοφιλελεύθερη πολιτική, όπως οι Τράπεζες…
Στην Ευρώπη γνωρίζουν καλά ότι πρέπει να δοθεί ώθηση στην κατανάλωση, και να αυξηθούν οι μισθοί, στην ίδια τη Γερμανία, για να μη βρίσκεται συνέχεια σε κατάσταση εξαγωγής και να έχει ένα πληθυσμό καταναλωτή για τα προϊόντα της όπως η Κίνα και η Ιαπωνία.
Μετέτρεψαν την αξία της εργασίας σε τζόγο
Με την πολιτική λιτότητας που ξεκίνησε η Σοσιαλδημοκρατία, επιμένουν στις περικοπές, όπως της κοινωνικής ασφάλισης. Αντί για τις παροχές του κοινωνικού κράτους, δίνουν στον κόσμο τη δυνατότητα να δανειστεί πολύ χαμηλά. Έτσι, μετέτρεψαν την αξία της εργασίας σε τζόγο, ώστε το δάνειο να πολλαπλασιάζει τη δυνατότητα να γεννούνται καινούργια χρήματα.
Πώς λειτουργεί ένα δάνειο; Πάω για παράδειγμα στην Τράπεζα και ζητώ λ.χ. 100.000 ευρώ. Η Τράπεζα λέει ναι, θα μου το δώσεις πίσω σε 20 χρόνια με τόκο. Η Τράπεζα αυτή πάει στην κεντρική Τράπεζα και λέει: Σας δίνω το δικαίωμα να εκδώσετε 100.000 και άλλες 100.000 αν δεν σας φτάνει. Οπότε, το δάνειο είναι εκατό χιλιάδες, συν εκατό την ίδια μέρα, συν άλλα εκατό σε είκοσι χρόνια από τους τόκους συν εκατό από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Οικονομία τζόγου εκτός πραγματικότητας
-Δηλαδή αυξάνει η περιουσία της Τράπεζας. Αυτό δεν είναι φανταστικό χρήμα;
Είναι φανταστικό χρήμα, αλλά έτσι λειτουργούν οι Τράπεζες. Πώς έγινε η κρίση του 2008; Προκλήθηκε όταν τα χρέη μετατράπηκαν σε οικονομικό προϊόν. Εγώ σού δανείζω λεφτά ξέροντας ότι δεν είσαι φερέγγυος. Όμως, αφού σού δανείζω λεφτά, μπορώ να τα βάλω στην αγορά, θα μού δώσει και η κεντρική Τράπεζα, θα μπορώ να εκδώσω και χρήμα (με τιτλοποίηση). Γιατί λοιπόν να μη τα δώσω σ’ εσένα;
Το δάνειο ενός Ισπανού για να πάρει σπίτι στη Μαδρίτη ή στη Σαραγόσα, θα το πάρει κάποιος στο Χονγκ Κονγκ για να το παίξει στο Χρηματιστήριο και να το πουλήσει σε μεγαλύτερη τιμή. Έτσι, ανεβαίνει η τιμή του δανείου άσχετα με τη αξία του προϊόντος. Το τελευταίο πράγμα που απασχολεί την Τράπεζα, είναι να πάρει πίσω τα χρήματα που έχει δανειστεί. Μέχρι να γίνει αντιληπτό ότι το δάνειο δεν είναι φερέγγυο προϊόν και δεν μπορεί να πάρει πίσω τα χρήματα απ’ αυτόν που δανείστηκε. Και τότε, όλη η διαδικασία ξεχνιέται, ξαφνικά θυμούνται αυτόν που δανείστηκε για να αγοράσει το σπίτι του και λένε: Θα πληρώσεις εσύ. Αυτός είναι ο μόνος που θα πληρώσει σε πραγματικό χρήμα και θα του πάρουν και το σπίτι…
Γι’ αυτό και σήμερα είμαστε σε μια οικονομία τζόγου που δεν βασίζεται σε καμμία πραγματικότητα.
Μέσο μεταφοράς πλούτου στην Ολιγαρχία το αρνητικό επιτόκιο
Εδώ και δέκα πέντε- είκοσι χρόνια, η μεταφορά πλούτου από τους πιο φτωχές και μεσαίες τάξεις στις πιο πλούσιες είναι συστηματική με διάφορα κόλπα.
Ένα από αυτά τα συστηματικά χαράτσια έχει να κάνει με τη ιδιωτική ασφάλιση:
Οι ασφαλιστικές εταιρίες, στη Γαλλία, στη Γερμανία και στην Αμερική, είναι εκ του νόμου «μαξιλάρια» του χρέους. Έχουν θεσμική υποχρέωση να δανειοδοτούν το Κράτος με τα χρήματα των ασφαλισμένων τους και παίρνουν πίσω τα δανεικά με κρατικά ομόλογα. Όμως, ενώ παλαιότερα το επιτόκιο δανεισμού έφτανε το 2-4%, σήμερα το επιτόκιο είναι σχεδόν μηδενικό ή αρνητικό. Έτσι, δεν υπάρχει πια η εισροή του χρήματος που υπήρχε παλιότερα. Οι ασφαλιστικές εταιρίες δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες των ασφαλισμένων τους και έτσι αυξάνεται το κόστος και της ιδιωτικής ασφάλισης.
Πολλές ασφαλιστικές εταιρίες είναι έτοιμες να βαρέσουν κανόνι. Είναι αντιληπτό στον κόσμο του Χρηματιστηρίου ότι πρέπει να σταματήσει αυτό το παιχνίδι. Ίσως η επόμενη κρίση να προέλθει από την αδυναμία των ασφαλιστικών εταιριών να καλύψουν τις ανάγκες του κόσμου. Πολλές μεγάλες εταιρίες είναι σε κρίση σήμερα
-Ας πάμε στο γεωστρατηγικό περιβάλλον. Τι γίνεται σήμερα με την Ευρώπη και τον κόσμο; Κάποιες σταθερές μετά τον Β’ παγκόσμιο Πόλεμο ανατρέπονται.
Η γεωπολιτική συνδέεται με την οικονομία. Όλα τα σημάδια που δείχνουν ότι υπάρχει πρόβλημα, περνάνε στο χρηματοοικονομικό επίπεδο.
Οι «μικρομεσαίοι» περιφερειακοί ιμπεριαλιστές
Οι γεωπολιτικές αυτές αλλαγές διαμορφώνουν ορισμένες καταστάσεις. Απ’ αυτές, εμάς μας ενδιαφέρει ότι από την Ευρώπη και τα βασικά κράτη-μέλη απουσιάζουν η πολιτική βούληση και η βούληση σύγκρουσης. Αφήνει στο έλεος του Θεού μέρη συνδεδεμένα με την ιστορία της Ευρώπης όπως η Μέση Ανατολή ή η Αφρική. Δεν έχει παρουσία σε μέρη όπου είχε κάποιο ρόλο να παίξει, όπως ο Λίβανος, η Συρία, το Ιράκ, Λιβύη…Αυτή η υποχώρηση αναδεικνύει τους λεγόμενους «ενδιάμεσους ιμπεριαλιστές»: Ισραήλ, Τουρκία και Ιράν. Σήμερα τίποτα δεν λύνεται στην περιοχή, αν αυτές οι χώρες δεν συμφωνήσουν.
Από τις γενικές παγκόσμιες συγκρούσεις έχουμε φτάσει στις τοπικές. Αυτό δεν το έχουν συλλάβει και αποδεχθεί ακόμη η Ευρώπη και η Αμερική. Το έχει συλλάβει η Ρωσία ως γνώστης των περιφερειακών θεμάτων.
Στις εκλογές, όταν αντί 80% ψηφίζουν 40%, βγαίνει το «Εθνικό Μέτωπο». Έτσι και με τη γεωπολιτική, φεύγει ο ένας, φεύγει ο άλλος και αυτός που μένει κι έχει συνείδηση του θέματος επιβάλλει και κερδίζει τη δική του λύση. Και αυτός είναι η Ρωσία.
Έτσι, την ευρω-αγγλοσαξωνική εποπτεία της περιοχής ενός αιώνα, αντικαθιστά σήμερα μια εποπτεία που είναι ρωσική, τουρκική, ιρανική και ισραηλινή. Αυτό σημαίνει ότι όταν οι μεγάλες χώρες με συμφέροντα στην περιοχή θέλουν να βρουν μια λύση, πρέπει να περάσουν από εκεί. Είναι δέσμιοι των δευτεροκλασάτων ιμπεριαλιστών.
Παρ’ ότι η Αμερική ασχολείται περισσότερο με την ανατολική Ασία και τον Ειρηνικό, το ίδιο συμβαίνει με χώρες όπως η Ινδονησία, οι Φιλιππίνες, το Βιετνάμ στον Ειρηνικό. Εμείς δεν το καταλαβαίνουμε γιατί είμαστε μακριά. Και εκεί, μέσα από την Κίνα, καθορίζονται νέες γεωπολιτικές στρατηγικές, στις οποίες η Δύση δεν είναι σε θέση να αντιδράσει.
Καθορίζονται νέες γεωπολιτικές στρατηγικές με την έγκριση των «μικρομεσαίων», οι οποίοι στην περιοχή δεν είναι καθόλου «μικρομεσαίοι». Το Ιράν έχει πολιτική εδώ και αιώνες. Σήμερα, μοχλοί αυτής της εξωτερικής πολιτικής είναι οι σιιτικές κοινότητες, η Χεζμπολά, το πετρέλαιο. Όταν κάτι δεν πάει καλά προχωρά σε καταστάσεις βίαιες, όταν πάει καλά, σε καταστάσεις ήπιες. Αυτές οι καταστάσεις αναγκάζουν τις μεγάλες χώρες να έχουν λόγο πολιτικό, αλλά κι ένα είδος διακριτικής συμφωνίας με όλες αυτές τις δυνάμεις.
Σήμερα σε Χώρες στις οποίες θα μπορούσε να μπει ένα φρένο όπως η Τουρκία, δεν μπορεί να μπει. Η αδυναμία της Ευρώπης είναι τόσο μεγάλη, που το πρόβλημα των μεταναστών είναι πιο σημαντικό από αυτό των γεωπολιτικών ισορροπιών της Μέσης Ανατολής.
Αδυναμία και παρακμή της Ευρώπης
Είναι δύσκολο να καταλάβει ο κόσμος πώς γίνεται δυνάμεις που σε τέσσερα χρόνια νίκησαν το ναζισμό με την ισχυρή πολεμική μηχανή και βιομηχανία, να μη μπορούν να βρουν λύση σε χώρες όπως το Αφγανιστάν εδώ και δέκα πέντε είκοσι χρόνια. Ή να δέχονται τα αντιδημοκρατικά αίσχη και τους εκβιασμούς της Τουρκίας επειδή φοβούνται να μπουν 15-20.000 μετανάστες στην Ευρώπη.
Όταν η Ευρώπη αδυνατεί σήμερα να δώσει λύσεις ή έστω απαντήσεις σε σύνθετα γεωπολιτικά προβλήματα, πώς είναι δυνατό να πείσει τον κόσμο ότι οι λύσεις που προτείνει γι’ αυτόν είναι οι σωστές; Αφού αδυνατεί να κάνει το παραμικρό. Το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι ότι δεν έχει πολιτική, αλλά ότι είναι παράλυτη.
-Ποια είναι η αιτία γι’ αυτό;
Από τη θεωρία του χάους… Από εκεί που δεν το περιμένει κανείς. Κανένας δεν περίμενε ότι Brexit θα γίνει, κανένας δε περίμενε ότι στην Ιταλία θα βγουν κυβερνήσεις που αμφισβητούν την κυρίαρχη λογική, κανένας δεν περίμενε ότι στην Πολωνία και στην Ουγγαρία ο κόσμος θα πει ότι δεν μας ενδιαφέρει τι λέτε εσείς για τη δημοκρατία και την ελευθερία του λόγου και κάνουμε αυτό που θέλουμε. Η Ευρώπη είναι σε τέτοιο βαθμό παράλυτη, που ούτε τα εσωτερικά της προβλήματα δεν μπορεί να λύσει. Ούτε μια Κομισιόν δεν μπορεί να αναδείξει, σήμερα ακόμα (6.11.2019) λειτουργεί με την Κομισιόν πριν από τις Ευρωεκλογές, σε τέτοιο βαθμό έχει παραλύσει.
-Δηλαδή, υπάρχει παρακμή…
Η παρακμή είναι δεδομένη. Γι’ αυτό και έχουν πέραση ισχυρές λύσεις της Ακροδεξιάς. Βγαίνει ο Μακρόν, ετοιμάζει από τώρα σύγκρουση και λέει: Ή εγώ, ή η Μαρίν Λεπέν. Τι σημαίνει αυτό; Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη…Πόσες φορές θα δεχτεί το δίλημμα ο γαλλικός λαός; Στο τέλος δεν θα πάει να ψηφίσει και θα βγει η Λεπέν.

Η βία στα σχολεία γέννημα του συστήματος

Η βία στα σχολεία γέννημα του συστήματος

του Απόστολου Παπαδημητρίου*

Η γενιά των αδιεξόδων, και όχι των 750 €, ανδρώθηκε και δημιούργησε οικογένεια. Οι γόνοι τους φοιτούν στο δημοτικό και στο γυμνάσιο. Εκεί εκδηλώνουν την κακή οικογενειακή ανατροφή σε βάρος των συμμαθητών τους. Ναι, η σχολική βία καλλιεργείται πρωτίστως στο σπίτι.

Όνειρα τσακισμένα των γονέων, ανασφάλεια, ανεργία και αδυναμία αντιμετώπισης των οικογενειακών υποχρεώσεων επιφέρουν αναστάτωση στην οικογένεια. Το γνωμικό, όπου φτώχεια και γκρίνια έχει γενική ισχύ, σε κοινωνίες, που έμαθαν τους πολίτες τους στον καταναλωτικό τρόπο βίου στερώντας τους παράλληλα τη δυνατότητα να τον απολαύσουν. Η παραβατικότητα των γονέων ή, συνηθέστερα, του πατέρα, οι διαρκείς συγκρούσεις του ανδρογύνου, οι βρισιές και η χρήση βίας από τον «ισχυρό άνδρα» τραυματίζουν βαριά τα παιδιά. Και αυτά σπεύδουν να μιμηθούν τους γονείς τους, τα αιώνια πρότυπα.

Ο «μεγάλος παιδαγωγός» 

Ακόμη και αν δεν είναι μάρτυρες σκηνών, όπως αυτές που περιγράψαμε, είναι ο «μεγάλος παιδαγωγός», η μικρή οθόνη δηλαδή, η οποία μυεί τα παιδιά στη χρήση της βίας. Και το ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο κρίνει ορθό να προβάλλονται τα άθλια έργα της
χολλυγουντιανής υποκουλτούρας, στα οποία έντονη είναι η χρήση βίας και η αντιπαράθεση των γονέων, που καταλήγει στη διάλυση της οικογένειας. Στις ΗΠΑ έχουμε και χρήση όπλων στα σχολεία, με συνέπεια ακόμη και θανάτους μαθητών! Πλείστα όσα ηλεκτρονικά παιχνίδια εθίζουν τον άγουρο χρήστη στην εξόντωση «κακών» αντιπάλων! Και αυτό θέλει να το επαναλάβει στον
πραγματικό βίο, όπου κακοί είναι οι αδύναμοι, επί των οποίων ασκείται η βία, το μπούλιγκ επί το ελληνικότερο. Ζούμε τη νεοβαρβαρότητα της μη αποδοχής του αδυνάμου, ο οποίος πρέπει να ριχτεί στον καιάδα ή να οδηγηθεί στα κρεματόρια!
Η Πολιτεία και οι υπηρέτες του συστήματος κρύβουν επιμελώς την ευθύνη τους. Προβάλλουν βέβαια το συμβάν, αλλά δεν αναζητούν τα αίτια.
Η εποχή της αντιεπιστημονικής δοξασίας του γεννημένου εγκληματία έχει παρέλθει. Κάποιοι ευθύνονται για τα παιδιά που ασκούν βία. Είναι και αυτά θύματα. Ας γίνει κάποια οικογενειακή έρευνα. Ας μας παρουσιάσουν οι λάγνοι για προβολή ερεθιστικών ειδήσεων την έρευνά τους στο οικογενειακό περιβάλλον των δραστών. Ας μιλήσουν οι διδάσκοντες για την μέχρι την έκρηξη της βίας συμπεριφορά των μαθητών στις αίθουσες διδασκαλίας. Ας πάψουν να χαρακτηρίζουν τα περιστατικά μεμονωμένα και ας τολμήσουν να γνωστοποιήσουν ότι οι προϊστάμενοι κωφεύουν στις αναφορές για την έξαρση της βίας στα σχολεία μας. Πρόσφατα γράφηκε ότι στη Θεσσαλονίκη το 65% των μαθητών υπήρξαν θεατές περιστατικών βίας και το 29% έχει ασκήσει ή έχει δεχθεί βία! Στην Αθήνα δεν θα είναι καλύτερη η κατάσταση.
Η εξουσία του χρήματος
Το αρμόδιο υπουργείο ανακοίνωσε ότι θα επιληφθεί του θέματος. Προβλήθηκαν και 15 μέτρα, που θα αποτελέσουν ασπίδα κατά του εκφοβισμού στο σχολείο. Δεν νομίζω ότι θα αποδώσουν στο ελάχιστο. Εκείνο που θα δούμε στο μέλλον είναι να αυξάνουν τα κρούσματα βίας και να γίνονται πιο άγρια με θύματα ακόμη και διδάσκοντες! Ούτε η έκκληση στα παιδιά θύματα να τολμήσουν
να καταγγείλουν, ούτε η επιμόρφωση των διδασκόντων ούτε η αξιοποίηση ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών μπορούν να καταστείλουν τη βία.
Αυτή θα ογκώνεται στο μέτρο που η κοινωνία καταρρέει, οι αξίες, πλην του χρήματος, της μόνης του συστήματος εξουσίας, καταρρακώνονται. Ευνοείται η διάλυση της οικογένειας και η βία ακόμη και σε πραγματικό χρόνο (πόλεμος) προβάλλεται στη μικρή οθόνη.
Εμείς παραμένουμε αδιόρθωτοι με τη βεβαιότητα ότι γνωρίζουμε να διαχειριζόμαστε προβλήματα, τα οποία έχουν καταστεί από καιρό δυσεπίλυτα, καθώς εμμένουμε πεισματικά να πορευόμαστε καλλιεργώντας το έδαφος για την όξυνσή τους.

* “Χριστιανική” 19 Φεβρουαρίου 2020 φύλλο 1051

Πορτογαλία: Ναι στην ευθανασία από νεοφιλελεύθερους και μαρξιστές

Πορτογαλία: Ναι στην ευθανασία από νεοφιλελεύθερους και μαρξιστές

Την αποποινικοποίηση της ευθανασίας ενέκρινε η πορτογαλική Βουλή, υπερψηφίζοντας επί της αρχής πέντε νομοσχέδια βάσει των οποίων αυτός που ζητά τον τερματισμό της ζωής του πρέπει να είναι ενήλικας, χωρίς προβλήματα νοητικά και να βρίσκεται σε μια κατάσταση πόνου διαρκούς και αφόρητου λόγω ασθένειας ή τραύματος ανίατου και θανατηφόρου.

Μετά από τετράωρη συζήτηση τα νομοσχέδια υπερψηφίστηκαν από το κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα, το μαρξιστικό “Μπλόκο της Αριστεράς”, το κόμμα υπέρ των δικαιωμάτων των ζώων “Λαός, ζώα και φύση”, οι Οικολόγοι και η νεοφιλελεύθερη “Φιλελεύθερη Πρωτοβουλία”.

Κατά τη συζήτηση, μαζική διαδήλωση διαμαρτυρίας Χριστιανών πολιτών έλαβε χώρα, με σύνθημα “Η ευθανασία δεν βάζει τέλος στον πόνο, βάζει τέλος στη ζωή”.

Τώρα τα νομοσχέδια θα περάσουν από τις επιτροπές της Βουλής για να διαμορφωθούν στις λεπτομέρειές τους, πριν αποκτήσουν ισχύ νόμου.

Η ζωή ως απόλυτη αξία συνεχώς απαξιώνεται, στο όνομα του δικαιωματισμού. Και δεν είναι τυχαίο ότι νεοφιλελεύθεροι και μαρξιστές συνασπίστηκαν υπέρ των νομοσχεδίων, στη βάση της κοινής υλιστικής λογικής τους.  .

ΦΩΤΟ:  Διαδηλωτές κατά της ψήφισης των νομοσχεδίων

 

Φύλλο 1051-Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2020

Φύλλο 1051-Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2020

ΝΑ ΜΗ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΜΑΣ

Μαζικό ξερίζωμα τῶν ἀνθρώπων

Κυκλοφορεῖ μὲ τὸν παραπάνω τίτλο τὸ νέο φύλλο τῆς 19ης Φεβρουαρίου 2020 τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ», στὸ κύριο ἄρθρο τοῦ Γιάννη Ζερβοῦ, ὅπου τονίζεται, μεταξὺ ἄλλων:

«… Ἀντικείμενο τοῦ μίσους, στόχος καὶ ἀποδιοπομπαῖος τράγος, ἀναλώσιμο προϊὸν γίνεται ὁ ἀδύναμος καὶ ὁ ἀδικημένος. Βολικὸς ἀποπροσανατολισμὸς ἀπὸ τὶς εὐθύνες τῶν ἰσχυρῶν τοῦ κόσμου τούτου: Τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ποὺ μετατρέπει τὴ χώρα μας σὲ ἀποθήκη ψυχῶν, τῆς Διεθνοῦς Ὀλιγαρχίας ποὺ ἀπομυζᾶ τὶς χῶρες τοῦ Τρίτου Κόσμου καὶ ὑποκινεῖ πολέμους. Εὔκολη λύση ἡ «μαγκιὰ» πρὸς τοὺς ἀδύναμους, ἰδίως ὅταν συνδυάζεται μὲ τὶς «ὑποκλίσεις» στοὺς ἰσχυρούς..»

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Γραφτείτε συνδρομητές για να διαβάσετε ολόκληρο το φύλλο

Details

Μαζικὸς ξεριζωμὸς τῶν ἀνθρώπων: Νὰ μὴ χάσουμε τὴν ἀνθρωπιά μας

Μαζικὸς ξεριζωμὸς τῶν ἀνθρώπων: Νὰ μὴ χάσουμε τὴν ἀνθρωπιά μας

τοῦ ΓΙΑΝΝΗ ΖΕΡΒΟΥ*

«Οἱ ἄνθρωποι κρίνονται ἀπὸ τὸν Χριστὸ μὲ βάση τὴν ἀνθρωπιά τους.», τονίζει σὲ ὁμιλία του στις 13 Φεβρουαρίου τοῦ 1972, ὁ Ἄντονι Μπλούμ, ἀναφερόμενος στὴν «Παραβολὴ τῆς μελλούσης Κρίσεως». (Στὸ φῶς τῆς κρίσης τοῦ Θεοῦ: Πορεία ἀπὸ τὸ Τριώδιο στὴν Ἀνάσταση, 1η ἔκδοση, ἐκδ. Ἐν πλῶ, Ἀθήνα, 2009)
«Πολλοὶ ἄνθρωποι συχνὰ θεωροῦν πὼς ἡ σπουδαιότερη πλευρὰ τῆς θρησκείας εἶναι οἱ τελετουργίες καὶ τὰ ἔθιμα, ἡ ὀμορφιὰ τῶν ἀκολουθιῶν, ἡ δυνατότητα συνάντησης μὲ τὴν ἱερότητα, τὸ οὐράνιο καὶ τὸ θεῖο. Ἡ παραβολὴ ὅμως τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴ Μέλλουσα Κρίση ἀποκαλύπτει πὼς ὅλα αὐτά, ἂν δὲ βασίζονται στὴν ἀγάπη καὶ ἂν δὲν κατευθύνονται πρὸς τὴν ἀγάπη, κάνουν τὴ θρησκεία ἄκαρπη, ἀχρείαστη, κενὴ καὶ πεθαμένη.», τονίζει ὁ π. Αλέξανδρος Σμέμαν. (Ἑορτολόγιο–Ἐτήσιος ἐκκλησιαστικὸς κύκλος, Ἀκρίτας, Ἀθήνα 2005)
«Τελικά, ἡ ἀγάπη θὰ εἶναι ὁ κριτής, συμπληρώνει. Ὄχι βέβαια ἡ ἀφηρημένη ἀγάπη γενικὰ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ἀλλὰ ἡ ἀγάπη γιὰ κάποιον ζωντανὸ καὶ συγκεκριμένο ἄνθρωπο.»
«Σήμερα, ἡ Χριστιανικὴ ἀγάπη ἔχει φοβερὰ διαστραφεῖ ἀπὸ μιὰ κοινωνία, ἡ ὁποία, στὸ ὄνομα τῆς ἀγάπης γιὰ μιὰ ἀφηρημένη ἀνθρωπότητα, δὲν μᾶς καλεῖ νὰ ἀγαπᾶμε, ἀλλὰ νὰ διώκουμε τοὺς ἄλλους, μᾶς διατάζει νὰ τοὺς θεωροῦμε ὡς ἐχθρούς, ὥστε ἀκόμη καὶ τὸ ἔλεος καὶ ἡ συμπάθεια πρὸς αὐτοὺς νὰ θεωρεῖται ἔγκλημα.»

«Τὰ ὄνειρα γιὰ τὴν εὐτυχία μιᾶς ἀφηρημένης ἀνθρωπότητας, ὄχι μόνο θὰ παραμείνουν ὄνειρα, ἀλλὰ θὰ μετατραποῦν σὲ ἐφιάλτες μίσους καὶ κτηνωδίας ἂν ἡ ἀγάπη καὶ ἡ φροντίδα μας δὲν ἀπευθύνονται κατ’ ἀρχὰς σὲ συγκεκριμένους ἀνθρώπους, ὄχι θεωρητικά, ἀλλὰ μὲ τὸν πιὸ συγκεκριμένο δυνατό τρόπο». Ο Χριστός λέει, «ἐπείνασα…, ἐδίψησα…, ἠσθένησα…, ἐν φυλακῇ ἤμην…,». Τί ἄλλο μπορεῖ αὐτὸ νὰ σημαίνει, ἂν ὄχι ὅτι ὁ Χριστὸς ἅπαξ διὰ παντὸς ταυτίστηκε μὲ τὸν κάθε ἄνθρωπο καὶ γι’ αὐτὸ ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ «ἡ ἀδύνατη δυνατότητα» τοῦ νὰ βλέπεις, νὰ ἀναγνωρίζεις, νὰ συναντᾶς τὸ Χριστὸ σὲ κάθε ἄνθρωπο.»
Αὐτοὶ οἱ φωτισμένοι καὶ διαχρονικοὶ λόγοι, παραπέμπουν στὸν προβληματισμὸ ποὺ δημιουργεῖ ἡ ὄξυνση τοῦ μεταναστευτικοῦ προβλήματος στὴν Ἑλλάδα τὸν τελευταῖο καιρό. Οἱ χειμαζόμενοι ἀδελφοί μας, συλλήβδην στοχοποιοῦνται ὡς ἐν δυνάμει ἐχθροί, οἱ ὁποῖοι δῆθεν μετακινοῦνται βάσει σχεδίου ἐξισλαμισμοῦ τῆς Ἑλλάδας. Στὸ πλαίσιο αὐτό, δὲν διστάζουν κάποιοι νὰ προτείνουν ἀκόμα καὶ ἐπαναπροωθήσεις ποὺ θέτουν σὲ κίνδυνο τὴν ἀνθρώπινη ζωή. Εἶναι γνωστὸ ὅτι λόγω τῆς ἐγγύτητας μὲ τὰ μικρασιατικὰ παράλια, οἱ πρόσφυγες καὶ μετανάστες χρησιμοποιοῦν φουσκωτὰ πλεούμενα, τὰ ὁποῖα ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ μποροῦν νὰ ἀνατραποῦν.
Ἀντικείμενο τοῦ μίσους, στόχος καὶ ἀποδιοπομπαῖος τράγος, ἀναλώσιμο προϊὸν γίνεται ὁ ἀδύναμος καὶ ὁ ἀδικημένος. Βολικὸς ἀποπροσανατολισμὸς ἀπὸ τὶς εὐθύνες τῶν ἰσχυρῶν τοῦ κόσμου τούτου: Τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ποὺ μετατρέπει τὴ χώρα μας σὲ ἀποθήκη ψυχῶν, τῆς Διεθνοῦς Ὀλιγαρχίας ποὺ ἀπομυζᾶ τὶς χῶρες τοῦ Τρίτου Κόσμου καὶ ὑποκινεῖ πολέμους. Εὔκολη λύση ἡ «μαγκιὰ» πρὸς τοὺς ἀδύναμους, ἰδίως ὅταν συνδυάζεται μὲ τὶς «ὑποκλίσεις» στοὺς ἰσχυρούς.
Ἐμεῖς δὲν πρόκειται νὰ προσχωρήσουμε σ’ αὐτὴ τὴν πολλαπλῶς «προσκυνημένη» στάση. Ἡ ἀνθρωπιά μας εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη βάση γιὰ κάθε πλαίσιο ἀντιμετώπισης καὶ λύσης τοῦ προβλήματος. Δεδομένο εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι ὁ προορισμὸς τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν, ἀλλὰ πέρασμα. Στὴ βἀση αὐτὴ πρέπει νὰ γίνει ἡ ἐπεξεργασία τῶν λύσεων, ὥστε εἴτε νὰ μεταβοῦν στοὺς προορισμούς τους, εἴτε νὰ ἐπαναπατρισθοῦν. Τοῦτο θὰ γίνει μεθοδικὰ καὶ σταδιακά, μὲ τὴν ὀφειλόμενη πίεση πρὸς τοὺς πραγματικοὺς ὑπεύθυνους, τοὺς ἰσχυροὺς τοῦ κόσμου τούτου.
Γιὰ νὰ ὑπάρξει διεθνὴς ἀντιμετώπιση τῶν αἰτίων ποὺ προκαλοῦν μαζικὲς μετακινήσεις πληθυσμῶν σὲ ὅλο τὸν κόσμο: τῶν τοπικῶν πολέμων, τῆς κραυγαλέας ἀνισότητας, τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς. Γι’ αὐτὸ ξεριζώνονται μαζικὰ οἱ ἄνθρωποι, ἀπὸ ὑπέρτατη ἀνάγκη νὰ ἐπιβιώσουν, ὄχι καθ’ ὑπόδειξη ὀργανωτῶν πάσης φύσεως σχεδίων.
Γιὰ νὰ ἀναλάβουν ὅλες οἱ χῶρες τῆς Ε.Ε. τὸ μερίδιο τῆς εὐθύνης ποὺ τοὺς ἀναλογεῖ, μὲ τὴν ἰσοκατανομὴ τῶν προσφύγων.
Ἀπὸ τὸ 2016, ἡ Χ.Δ. ἔχει προτείνει συγκεκριμένους ἄξονες γιὰ τὴν ὑπεύθυνη ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος, ποὺ εἶναι προπανὸς πρόβλημα ἀνθρώπινο: Ἄμεση κατάργηση τῶν «χὸτ σπότ» τῶν νησιῶν, διασπορὰ στὴν ἐνδοχώρα μὲ τρόπο ὥστε νὰ μὴ διαταράσσεται ἡ ζωὴ τῶν τοπικῶν κοινωνιῶν, διαφύλαξη τῆς δημόσιας τάξης καὶ τῆς ἐθνικῆς ἀσφάλειας, ἀπὸ πρόσωπα ἐπικίνδυνα, τὰ ὁποῖα ἀπὸ κανέναν λαὸ καὶ πληθυσμὸ δὲν λείπουν. Ἔλεγχο τοῦ ρόλου τῶν ΜΚΟ, καταπολέμηση τῶν κυκλωμάτων τῶν διακινητῶν. Οἱ Κυβερνήσεις ἐπέλεξαν εἴτε τὴν ἀπραξία, εἴτε τὸν αὐταρχισμό, μὲ ἀποκορύφωμα τὴν κατασκευὴ νέων κλειστῶν κέντρων ποὺ ἐπιβαρύνουν ἀκόμα περισσότερο τὰ νησιά. Ἐπέλεξαν καὶ τὴ συμμόρφωση μὲ τὴν Ε.Ε., ἀντὶ νὰ ἀσκήσουν πιέσεις γιὰ εὐρύτερες διεθνεῖς πρωτοβουλίες καὶ ἰδίως τὸν ἔλεγχο καὶ ταυτοποίηση τῶν προσφύγων στὸ τουρκικὸ ἔδαφος.
Κλείνουμε πάλι μὲ τὸν π. Ἀλέξανδρο Σμέμαν:
«Ξανὰ καὶ ξανὰ φθάνουμε στὸ σημεῖο νὰ ἀναγνωρίζουμε πὼς τὸ οὐσιαστικότερο καὶ πλέον χαρμόσυνο μυστήριο τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι τὸ μυστήριο τοῦ προσώπου, αὐτὸ ποὺ καθιστᾶ τὸν κάθε ἄνθρωπο τόσο ἀνεκτίμητο γιὰ τὸ Θεό, αὐτὸ ποὺ μποροῦμε καὶ πρέπει νὰ ἀγαποῦμε στὸν ἄλλο. Αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ μυστήριο ἔχει ἀπορρίψει ὁ κόσμος καὶ οἱ κυρίαρχες ἰδεολογίες του. Γιὰ τὸν κόσμο ὁ ἄνθρωπος ὁρίζεται ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ χαρακτηριστικά του: τάξη, φυλή, ἐθνικότητα, χρηστικὴ ἀξία, τί προσφέρει στὴ χώρα, ἢ ἀντίθετα ἀπὸ τὰ λάθη καὶ τὰ ἐγκλήματά του. (…)ὅλοι ἑνώνονται ἐναντίον κάποιου ἄλλου, καί τὸ κάθε τί κινεῖται ἀπὸ τὸ φόβο, τὴν καχυποψία καὶ τὸ μίσος.»
«Ὅλα αὐτὰ κρίθηκαν ἅπαξ διὰ παντὸς ἀπ’ Αὐτὸν ποὺ εἶπε, καὶ συνεχίζει καὶ λέει, ἔκ μέρους κάθε προσώπου: «ἐν φυλακῇ ἤμην…». Αὐτὸ τὸ «ἤμην» ἀρκεῖ σὲ μᾶς γιὰ νὰ γνωρίζουμε πὼς κάθε πρόσωπο εἶναι ἕνας ἀδελφὸς ἢ μιὰ ἀδελφή…ἀντικείμενο τῆς ἀποκάλυψης καὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ».
Κάποιοι ἦρθαν νὰ μᾶς ποῦν ὅτι τὰ παραπάνω εἶναι γιὰ νὰ τὰ λέμε μόνο στὴν Ἐκκλησία καὶ στὰ πλαίσια τῆς ἀτομικῆς ἠθικῆς καὶ ὅτι εἶναι ἐπικίνδυνο νὰ ζητοῦμε τὴν ἐφαρμογή τους ὡς πλαισίων ἀρχῶν βάσει τῶν ὁποίων πρέπει νὰ λειτουργεῖ ἡ Πολιτεία. Παλιὰ ἱστορία…Ἐμεῖς ἐμμένουμε, ἀπὸ τὴν ἵδρυση τοῦ Κινήματος καὶ τῆς ἐφημερίδας του: Τὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου δὲν κλείνεται στοὺς τέσσερις τοίχους τοῦ ναοῦ.

*Πρωτοσέλιδο ἄρθρο τοῦ φύλλου 1051 τῆς “Χριστιανικῆς” (20 Φεβρουαρίου 2020)

Η Παραβολή του Ασώτου ως σύνοψη του Ευαγγελίου

Η Παραβολή του Ασώτου ως σύνοψη του Ευαγγελίου

Χθες, 16 Φεβρουαρίου, αναγνώστηκε στους Ναούς ως ευαγγελικό ανάγνωσμα η Παραβολή του Ασώτου. Βάσει της ερμηνείας ορισμένων Πατέρων της Εκκλησίας, εάν χανόταν όλο το υπόλοιπο Ευαγγέλιο, θα αρκούσε η συγκεκριμένη Παραβολή για να το συνοψίσει.

Ο άγιος Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυρας γράφει για περιστατικά της αρχαιοελληνικής γραμματείας, όπου αρχαίοι Σοφοί προσεγγίζουν το χριστιανικό ιδεώδες ανεξικακίας και αγάπης προς τους εχθρούς. Έτσι, αναφερόμενος στον Σωκράτη, θα μιλήσει για εκείνο το περιστατικό όπου, ενώ κάποιος τον χαστούκισε στην αγορά, αυτός δεν αντέδρασε. Αυτό σύμφωνα με τον άγ. Ιουστίνο είναι κάτι εφικτό, αλλά η τέλεια ανεξικακία, όπως εκφράζεται στην αγάπη του εχθρού ή το να στρέψει κανείς και την άλλη σιαγόνα (που είναι πράξη του ιδίου πνεύματος) μπορεί να είναι μόνο έργο της Χάρης. Παρόμοια, κάποιος Χριστιανός συγγραφέας ισχυριζόταν ότι, εάν υποθέσουμε ότι για τα άλλα περιεχόμενα του Ευαγγελίου υπάρχουν ενδεχομένως κάποιες αντιστοιχίες στην αρχαία γραμματεία, για την Παραβολή του Ασώτου, τη συνόψιση του Ευαγγελίου, δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο πουθενά.

Details

Να αποχωρήσει η Τουρκία από τα συριακά εδάφη

Να αποχωρήσει η Τουρκία από τα συριακά εδάφη

“Κακοφαίνεται” του κ Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν το γεγονός ότι η συριακή Κυβέρνηση επιδιώκει να θέσει υπό τον έλεγχό της το εθνικό έδαφος. Και απειλεί προς πάσα κατεύθυνση, ενώ οι δικές του δυνάμεις είναι εκείνες που έχουν εισβάλει σε ξένη χώρα. 

Ο συριακός στρατός προελαύνει στην επαρχία Ιντλίμπ, τελευταίο προπύργιο των τζιχαντιστών συμμάχων της Τουρκίας.

Η Τουρκία, σε δύσκολη θέση, αποσύρει δυνάμεις από τον Έβρο και τις προωθεί στα σύνορα με τη Συρία.

Οι τζιχαντιστές της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (HTS, ο πρώην συριακός κλάδος της Αλ-Κάιντα) κυριαρχούν σε περισσότερο από το μισό της επαρχίας Ιντλίμπ καθώς και σε γειτονικούς τομείς στις επαρχίες του Χαλεπιού, της Χάμα και της Λαττάκειας.

Ανταρτικές οργανώσεις και άλλες τζιχαντιστικές παρατάξεις με μικρότερη επιρροή είναι επίσης παρούσες στις ζώνες αυτές.

Χτες ο συριακός στρατός ανακατέλαβε τη βάση 46, 12 χιλιόμετρα δυτικά του Χαλεπιού.

Τουρκικές δυνάμεις βρίσκονταν μέσα σ’ αυτή τη βάση, όμως αποσύρθηκαν.

Στόχος του συριακού στρατού είναι η δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας γύρω από τον αυτοκινητόδρομο Μ5 που συνδέει το Χαλέπι με την πρωτεύουσα Δαμασκό και ανακατελήφθη  νωρίτερα αυτή την εβδομάδα.

Για να επιτύχουν τον στόχο τους, οι συριακές δυνάμεις πρέπει να καταλάβουν τις τοποθεσίες Όρουμ αλ-Κόμπρα και Καφρ Νάχα» στην επαρχία του Χαλεπιού δυτικά του αυτοκινητοδρόμου. Ήδη, βρίσκονται σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από την Όρουμ αλ-Κόμπρα.

Απέχουν επίσης λιγότερο από 5 χιλιόμετρα από την πόλη Αταρέμπ.

Ἀνάγκη γιὰ μιὰ ὑπεύθυνη ἀντιμετώπιση τοῦ Μεταναστευτικοῦ

Ἀνάγκη γιὰ μιὰ ὑπεύθυνη ἀντιμετώπιση τοῦ Μεταναστευτικοῦ

Ἀντὶ γιὰ τὴν ἐπιβεβλημένη ἀποσυμφόρηση, ἡ Κυβέρνηση μὲ τρόπο αὐταρχικό, ἐπιδιώκει μὲ ἐπιτάξεις, νὰ δημιουργήσει καὶ νέες “δομές φιλοξενίας” προσφύγων καὶ μεταναστῶν στὰ νησιά. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ καὶ ἡ Περιφέρεια Βορείου Αἰγαίου διέκοψε κάθε συνεργασία μὲ τὴν Κυβέρνηση καὶ διοργανώνει κινητοποιήσεις.

“Ἡ κατεστραμμένη Ἑλλάδα τῆς κρίσης καὶ τῶν Μνημονίων, ἤδη ἔχει προσφέρει πολὺ περισσότερα ἀπ’ ὅσα τῆς ἀναλογοῦν καὶ θέλουν νὰ τῆς φορτώσουν οἱ «ἑταῖροι», μὲ κύριο ὅπλο τὸν «κανονισμὸ τοῦ Δουβλίνου», ποὺ πρέπει ἄμεσα νὰ καταργηθεῖ.”  

Αὐτὰ μεταξὺ ἄλλων τονίζονται ἀπὸ τὸ Θ’ Συνέδριο τῆς ΧΔ τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2019 γιὰ τὸ προσφυγικὸ-μεταναστετυικό ζήτημα.

Ήδη ἀπὸ τὸ 2016, μὲ ἀνακοίνωση τοῦ Π.Γ. τῆς Χ.Δ. γιὰ τὸ προσφυγικὸ/μεταναστευτικό, ἔχει ζητηθεῖ ἡ “αντικατάσταση όλων των καταυλισμών (Hot Spots) των νησιών του ανατολικού Αιγαίου με πλωτούς, όπου θα γίνεται απευθείας η πρώτη εγκατάσταση και ταυτοποίηση των προσφύγων, οι οποίοι στη συνέχεια να προωθούνται για φιλοξενία σε κατάλληλα επιλεγμένα σημεία της ηπειρωτικής χώρας σύμφωνα με το νόμο και τις διεθνείς συμβάσεις που έχει υπογράψει η χώρα.” 

Στὴν ἴδια ἀνακοίνωση τῆς Χ.Δ. τονίζεται ὅτι:

“Αρμόδιος για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης είναι ο Ο.Η.Ε. , ο οποίος πρέπει επειγόντως να αναλάβει πρωτοβουλίες και να δραστηριοποιηθεί. Προκειμένου να πάψουν να χάνονται ζωές στο Αιγαίο, πρέπει με απαίτηση και πρωτοβουλία του Ο.Η.Ε., να καταγγελθεί η στάση της Τουρκίας και να εξαρθρωθούν από το τουρκικό έδαφος τα κυκλώματα διακινητών που θησαυρίζουν με την απόγνωση των προσφύγων και οργανώνουν τα επικίνδυνα θαλάσσια περάσματα με εκατοντάδες θύματα. Εκεί να γίνεται η ταυτοποίησή τους και από εκεί η χορήγηση βίζας και κατανομή τους σε όλες τις χώρες του κόσμου ανάλογα με τις δυνατότητες που έχει η κάθε μία να τους φιλοξενήσει. Στην κατεύθυνση αυτή, εκτός από την Τουρκία, πρέπει να ενισχυθούν και να αποκτήσουν τις κατάλληλες υποδομές και οι άλλες χώρες που γειτονεύουν με τα πεδία των συγκρούσεων (Λίβανος-Ιορδανία), προκειμένου να ανταποκριθούν στη διαχείριση των προσφυγικών ροών.”

Στὴν θέση τοῦ Θ’ Συνεδρίου τονίζεται ὅτι:

“Ἐπιβάλλεται νὰ ἀναληφθεῖ διεθνὴς πρωτοβουλία ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ ΟΗΕ γιὰ τὴν καταπολέμηση τῶν αἰτίων τῆς ἀβάσταχτης δυστυχίας, ποὺ προκαλεῖ μαζικὲς προσφυγικὲς καὶ μεταναστευτικὲς ροὲς πληθυσμῶν, ποὺ εἶναι κυρίως οἱ τοπικὲς συρράξεις, ἡ συγκέντρωση τοῦ παγκόσμιου πλούτου στὰ χέρια λίγων προνομιούχων χωρῶν καὶ ἡ κλιματικὴ ἀλλαγή. Ἀντιμετώπιση τῶν χειμαζομένων ἀδελφῶν μας στὰ ρητὰ πλαίσια ποὺ ὁρίζουν ἡ Ἁγία Γραφή καὶ ἡ ὀρθόδοξη Παράδοση, καθὼς καὶ τὸ Διεθνὲς Δίκαιο, γιὰ τὸ σεβασμὸ τοῦ δικαιώματος στὴ φιλοξενία. Ὑπεύθυνη διαχείριση τῶν θεμάτων ποὺ προκύπτουν στὴ Χώρα μας γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῶν ὑποδομῶν τῆς φιλοξενίας αὐτῆς σὲ ἀξιοπρεπὲς ἐπίπεδο, τῆς ὁμαλῆς ζωῆς τῶν τοπικῶν κοινωνιῶν, τῆς δημόσιας τάξης καὶ τῆς ἐθνικῆς ἀσφάλειας, μὲ ταυτόχρονη κάθετη διαφοροποίηση ἀπὸ τὴ ρατσιστική, φοβικὴ καὶ συνωμοσιολογικὴ στοχοποίηση προσφύγων καὶ μεταναστῶν.

Νὰ ἀπαιτηθεῖ ἀπὸ τὸν ΟΗΕ καὶ τὸ Συμβούλιο Ἀσφαλείας νὰ καταγγείλουν καὶ νὰ ἐμποδίζουν αὐθαίρετες στρατιωτικὲς ἐπμβάσεις σὲ ξένα κράτη, μὲ ὁποιοδήποτε πρόσχημα, ἀφοῦ στὴν πραγματικότητα κινοῦνται ἀπὸ ὠμὰ συμφέροντα νεοαποικιακοῦ χαρακτήρα.

Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση τῶν 508.000.000 κατοίκων, μὲ τὸ 7,3% τοῦ πληθυσμοῦ τοῦ Πλανήτη, ποὺ κατέχει τὸ 24% τοῦ παγκόσμιου ΑΕΠ, πρέπει νὰ ἀναλάβει τὶς εὐθύνες της ἔναντι τῶν συνανθρώπων μας ποὺ δοκιμάζονται. Μπορεῖ νὰ τοὺς ἀπορροφήσει μὲ βάση τὴν ἀρχὴ τῆς ἰσοκατανομῆς. Ἡ κατεστραμμένη Ἑλλάδα τῆς κρίσης καὶ τῶν Μνημονίων, ἤδη ἔχει προσφέρει πολὺ περισσότερα ἀπ’ ὅσα τῆς ἀναλογοῦν καὶ θέλουν νὰ τῆς φορτώσουν οἱ «ἑταῖροι», μὲ κύριο ὅπλο τὸν «κανονισμὸ τοῦ Δουβλίνου», ποὺ πρέπει ἄμεσα νὰ καταργηθεῖ.”

Γιὰ μᾶς, τὸ σαφέστατο πλαίσιο ποὺ τίθεται ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοσή μας σὲ σχέση μὲ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν χειμαζομένων ἀδελφῶν μας εἶναι ἀδιαπραγμάτευτο. Ἐμμένουμε στὴν ἀνθρωπιά μας καὶ ἀποκρούουμε τὶς σειρῆνες τοῦ μίσους. Τοῦ ἀντίχριστου μίσους ποὺ πουλᾶ “μαγκιὰ” στοὺς ἀδύναμους καὶ προσκυνᾶ τοὺς ἰσχυρούς. Οἱ ἰσχυροὶ ἔχουν ὄνομα: Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, διεθνὴς Ὀλιγαρχία ποὺ προκαλεῖ πολέμους καὶ ἀπομυζᾶ τοὺς πόρους τῶν περιφερειακῶν χωρῶν.

Ταυτόχρονα στὰ πιὸ πάνω πλαίσια, εἶναι ἐπιβεβλημένη καὶ ἐφικτὴ ἡ ὑπεύθυνη ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος : Μὲ τὴ σύμπραξη τῶν τοπικῶν κοινωνιῶν, τὴν ἐνημέρωσή τους καὶ τὴ διαφύλαξη τοῦ ὁμαλοῦ βίου τους.

Τὴ διαφύλαξη τῆς δημόσιας τάξης μὲ τὴν καταπολέμηση τῆς ἐγκληματικότητας, ἡ ὁποία ἐμφανίζεται χωρὶς διάκριση φυλῆς.

Τὴν προάσπιση τῆς ἐθνικῆς ἀσφάλειας ἀπὸ πρόσωπα ποὺ ἔχουν καταγραφεῖ ὡς ἐπικίνδυνα.

Δυστυχῶς, σὲ καμμία ἀπὸ τὶς πιὸ πάνω κατευθύνσεις δὲν κινήθηκαν οἱ ἑλληνικὲς κυβερνήσεις, μὲ ἀποτέλεσμα τὸ μεῖζον πρόβλημα στὰ νησιὰ τοῦ Βορειοανατολικοῦ Αἰγαίου, ποὺ μετατρέπονται σὲ ἀποθῆκες ψυχῶν.

Ἡ εὔκολη “ἀντιμετώπιση” συνίσταται στὴ στοχοποίηση ὅλων τῶν μεταναστῶν καὶ πρόσφύγων ὡς ἀποδιοπομπαίων τράγων καὶ ὑπεύθυνων γιὰ ὅλα τὰ προβλήματα. Μιὰ στάση ἐπιφανειακὰ “ἐθνοπρεπής”, ἀλλὰ ταυτόχρονα προσκυνημένη, ἀφοῦ ἀποσιωπᾶ τὸ ρόλο τῶν ἰσχυρῶν.

Ὁ ὀρθὸς δρόμος εἶναι ὁ δύσκολος: Ἡ πίεση γιὰ τὴ λήψη οὐσιαστικῶν διεθνῶν πρωτοβουλιῶν γιὰ τὴν ἐξάλειψη τῶν αἰτίων τοῦ προβλήματος. Ἡ καταγγελία τῶν εὐθυνῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ τῆς Τουρκίας. Ἡ πίεση νὰ καταπολεμηθοῦν τὰ κυκλώματα διακινητῶν. Κατάργηση τῆς σημερινῆς συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας καὶ ταυτοποίηση καὶ κατανομὴ τῶν προσφύγων νὰ γίνεται στὸ τουρκικὸ ἔδαφος.

Ἄμεσα ἐφικτὰ εἶναι μέτρα ὅπως:  Ἡ ἀξιοποίηση τῶν προγραμμάτων ἐπαναπατρισμοῦ. Ἡ διασπορὰ σὲ μικροὺς ἀριθμοὺς ποὺ νὰ μὴ δημιουργοῦν προβλήματα στὶς τοπικὲς κοινωνίες.