Προς αναστολή όλων των ακολουθιών έως του Λαζάρου;

Προς αναστολή όλων των ακολουθιών έως του Λαζάρου;

Σύμφωνα με πληροφορίες του έγκριτου ιστοχώρου Orthodoxia.info, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία συγκαλείται εκτάκτως την ερχόμενη Δευτέρα, μελετά την αναστολή όλων των λατρευτικών συνάξεων μέχρι το Σάββατο του Λαζάρου. 

Στην κατεύθυνση αυτή φαίνεται να οδηγείται η Ποιμαίνουσα Εκκλησία, μετά τη γενίκευση της απαγόρευσης λειτουργίας των χώρων συνάθροισης κοινού, στους οποίους εκτός από τα γήπεδα, τα θέατρα και τους κινηματογράφους, περιλαμβάνονται πλέον και οι χώροι εστίασης, όπως τα εστιατόρια και οι καφετέριες.

Ήδη, σε Μητροπόλεις όπως οι Ι.Μ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής και Κασσανδρείας, έχουν ληφθεί μέτρα συμπληρωματικά σε σχέση με την ισχύουσα ανακοίνωση της Δ.Ι.Σ., με περιορισμό των ιερών ακολουθιών στις Κυριακές.

Με δεδομένη δε την αποστροφή του διαγγέλματος του Πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη πως «Ό,τι ισχύει για τις δημόσιες συναθροίσεις, ισχύει και για τις εκκλησίες μας», είναι σφόδρα πιθανή η πλήρης συμμόρφωση προς την κατεύθυνση αυτή της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Θα αναμένουμε τις εξελίξεις. Στο μεταξύ, είναι εφικτή η λήψη των απαραίτητων προφυλάξεων από τους πιστούς που θέλουν να παρακολουθήσουν τις ιερές ακολουθίες:  αποφυγή ασπασμού των εικόνων και του χεριού του ιερέα, προσκόμισης λουλουδιών, εναγκαλισμών και χειραψιών, συνεχής απολύμανση του χώρου. “Τα ίδια υλικά στοιχεία που μπορούν να μεταφέρουν τις ευλογίες του Θεού υπόκεινται επίσης στην κατεστραμμένη φύση του έκπτωτου κόσμου”, τονίζει ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος, καλώντας στις πιο πάνω προφυλάξεις.

Η Θεία Κοινωνία είναι σε άλλη τάξη, αφού είναι σώμα και αίμα Χριστού και ως εκ τούτου δεν μεταδίδει ασθένειες, όπως η Ιερά Σύνοδος έχει τονίσει στην ανακοίνωσή της. Παρά τη διαφορά του ύφους, δεν είναι σε άλλη “γραμμή” ο κ Ελπιδοφόρος, όπως ανεύθυνα προβάλλεται, αφού πέρα από τις αναλυτικές οδηγίες προφύλαξης, στην παράγραφο 8 των οδηγιών του τονίζει ότι  ” Η Ευχαριστία θα διανεμηθεί όπως συνήθως.”

Αναλυτικά, οι οδηγίες του κ. Ελπιδοφόρου είναι οι ακόλουθες:

1) Όλες οι ενορίες θα παρέχουν σταθμούς στον νάρθηκα και / ή στον κυρίως ναό για τους πιστούς ώστε να απολυμαίνουν τα χέρια τους καθώς εισέρχονται στην Εκκλησία.

2) Ανακοινώσεις θα αναρτηθούν στην είσοδο, οι οποίες θα συνιστούν σε άρρωστα άτομα να μην παρευρίσκονται στις λειτουργίες, αλλά συμμετέχουν μέσω τηλεόρασης ή Διαδικτύου (η διεύθυνση URL πρέπει επίσης να αναρτηθεί).

3) Οι κληρικοί δεν θα προσφέρουν τα χέρια τους για ασπασμό και θα αποφεύγουν να αγγίζουν τους πιστούς είτε με χειραψία είτε με εναγκαλισμό.

4) Ανακοινώσεις θα αναρτηθούν συνιστώντας ο σεβασμός στις εικόνες και στον σταυρό να αποδίδεται μόνο με κλίση.

5) Κανένα βιβλίο – Λειτουργική ή Γραφή δεν θα φυλάσσεται στις θήκες. Οι ενορίτες θα λάβουν οδηγίες να φέρουν τα δικά τους βιβλία από το σπίτι τους.

6) Οι πιστοί δεν θα λάβουν το Αντίδωρον από τους Κληρικούς, αλλά από μόνοι τους όταν φεύγουν από την εκκλησία. Την Τετάρτη (Άγιο Ευχέλαιο), κάθε ιερέας θα χρίσει τον κάθε πιστό χρησιμοποιώντας ξεχωριστά βαμβακάκια.

8) Η Ευχαριστία θα διανεμηθεί όπως συνήθως.

9) Στις τελετές, ο «ασπασμός ειρήνης των κληρικών (“Kiss of Peace”) θα γίνεται μέσω υπόκλισης τους ενός στον άλλο. Στις ενορίες όπου ο λαός ανταλλάσσει το “Kiss of Peace”, θα αποφύγουν την επαφή με το να υποκλίνονται ο ένας στον άλλο.

10) Μετά από κάθε λειτουργία όλα τα λειτουργικά αντικείμενα και επιφάνειες να καθαρίζονται προσεκτικά.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να αποφευχθεί  ο σκανδαλισμός της υπόλοιπης κοινωνίας με αλαζονικές συμπεριφορές που και τον Θεό “εκπειράσσουν”, και αδιαφορία δείχνουν για τον κίνδυνο μετάδοσης του ιού. Για να μη μας κλείσουν τις εκκλησίες…

Κοροναϊός: Το “Τσερνομπίλ” του Νεοφιλελευθερισμού και της Παγκοσμιοποίησης

Κοροναϊός: Το “Τσερνομπίλ” του Νεοφιλελευθερισμού και της Παγκοσμιοποίησης

Στην Ιταλία, το 2015 αντιστοιχούσαν 3,2 νοσοκομειακές κλίνες  ανά χιλίους κατοίκους, πιο πίσω από την Ελλάδα με 4,3. Σε σχέση με το 1990, που ο αριθμός ήταν περίπου 7, η αντιστοιχία έπεσε στο μισό. Αυτή ήταν η μία από τις συνέπειες της πολιτικής λιτότητας και του περιορισμού του κοινωνικού κράτους που συνόδευσε την εισαγωγή του Ευρώ. Και τώρα, δεν επαρκούν οι γιατροί και τα νοσοκομεία στο πιο ανεπτυγμένο βόρειο τμήμα της χώρας…

Σε προηγούμενη ανάρτησή μας, έχουμε αναφερθεί στις καταστρεπτικές συνέπειες της εισαγωγής του ευρώ για την οικονομία της Ιταλίας και στην παρακμή στην οποία έχει περιπέσει μία από τις ισχυρότερες οικονομίες της Ευρώπης. Ας ελπίσουμε η επιδημία να μη πάρει τέτοια έκταση και σε άλλες χώρες με παρόμοια προβλήματα, ως αποτέλεσμα μιας πολιτικής που θεωρεί το κοινωνικό κράτος “σπατάλη” και περιττή πολυτέλεια.

Η Πολωνία που είναι εκτός ευρώ, διέθετε το 2015 6,6 νοσοκομειακές κλίνες ανά χιλίους κατοίκους, δεύτερη στην Ε.Ε. πίσω από τη Γερμανία με 8,1. Προηγείται η Ιαπωνία με 13,2 και ακολουθούν η Νότια Κορέα με 11,5 και η Ρωσία με 8,5.

Όπως το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνομπίλ ανέδειξε τις αδυναμίες και τη δυσλειτουργία του σοβιετικού γραφειοκρατικού καθεστώτος, έτσι και ο κοροναϊός αναδεικνύει τις αντίστοιχες αδυναμίες του Νεοφιελευθερισμού και της Παγκοσμιοποίησης.

Αν ο Νεοφιλελευθερισμός αφήνει ανοχύρωτες τις κοινωνίες απέναντι σε επιδημίες, η Παγκοσμιοποίηση διευκολύνει την διάδοσή τους παγκοσμίως, σε ρυθμούς πολύ πιο γρήγορους απ’  ό,τι σε άλλες εποχές. Και μάλιστα, μεταξύ των πιο εύπορων στρωμάτων που πληθυσμού, που ταξιδεύουν συχνά και ΄μακριά.

Αύξηση 30% στα ΕΛΤΑ για τη “Χ”

Αύξηση 30% στα ΕΛΤΑ για τη “Χ”

Από την αποστολή του περασμένου φύλλου της 5ης Μαρτίου, το κόστος των ταχυδρομικών τελών για την αποστολή της “Χριστιανικής” στους συνδρομητές της αυξήθηκε κατά 30% περίπου, στα πλαίσια της συνολικής αύξησης των ταχυδρομικών τελών από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία που ανακοινώθηκε. Μια αύξηση δυσβάστακτη για όλους, για μια υπηρεσία ευρείας χρήσης από το λαό, τη στιγμή που ο πληθωρισμός είναι στάσιμος. 

Μέχρι τώρα, η ανταπόκριση των συνδρομητών και φίλων μας υπήρξε πολύτιμη στην οικονομική μας εξόρμηση και ευχαριστούμε όσες και όσους ανταποκρίθηκαν. Παρακαλούμε όσους ακόμα χρωστούν τη συνδρομή τους να την εξοφλήσουν, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόσθετο αυτό βάρος. Όσοι από εσάς τους φίλους της ιστοσελίδας μας δεν είστε συνδρομητές, γραφτείτε τώρα, ώστε να έχετε πρόσβαση σε ολόκληρο το περιεχόμενο του φύλλου.

Στη μνημονιακή Ελλάδα, όπως και σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, σταδιακά τα μικρά και μεσαία λαϊκά στρώματα επιβαρύνονται προς όφελος μιας αδηφάγου Ολιγαρχίας. Η δυσβάστακτη αύξηση των ΕΛΤΑ είναι ένα απλό επεισόδιο σ’ αυτή τη διαδικασία.

Η ιστορική εφημερίδα “Χριστιανική”¨είναι υπόθεση του καθενός από εμάς. Είναι μια ανεξάρτητη φωνή, προϊόν συστηματικής αφιλοκερδούς εργασίας η οποία στηρίζεται στους συνδρομητές και στους φίλους της.

Όλοι μαζί ας λειτουργήσουμε σαν μία κοινότητα και ας την αγκαλιάσουμε για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες, για να συνεχίσει, βελτιώνοντας την ποιότητα και το περιεχόμενό της.

Ιερά Σύνοδος: Η κοινωνία από το Κοινό Ποτήριο της Ζωής δεν είναι και δεν ήταν ποτέ αιτία μετάδοσης ασθενειών

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος εξέδωσε σήμερα την ακόλουθη ανακοίνωση με αφορμή τους ισχυρισμούς για μετάδοση του “κοροναϊού” μέσω της Θείας Κοινωνίας: 

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, με αίσθημα ευθύνης έναντι του Θεού, της εκκλησιαστικής κοινότητος, αλλά και όσων στέκονται με διάθεση κριτικής ή και αντίθεσης έναντι Αυτής, κατά την σημερινή συνεδρίαση Αυτής συζήτησε, μεταξύ άλλων, και το ζήτημα του νέου κορωνοϊού (Covid-19), για το οποίο έγκαιρα απεστάλη ήδη Εγκύκλιο Σημείωμα προς τις Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος, σε συνεργασία με τις αρμόδιες Κρατικές Αρχές, με σκοπό την συμβολή της Εκκλησίας στην προσπάθεια για την πρόληψη διασποράς της νόσου, την οποία προκαλεί ο νέος αυτός ιός.

Η Ιερά Σύνοδος κατά την σημερινή συνεδρίαση Αυτής απεφάσισε και πάλι να απευθυνθεί προς τον Ιερό Κλήρο και τον ευσεβή Ορθόδοξο Λαό και πατρικά να προτρέψει και να επισημάνει τα εξής:

1) Να εντείνουμε όλοι τις προσευχές μας προς τον Νικητή της φθοράς και του θανάτου Κύριο Ιησού Χριστό, ώστε να διαφυλάξει υγιή και ακέραιο τον Λαό Του. Προς τον σκοπό αυτό παρακαλεί τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτες να συστήσουν στους Εφημερίους, ώστε πριν την Απόλυση της Θείας Λειτουργίας της ερχομένης Β΄ Κυριακής των Νηστειών (15-3-2020), να τελεσθεί Δέηση σε όλους τους Ιερούς Ναούς της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπέρ της αποτροπής εξαπλώσεως της νόσου.

2) Να λαμβάνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα, κατά τις συστάσεις των αρμοδίων κρατικών Αρχών, προς τον σκοπό της διασποράς του ιού: α) Τακτικό και καλό πλύσιμο των χεριών με σαπούνι. β) Χρησιμοποίηση αντισηπτικών με οινόπνευμα. γ) Τήρηση αποστάσεων από όποιον παρουσιάζει συμπτώματα. δ) Να γίνεται επιμελής καθαριότητα των επιφανειών και σωστός αερισμός των Ιερών Ναών και των λοιπών εκκλησιαστικών χώρων. ε) Προτρέπονται όσοι παρουσιάζουν συμπτώματα ασθενείας, αλλά και όσοι ανήκουν στις υγειονομικώς ευπαθείς ομάδες, πάσχοντες από αναπνευστικά προβλήματα ή σακχαρώδη διαβήτη ή καρδιαγγειακά νοσήματα, ως και οι ανοσοκατεσταλμένοι, να αποφύγουν προσωρινώς την έξοδο από την οικία τους, εάν δεν είναι απολύτως απαραίτητο, να είναι ακόμη πιο προσεκτικοί στην σχολαστική υγιεινή και καθαριότητα, να αποφύγουν τους χώρους μαζικής συναθροίσεως καθώς και τους ασπασμούς και εναγκαλισμούς, χάριν της προστασίας της υγείας των ιδίων αλλά και των αδελφών τους. στ) Όποιος παρουσιάζει συμπτώματα να επικοινωνεί με την τηλεφωνική γραμμή 1135, η οποία επί 24ώρου βάσεως θα παρέχει πληροφορίες σχετικά με τον νέο κορωνοϊό.

Προς τον σκοπό της ενημέρωσης του πιστού λαού, η Ιερά Σύνοδος απεφάσισε την εκτύπωση ειδικού ενημερωτικού φυλλαδίου με τις παραπάνω οδηγίες και την διανομή του στους Ιερούς Ναούς.

3) Για τα μέλη της Εκκλησίας, η προσέλευση στην Θεία Ευχαριστία και η κοινωνία από το Κοινό Ποτήριο της Ζωής, ασφαλώς και δεν μπορεί να γίνει αιτία μετάδοσης ασθενειών, γιατί οι πιστοί όλων των εποχών, γνωρίζουν ότι η προσέλευση στη Θεία Κοινωνία, ακόμη και εν μέσω πανδημίας, συνιστά αφ᾿ ενός μια έμπρακτη κατάφαση αυτοπαράδοσης στον Ζώντα Θεό, και αφ᾿ ετέρου τρανή φανέρωση αγάπης, η οποία κατανικά κάθε ανθρώπινο και ίσως δικαιολογημένο φόβο: «φόβος δεν υπάρχει στην αγάπη, αλλά η τέλεια αγάπη διώχνει τον φόβο» (Α΄ Ἰωάν. 4, 18). Τα μέλη της Εκκλησίας γνωρίζουν ότι η κοινωνία, δηλαδή η σχέση, είναι καρπός αγάπης και άθλημα ελευθερίας, ακριβώς γιατί αγνοεί την καχυποψία, τις επιφυλάξεις, τους φόβους.

Οι συζητήσεις και οι απόψεις που ακούγονται τις τελευταίες ημέρες για το όλο ζήτημα, ακόμη και για ενδεχόμενη απαγόρευση της Θείας Ευχαριστίας, ξεκινούν από διαφορετική αφετηρία και έχουν διαφορετική προσέγγιση. Όσοι προσέρχονται «μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης» και απολύτως ελεύθερα χωρίς κανένα δυναστικό καταναγκασμό, κοινωνούν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που γίνεται «φάρμακο αθανασίας», «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».

Όλοι αυτοί οι πιστοί, ο ευσεβής και γεμάτος αγάπη ορθόδοξος Λαός, και ο ευαγής Ιερός Κλήρος που μέσα από την θεία Κοινωνία εκφράζουν την αγάπη τους και την δίψα τους για ζωή και σχέση, το ελάχιστο που δικαιούνται από τους συμμετέχοντες στον δημόσιο διάλογο είναι ο σεβασμός προς την πίστη τους και την επιλογή τους αυτή, να αγαπούν χωρίς φόβο και ανασφάλεια. Χωρίς να καταδικάζουμε κανέναν για τον φόβο και την ανησυχία του, ομολογούμε ότι όλοι οι πιστοί, επιτελώντας το χρέος της εν ελευθερία αγάπης μας, θα εξακολουθήσουμε στις Ορθόδοξες Εκκλησίες μας να λειτουργούμε και να κοινωνούμε, έχοντας την βεβαιότητα ότι κοινωνούμε στη Ζωή και στην αθανασία.

Σχετικές οδηγίες περιλαμβάνονταν και σε προηγούμενο “Εγκύκλιο Σημείωμα”  προς τις Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος, στο οποίο επισημάνθηκε η συμβολή της Εκκλησίας στην προσπάθεια για την πρόληψη της νόσου, που προκαλεί ο νέος κοροναϊός.

 

 

Η εκδημία του Ερνέστο Καρδενάλ

Η εκδημία του Ερνέστο Καρδενάλ

Την Κυριακή 1 Μαρτίου 2020 ,πέθανε ο Ερνέστο Καρδενάλ, ο Ρωμαιοκαθολικός ιερέας,  μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες της πατρίδας του, της Νικαράγουας, καθώς υπήρξε ενεργό μέλος του κινήματος της Θεολογίας της Απελευθέρωσης και των Sandinistas, που ανέτρεψε τον δικτάτορα Σομόζα το 1979.

Διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού μέχρι το 1987, όταν και παραιτήθηκε διαφωνώντας με τον τρόπο άσκησης της εξουσίας από τους Σαντινίστας. Στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 1985 από τις εκδόσεις Μαλλιάρη το βιβλίο του «Το Ευαγγέλιο της Επανάστασης των Σαντινίστας». Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της γενιάς του, όχι μόνο στη Λατινική Αμερική αλλά παγκοσμίως. Το 2005 ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (ποίηση).

Στον Καρδενάλ το 1984 ο τότε πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ απαγόρευσε την άσκηση της ιεροσύνης. Τον απεκατέστησε όμως τριανταπέντε χρόνια αργότερα (το 2019 – ευτυχώς εν ζωή) ο νυν πάπας Φραγκίσκος.

“Το Ευαγγέλιο του Σολεντινάμε”

Ὁ Ἐρνέστο Καρδενὰλ ὑπηρέτησε στὰ χρόνια τῆς δικτατορίας τοῦ Σομόζα στὸ Σολεντινάμε, ἕνα ἀπόμερο ἀρχιπέλαγος στὴ λίμνη τῆς Νκαράγουα μὲ  πληθυσμό χωρικῶν, ἐνενήντα οἰκογένειες καὶ χίλιες ψυχὲς διάσπαρτες σὲ τριάντα ὀκτὼ νησιά. Ὅπως ὁ ἴδιος ἀναφέρει, «ἀντὶ γιὰ κήρυγμα κάθε Κυριακὴ πάνω στὴν εύαγγελικὴ περικοπή, ἔχουμε διαλογικὴ συζήτηση. Τὰ σχόλια τῶν χωρικῶν ἔχουν συνήθως μεγαλύτερο βάθος ἀπὸ αὐτὰ  πολλῶν θεολόγων, ἀλλὰ συγχρόνως καὶ ἁπλότητα ὅπως τὸ ἴδιο τὸ Εὐαγγέλιο (…) Οἱ συζητήσεις γίνονταν εἴτε στὴν ἐκκλησία, εἴτε σὲ μιὰ καλύβα ἀπέναντι γιὰ συγεκντρώσεις, εἴτε στὸ ὕπαιθρο. Μοιράζονταν ἀντίγραφα τῆς σχολιαζόμενης εὐαγγελικῆς περικοπῆς σὲ ὅσους ἤξεραν ἀνάγνωση.»

Στὸ τετράτομο ἔργο του «Τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Σολεντινάμε», ὁ Ἐρνέστο Καρδενὰλ καταγράφει τὶς συζητήσεις καὶ τὰ σχόλια τῶν χωρικῶν ποὺ συμμετεῖχαν. Παραθέτουμε μερικὰ ἀποσπάσματα, παρμένα τὴν ἀγγλικὴ μετάφραση (Orbis Νέα Ὑόρκη, σελ. 13-30):

Ὁ Εὐαγγελισμός. (Κατὰ Λουκᾶ α’ 26-36)

Τὸ σχόλιο αὐτὸ ἔγινε στὴν καλύβα τῶν συνάξεων. Πρῶτα εἴχαμε ἕνα γεῦμα μὲ ρύζι καὶ φασόλια ποὺ μαγείρεψε ἡ Ναταλία, μητέρα τοῦ Ἔλβις καὶ τῆς Μιλάγρος. Ἡ Γκλόρια, ἡ νεώτερη κοπέλα, διάβασε τοὺς στίχους τοῦ Εύαγγελίου:

Τούς εἶπα ὅτι ἀπὸ κεῖ προέρχεται τὸ «Χαῖρε Μαρία» (Ave Maria), καὶ ὅτι τὰ πρῶτα λόγια τοῦ ἀγγέλου μεταφράζονταν ὡς χαιρετισμός (αὐτὸ σημαίνει τὸ «Χαῖρε Μαρία»). Ὅμως, ἔχει θεωρηθεῖ ὅτι ἡ ὀρθὴ μετάφραση εἶναι «Σὲ συγχαίρω». Οἱ προφῆτες συχνὰ συνέχαιραν «τὴν θυγατέρα τῆς Σιὼν» (τοῦ λαοῦ τοῦ Ἰσραήλ), μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο, διότι ἐπρόκειτο νὰ γεννήσει ἕνα Μεσσία.

-Ὁ γερο-Τομὰς Πένια εἶπε: «Ὁ ἄγγελος τὴ συγχαίρει γιατὶ θὰ γίνει μητέρα ἑνὸς Μεσσία, καὶ συγχαίρει ὅλους ἐμᾶς ἐπειδὴ ἐννοεῖ ὅτι ὁ Σωτήρας δὲν θὰ γεννηθεῖ ἀνάμεσα στοὺς πλούσιους, ἀλλὰ ἀνάμεσα σ’ ἐμᾶς, τοὺς φτωχοὺς ἀνθρώπους».

Φελίξ:  «Ἔπρεπε ὁ ἀπελευθερωτὴς νὰ γεννηθεῖ ἀνάμεσα στοὺς καταπιεσμένους»

Χούλιο: «Γιατὶ ἦρθε νὰ ἀπελευθερώσει τοὺς καταπιεσμένους. Γι’ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἕνας ἀπ’ αὐτούς. Ἂν εἶχε ἔρθει νὰ ἐλευθερώσει τοὺς πλουσίους, θὰ εἶχε γεννηθεῖ ἀνάμεσα σ’αὐτούς»

Πάμπλο: «Γιατί εἶναι οἱ φτωχοὶ καὶ ὄχι οἱ πλούσιοι ποὺ χρειάζονται ἀπελευθέρωση. Δὲν εἶναι οἱ ἐκμεταλλευτὲς ποὺ θὰ ἀπελευθερωθοῦν.»

Ὄσκαρ: «Θὰ ἀπελευθερωθοῦν ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευση»

Ὀλίβια: «Θὰ ἀπελευθεερωθοῦν καὶ οἱ πλούσιοι καὶ οἱ φτωχοί. Ἐμᾶς τοὺς φτωχοὺς θὰ μᾶς ἀπελευθερώσει ἀπὸ τοὺς πλούσιους. Καὶ οἱ πλούσιοι θὰ ἀπελευθερωθοῦν ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους, δηλαδὴ ἀπὸ τὸν πλοῦτο τους. Γιατὶ εἶναι πιὸ ὑποδουλωμένοι ἀπὸ ἐμᾶς.»

(…………………..)

Τούς εἶπα ὅτι «Ἰησοῦς» ἦταν ἕνα ὄνομα ποὺ συνήθως μεταφραζόταν ὡς «Σωτήρας», ἀλλὰ στὴν περίστασή μας καλύτερα θὰ μεταφραζόταν ὡς «ἀπελευθερωτής». Τὸ ἑβραϊκὸ ὄνομα εἶναι «Γιεσούα» ποὺ σημαίνει «Ὁ Θεὸς ἀπελευθερώνει».

-Κάποιος εἶπε: «Mόνο μὲ αὐτὴ τὴν ἀναγγελία, ὁ ἄγγελος εἶναι ἀνατρεπτικός. Εἶναι σὰν κάποιος, στὴ Νικαράγουα τοῦ Σομόζα ὅπου ζοῦμε, νὰ ἀνάγγελλε κάποιον ἐλευθερωτή.»

-Κάποιος άλλος πρόσθεσε: «Καὶ ἡ Μαρία, μόνο ποὺ δέχεται αὐτὸ τὸ μήνυμα, μπαίνει στὴν ἀντίσταση. Ὑποθέτω ὅτι ἔνοιωσε, ἀκούγοντας αὐτά, ὅτι μπαίνει σ’ ἕνα εἶδος παρανομίας. Ἡ γέννηση τοῦ άπελευθερωτῆ ἔπρεπε νὰ κρατηθεῖ μυστική. Ἔπρεπε νὰ εἶναι γνωστὴ σὲ λίγους ἔμπιστους φίλους καὶ κάποιους φτωχοὺς χωρικοὺς ἐκεῖ γύρω. Πρέπει νὰ ἔχουμε κατὰ νοῦ ὅτι ζοῦσαν σὲ καθεστὼς καταπιεστικό. Ἀκόμα καὶ τὸ ὄνομα Ἰησοῦς ἦταν ἐπικίνδυνο.

-Ἕνας άλλος εἶπε: «Καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ὄνομα έπικίνδυνο. Κι ἐμεῖς ποὺ προφέρουμε τὸ ὄνομα «Ἐλευθερωτής», θεωρούμαστε ἀνατρεπτικοί…»

Ἕνας ἄγγελος μιλᾶ στὸν Ἰωσήφ (Κατὰ Ματθαῖον α’ 18-25)

Χοσὲ Τσαβαρία: Ἰησοῦς σημαίνει «ἀπελευθερωτής», ὅπως εἴδαμε παραπάνω. Ὅμως, οἱ Ἑβραῖοι περίμεναν ἕναν πολιτικὸ ἐλευθερωτή.

– Ἦταν ὁ Ἰησοῦς πολιτικὸς έλευθερωτὴς ἢ ὄχι, ρώησα.

Χοσὲ Τσαβαρία: Δὲν ἦταν πολιτικός. Ὁ ἄγγελος τὸ λέει ξεκάθαρα: «Θὰ σώσει τὸ λαὸ ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες του»

Μαρσελίνο: Δὲν συμφωνῶ. Ὁ Χριστὸς ἦταν πολιτικὸς ἐλευθερωτὴς ποὺ ἦρθε νὰ μᾶς σώσει ἀπὸ τὴν καταπίεση. Διότι άπελευθέρωση ἀπὸ τὴν ἁμαρτία σημαίνει ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν ἐγωισμό, νὰ κάνει τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀγαπᾶνε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Κι ἂν οἱ ἄνθρωποι  ἀγαπᾶνε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, δὲν ὑπάρχει πιὰ ἐκμετάλλευση. Κατὰ συνέπεια, ὁ Χριστὸς ἦρθε νὰ μᾶς δώσει καὶ πολιτικὴ ἐλευθερία.»

Καὶ ὁ Χοσὲ Ἐσπινόζα: «Χρειάζεται ἀπελευθέρωση γιατὶ ὑπάρχει ἀδικία. Ἀδικία ὑπάρχει γιατὶ ὑπάρχει ἡ ἁμαρτία. Ἁμαρτία καὶ ἀδικία εἶναι τὸ ἴδιο.»

-Εἶπα ὅτι μπορεῖ ἡ ἀπελευθέρωση ποὺ φέρνει ὁ Χριστὸς νὰ εἶναι καὶ πολιτική, άλλὰ διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴ ποὺ περίμεναν οἱ Ἰουδαῖοι. Δὲν ἦταν ἀληθινὴ άπελευθέρωση αὐτὸ ποὺ περίμεναν: ἕναν Μεσσία ποὺ θὰ ἔπαιρνε τὴν ἐξουσία καὶ θὰ γινόταν βασιλιᾶς ὅπως οἱ ἄλλοι. Ἡ ἀληθινὴ πολιτικὴ άπελευθέρωση εἶναι ἡ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἢ τὴν ἀδικία, ποὺ εἶναι τὸ ἴδιο πρᾶγμα…

Ἡ Ὠδὴ τῆς Μαρίας κατὰ τὴν ἐπίσκεψη στὴν Ἐλισάβετ (Κατὰ Λουκᾶν α’ 46-55)

[Σὲ σχέση μὲ τὴ φράση «ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ»]

Ὄσκαρ:  «Ὁ Θεὸς εἶναι ἐγωιστής, γιατὶ μᾶς θέλει δούλους του. Θέλει τὴν ὑποταγή μας. Μόνο σ’ αὐτόν. Γιὰ ποιὸ λόγο ἡ Μαρία πρέπει νὰ ἀποκαλεῖται δούλη;»

Ἀλεχάντρο: «Πρέπει νὰ εἴμαστε δοῦλοι τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι ἀνθρώπων.»

Ἕνας άλλος νέος: Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη. Τὸ νὰ εἶσαι δοῦλος τοῦ Θεοῦ, σημαίνει νὰ εἶσαι ἐλεύθερος, γιατὶ ὁ Θεὸς κανέναν δὲν ὑποδουλώνει. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη, τὸ μόνο πρᾶγμα τοῦ ὁποίου πρέπει νὰ εἴμαστε δοῦλοι. Κι ἔτσι, δὲν ὑποδουλώνουμε ἄλλους»

Ἡ μητέρα τοῦ Ἀλεχάντρο: Τὸ νὰ εἶσαι δοῦλος Θεοῦ, σημαίνει νὰ ὑπηρετεῖς τοὺς ἄλλους. Αὐτὴ ἡ δουλεία εἶναι ἀπελευθέρωση.

-Εἶπα ὅτι ὁ ἐγωιστὴς Θεὸς γιὰ τὸν ὁποῖο μίλησε ὁ Ὄσκαρ ὑπάρχει. Καὶ εἶναι ἕνας Θεὸς ποὺ ἔχουν ἐφεύρει οἱ ἄνθρωποι. Οἱ ανθρωποι συχνὰ ἔχουν ἐφεύρει ἕνα θεό κατά δίκή τους εἰκόνα καὶ ὁμοίωση, ὄχι τὸν ἀληθινὸ Θεό, ἀλλὰ εἴδωλα. (…)

 

[Σὲ σχέση μὲ τὴ φράση «διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοίᾳ καρδίας αὐτῶν»]

Ὁ γερο -Τομάς, ποὺ γράμματα δὲν ἤξερε, ἀλλὰ πάντοτε μιλοῦσε μὲ μεγάλη σοφία εἶπε: «Ἐννοεῖ τοὺς πλουσίους, ἐπειδὴ νομίζουν ὅτι εἶναι πάνω ἀπὸ ἐμᾶς, καὶ μᾶς βλέπουν ἀφ’ ὑψηλοῦ, έπειδὴ ἔχουν χρήματα…Ἔρχεται ἕνας φτωχὸς στὸ σπίτι τους καὶ δὲν γυρνᾶνε νὰ τὸν κοιτάξουν. Δὲν ἔχουν τίποτα παραπάνω ἀπὸ ἐμᾶς, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ χρήματα. Μόνο χρήματα καὶ ἀλαζονεία, αὐτὰ ἔχουν μόνο ποὺ ἐμεῖς δὲν ἔχουμε…

Ὁ Ἄνχελ λέει: «Δὲν συμφωνῶ. Ὑπάρχουν πλούσιοι ποὺ εἶναι ταπεινοὶ καὶ φτωχοὶ ποὺ εἶναι ἀλαζόνες. Ἂν δὲν ἤμασταν ἀλαζόνες δὲν θὰ ἤμασταν διχασμένοι καὶ εἴμαστε διχασμένοι ἐμεῖς οἱ φτωχοί.»

Λαουρεάνο: Εἴμαστε διχασμένοι γιατὶ οἱ πλούσιοι μᾶς διχάζουν. Ἢ γιατὶ ἕνας φτωχὸς θέλει συχνὰ νὰ γίνει πλούσιος. Λαχταρᾶ νὰ γίνει πλούσιος καὶ τότε γίνεται ἐκμεταλλευτής ἀπὸ καρδιᾶς, δηλαδή,  ὁ φτωχὸς ἀποκτᾶ νοοτροπία ἐκμεταλλευτή.»

Ὀλίβια: «Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Μαρία μιλᾶ γιὰ ἀνθρώπους μὲ ὑπερήφανη καρδιά. Τὸ θέμα δὲν εἶναι ἂν ἔχει κανεὶς λεφτά, ἀλλὰ ἂν ἔχει νοοτροπία ἐκμεταλλευτῆ.»

 

 

 

Εκοιμήθη ο “προστάτης άγγελος” των φυλακισμένων

Εκοιμήθη ο “προστάτης άγγελος” των φυλακισμένων

Εκοιμήθη την Παρασκευή 6 Μαρτίου τα ξημερώματα ο Αρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος, σε ηλικία 89 ετών, γνωστός και ως ο “άγγελος των φυλακισμένων”. Τεράστιο το έργο του και δυσαναπλήρωτο το κενό που αφήνει. Μακάρι να βρεθούν μιμητές του που να το συνεχίσουν, τιμώντας τη μνήμη του. Η ΧΔ και η “Χ” εκφράζουν τη λύπη τους και τα συλλυπητήριά τους στους συγγενείς του μεταστάντος. 

Details

Η άμβλωση ως μορφή απέλασης

Η άμβλωση ως μορφή απέλασης

ΑΝΤΙΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΤΗΣ “ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ”

Συγκέντρωση υπέρ του δικαιώματος των γυναικών στην άμβλωση και διαμαρτυρίας της αντίθεσης σ’ αυτό της Εκκλησίας, έχει εξαγγείλει για σήμερα Σάββατο 7 Μαρτίου η “Αναρχική Ομοσπονδία” μπροστά στη Μητρόπολη Αθηνών.

Έχει ενδιαφέρον το σκεπτικό: “Σκοπός αυτής της συγκέντρωσης δεν είναι να θίξει το λαϊκό θρησκευτικό συναίσθημα, δεν είναι το φθηνό και εύκολο κράξιμο και η γελοιοποίηση. Γνωρίζουμε ότι μέσα στους αιώνες η εκκλησία αποτέλεσε καταφύγιο των απελπισμένων. Ένα καταφύγιο υπονομευμένο και κοινωνικά τοξικό αλλά πολλές φορές το μοναδικό καταφύγιο.” 

Θετικά καταρχήν αποτιμούμε τη δήλωση σεβασμού προς το λαϊκό θρησκευτικό συναίσθημα. Ιδιαίτερα όταν προέρχεται από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, σε καιρούς που η ασέβεια περισσεύει σε όλο το φάσμα του εκσυγχρονισμού και του φωταδισμού. Έχουμε άλλωστε τονίσει, ότι κατά καιρούς η διοίκηση της Εκκλησίας και η συστημική θεολογία έχουν συμβιβαστεί με την άρχουσα τάξη και ανέχονται ή συγκαλύπτουν την κοινωνική αδικία. Άλλο, βέβαια, η Εκκλησία ως σώμα Χριστού. Ελπίζουμε η στάση αυτή να αποτυπωθεί και στο ύφος της προγραμματιζόμενης διαδήλωσης.

Το κείμενό τους, είναι από τα λίγα της πλευράς των υποστηρικτών των αμβλώσεων, από τότε που ανακινήθηκε το ζήτημα με την αφίσα στο μετρό της Αθήνας, το οποίο ξεπερνά το επίπεδο των άναρθρων κραυγών και επιχειρεί να επιχειρηματολογήσει. Ας το δούμε από κοντά:

Γράφουν: “Η συμμαχία νέο-φιλελεύθερων και φασιστών που κυβερνά τη χώρα ηγεμονεύοντας τη Νέα Δημοκρατία και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ονειρεύεται να γυρίσει το ρολόι της Ιστορίας στην δεκαετία του 1950. Υπό αυτή τη λογική η Υπουργός Παιδείας θέλει να μετατρέψει τα σχολεία σε κατηχητικά και η εκκλησία ονειρεύεται την κατάργηση του δικαιώματος των γυναικών στις αμβλώσεις.”

-Τους ρωτάμε: Τότε για ποιο λόγο ο Υπουργός της Νέας Δημοκρατίας Κώστας Καραμανλής διέταξε την άμεση απόσυρση της αφίσας κατά των αμβλώσεων από το ΜΕΤΡΟ; Αυτό και μόνο δείχνει ότι ο κυβερνών νεοφιλελευθερισμός κάθε άλλο παρά αντίθετος είναι με το δικαίωμα στην άμβλωση, το οποίο αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της κυρίαρχης ιδεολογίας.

Επιχειρούν με την αφίσα της εκδήλωσης να αντιγράψουν την αφίσα που αναρτήθηκε στο Μετρό με το ερώτημα: Ήξερες ότι η απόφαση της γέννας ανήκει σ’ εκείνη που εγκυμονεί; -Γιατί το δικό της σώμα θα μπει σε πόνο-Γιατί έχει και αυτή ευθύνη για μια ανεπιθύμητη και δυστυχισμένη νέα ζωή-Γιατί αυτή για χρόνια θα αφοσιωθεί, θα κοπιάσει, θα πληρώσει πιο πολύ απ’ όλους-Γιατί, πάνω απ’ όλα, το σώμα της της ανήκει.   

-Τους ρωτάμε: Οι αδύναμοι, οι ανεπιθύμητοι και οι δυστυχισμένοι δεν έχουν δικαιώματα και ιδίως το δικαίωμα στη ζωή; Με ποιο δικαίωμα άλλος θα αποφασίσει αν έχουν το δικαίωμα να ζήσουν; Το βάρος της φιλοξενίας μιας νέας ζωής από μόνο του δικαιολογεί την απέλασἠ της; Διότι μορφή απέλασης, και μάλιστα θανατηφόρας και οδυνηρής είναι η αποβολή του εμβρύου. Και τούτο είναι το πόρισμα των πιο σύγχρονων επιστημονικών  ευρημάτων και όχι παρωχημένων αναχρονιστικών παραδοχών. Και με ποια νομιμοποίηση όλα αυτά παραγνωρίζονται και ακυρώνονται; Την εξουσία επί του σώματος στο οποίο το έμβρυο φιλοξενείται, μια λογική άκρως εξουσιαστική.Μια λογική που μετατρέπει το αγέννητο παιδί από υποκείμενο, σε αντικείμενο δικαιωμάτων.

Τα παραπάνω, δεν πρέπει να τα συνεκτιμήσει μια γυναίκα πριν προχωρήσει σε άμβλωση; Αγώνας ενάντια στην άγνοια είναι ένα από τα συνθήματά τους, το οποίο προσυπογράφουμε.

Κι εμείς έχουμε καταδικάσει “εισαγγελικές” λογικές που αγνοούν την κοινωνική πραγματικότητα, και δείχνουν αναισθησία σε δράματα και αδιέξοδα.Όπως σε ανακοίνωσή μας έχουμε τονίσει , “Το ζήτημα της άμβλωσης δεν περιορίζεται στα στενά πλαίσια της ατομικής ηθικής, όπως προβάλλεται από ευσεβιστικούς θρησκευτικούς κύκλους, αλλά αντιθέτως είναι ένα ζήτημα που αφορά όλη την κοινωνία, η οποία οφείλει να υποστηρίξει πλήρως υλικά την απόφαση του κάθε ζεύγους ή της άγαμης μητέρας για τη γέννηση και ανατροφή παιδιών.
Ο π. Ιωάννης Μέγιεντορφ, εμβληματική φυσιογνωμία της παγκόσμιας Ορθοδοξίας, σε ένα βιβλίο του για τον «Ορθόδοξο γάμο», γράφει και τα ακόλουθα:
“Οφείλουν όμως παράλληλα [οι Ορθόδοξοι] να ενθυμούνται διαρκώς ότι μια ηθικώς συνεπής στάση απέναντι στην έκτρωση συνεπάγεται ταυτόχρονα και μια αμέριστη φροντίδα για τα εκατομμύρια των εξαθλιωμένων, πεινασμένων, ανεκπαίδευτων και ανεπιθύμητων παιδιών, τα οποία έρχονται στον κόσμο χωρίς καμιά διασφάλιση για αξιοπρεπή ζωή».
Συχνά όμως η αντίθεση στην άμβλωση περιορίζεται στην καταγγελία του φαινομένου και την προτροπή για συνέχιση της κύησης χωρίς παροχή των υλικών μέσων που απαιτούνται για κάτι τέτοιο.

Γράφουν: “Εμείς από την μεριά μας θέλουμε να υπερασπιστούμε το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει η ίδια για την μοίρα της με κάθε τρόπο. (..). Σίγουρα δεν θα αποφασίσουμε εμείς για χάρη της, αυτή ξέρει καλύτερα από όλους μας. Και σίγουρα δεν θα αποφασίσει η εκκλησία με τις οπισθοδρομικές πεποιθήσεις, τα αρχαία δόγματα και πίσω από όλα αυτά την ακόρεστη διάθεσή της να εξουσιάσει την καθημερινότητα των ανθρώπων.” 

-Τους ρωτάμε: Η Εκκλησία δεν έχει δικαίωμα να εκφράσει τη θέση της; Ποιο εξαναγκαστικό μηχανισμό διαθέτει για να την επιβάλει;

Γράφουν: “Ως Αναρχικοί, θέλουμε να δούμε τους ανθρώπους να έχουν την ικανότητα να αποφασίζουν οι ίδιοι για την μοίρα τους, ανθρώπους κοινωνικούς που ζούνε την αγάπη, φροντίζουν και νοιάζονται ο ένας για τον άλλον χωρίς διαχωρισμούς φύλου, φυλής, καταγωγής ή χρώματος. Θέλουμε να δούμε πολύχρωμες κοινότητες και γειτονιές ανθρώπων που συναντιούνται και μοιράζονται τις αγωνίες και τους φόβους τους, ζούνε και καλλιεργούν μαζί την αλληλοβοήθεια και την κοινωνική αλληλεγγύη, συνδράμουν στον πόνο και τις χαρές του άλλου. Σε τέτοιες κοινότητες ελεύθερων ανθρώπων τα παιδιά που θα γεννιούνται θα είναι πιο χαρούμενα και οι γονείς τους πιο ευτυχισμένοι.” 

Αποδέχονται πιο πάνω ότι η Εκκλησία “υποκριτικά υπόσχεται” ένα κόσμο  «αγάπης και φροντίδας για τον πλησίον χωρίς διαχωρισμούς και σύνορα». Δεν πρόκειται για υποκριτική υπόσχεση κανενός.Αυτή είναι η κατεύθυνση των “αρχαίων δογμάτων” που απορρίπτουν παραπάνω, της Ορθόδοξης Παράδοσής μας, που είναι πάντοτε ζωντανή, σύγχρονη και επίκαιρη. Εδώ και εκατοντάδες χρόνια, το Ευαγγέλιο και οι Πατέρες της Εκκλησίας κάνουν λόγο για το αυτεξούσιο του ανθρώπου και την ελευθερία ως δώρο Θεού. Μια κατεύθυνση που σε μεγάλο βαθμό αγκαλιάζει το δικό τους όραμα για “ανθρώπους κοινωνικούς που ζούνε την αγάπη”, διότι “ο Θεός αγάπη εστί”.

Τα παραπάνω δεν αλλάζουν, αν όντως εκπρόσωποι της Εκκλησίας αποκλίνουν από την ουσία του Ορθόδοξου δόγματος και πέφτουν “στον εθνικισμό, την μισαλλοδοξία, την βαθιά συντήρηση και τη ξενοφοβία, την παθητική υπακοή προς τους κυρίαρχους και την εθελοδουλία.”, τα οποία όχι μόνον εμείς, αλλά η ίδια η Εκκλησία έχει επίσημα κατά καιρούς καταδικάσει. Δεν έχουν όμως το μονοπώλιο της υποκρισίας, αφού άλλοι με δυο μέτρα και δυο σταθμά, κόπτονται υπέρ των δικαιωμάτων των αδυνάτων και καταργούν το δικαίωμα στη ζωή του πιο αδυνάτου απ’ όλους, που δεν μπορεί να το διεκδικήσει: του αγέννητου παιδιού. Που υπερασπίζονται το δικαίωμα στη φιλοξενία, αλλά τάσσονται υπέρ της άνευ όρων απέλασης-και μάλιστα θανατηφόρας του αγέννητου παιδιού.

Ελευθερία του λόγου: ή θα είναι άβολη ή δεν θα υπάρχει (με αφορμή την αφίσα για το αγέννητο παιδί)

Ελευθερία του λόγου: ή θα είναι άβολη ή δεν θα υπάρχει (με αφορμή την αφίσα για το αγέννητο παιδί)

Η πρόσφατη δημόσια διαμάχη σχετικά με τις αφίσες στους σταθμούς του μετρό δοκιμάζει την ποιότητα και το βάθος της δημοκρατίας μας. Θα θέσω κάποια ερωτήματα που νομίζω ότι αξίζει ο καθένας μας να επεξεργασθεί:

 

-Προβλήθηκε το επιχείρημα ότι το θέμα των αμβλώσεων είναι νομικά λυμένο και άρα αποτελεί αναχρονισμό να τίθεται πάλι στον δημόσιο λόγο. Ποιος αποφασίζει αν για ένα θέμα ειπώθηκαν όλα και πλέον πρέπει υποχρεωτικά να σωπάσουμε; Ποιοι θα φιμώσουν ποιους στην δημοκρατία μας;

 

-Η αφίσα δεν έθετε νομικά ζητήματα, δεν ζητούσε αλλαγή του νόμου (κάτι που θα είχε κάθε δικαίωμα να κάνει). Προσπαθούσε απλώς να ασκήσει πειθώ ώστε να γίνονται λιγότερες αμβλώσεις. Υπάρχουν λοιπόν θέματα για τα οποία απαγορεύεται η ανάπτυξη επιχειρημάτων; Τότε γιατί το Σύνταγμα κατοχυρώνει (επί λέξει) την ελευθερία του καθενός «να διαδίδει τους στοχασμούς του»; Από τη στιγμή που δεν υφίσταται ύβρις, προσβολή, συκοφαντία, προτροπή σε παράνομη πράξη (ή ό,τι άλλο προβλέπει ο Ποινικός Κώδικας), ποιος αποφασίζει για ποια θέματα επιτρέπεται η ανάπτυξη στοχασμών και για ποια απαγορεύεται;

 

-Επί της ουσίας, ομόφωνα η άμβλωση απαξιώνεται από ιατρικής πλευράς. Έστω και αν κάποιες περιπτώσεις ονομάζονται δικαιολογημένες από τον ιατρικό κόσμο, γενικά θεωρείται α) λάθος μέθοδος ‘αντισύλληψης’, β) δυνητικά επικίνδυνη για την μελλοντική γονιμότητα της γυναίκας, γ) δυνητικά τραυματική ψυχική εμπειρία (οι ψυχίατροι και οι κληρικοί μπορούμε ανεπιφύλακτα να επιβεβαιώσουμε το τρίτο). Τι μπορεί να απαγορεύσει, λοιπόν, τη δημόσια επικριτική τοποθέτηση;

 

Το ότι η άμβλωση λογίζεται νόμιμη κατά το πρώτο τρίμηνο της κύησης δεν μεταβάλλει τις ψυχοσωματικές της συνέπειες. Άλλωστε και το κάπνισμα είναι νόμιμο αλλά έχει τεθεί σχεδόν υπό διωγμό από το κράτος. Νόμιμες είναι και η κατανάλωση αλκοολούχων ποτών και η χρήση πλαστικών συσκευασιών και η οδήγηση υπό υψηλή ατμοσφαιρική ρύπανση ή με άσχημες καιρικές συνθήκες και η καθημερινή διατροφή των παιδιών με ανθυγιεινά προϊόντα κ.ο.κ., αλλά αυτό δεν εμποδίζει την πολιτεία να τις αποθαρρύνει με δημόσια μηνύματα. Ένα κράτος που ενδιαφέρεται για τους πολίτες του δικαιούται και υποχρεούται να χρησιμοποιεί τα επιστημονικά δεδομένα για να καλλιεργεί την απαξίωση ακόμη και νόμιμων συμπεριφορών.

 

-Αρκετοί ισχυρίσθηκαν πως η αφίσα θα μπορούσε να προκαλέσει πόνο, ή και προσβολή, στις γυναίκες που έχουν κάνει άμβλωση. Αυτό είναι πολύ πιθανό. Αλλά το επιχείρημα αυτό δεν είναι νομικό, δεν τίθεται ως ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Συνιστά ηθική παράμετρο, καθόλου αμελητέα βέβαια στον δημόσιο βίο.

 

Κατ’ αρχήν, γιατί κάθε πόνος είναι αχρείαστος; Η όποια προσωπική εξέλιξη των ανθρώπων, αναμόρφωση, μετάνοια κτλ. περνά συνήθως μέσα από επώδυνες διεργασίες. Οι οποίες, όμως, είναι ωριμοποιές. Κάποιες φορές αυτές πυροδοτούνται από δημόσια ερεθίσματα: ένα τηλεοπτικό μήνυμα ή ρεπορτάζ για την πείνα στα παιδιά του Τρίτου Κόσμου στους περισσότερους τηλεθεατές γεννά οδύνη, σε όσους μάλιστα συνηθίζουν να τρώνε πολλά ή ακριβά φαγητά μάλλον θα δημιουργήσει ενόχληση ή και ενοχές (ανάλογα με την ηθική συγκρότηση του τηλεθεατή). Οφείλει η πολιτεία να τα απαγορεύσει; Και τότε πώς θα κινητοποιηθούμε για να βοηθήσουμε;

 

-Τέλος, γράφτηκε πως η συγκεκριμένη αφίσα είναι διχαστική. Στην περίπτωση αυτή οφείλουμε στο εξής να απαγορεύσουμε κάθε αφίσα πολιτικού κόμματος!

 

Για να είμαστε συνεπείς, λοιπόν, ας αρχίσουμε να καταγράφουμε τα όποια ερεθίσματα ενδέχεται να στενοχωρήσουν, να πληγώσουν, ή να προσβάλουν μέρος του πληθυσμού:

 

Αφίσες με καλλίγραμμα μοντέλα ταπεινώνουν κάποιους υπέρβαρους συνανθρώπους μας, ιδιαίτερα δε όσους προσπαθούν να χάσουν βάρος αλλά λόγοι υγείας τους εμποδίζουν.

 

Εικόνες και βίντεο με πρωταθλητές ίσως να τραυματίζουν ψυχικά τους κινητικά ανάπηρους, είτε εκ γενετής είτε από ατύχημα.

 

Αφίσες συλλόγων γονέων με τις οποίες διακηρύττουν ότι το δικαίωμα της απεργίας δεν πρέπει να υφίσταται για τους εκπαιδευτικούς, προφανώς θα ενοχλήσουν τους τελευταίους, με προβλέψιμες οξύτατες αντιδράσεις των συνδικαλιστών τους. Τι πρέπει να κάνει η διοίκηση του μετρό στην περίπτωση αυτή;

 

Διαφημίσεις εσωρούχων –και μάλιστα σε ευμεγέθεις διαστάσεις- οι οποίες απεικονίζουν πάντοτε όμορφες γυναίκες, προσβάλλουν την αισθητική αλλά κυρίως το ηθικό αίσθημα όποιων σέβονται το ανθρώπινο σώμα και γι’ αυτό αρνούνται την εργαλειοποίηση και εμπορικοποίησή του. Ξεχωριστή κατηγορία αποτελούν όσοι βασίζουν τον σεβασμό αυτό στην θρησκευτική τους πίστη, ανεξαρτήτως θρησκείας, οι οποίοι αναγκάζονται να αντικρίζουν συνεχώς προκλητικές εικόνες. Ακόμη περισσότερο, θίγονται όσοι άσκησαν το δημοκρατικό τους δικαίωμα να ζήσουν μια ασκητική ζωή ως μοναχοί και μοναχές, αλλά χωρίς να τους ρωτά κανείς τούς υποχρεώνουν κάποιοι να ζουν και να κινούνται μέσα σε ένα πολιτισμό της εικόνας ο οποίος προωθεί την λαγνεία. Νοιάζεται κανείς γι’ αυτούς;

 

Προφανώς όχι, επειδή όλοι οι παραπάνω δεν διαθέτουν λόμπυ. Ή επειδή διαθέτουν περισσότερη λογική και ψυχραιμία από τους αυτόκλητους εισαγγελείς των αφισών. Εν ολίγοις, η ευαισθησία μας είναι επιλεκτική.

 

Γίνεται φανερό ότι έχουμε επειγόντως ανάγκη να διασαφηνισθούν επακριβώς τα κριτήρια με τα οποία κάποιος δημόσιος λόγος θα απαγορεύεται ή θα χαρακτηρίζεται προσβλητικός. Πρέπει δηλαδή να εμπνέει απόρριψη των προσώπων (όχι της άποψης) ή να υποκινεί σε απομόνωση ή βία εναντίον τους, για να εμπίπτει στο εν λόγω κατηγορητήριο. Ακόμη, η πολιτεία δεν είναι επιτρεπτό να παρεμβαίνει στην δική της ιδιοκτησία (όπως οι σταθμοί του μετρό) για να δημιουργεί δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ακριβώς επειδή είναι δημοκρατική πολιτεία οφείλει να μη μεροληπτεί.

 

Γι’ αυτό και υπάρχει πρόβλημα με τον αντιρατσιστικό νόμο του 2014. Είναι αδιανόητο να ποινικοποιείται η διαφορετική άποψη (και το υποστηρίζω αυτό εγώ που έχω γράψει επανειλημμένα εναντίον του αντισημιτισμού). Αν κάποιος ισχυρίζεται δημόσια ότι δεν συνέβη ποτέ η γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί, είναι ή αγράμματος ή κακόπιστος ή ηλίθιος. Κανένα από τα τρία δεν πρέπει να αποτελεί ποινικό αδίκημα. Έχει δικαίωμα να εκτίθεται δημόσια με την άγνοιά του ή τις αγκυλώσεις του.

 

Oύτε επίσης το μίσος πρέπει να αποτελεί αντικείμενο του ποινικού κώδικα, παρά μόνο συγκεκριμένες πράξεις που πηγάζουν από αυτό. Δεν λύνεις το πρόβλημα της έλλειψης ιστορικής παιδείας ή της φυλετικής προκατάληψης ή της συμπλεγματικής αήθειας κλείνοντας κάποιον στη φυλακή ή επιβάλλοντας πρόστιμα (γι’ αυτό και θα είναι σφάλμα να επεκταθεί η ποινικοποίηση και προς όσους αμφισβητούν αν συντελέσθηκε γενοκτονία των Ποντίων, όσο και αν μάς αγγίζει συναισθηματικά˙ δεν διορθώνουμε ένα λάθος γενικεύοντάς το).

 

Από την άλλη πρέπει να αποτελεί σαφώς ποινικό αδίκημα η προτροπή ή συνευδοκία προς αδικοπραγίες. Με άλλα λόγια, ένας που ισχυρίζεται δημόσια ότι ‘καλά έκανε ο Χίτλερ στους Εβραίους’ ή ‘μπράβο σ’ αυτούς που δέρνουν τους μετανάστες’ πρέπει να διωχθεί ποινικά, διότι συνάγεται εξ αυτού ότι επιδοκιμάζει μια παράνομη ενέργεια και προτρέπει προς αυτή. Η διάκριση αυτή (μεταξύ άποψης και προτροπής) πρέπει να υπάρχει στο νόμο, διατυπωμένη με σαφήνεια, ώστε να μην γίνονται περιττές μηνύσεις και να μην εναπόκειται συνεχώς στα δικαστήρια να κρίνουν. Ο τόπος μας έχει πικρή πείρα από ασάφειες και προχειρότητες των νόμων, οι οποίες με τη σειρά τους επιβαρύνουν το δικαστικό σύστημα με πρόσθετη εργασία.

 

Από την άλλη, ζούμε πλέον ένα παράλογο φαινόμενο: όσο πιο μεταμοντέρνος εμφανίζεται κανείς τόσο μοιάζει να απομακρύνεται από τον σεβασμό της λαϊκής κυριαρχίας και της αρχής της πλειοψηφίας, στο όνομα γενικών αδιαπραγμάτευτων αρχών. Για παράδειγμα, η αόριστη επίκληση στα ανθρώπινα δικαιώματα νοείται πλέον από κάποια μέλη της κοινωνίας μας τόσο συμπεριληπτική ώστε καταλήγει να φιμώνει την πλειοψηφία στην περίπτωση που αυτή επιθυμεί κάτι διαφορετικό και τής επιβάλλει να ακολουθήσει ένα καινοφανές ολοκληρωτικό μοντέλο, το οποίο δέχεται επικρίσεις και διεθνώς.

 

Άλλωστε και ιστορικά οι γενικές αδιαπραγμάτευτες αρχές υπήρξαν φυσικό προϊόν της Νεωτερικότητας. Συνιστά αντίφαση η μετανεωτερικά εμπνεόμενη πολιτική να τίς επικαλείται, όταν συστατικό γνώρισμα της Μετανεωτερικότητας αποτελεί η άρνηση κάθε κανονιστικού και η ‘απογείωση’ της υποκειμενικότητας.

 

Η επιβολή συγκεκριμένης γνώμης και η λογοκρισία συγκεκριμένων απόψεων, λοιπόν, αποτελούν παλινδρόμηση σε ολοκληρωτισμό και δεν συνάδει με την ελευθερία του πολίτη, η οποία θεσπίστηκε με τη Νεωτερικότητα και κατακτήθηκε με θυσίες.

 

Το πόσο γνήσια είναι τα δημοκρατικά μας ‘πιστεύω’ δοκιμάζεται πάντοτε μπροστά σε αντιλήψεις με τις οποίες διαφωνούμε.

π. Βασίλειος Θερμός

Πηγή: Αντίφωνο

 

Ευχαριστίες στον Στυλιανό Δ.

 

π. Ἠλίας Μαστρογιαννόπουλος: ἕνας ἄνθρωπος τοῦ πνεύματος καί τῆς ἀγάπης

π. Ἠλίας Μαστρογιαννόπουλος: ἕνας ἄνθρωπος τοῦ πνεύματος καί τῆς ἀγάπης

 

 

Εκοιμήθη ἐν Κυρίῳ τήν 1η Φεβρουαρίου 2020 ὁ π. Ἠλίας Μαστρογιαννόπουλος.

Εἶχε γεννηθεῖ τό 1919, ἐνῶ τό 1938 ἔγινε μέλος τῆς Ἀδελφότητος τῆς «Ζωῆς». Λίγο πρίν ἀπό τό 1960 εἶχε τεθεῖ τό ζήτημα τῆς διαδοχῆς τοῦ Προϊσταμένου τῆς Ἀδελφότητος ἀρχιμ. Σεραφείμ Παπακώστα ὁ ὁποῖος, καθώς φαίνεται, στήν διαθήκη του, εἶχε προτείνει τόν π. Ἠλία ὡς νέο Προϊστάμενό της. Ἀλλά δέν νομίζω ὅτι αὐτή ἡ ὑπόθεση ἔχει ἰδιαίτερη σημασία στήν παροῦσα in memoriam ἀναφορά. Ἐάν ὁ π. Ἠλίας ἦταν ἄνθρωπος τοῦ πνεύματος καί τῆς ἀγάπης, γιά νά χρησιμοποιήσω τίς λέξεις τοῦ τίτλου τοῦ βιβλίου του πού ἀναφέρεται στό Βυζάντιο (Ἀθῆναι 1967), ὁπωσδήποτε δέν ἦταν ἀνθρωπος τῆς ἐξουσίας.

Details

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΦΡΑΝΤΣ ΓΑΙΓΚΕΡΣΤΑΙΤΕΡ- Σας γράφω με δεμένα τα χέρια…

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΦΡΑΝΤΣ ΓΑΙΓΚΕΡΣΤΑΙΤΕΡ- Σας γράφω με δεμένα τα χέρια…

Ο Φραντς Γαίγκερσταίτερ (Franz Jägerstätter) γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1907 στην Αγία Ραδεγόνδη, μικρό χωριό της Άνω Αυστρίας. Ήταν ο μόνος κάτοικος του χωριού που ψήφισε ενάντια στην «Ενσωμάτωση» της χώρας του στη ναζιστική Γερμανία το 1939. Επιστρατεύτηκε τον Φεβρουάριο του 1943, όντας έγγαμος με τρεις ανήλικες κόρες, η μεγαλύτερη έξι ετών. Αρνήθηκε να υπηρετήσει στον γερμαμικο στρατό και να ορκιστεί στο όνομα του Φύρερ, φυλακίστηκε, δικάστηκε και αποκεφαλίστηκε στο Βερολίνο, στις 9 Αυγούστου του 1943. Στη ζωή του αναφέρεται η ταινία Μια κρυφή ζωή, του Αμερικανού Τέρενς Μάλικ, που αυτές τις μέρες παίζεται στους κινηγματογράφους. Οι εκδόσεις «Μήνυμα» της «Χριστιανικής» είχαν εκδόσει το 1974 τη βιογραφία του από τον επίσης Αμερικανό Γκόρντον Τσαν, σε μετάφραση Γιώργου Ροδίτη, απ’ όπου το παρακάτω απόσπασμα από τη διαθήκη του μάρτυρα.

Details