Φύλλο 1050-Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2020

Φύλλο 1050-Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2020

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΣΕ… ΟΛΥΜΠΙΟ ΥΨΟΣ

 Φτώχεια και υποταγή

Κυκλοφορεῖ μὲ τὸν παραπάνω τίτλο τὸ νέο φύλλο τῆς 6ης Φεβρουαρίου 2020 τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ», στὸ κύριο ἄρθρο τοῦ Ἡρακλῆ Κανακάκη, ὅπου τονίζεται, μεταξὺ ἄλλων:

“Στην Ελλάδα του 2018, σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία της Eurostat (Νοέμβριος 2018) το 48% του πληθυσμού της ήτοι περίπου 5.100.000 άνθρωποι ζουν κάτω ή στο όριο της φτώχειας, που είναι περίπου 7.000 ευρώ το χρόνο…”

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

Γραφτείτε συνδρομητές για να διαβάσετε ολόκληρο το φύλλο

ΤΑ ΠΛΗΡΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΣΕ… ΟΛΥΜΠΙΟ ΥΨΟΣ  Φτώχεια και υποταγή

– Συνεστίαση του Ασώτου

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ: Οι απεργίες στη Γαλλία και τα δικά μας, μαύρα χάλια…

– Μηνὶ Φεβρουαρίῳ β, κοντάκιον εἰς τὴν ὑπαπαντὴν τοῦ Κυρίου, ἦχος α, φέρον ἀκροστιχίδα «τοῦτο Ῥωμανοῦ τὸ ἔπος» πρὸς Τὸ φοβερόν σου Μετάφραση: Δημ. Κοσμόπουλος

– Εμείς και οι «άλλοι»

ΕΙΣΦΟΡΕΣ ΣΤΗ ΧΔ ΚΑΙ ΣΤΗ «Χ»

ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ: Σαν σήμερα (μόνιμη στήλη)

Η Χ.Δ. καταδικάζει το κρούσμα της λογοκρισίας στο Μετρό της Αθήνας

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗΣ:  ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΡΑΜΠ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ Παλαιστινιακό κράτος αφοπλισμένο και το Ισραήλ πάνοπλο!

ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΝΑΖΙΣΜΟ «Λευκό Ρόδο» στο «Γυάλινο Θέατρο»

Οικονομική Εξόρμηση

ΠΑΝ. ΜΠΟΥΜΗΣ: Τό θέλημα (βούληση) τοῦ Θεοῦ καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΛΤΑΣ:  ΗΛΙΑΣ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ Ἕνας ἄνθρωπος τοῦ πνεύματος καί τῆς ἀγάπης

ΕΥΗ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ: Ο θεσμός των διακονισσών υπό το πρίσμα της σύγχρονης ιεραποστολής της Ορθόδοξης Εκκλησίας

ΠΕΘ ΠΡΟΣ ΚΕΡΑΜΕΩΣ:  Ολόκληρη η μέρα στους Τρεις Ιεράρχες

ΜΑΡΙΑ ΜΠΙΝΙΑΡΗ: Κορωναϊός: Θύτης πολλών ανθρώπων

π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΘΕΡΜΟΣ: ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΑΦΙΣΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΕΝΝΗΤΟ ΠΑΙΔΙ -Ελευθερία του λόγου: ή θα είναι άβολη ή δεν θα υπάρχει

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗΣ: «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΜΑΡΚΟΣ» Εστία έμπρακτης αγάπης και πνευματικής οικοδομής

ΕΣΗΕΑ: Όχι χρηματοδότηση του Τύπου στα τυφλά

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΡΒΟΣ: Το «χάπι της συμμόρφωσης» για τα παιδιά Η « ησυχία μας» υπέρ πάντων

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ: Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΡΙΟΚΡΑΤΙΑ Οι Τρείς μέγιστοι φωστήρες και οι «φωστήρες»

ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ: Αναμνήσεις και ποίηση

Γιάννης ο άγιος

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗΣ Η Συριζαία Αριστερά ως Νέα Δεξιά (Βιβλιοπαρουσίαση)

ΕΛΕΝΑ ΧΑΤΖΟΓΛΟΥ:  ΛΕΒ ΣΕΣΤΩΦ (1866-1938) Σκέψεις γιὰ τὴν ὑπέρβαση τοῦ ὀρθολογισμοῦ

ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΛΛΟΣ: Ανθολογία Βορειοηπειρωτικής ποίησης

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: Βιβλιοπαρουσίαση (Μόνιμη στήλη)

ΦΙΛΑΛΗΘΕΙΕΣ(Μόνιμη στήλη): Κακοδοξίες και «ανταρσίες»

9 ΜΠΟΦΟΡ (Μόνιμη στήλη σχολίων)

 

Αθώος λόγω παραγραφής ο Μπαρμπαρέν

Αθώος λόγω παραγραφής ο Μπαρμπαρέν

Αθωώθηκε από το Εφετείο της Λυών ο Γάλλος καρδινάλιος Φιλίπ Μπαρμπαρέν, που είχε πρωτόδικα καταδικαστεί σε φυλάκιση 6 μηνών με αναστολή, επειδή δεν κατάγγειλε στις Αρχές τις κακοποιήσεις παιδιών εκ μέρους του ιερέα Μπερνάρ Πρενά στην αρχιεπισκοπή της Λυών. Η δίκη έγινε το Δεκέμβριο και η απόφαση ανακοινώθηκε χτες.   

Η απόφαση, στο σκεπτικό της οποίας αναφέρεται η ιστοσελίδα 20 minutes  δέχεται ότι ο Μπαρμπαρέν γνώριζε την υπόθεση Πρενά  πολύ νωρίτερα απ’ όσο ο ίδιος παραδέχεται, πριν το 2010 όταν είχε συναντήσει τον Πρενά. Όμως, έκρινε ότι το έγκλημα διαρκεί μόνον όσο το θύμα είναι ανήλικο. Και ότι μετά την ενηλικίωση του θύματος, όταν υποτίθεται ότι το ίδιο αποκτά τη δυνατότητα να προβεί στην καταγγελία, δεν υφίσταται έγκλημα για τρίτους που δεν το καταγγέλλουν. Έτσι, μετά την ενηλικίωση των σημερινών μηνυτών αρχίζει να “τρέχει” η εικοσαετής παραγραφή, από την οποία επωφελήθηκε ο Μπαρμπαρέν.

Η διατύπωση της σχετικής νομοθεσίας είναι ασαφής, με αποτέλεσμα να γίνει δεκτή η πιο πάνω ερμηνεία που προέβαλαν οι δικηγόροι του Μπαρμπαρέν, σε αντίθεση με αυτήν στην οποία στηρίχτηκε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο για να τον καταδικάσει, ότι σε κάθε περίπτωση η καταγγελία του εγκλήματος είναι υποχρεωτική και η αποσιώπηση ποινικό αδίκημα.

Έτσι, ο Μπαρμπαρέν αθωώθηκε λόγω παραγραφής και όχι επειδή δεν διέπραξε αδίκημα. Εκείνο το “δόξα τῶ Θεῶ, παραγράφηκαν” που τού είχε ξεφύγει σε συνέντευξη Τύπου, σε σχέση με τις περιπτώσεις του σκανδάλου Πρενά, ίσχυσε για τον ίδιο….

Η πολιτική αγωγή των θυμάτων θα προσφύγει στο ανώτατο ακυρωτικό Δικαστήριο κατά της απόφασης.

Παράλληλα με τη δίκη Μπαρμπαρέν, ξεκίνησε και η δίκη σε πρώτο βαθμό του Μπερνἀρ Πρενά, που κατηγορείται ότι κακοποίησε σεξουαλικά μικρά παιδιά, καταχρώμενος την ιδιότητά του ως επικεφαλής κατασκηνώσεων. Λόγω της παραγραφής. λίγες υποθέσεις μπόρεσαν να φτάσουν στο Ακροατήριο. Ο Πρενά όχι μόνο παραδέχτηκε τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορείται, αλλά δήλωσε ότι είχε προειδοποιήσει τους ανωτέρους του για το πάθος του της παιδοφιλίας και παρ’ όλα αυτά τον διατήρησαν σε ευαίσθητες θέσεις κοντά σε παιδιά.

Η απόφαση για την υπόθεση Πρενά δικάστηκε τον Ιανουάριο και η απόφαση αναμένεται τον ερχόμενο Μάρτιο. Ο Εισαγγελέας ζήτησε ποινή φυλάκισης τουλάχιστον 8 ετών.

Ο Πρενά πέρσι καταδικάστηκε από εκκλησιαστικό Δικαστήριο και καθαιρέθηκε από ιερέας.

Η υπόθεση έχει γίνει γνωστή στην Ελλάδα από την ταινία του Γάλλου σκηνοθέτη “Grace à Dieu” (Δόξα τῶ Θεῶ) που έλαβε τον τίτλο από την έκφραση του Μπαρμπαρέν για την παραγραφή.Ο ελληνικός τίτλος “Θέλημα Θεοῦ” είναι άσχετος και καλύφθηκε από την εφημερίδα μας, έντυπη και ηλεκτρονική. (1) (2)

Ο Μπερνάρ Πρενά εκμεταλλεύτηκε τις ευαίσθητες θέσεις που κατείχε και τον έφερναν σ’ επαφή με παιδιά το διάστημα 1975-1990, για να ικανοποιεί το πάθος του σε καθημερινή βάση σχεδόν. Τα θύματά του ήταν εκατοντάδες, αλλά είτε κανείς δεν μιλούσε, είτε οι καταγγελίες συγκαλύπτονταν. Επειδή ήταν κατά τα λοιπά χαρισματική προσωπικότητα και ιδιαίτερα δημοφιλής, προσελκύοντας ενορίτες και σημαντικά χρηματικά ποσά υπέρ της ρωμαιοακαθολικής εκκλησίας, οι προϊστάμενοί του απέφυγαν να τον αποσύρουν μέχρι και το 2015, όταν ένα από τα θύματά του, ήδη 45 ετών, τον είδε σε ευαίσθητη θέση με παιδιά.

Ζήτησε τότε από τον προϊστάμενό του καρδινάλιο Μπαρμπαρέν να τον παραπέμψει σε εκκλησιαστικό Δικαστήριο. Ο Μπαρμπαρέν δεν έκανε τίποτα, με αποτέλεσμα αυτός να προχωρήσει σε μήνυση και να ξεσπάσει η θύελλα, αφού σταδιακά, τα στόματα άνοιξαν και οι καταγγελίες δημοσιοποιήθηκαν. Τα θύματα του Πρενά συγκρότησαν σωματείο με τίτλο “Ο απελευθερωμένος λόγος” (La Parole Liberée ), με στόχο την καταπολέμηση της παιδοφιλίας στη ρωμαιοακθολική εκκλησία και τη νομική και θεραπευτική συμπαράσταση στα θύματα. Το σωματείο πέτυχε η παραγραφή του εγκλήματος αυτού σε βάρος των ανηλίκων να αυξηθεί σημαντικά.

Ο Μπαρμπαρέν είναι από τους πιο δραστήριους ρωμαιοκαθολικούς Επισκόπους, με πλούσιο έργο και διεθνείς πρωτοβουλίες υπέρ των Χριστιανών της Μέσης Ανατολής. Όμως, με τη συγκάλυψη της υπόθεσης Πρενά, είναι υπαίτιος για τεράστιο πλήγμα στη ρωμαιοκαθολική εκκλησία και σκανδαλισμό χιλιάδων ανθρώπων. Παρά την αθώωσή του, η οποία με το σκεπτικό που έγινε καθόλου δεν τον απαλλάσσει από τις ευθύνες, επιθυμεί να αποχωρήσει οριστικά από τη Λυών.

 

 

Χειροτονία καθηγητή Εμμανουήλ Σαρρή

Χειροτονία καθηγητή Εμμανουήλ Σαρρή

“Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν ήταν μόνο Θεολόγοι αλλά κυρίως Ιερείς και Ποιμένες. Να δίνεις πάντα χώρο και θέση στην Θεία Χάρη και να μην ξεχνάς ότι αν σήμερα γίνεσαι Ιερέας αυτό οφείλετε στο ότι υπάρχει η εκκλησία. Είμαστε κληρικοί γιατί η εκκλησία δεν είναι μια εκκοσμικευμένη συνδικαλιστική κίνηση…  Ο Θεός σε καλεί να βγεις προς τον κόσμο, προς το σύγχρονο άνθρωπο, τον άνθρωπο όπου κι αν βρίσκεται και να του μιλήσεις για τον Θεό που είναι ο μόνος που χαρίζει ελπίδα. Τον Θεό που αγαπά και σώζει τον άνθρωπο. ” 

Αυτά τόνισε μεταξύ άλλων ο Σεβ. Μητροπολίτης Βρυούλων Μικράς Ασίας κ. Παντελεήμων, κατά τη χειροτονία του ομότιμου Καθηγητή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Εμμανουήλ Σαρρή, διαστημικού φυσικού, που διετέλεσε και Κοσμήτορας, καθώς και  Διευθυντής του Ινστιτούτου Ιονόσφαιρας και Φυσικής του Διαστήματος του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Είναι αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. 

Ο π. Εμμανουήλ είναι ο πρώτος ιερέας της Μητρόπολης Βρυούλων και θα εξυπηρετεί τις πνευματικές ανάγκες   των Ορθοδόξων Χριστιανών που κατοικούν στην περιοχή των Βρυούλων (Βουρλά), απ’  όπου και κατάγεται, και της Ερυθραίας στη Μ. Ασία. Μετά την ανασύσταση της Μητρόπολης Σμύρνης, η ορθόδοξη χριστιανική παρουσία ξαναφυτρώνει σιγά-σιγά σε περιοχές απ΄ όπου ο ακμαίος ορθόδοξος ελληνισμός ξεριζώθηκε βίαια το 1922.

Η χειροτονία του σε Διακόνο έγινε το Σάββατο 25 Ιανουαρίου, στο Μετόχι της της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας στο Βύρωνα και σε πρεσβύτερο την Κυριακή 26 Ιανουαρίου στην Ιερά Μονή Πεντέλης.

Η σιωπηρή κραυγή: Αφήστε με να ζήσω!

Η σιωπηρή κραυγή: Αφήστε με να ζήσω!

του Ζώη Μεταξά*

Αφήστε με να ζήσω! Αυτή την σιωπηρή κραυγή του αγέννητου παιδιού θέλει να εκφράσει η αφίσα που για λίγες ώρες αναρτήθηκε στους σταθμούς του Μετρό. Λίγες ώρες γιατί με την εμφάνισή της σηκώθηκε ένα κύμα αντίδρασης των θιασωτών της ελεύθερης έκτρωσης και κυρίως γυναικών που έχουν αναγάγει σε υπέρτατο δικαίωμα το σύνθημα «το σώμα μας μάς ανήκει» και «το δικαίωμα της γυναίκας στην έκτρωση».
Σ’ αυτή τη Χώρα που οι δυνάμεις που αντιστρατεύονται την ταυτότητά της, την Ελληνικότητα και Ορθοδοξία και αυτή την αλήθεια της επιστήμης, έχουν το πάνω χέρι, των φυλάκων κοιμωμένων, και κατέβασαν δια της εντολής του υπουργού Μεταφορών και Υποδομών κ. Κώστα Καραμανλή την αφίσα, γιατί, λέει, στρέφεται εναντίον «ενός απολύτως καταχυρωμένου και αναμφισβήτητου δικαιώματος των γυναικών»!
Τι περιλάμβανε η αφίσα; Έδινε πληροφορίες, βάσει της επιστήμης, στο ερώτημα: ήξερες ότι το αγέννητο παιδί από την 18η ημέρα κτυπά η καρδιά του από την 8η εβδομάδα έχουν δημιουργηθεί όλα τα όργανά του από την 42η ημέρα ανιχνεύονται εγκεφαλικά
κύματα από την 10η εβδομάδα νοιώθει πόνο; Και καταλήγει «διάλεξε τη ζωή».

.Από που βγαίνει ότι η αφίσα στρέφεται κατά των δικαιωμάτων των γυναικών; Αλλά φθάσαμε σε τέτοιο σημείο σύγχυσης και παρακμής που και η μόνη αναφορά στην αντικειμενική αλήθεια να θεωρείται εχθρική και από το ίδιο το κράτος που διατάζει να
εξαφανιστεί η αφίσα.
Θύμα δεν είναι μόνον το ανυπεράσπιστο αγέννητο παιδί αλλά και η ίδια η αλήθεια που και μόνη η αναφορά της ενοχλεί ένα μέρος των Νεοελλήνων, ιδίως των γυναικών που δεν θέλουν να γίνεται καν αναφορά στο θέμα αυτό, γιατί κάποιες και κάποιοι ελέγχονται
στο διαπραττόμενο έγκλημα της κατακρεούργησης του αδύναμου μικρού ανθρώπου.
Γιατί, τι είναι το έμβρυο; Δεν είναι άνθρωπος; Μόλις γεννηθεί είναι άνθρωπος και λίγο πριν γεννηθεί τι είναι; Άνθρωπος είναι από την σύλληψη του «εξ άκρας συλλήψεως» κατά την διδασκαλία της Εκκλησίας. Καταλαβαίνουμε ότι η άμβλωση δεν γίνεται πάντοτε χωρίς συνειδησιακά δράματα και συγκρούσεις. Πολλές φορές προηγούνται αυτής, αφόρητες πιέσεις, εκβιασμοί, διλήμματα τραγικά, βιασμοί και άλλες αποτρόπαιες καταστάσεις.
Δεν είναι μόνο αυτό τούτο το κακό της έκτρωσης, είναι και τα μετά. Τα ψυχικά τραύματα, οι ενοχές που σαν εφιάλτες ξεπηδούν κάθε τόσο στην υπόλοιπη ζωή της γυναίκας.
Γι’ αυτό σπεύδω, όχι να δικαιολογήσω, αλλά να ειδούμε με πόνο τον πόνο αυτών των πληγωμένων υπάρξεων.Να δούμε το κακό μετά το πρώτο κακό.Τις ισόβιες ενοχές και απογοητεύσεις με τη σκέψη ότι αφαιρέθηκε ανθρώπινη ζωή…Αυτός ο προβληματισμός δεν ακουμπά αυτές που φωνάζουν ότι το σώμα τους ανήκει και έχουν δικαίωμα στην άμβλωση και που έχουν οργανωθεί  σε κίνημα που πατρονάρεται από τον λεγόμενο προοδευτικό χώρο, που μεταξύ άλλων δεν βλέπουν την Χώρα να συρρικνώνεται προς αφανισμό από την υπογεννητικότητα και καταλαμβάνεται από αλλόφυλους, αλλόθρησκους, αλλόγλωσσους.
Ο προβληματισμός δεν αναφέρεται σ’ αυτές αλλά σε κείνες τις γυναίκες που νικημένες από αντίξοες καταστάσεις κατέληξαν στην έκτρωση και κινδυνεύουν να γίνουν ναυάγια.
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις διέξοδος σωτηρίας είναι η φωνή της Εκκλησίας που είναι και φωνή του Θεού:
Να καταφύγουν στο άπειρο έλεος του Θεού με την μετάνοια και την ψυχοσωτήρια εξομολόγηση. Να ξεκινήσουν μια νέα ζωή, χωρίς τη μαυρίλα που φέρνουν οι ακατάπαυστες ενοχές. Έτσι να αντιμετωπίσουν αυτό το κακό που εξαπλώθηκε στον κόσμο και περισσότερο στην αγιοτόκο Ελλάδα, που έχει γίνει σφαγείο ανυπεράσπιστων ανθρωπίνων υπάρξεων.
Μέχρι 300.000 αναβιβάζουν τις εκτρώσεις, εκ των οποίων μεγάλο ποσοστό γίνεται από ανήλικα κορίτσια. Ο πανσεξουαλισμός, η άγνοια, η άκρατη ελευθεριότητα, οδηγούν πολλά κορίτσια σε ασυνείδητους γιατρούς που είναι ρουτίνα γι’ αυτούς η αποτρόπαια
πράξη.
Με το πνεύμα αυτό μιλούν οι νεώτεροι άγιοι στην Ελλάδα και τονίζουν τις ολέθριες συνέπειες για το παρόν και το μέλλον της.
Καλώς η Εκκλησία όρισε την Κυριακή ημέρα του αγέννητου παιδιού και καλώς δεκάδες χριστιανικά σωματεία κινητοποιούνται προς την κατεύθυνση αυτή και η Πανελλήνια Συνομοσπονδία Πολυτέκνων.
Βέβαια βρήκαν απέναντί τους τοίχο αντίδρασης που εκδηλώθηκε αστραπιαία και εξαφάνισε την αφίσσα!
Δείχνει πόσο αυτός ο τόπος έχει αλλοτριωθεί, πόσο έχει εκτροχιαστεί και από αυτή την κοινή λογική. Δείχνει ακόμη πόσοι αγώνες και θυσίες αναμένουν μια ζώσα Εκκλησία στους φοβερούς αυτούς καιρούς.
Γράφοντας αυτά δεν κατεχόμαστε από κανένα φανατισμό, απαξίωση και την υπεροψία των δήθεν εναρέτων κατά των πεσμένων και ναυαγισμένων.
Ένα μικρό πετράδι βάζουμε με πόνο και δάκρυ, να μη χαθεί τελείως αυτή η πατρίδα για την οποία άλλοι προ ημών θυσιάστηκαν.

* Χριστιανική 23 Ιανουαρίου 2020

ΦΩΤΟ: Η στιγμή της σύλληψης και της δημιουργίας μιας νέας ζωής. Από γαλλική αφίσα με σύνθημα:  “Πρόοδος είναι ο σεβασμός στη ζωή” . 

Η κατάργηση των μνημονιακών δεσμεύσεων προϋπόθεση για βιώσιμη οικονομία

Η κατάργηση των μνημονιακών δεσμεύσεων προϋπόθεση για βιώσιμη οικονομία

«Η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός έχουν αναλάβει σοβαρές δεσμεύσεις. Με ευχαρίστησή μου είδα ότι η Ελλάδα μπορούσε να εξέλθει από το πρόγραμμα τον Ιούνιο του 2018 κατόπιν απόφασης των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης. Πάντως, τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας πρέπει να γίνουν περισσότερο βιώσιμα. Η Ελλάδα βρίσκεται στον σωστό δρόμο. Έχει σεβαστεί τον στόχο του πρωτογενούς πλεονάσματος το 2018 και πρέπει να συνεχίσει έτσι. Το Eurogroup του περασμένου Δεκεμβρίου χαιρέτισε τη σημειωθείσα πρόοδο, συμπεριλαμβανομένων των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων της αγοράς εργασίας και της βελτίωσης του επιχειρηματικού κλίματος. Το νέο ότι η Ελλάδα κερδίζει εκ νέου την εμπιστοσύνη των επενδυτών είναι εξαιρετικό. Αυτό θα βοηθήσει την ανάπτυξη και θα βελτιώσει τα φορολογικά έσοδα».

Αυτά τόνισε, μεταξύ άλλων, ο Γάλλος Υπουργός Οικονομικών Μπρυνό Λεμέρ, μιλώντας στην εφημερίδα ” Καθημερινή”  στις 26 Ιανουαρίου, ενόψει της πραγματοποιούμενης επίσκεψης Μητσοτάκη στο Παρίσι, ζητώντας ταυτόχρονα “δημοσιονομική σοβαρότητα”. Οι απαιτήσεις αυτές της κυβέρνησης Μακρόν βλέπουν πολύ μικρότερη δημοσιότητα, σε σχέση με τις προβαλλόμενες εγγυήσεις της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας και της Κύπρου.

Όσον αφορά τις δηλώσεις Λεμέρ, ας μας επιτραπούν οι εξής παρατηρήσεις:

  • Ο κ. Λεμέρ καμώνεται ότι δεν καταλαβαίνει ότι η ” ευχή” του τα οικονομικά της Ελλάδας να γίνουν “περισσότερο βιώσιμα”, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την απαίτησή του να διατηρηθούν τα θηριώδη πλεονάσματα. Για να γίνουν βιώσιμα τα οικονομικά της Ελλάδας, επιβάλλεται η κατάργηση των μνημονιακών δεσμεύσεων, ιδίως των “στόχων” για τα πλεονάσματα .
  • Ο κ. Λεμέρ λέει μόνο τη μισή αλήθεια όταν αναφέρεται στις “σοβαρές δεσμεύσεις” που “Η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός έχουν αναλάβει”. Διότι οι “δεσμεύσεις” αυτές “αναλήφθηκαν” όχι με την ελεύθερη βούληση του ελληνικού λαού, αλλά ως αποτέλεσμα του άθλιου και ωμού εκβιασμού του καλοκαιριού του 2015 εκ μέρους των -“εταίρων” της Ε.Ε.. Ενός εκβιασμού που έγινε δυνατός, διότι η ελληνική ιθύνουσα τάξη εκχώρησε τη νομισματική πολιτική σε εξωελλαδικά κέντρα.
  • Η “δημοσιονομική σοβαρότητα” που ο κ. Λεμέρ πρεσβεύει και απαιτεί από την Ελλάδα, έχει προκαλέσει μία από τις πιο μακροχρόνιες λαϊκές εξεγέρσεις στη χώρα του, τη Γαλλία. Τα ” Κίτρινα Γιλέκα” συνεχίζουν πάνω από ένα χρόνο τις κινητοποιήσεις, ενώ ο νόμος για την περικοπή των συντάξεων επίσης προκαλεί δυναμικές και πολυήμερες κινητοποιήσεις που δεν λένε να κοπάσουν.

 

.

Χειροτονήθηκε ιερέας ο πρώην Δήμαρχος Κιλελέρ

Χειροτονήθηκε ιερέας ο πρώην Δήμαρχος Κιλελέρ

Διάκονος και πρεσβύτερος χειροτονήθηκε από τον Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο ο Ρίζος Κομίτσας, που διετέλεσε Δήμαρχος Κιλελέρ και Νίκαιας και Περιφερειακός Σύμβουλος Θεσσαλίας το διήμερο 25 και 26 Ιανουαρίου, σε ηλικία 64 ετών, στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Ανατολής Αγιάς παρουσία πλήθους κόσμου.

Στην ομιλία του  κ. Ιγνάτιος τόνισε μεταξύ άλλων:

“ Σήμερα στην Ανατολή ανατέλλει μια καινούργια σελίδα, που θα γράψει με χρυσά γράμματα την ιστορία του τόπου.

Στην εποχή του ορθολογισμού και της εκκοσμίκευσης, που οι πολλοί αρνούνται την παρουσία του Θεού στην ζωή τους και δεν θέλουν την Εκκλησία ενεργή και ζώσα, ένας άνθρωπος των κοινών, ζητά να γίνει Παπάς σε ένα χωριό.

Είναι κι αυτό ένα ακόμα θαύμα στη ζωή μας, μια ακόμα απάντηση του Θεού στην κρίσιμη εποχή μας…».

Απευθυνόμενος  στον νέο Πρεσβύτερο, τόνισε:

«Μέχρι τώρα, με την ψήφο του λαού, είχες στα χέρια σου μια εξουσία.

Από τώρα θα έχεις μόνο διακονία και ποτέ εξουσία. Η αποστολή σου μέχρι σήμερα ήταν να ασχολείσαι με τα εφήμερα πράγματα των ανθρώπων, Πλέον, θα ασχολείσαι με τις αιώνιες ψυχές των ανθρώπων.

Ως πολιτικός άρχοντας, τηρούσες το γράμμα του Νόμου. Πλέον, φεύγεις από τον Νόμο και έρχεσαι στην Χάρη. Δεν καλείσαι να τηρήσεις το γράμμα του Νόμου, αλλά την οικονομία της αγάπης του Θεού, γιατί ο Θεός είναι αγάπη και την δική Του αγάπη και το έλεος οφείλεις να προσφέρεις στις ψυχές, που θα αναλάβεις να καθοδηγείς.

Ο Θεός ήρθε για όλους μας και κανέναν δεν εξαιρεί. Γι’ αυτό και συ οφείλεις μόνο να ενώνεις, χωρίς την παραμικρή διάκριση, όλους θα καλείς στην σωτηρία, γιατί ο Χριστός σταυρώθηκε για όλους τους ανθρώπους…».

Ο π. Ρίζος, στον οποίο ο κ. Ιγνάτιος απένειμε και το οφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου, θα υπηρετεί στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Ανατολής Αγιάς και θα εξυπηρετεί τις λατρευτικές ανάγκες παρακείμενης γυναικείας Ιεράς Μονής. Όπως δήλωσε στα ΜΜΕ ο π. Ρίζος΄, είχε από χρόνια σχέση με την Εκκλησία, αφού ήταν ψάλτης και από δεκαετίες επιθυμούσε να υπηρετήσει ως ιερέας.

Πηγή: kosmoslarissa.gr

ΝΙΚΗΤΑΣ Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ Ανελεύθερος ο 21ος αιώνας;

ΝΙΚΗΤΑΣ Δ. ΑΛΙΠΡΑΝΤΗΣ Ανελεύθερος ο 21ος αιώνας;

Του Ηρακλή Κανακάκη

 

Ο Νικήτας Αλιπράντης (Ν.Α.) είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου, πρώην καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Το βιβλίο, σε δεύτερη επαυξημένη έκδοση, συγκροτείται από έρευνες και μελέτες, οι οποίες είτε παρουσιάστηκαν σε συνέδρια και σεμινάρια του εξωτερικού είτε διενεργήθηκαν κατ’ ανάθεση ξένων. Ταξινομούνται σε τρία μέρη: θέματα πολιτικής κοινωνιολογίας, θέματα κοινωνικής ανθρωπολογίας και τέλος θέματα κοινωνιολογίας της εργασίας και της κοινωνικής προστασίας, που καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου, λόγω της ειδικής ενασχόλησής του με τα προβλήματα που συνδέονται με την εργασία.

Πριν διεξέλθουμε τα μέρη του βιβλίου, σημειώνουμε ότι ο ερωτηματικός τίτλος εκφράζει, όπως επεξηγεί προλογικά ο Ν.Α. τις βάσιμες ανησυχίες ότι οι τέσσερις θεμελιώδεις ελευθερίες που πρέπει να διέπουν την ανθρωπότητα ήτοι: ελευθερία λόγου, ελευθερία θρησκείας, ελευθερία από την ανάγκη και ελευθερία από το φόβο (Πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ, 6 Ιανουαρίου 1941) στην αυγή του 21ου αιώνα έχουν μετατραπεί σε ανελευθερίες. Ποδοπατούνται, κατά τρόπο ωμό και κυνικό, όπως αναλύεται στο σύνολο του έργου.

Εισαγωγικά, ομιλεί επιγραμματικά για μερικές από τις κυριότερες θεωρητικές παραδοχές, που έχει υιοθετήσει. Έμφαση δίνει στο μεταμοντερνισμό, που τον θεωρεί κάθε άλλο παρά προοδευτικό και καινοτόμο κίνημα και το ρόλο του καταστροφικό της κοινωνιολογίας. Και στον εμπλουτισμό της κοινωνιολογίας με συμβολή άλλων κοινωνικών επιστημών. Η εθνολογία, ψυχολογία, οικονομία, δίκαιο, ψυχανάλυση είναι πεδία από τα οποία η κοινωνιολογία έχει να ωφεληθεί και να τα ωφελήσει. Στη συνέχεια ακολουθούν τα περιεχόμενα του τόμου.

 

Θέματα πολιτικής κοινωνιολογίας

 

Περιλαμβάνει αναπτύξεις για τις πρωτοφανείς και ανελεύθερες επιπτώσεις του καπιταλισμού. Επιπτώσεις, που έχουν να κάνουν με τα φαινόμενα ανέχειας, πενίας, δυστυχίας και εξαθλίωσης, που πλήττουν το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη και με τη σταδιακή αποδόμηση της κρατικής εξουσίας και των δημοκρατικών καθεστώτων.

Η αποδυνάμωση του κράτους και ο εκφυλισμός της Δημοκρατίας είναι συνέπειες της μεταλλαγής του καπιταλισμού σε χρηματοπιστωτικό, που τον διαφοροποιεί απ’ αυτόν που γνώρισε η ανθρωπότητα μέχρι το τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα. Ο χρηματιστικός πλούτος είναι αποτέλεσμα μίας ανηλεούς, καινοφανούς και μη παραγωγικής κερδοσκοπίας. Αποτέλεσμα «νομισματικής ηλεκτρονικής κίνησης και ροής».

Τα κύρια χαρακτηριστικά του παγκοσμιοποιημένου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού είναι η μόνιμη και με πολλαπλούς τρόπους προκαλούμενη υπερχρέωση των κρατών. Η συρρίκνωση της κοινωνικής λειτουργίας του κράτους. Η διεθνής οικονομική αναρχία που αφορά τις πολυεθνικές επιχειρήσεις, οι οποίες αποτελούν κράτος εν κράτει και απολαμβάνουν φορολογική «ελευθερία» στο όνομα της ανάπτυξης ή μέσω των φορολογικών «παρασίτων», που φιλοξενούνται σε εξωτικές χώρες και σε χώρες της Ευρώπης.

Στην παρούσα συνάφεια καταλήγει στο κοινωνιολογικό συμπέρασμα της πολιτικής, οικονομικής και ιδεολογικής κατάπτωσης της Ε.Ε. Προηγουμένως παρουσιάζει ακροθιγώς χαρακτηριστικά στοιχεία της πολιτικής της, τα οποία δείχνουν πλήρη ευθυγράμμισή της με τις κατευθύνσεις του νεοφιλελευθερισμού (άναρχη «απελευθέρωση» της αγοράς υπέρ του κεφαλαίου, κατάργηση της αργίας της Κυριακής, ιδιωτικοποίηση των δημοσίων υποδομών, άκριτη συμπόρευσή της με την οικονομική πράξη των Η.Π.Α.). Εγκλωβισμό της Ε.Ε. στη δημοσιονομική μονεταριστική πειθαρχία που επιβάλλει η Γερμανία, η οποία ακυρώνει τις ιδρυτικές αρχές της ισότητας και της αλληλέγγυας ανάπτυξης των κρατών-μελών της.

 

Θέματα κοινωνικής ανθρωπολογίας

 

Εξετάζει θέματα σχετικά με την Αφρική, το φυλετικό και θρησκευτικό ρατσισμό, τον αντιεβραϊσμό αλλά και το μεσσιανικό Σιωνισμό, τον ενδοχριστιανικό και ισλαμικό ρατσισμό. Επίσης, πραγματεύεται τη διάκριση των φύλων, τις διακρίσεις των γυναικών και τις εξελίξεις στο θέμα των ομοφυλοφίλων.

Από την ανάλυση, μεταξύ άλλων, συνάγονται τα ακόλουθα. Η εξίσωση των φύλων δεν έχει σχέση με την αντίληψη ενός φυσικού αδιαφοροποίητου ισοπεδωτισμού τους, ο οποίος συγχέει τη διαφορετικότητα της φύσης των γυναικών και την κοινωνικά άνιση μεταχείρισή τους. Αρνείται τη φυσική κατασκευή και τη σεξουαλική αποστολή άνδρα και γυναίκα.

Οι υπέρμαχοι της ισοπεδωτικής ουδετεροποίησης της ετερότητας των φύλων, με την ιδεοληψία τους, ότι οι σεξουαλικές ταυτότητες έχουν ως μόνη πηγή όχι τη φύση αλλά την κοινωνία, επιδιώκουν να επανασυστήσουν και επανασυγκροτήσουν ριζικά το ανθρώπινο σώμα. Παραγνωρίζουν έτσι «ότι η ανθρωπότητα έχει τα όριά της, τους διαχωριστικούς προσδιορισμούς της και η ανατροπή όλων αυτών ενέχει τα στοιχεία φανταστικής αυταπάτης».

 

Θέματα κοινωνιολογίας της εργασίας και της κοινωνικής προστασίας

 

Αναπτύσσονται η διαίρεση της εργασίας, η έκταση του πεδίου της, η κρίση της κοινωνίας της εργασίας και ο τωρινός εκπεσμός της σε πράγμα. Η σημερινή γενική υποβάθμιση των σχέσεων εργασίας (εφήμερες και ευέλικτες μορφές απασχόλησης, ανασφάλιστες και κακοπληρωμένες που μετακυλίουν τους επιχειρηματικούς κινδύνους στους εργαζόμενους), που έχει ως συνέπεια τη βαθμιαία «φυγή» από το εργατικό δίκαιο δηλαδή της αποφυγής εφαρμογής του, με προφανή σκοπό την ελαχιστοποίηση του κόστους εργασίας.

Οι κοινωνικές συνέπειες της παγκοσμιοποιημένης άγριας ανταγωνιστικότητας, η οποία παροξύνει τον ανταγωνισμό σε όλα τα επίπεδα. Τα κοινωνικά δικαιώματα, που αφορούν ουσιώδεις πλευρές της ανθρώπινης ζωής: την εργασία, την υγεία, την κατοικία, την παιδεία, τα γηρατειά, τη μητρότητα, το περιβάλλον, τα οποία βρίσκονται σε γενική διακινδύνευση.

Ζητούμενο της συγγραφής είναι η υπέρβαση της ανελευθερίας του καπιταλισμού.

Η κριτική αποτίμηση των δεινών του καπιταλισμού μόνον, δεν αποφέρει καρπούς. Ούτε η επιστροφή στο παρελθόν ανοίγει δρόμους σωτηρίας. Ούτε, βέβαια, η πίστη στην αυτόματη «αναγκαστική» εξαφάνισή του αποτελεί αισιόδοξη προοπτική.

Κάποιοι, πάλι, με την κριτική τους στο σύστημα αποβλέπουν στο ξεπέρασμα των κρίσεων και στην ενίσχυση και μακροημέρευσή του και όχι στο μετασχηματισμό και στην ανατροπή του.

Θέση εδραία και σταθερή του Ν.Α. είναι ότι επιβάλλεται η αναζήτηση τρίτου δρόμου, πέραν της Δεξιάς και της Αριστεράς. Ο ίδιος καταθέτει τη συνεισφορά του.

Και επειδή στο Χριστιανό δεν ταιριάζουν η μεμψιμοιρία και η κακομοιριά, καταλήγει με την αισιόδοξη πρόβλεψη ότι μπορεί να τερματισθεί η δυστυχία και η ανέχεια, αν ο κόσμος του «μη κεφαλαίου» συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συμβαίνει στο λυκαυγές του 21ου αιώνα και αποφασίσει να πάρει το μέλλον στα χέρια του.

Ο Ν.Α., ακούραστος ερευνητής με αναγνωρισμένη επιστημονική εμβέλεια που ξεπερνά τα σύνορα της χώρας, ανήκει στους έντιμους επιστήμονες που είναι προσηλωμένοι στον αγώνα διεθνούς κατανόησης της βαρβαρότητας του διεστραμμένου καπιταλισμού, με την ελπίδα και την προσδοκία ότι θα πυροδοτηθεί μία διεθνής αντίδραση του κοινωνικού σώματος κατά της σημερινής κυριαρχίας του.

(Εκδόσει «ΠΑΠΑΖΗΣΗ», Αθήνα 2018)

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ: ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ: Ο τρόπος του παπα-Γιώργη ήταν τρόπος μαχόμενος

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ: ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ: Ο τρόπος του παπα-Γιώργη ήταν τρόπος μαχόμενος

Του Δημητρίου Ν. Μόσχου

 

Η μετάσταση του πεφιλημένου μας παπα-Γιώργη, πενθούσα ομήγυρις, δίδει απόλυτη κυριολεξία και απόλυτη βαρύτητα στη στερεοτυπική έκφραση που συχνά χρησιμοποιούμε σε τέτοιες περιπτώσεις: ναι, από σήμερα η νεοελληνική θεολογία και ο εκκλησιαστικός λόγος είναι πραγματικά φτωχότεροι. Η παρουσία και το έργο του δασκάλου και συναδέλφου μας μάς πλούτιζε και μας ζέσταινε διαρκώς και ειδικά στην οικογένεια της Θεολογικής Σχολής μέχρι τώρα, πολλά χρόνια από τότε που τον αποχαιρετήσαμε στην αφυπηρέτησή του, τότε που μας είπε, χαριτολογώντας, ότι είχε την ευκαιρία εκεί να ακούσει έτι ζών τα λόγια πρόπεμψης και τιμής, τέτοια που θα του απευθύνουμε και τώρα, σκυθρωποί όμως απέναντι στο του θανάτου μυστήριο, αντίθετα απ’ ό,τι τότε.

Ο Γεώργιος Μεταλληνός γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κέρκυρα το 1940. Σπούδασε Θεολογία ως πρώτος εισαχθείς στην τροφό Σχολή μας από το 1958 έως το 1962 και Φιλολογία από το 1964 έως το 1967 στο Παν/μιο Αθηνών. Από το 1965, οπότε και νυμφεύθηκε την ομότεχνη και συνοδοιπόρο του Βαρβάρα Καλογεροπούλου, προσελήφθη Βοηθός στην τότε Εδρα Πατρολογίας (υπό τον Κωνσταντίνο Μπόνη) και το 1969 μετέβη στα Πανεπιστήμια Βόννης και Κολωνίας, όπου διήκουσε μαθήματα σχετικά με την ειδίκευσή του και συνάντησε τη δυτική θεολογία στην πηγή της. Με τη χειροτονία του το 1971 εκδηλώνεται και μια άλλη πλευρά της δράσης του που θα τον χαρακτηρίσει μέχρι τέλους: το κοινωνικό και ποιμαντικό έργο κοντά στον μετανάστη εργάτη, τον προσερχόμενο στην Ορθοδοξία Γερμανό, το φοιτητή αργότερα στην Αθήνα, υπέρ της δημοκρατίας και του Ευαγγελίου για μια δικαιότερη κοινωνία με βάση και τα διδάγματα από την Ορθόδοξη Παράδοση κατά την Τουρκοκρατία. Αφού γύρισε στην Ελλάδα, αναγορεύθηκε Διδάκτωρ Θεολογίας του Παν/μίου Αθηνών το 1978 και ταυτόχρονα Διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Παν/μίου Κολωνείας. Οι δύο διατριβές του «Το ζήτημα της μεταφράσεως της Αγίας Γραφής εις την νεοελληνικήν κατά τον ΙΘ΄ αιώνα» (Αθήνα 1977) και «Βικεντίου Δαμοδού, Θεολογία Δογματική κατά συντομίαν. Προλεγόμενα-Κριτική έκδοση-Σχόλια» (Κολωνία, δακτυλ. 1980) θα τον χαρακτηρίσουν και σαν ερευνητικό πεδίο (τη μεταβυζαντινή και νεώτερη Εκκλησία και θεολογία) και σαν μέθοδο, δηλαδή την ακάματη έρευνα στα αρχεία. Από μόνιμος Επιμελητής το 1979, τοποθετήθηκε Λέκτορας το 1982, εξελέγη Επίκουρος Καθηγητής το 1985, Αναπληρωτής το 1990 και πρωτοβάθμιος το 1995 στο γνωστικό αντικείμενο «Ιστορία και Πνευματικός Βίος της Εκκλησίας της Ελλάδος από της Αλώσεως μέχρι σήμερα», διδάσκοντας από το 1988 έως το 2007 και Ιστορία και Θεολογία της Λατρείας μαζί με άλλα μαθήματα του αντικειμένου του. Μέχρι την αφυπηρέτησή του διετέλεσε Διευθυντής του Ιστορικού Τομέα και Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής μας από το 2004 έως το 2007, κοσμώντας πραγματικά τη Σχολή με διοργάνωση εκδηλώσεων, συμμετοχή σε προγράμματα και αγώνες για το μέλλον και το κύρος των Θεολογικών Σχολών. Ταυτόχρονα, υπήρξε μέλος πολλών Ενώσεων και επιστημονικών εταιρειών, ενώ ανέπτυξε πλούσια ποιμαντική δραστηριότητα στον πανεπιστημιακό Ναό του Αγίου Αντίπα στο χώρο της Οδοντιατρικής Σχολής. Το τελευταίο διάστημα ηγούνταν της επιστημονικής Επιτροπής που αποτελεί τον επιστημονικό-οργανωτικό βραχίονα της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Πολιτιστικής Ταυτότητας στην οργάνωση των συνεδρίων της Εκκλησίας για το 1821, αντικαθιστώντας τον εκλιπόντα Κωνσταντίνο Σβολόπουλο.

Αυτή τη δύσκολη ώρα του αποχαιρετισμού δεν είναι καιρός να κάνουμε αποτίμηση του έργου του, διδακτικού και συγγραφικού, που ξεπερνά τις 600 δημοσιεύσεις και μπορεί να αναζητηθεί στην αναλυτική απόδοση της βιογραφίας και εργογραφίας του από τον συνάδελφο κ. Κων/νο Μπελέζο εξ ονόματος της Σχολής στην Επιστημονική Επετηρίδα της Σχολής μας. Μπορούμε όμως διαγραμματικά να επισημάνουμε ότι το νεύρο της ιστορικής σκέψης του μεταστάντος δασκάλου μας συγκροτούσε η τεκμηρίωση της επανεύρεσης του ιστορικού νήματος του νέου Ελληνισμού μέσα από το γόνιμο διάλογο με τη ζείδωρη εκκλησιαστική παράδοση της Τουρκοκρατίας και τη σθεναρή αλλά και δημιουργική αντιπαράθεση με την αποικιακή Δύση, τη «συλλογική μας μητρόπολη» όπως την είχε αποκαλέσει κάποτε ο Κωστής Μοσκώφ. Απότοκο αυτού ήταν το συνθετικό του έργο «Τουρκοκρατία: Οι Ελληνες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία» (1988).

Το θεολογικό του νεύρο ήταν ακριβώς το άνοιγμα στη σωτηριολογική σημασία της Ορθόδοξης οργάνωσης του κοινού βίου μέσα από την άσκηση, την ενοριακή ζωή, την αγιοπνευματική εμπειρία, ως ιδεώδη απέναντι στην ατομοκεντρική κοινωνία του σήμερα. Ηταν η κοινωνική μετάφραση της λεγόμενης θεολογίας του 60 την οποία κυρίως (αλλά όχι αποκλειστικά) προσέλαβε με το έργο του Ιωάννη Ρωμανίδη και τον έφερε στο μέσον μιας μεγάλης στροφής στις ρίζες, που κυριάρχησε ως πρόταγμα στη δεκαετία του 80. Εντεύθεν και η δημιουργική του συμμετοχή στον Χριστιανομαρξιστικό διάλογο, και η γενικότερη παρουσία του στο δημόσιο χώρο.

Ενας δεύτερος παράγοντας στη συγκρότηση της σκέψης του παπα-Γιώργη ήταν η ενασχόλησή του με τον χώρο εκείνον που κατ’ εξοχήν ιστορικά, στη δύσκολη περίοδο της συγκρότησης του νέου Ελληνισμού, αναδείχθηκε από το έργο του ίδιου του δασκάλου ως το παράθυρο της πρόσληψης αλλά και της ανανέωσης της Ορθόδοξης παράδοσης: τα Επτάνησα. Το αρχείο των Τυπάλδων-Ιακωβάτων που εξέδωσε υποδειγματικά με τη σύζυγό του και βραβεύθηκε γι’ αυτό, η πληθώρα μελετών για την ανάπτυξη της Ιονίου Ακαδημίας, των πνευματικών ρευμάτων του 19ου αιώνα στα Επτάνησα και πολλά όμοια, συνετέλεσαν όχι μόνο στην ανάδειξη μιας υποφωτισμένης πλευράς της σύγχρονης νεοελληνικής ταυτότητας, αλλά και σε μια νέα κατανόηση της διαλεκτικής ανάμεσα στο πιστευόμενο δυτικόφερτο και το βαθύ Ορθόδοξο βίωμα της Ανατολής σ’ αυτή τη γεωγραφική περιοχή. Ταυτόχρονα, η θεολογική του ματιά αποτυπώθηκε σε πλειάδα θεολογικών έργων ανάμεσα στα οποία πρέπει να μνημονευθεί το εγχειρίδιο «Η θεολογική μαρτυρία της εκκλησιαστικής λατρείας» (Αθήνα 1995, 1996). Το έργο του εκτάθηκε εκτός από τη συγγραφή μονογραφιών και άρθρων και στην άχαρι για πολλούς αλλά απαραίτητη για τη θεολογία και την επιστήμη υπομνηματιστική, εκδοτική, σχολιαστική και μεταφραστική δραστηριότητα, που δείχνει συνάμα πόσο ανιδιοτελής επιστημονικά ήταν προκειμένου ένα σημαντικό έργο άλλου, παλαιού (Συνέσιος Κυρήνης, Αθανάσιος Πάριος αίφνης) ή νέου ξένου επιστήμονα να γίνει κτήμα του ελληνόφωνου ακαδημαϊκού κοινού. Θυμόμαστε όλοι π.χ. τις μεταφράσεις του Κριστόφ Maczewski, για την Οργάνωση Ζωή και του βασικού εγχειριδίου του G. Podskalsky για την Ελληνόφωνη θεολογία της εποχής της Τουρκοκρατίας.

Ο τρόπος του παπα-Γιώργη ήταν τρόπος μαχόμενος. Ανέδειξε την κοινωνικά κριτική διάσταση του Ευαγγελικού λόγου και τη διεκδίκηση του δικαίου με άρθρα και βιβλία για τους αγώνες των θεολόγων τη δεκαετία του 60, στη γενιά της οποίας ανήκε ως φοιτητής. Στρατεύθηκε στον αγώνα ενάντια στην αλλοτρίωση του δυτικού ατομοκεντρισμού αναδεικνύοντας την οικουμενικότητα του εν Εκκλησία Ελληνισμού, γι’ αυτό και αρνούνταν και πολεμούσε σθεναρά την κατηγορία του εθνικισμού. Η εκκλησιαστική του οικουμενικότητα και το ιδεώδες της αγιότητας τον έκανε να είναι αυστηρός αλλά ποτέ αφιλάνθρωπος. Με στίγμα πνευματικό, αλλά ποτέ μισαλλόδοξος. Ετοιμος να συζητήσει με όλους «δικούς» και «αντίθετους», ευπροσήγορος και με αίσθηση του χιούμορ και καλλιτεχνικές ανησυχίες (με λαμπρές επιδόσεις στη μουσική), σαν ολοκληρωμένος δάσκαλος και επιστήμονας, μας προειδοποιούσε πάντοτε να μην κάνουμε ιστορία με Tendenz (όπως μας το έλεγε Γερμανικά), δηλαδή να μην κάνουμε ιστορία μεροληπτική, διαστρεβλώνοντας τις πηγές.

Δοτικός στους νέους επιστήμονες, στην καθοδήγηση των διδακτορικών έδειχνε την έγνοια του, ακόμα και το τελευταίο διάστημα παρά τους περισπασμούς της ηλικίας και της κατάστασής του, να μην εμποδισθούν ή καθυστερήσουν οι υποψήφιοι στις διατριβές των οποίων εμπλεκόταν.

Μακαριστέ μας δάσκαλε, βρίσκεσαι πλέον γυμνός και τετραχηλισμένος ενώπιον του αδεκάστου Κριτού. Περιστοιχίζεσαι από τα «παιδία ἅ σοι ἔδωκεν ὁ Θεός» σαρκικά και πνευματικά που προσεύχονται για σένα. Ετοιμάζεσαι για την κάρτα εισόδου στη μεγάλη Βιβλιοθήκη των εμψύχων βίβλων, της Θεοτόκου και των Αγίων, όπου η γνώσις του Θεού είναι «γνῶσις τῶν καθορώντων τοῦ προσώπου Εκείνου τό κάλλος τό ἄρρητον», αυτή τη γνώση που πάντα ποθούσες και δίδασκες. Ετοιμάζεσαι για την εγγραφή και παραπομπή του δικού σου ονόματος στη Βίβλο της Ζωής. Η οικογένεια της Θεολογικής Σχολής θα μοιράσει τον πλούτο που της δώρισες στους μαθητές και συνεχιστές σου, ευχόμενη να σε συναντήσει ξανά εν ημέρα Κρίσεως στη σύναξη όλων στο Σῶμα τοῦ ζῶντος Χριστοῦ πού συναιρεῖ το νέο Γένος σέ μιά νέα ὕπαρξη, ὅπως μέ πάθος ἔγραψες καί δίδαξες. Εὔδρομος, ὤ δάσκαλε, πρός τόν λιμένα τῆς ἀγκαλιᾶς τοῦ Κυρίου και καλήν αντάμωση προς το παρόν!

 

Ο Δημήτριος Ν. Μόσχος είναι αναπληρωτής καθηγητής Γενικής Εκκλησιαστικής Ιστορίας Τμήματος Θεολογίας ΕΚΠΑ. Το κείμενο είναι επικήδειος λόγος στην εξόδιο ακολουθία του π. Γεωργίου, το Σάββατο 21 Δεκεμβρίου, στον Άγιο Θωμά Αμπελοκήπων.

 

Υποσημείωση:

 

Κ. Μπελέζου, Πρωτ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός, Βίος-Δράση-συγγραφικό έργο, ΕΕΘΣΠΑ ΜΗ΄ (2013), 9-88.

 

 

Ο κύριος Λιάκος, το τουρκικό Χαλιφάτο κι Εμείς

Ο κύριος Λιάκος, το τουρκικό Χαλιφάτο κι Εμείς

του Πλωτίνου Αττικού

 

Με αφορμή την παρέμβαση του καθηγητή Ιστορίας,και κομματικού στελέχους του Σύριζα, Αντωνίου Λιάκου, λαμβάνουμε την αφορμή να γράψουμε το παρακάτω σχόλιο:αφορά ένα ακόμα επεισόδιο της ιστορικής ανόδου ξανά του Νεοθωμανικού Χαλιφάτου,που μας έχει στο στόχαστρο συν τοις άλλοις,που παρά τα αναχώματα,τελικά θα είναι συνεχής.Ακόμα περισσότερο την αντίδραση του επίσημου Κράτους(και των αυλικών του) στην Ελλάδα,το οποίο με αφορμή την Αγοραία φιλοσοφία,κήρυξε τον πόλεμο στην κοινωνία,με στόχο να διατηρήσει το καθεστώς του.Έτσι το γεωπολιτικό πρόβλημα συναντά συγχρόνως το εσωτερικό,όπου η θεσμοθετημένη διαφθορά,η προπετης ανεξαρτησία των πολιτικοκοινωνικων αρχών απο την κοινωνία,και τέλος η πρόσφατη προσθήκη απο το 1996,αποδόμηση του συλλογικού,εν γένει η διατήρηση της χώρας σε θνησιγενές επίπεδο,θεμελιωμένο ήδη από τον 19ο αιώνα,ακολουθούν την υποταγή σε εξωτερικούς δυνάστες.Όλη αυτη η στέρηση ελευθερίας πολύπλευρα αλλά συγχρόνως συνοψίζονται στο νέο κήρυγμα υποταγής του Λιάκου που δεν θα μείνει προφανώς εκεί.

Details

Ο Τραμπ σύρεται σε επικίνδυνη όξυνση από τους Νεοσυντηρητικούς

Του Γιώργου-Νεκτάριου Παναγιωτίδη

 

Αν ρίξει κανείς μια φευγαλέα ματιά στο χάρτη των αμερικανικών βάσεων στη Μέση Ανατολή, θα δει μια εκπληκτική εικόνα: Το Ιράν, ένα κράτος περίπου τετραπλάσιο σε έκταση του Ιράκ, φαίνεται περικυκλωμένο ολούθε και πανταχόθεν, χωρίς εξαίρεση, από βάσεις αμερικανικών στρατευμάτων: σε Αφγανιστάν, Πακιστάν, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Τουρκμενιστάν, Τουρκία, Μπαχρέιν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα…

Διακυβέρνηση Τραμπ και Ιράν

Κι όμως, το Ιράν, όπως η Κούβα, όπως η Βόρεια Κορέα, όπως η Ρωσία, είναι μια χώρα με μηδενική στρατιωτική παρουσία εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο νυν πρόεδρος Τραμπ είχε κατηγορηθεί από ιδιαίτερα φιλοπόλεμους αντιπάλους, μεταξύ αυτών και τη… Χίλλαρυ Κλίντον, ότι επιδεικνύει «αδυναμία», «απομονωτισμό» κ.λπ. έναντι ορισμένων από τις παραπάνω χώρες, όταν επιχείρησε να ακολουθήσει μια τακτική λιγότερο επεκτατική, περισσότερο διπλωματική και καταλλαγής αντί της έντασης. Το κατεστημένο του Δημοκρατικού Κόμματος, θυμίζοντας τη ψυχροπολεμική εποχή του Μακαρθισμού, επιχείρησε να παίξει το χαρτί της «αθέμιτης συνεργασίας με ρωσικούς παράγοντες». Ο ίδιος ο Τραμπ, πριν την ανάληψη άλλωστε της προεδρίας εκ μέρους του, είχε υποσχεθεί ότι θα τερμάτιζε τους πολέμους. Τώρα, όμως, με εντολή του και ως αποκορύφωμα μιας σταδιακώς κλιμακούμενης προστριβής μεταξύ των δύο πλευρών, στις 3 Ιανουαρίου, ο Στρατηγός Κασέμ Σουλεϊμάνι, μεταξύ άλλων (και ορισμένων αθώων πολιτών), δολοφονήθηκε στη Βαγδάτη. Ο Σουλεϊμάνι ήταν ο κορυφαίος στρατιωτικός διοικητής του Ιράν και μεταξύ των μελών των Φρουρών της Επανάστασης, ενός «μόνιμου» οργάνου του ιρανικού καθεστώτος.

Details