Χριστουγεννιάτικο μήνυμα ΧΔ 2018

Χριστουγεννιάτικο μήνυμα ΧΔ 2018

“Η γνώση είναι απέραντη και τα θεία μυστήρια είναι απρόσιτα στην ανθρώπινη φύση και στην παρούσα ζωή…”

Αυτά τα λόγια του Μεγάλου Βασιλείου, που τιμάται εκκλησιαστικά σε λίγες μέρες, ταιριάζουν απόλυτα στα γεγονότα των Χριστουγέννων, για τα οποία περισσότερο από όλα αρμόζει η αποφατική σιωπή.

Μια απειρόγαμος και άσημη κόρη από τη Ναζαρέτ, η Μαρία ή Μαριάμ, θα χωρήσει τον Αχώρητον, του Οποίου ο τόκος, η γέννα έγινε σε μια ταπεινότατη σπηλιά. “Μυστήριον ξένον ορώ και παράδοξον. Ουρανόν το σπήλαιον, θρόνον χερουβικόν την Παρθένον, την φάτνην χωρίον, εν ω ανεκλίθη ο αχώρητος…”

Ήδη από πολλά χρόνια πριν, το 1970, το Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας επισήμαινε την υπόκριση μιας κοινωνίας που ήθελε να λέγεται “χριστιανική”- χριστιανική στα λόγια, όταν τα έργα της και η καρδιά της “πόρρω απείχαν” από Εκείνον και τις εντολές του. Του Λόγου, δηλαδή, που “έκλινε τους Ουρανούς” για να γίνει σάρκα, αναλαμβάνοντας και προσλαμβάνοντας όλη την αθλιότητα των ανθρωπίνων και της ανθρωπότητας, ώστε να της δώσει τη δυνατότητα της σωτηρίας, αντιμετωπίζοντας τους φαινομενικά ανέγγιχτους ως τότε και τυραννικούς εχθρούς της: το διάβολο, τη φθορά και το θάνατο.

Έτσι και σήμερα ζούμε σε μια κοινωνία εν πολλοίς αδιαπέραστη ή μάλλον απαθώς διαπερατή από το χριστιανικό μήνυμα, κάτι για το οποίο ευθυνόμαστε βαρύτατα και εμείς οι αγγελιοφόροι του. Μια κοινωνία εντελώς ξένη προς τις εντολές και τις κατευθύνσεις που προβάλλει είτε ο ίδιος ο Χριστός είτε οι “αδελφοί και συγκληρονόμοι” Άγιοι της Εκκλησίας που ίδρυσε, όπου η δικαιοσύνη νοείται ατομοκεντρικά, όπου οι “θυρωροί της Βασιλείας Του” φτωχοί και ξένοι λογαριάζονται ακόμη ως “περικαθάρματα του κόσμου”, όπου θριαμβεύει ο “Μαμωνάς της αδικίας”, όπου κυριαρχεί -παρά τις πληθωρικές κάποτε κοινωνικές και διαπροσωπικές εκδηλώσεις- η αποξένωση των ανθρώπων τόσο μεταξύ τους όσο και με τον ίδιο τους τον εαυτό. Στο κηρυγματικό πεδίο, πολύς ο λόγος που γίνεται περί πνευματικότητας, όμως η κοινωνικότητα είναι τεκμήριο της πνευματικότητας και από αυτό συμπεραίνουμε ότι και τα δύο είναι εν πολλοίς απόντα, με παρούσα μάλλον την κούφια εθιμοτυπία.

Η ελπίδα όμως μπορεί να κρύβεται αλλά δε χάθηκε. Ο «α(περι)νόητος νους», η «ανείκαστη αγαθότητα», η «αυτοευσπλαχνία», η «ένσαρκη παναλήθεια», η Αγάπη που γίνεται σάρκα είναι το επίκεντρό της για μας που έχουμε την τιμή να φέρουμε το όνομα του Χριστιανού.

Ως Κίνημα της Χ.Δ., ευχόμαστε αυτά τα Χριστούγεννα να είναι η απαρχή της τομής και θραύσης του «φαύλου κύκλου» και του πραγματικού ανοίγματος στον όλως Άλλο, τον Χριστό, όπως και στους ενδεείς αδελφούς και συνανθρώπους μας, που θα είναι το κριτήριο της σωτηρίας μας, και των οποίων οι ανάγκες δε ζητούν ευκαιριακή υποκριτική συμπάθεια, αλλά σταθερή και πολιτική αντιμετώπιση βασισμένη στις εντολές και το πνεύμα του τεχθέντος.

Η ΧΔ για την υπόθεση του Ζαχαρία/Ζακ Κωστόπουλου

Η ΧΔ για την υπόθεση του Ζαχαρία/Ζακ Κωστόπουλου

Οι μέρες αυτές για εμάς τους Χριστιανούς διδάσκουν και εμπνέουν την αγάπη προς τον κάθε συνάνθρωπό μας, καθώς και την ταπεινότητα και προσήνεια προς αυτόν, έχοντας ως παράδειγμα αυτό του ίδιου του Υιού και Λόγου του Θεού, του σαρκωθέντος Χριστού.

Τα διδάγματα όμως αυτά έρχονται να προσκρούσουν πάνω στο τραγικό γεγονός που διαδραματίστηκε στο κέντρο της Αθήνας πριν ενάμισι-δύο μήνες, όπου κάτω από συγκεχυμένες συνθήκες έχασε τη ζωή του ο 33χρονος Ζαχαρίας (Ζακ) Κωστόπουλος, Το γεγονός αυτό ήρθε να φωτίσει η ιατροδικαστική έκθεση που αναδείχθηκε πρόσφατα στη δημοσιότητα και διαπιστώνει ότι τα χτυπήματα που δέχτηκε είχαν αιτιώδη σχέση με τον -τόσο πρόωρο- θάνατό του.

Ως Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας σημειώνουμε τα παρακάτω:
Α) Είναι θεμιτό και κατανοητό το δικαίωμα του κάθε πολίτη στην αυτοπροστασία και στην αυτοάμυνα, όταν κινδυνεύει. Όμως, στη προκειμένη περίπτωση, από τα στοιχεία που βγαίνουν στη δημοσιότητα, προκύπτει ότι κανέναν δεν απειλούσε ο Ζακ Κωστόπουλος, ο οποίος έχασε τη ζωή του από τα χτυπήματα που δέχτηκε.
Β)Ευθύνη για το τραγικό συμβάν φέρουν τόσο τα αστυνομικά όργανα –όπως άλλωστε καταδεικνύει και η διενέργεια της ΕΔΕ που ακολούθησε- όσο και οι τραυματιοφορείς του ΕΚΑΒ στο βαθμό που ανέχτηκαν ή επέφεραν τα ίδια περαιτέρω χτυπήματα σε ένα ημιθανή νέο άνθρωπο.
Γ)Παρά τη συχνή καύχησιολογία μας για τον Ορθόδοξο χαρακτήρα της χώρας μας, είναι σαφές ότι ζούμε σε μεγάλο βαθμό σε μια κοινωνία βαθύτατα αποχριστιανοποιημένη, όπου η ζωή και η ύπαρξη του συνανθρώπου μας, μάλιστα του εμπερίστατου και ενδεούς, την οποία ο Χριστός αναβίβασε παραπάνω από όλα τα αγαθά της γης, φαίνεται να έχει μικρή αξία, ιδιαίτερα εάν αυτός τολμήσει, έστω κατά φαντασίαν, να θίξει το παραμικρό από την ιδιοκτησία μας. Οι μνημονιακοί κεφαλαιοκρατικοί θεσμοί άλλωστε επιτείνουν, ενσαρκώνουν και αναπαράγουν αυτή την αποχριστιανοποίηση, με τον κοινωνικό δαρβινισμό και την ακραία αδικία στη διανομή του εισοδήματος από τα οποία διέπονται.
Δ) Επισημαίνουμε το γεγονός, ότι η περίπτωση του Ζαχαρία Κωστόπουλου αναδείχθηκε διότι συγκινούσε πολιτικά ορισμένες ομάδες και συλλογικότητες. Δυστυχώς, πολλές περιπτώσεις «ελαχίστων» αδελφών και συνανθρώπων μας που ως «περιθωριακοί» θεωρούνται «αναλώσιμοι» και δεύτερης κατηγορίας πολίτες, δεν αντιμετωπίζονται με ανάλογη ευαισθησία ούτε βλέπουν το φως της δημοσιότητας
Ε)Σαφής είναι η ανάγκη για επανενεργοποίηση χώρων ασύλου, όπου κάθε βία θα είναι αυστηρά απαγορευμένη. Ιδιαίτερα η ανάδειξη του εκκλησιαστικού ασύλου (που η αστική έννομη τάξη ανέχθηκε ως μέρος του «εθιμικού/ανθρωπιστικού δικαίου»), που με τόση παρρησία και με μεγάλη διακινδύνευση προασπίστηκε ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στις ιστορικές δύο ομιλίες του «Εις Ευτρόπιον», κρίνεται επιτακτική, ώστε τουλάχιστον στους Ναούς του Θεού να μπορεί να βρίσκει καταφυγή ένας καταδιωκόμενος άνθρωπος όπως ο θανών.