Τον προηγούμενο μήνα απεδήμησε ο εξαιρετικός επιστήμονας, βυζαντινολόγος, τουρκολόγος και σλαβολόγος Σπύρος Βρυώνης, ακαδημαϊκός με ανεκτίμητο ιστορικό έργο. Αυτό κυρίως αναφέρεται στην δοκιμασία του Μικρασιατικού Ελληνισμού από τον 11ο αιώνα μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, καθώς υπέστη συνεχείς επιδρομές από τουρκικά φύλα της Ανατολής και αιχμαλωτίστηκε ή εξισλαμίστηκε σε καιρούς παρακμής και υποχώρησης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Ο Σπύρος Βρυώνης καταγόταν από την Κεφαλλονιά, γεννήθηκε στις ΗΠΑ, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας και υπήρξε διευθυντής του Ιδρύματος Ωνάση στη Νέα Υόρκη.

Ο Σ. Βρυώνης ήταν συστηματικός ερευνητής της Ιστορίας από πρωτογενείς πηγές, χωρίς ιδεοληψίες και διαστροφές των ιστορικών γεγονότων, ώστε να υποτάσσεται η ιστορική αφήγηση σε προκαταλήψεις και πολιτικές σκοπιμότητες. Η έρευνά του ήταν πλατειά και έφθανε στις ιστορικές πηγές πλήθος λαών, όχι μόνο του Ελληνικού.

Details

Μὲ τὸ γαλλικὸ περιοδικὸ Τεμουανιὰζ Κρετιὲν εἶχε ἡ ἐφημερίδα μας μακροχρόνια ἐπαφὴ καὶ συνεργασία, τὴν ὁποία ἀνανεώσαμε τὴν περίοδο 2012-2015, μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ κειμένων καὶ συνεργασιῶν. Τὰ κείμενα συμπαράστασης πρὸς τὴν Ἑλλάδα ποὺ δοκιμαζόταν ἀπὸ τὴ μνημονιακὴ πολιτικὴ εἶναι γνωστὰ στοὺς ἀναγνῶστες τῆς «Χ».

  • Δυστυχῶς, ἀπὸ τὸ 2014, τὸ περιοδικὸ ποὺ ἀντιμετώπιζε οἰκονομικὰ προβλήματα, πέρασε στὸν ἔλεγχο προσώπου φιλικοῦ καὶ πολιτικὰ προσκείμενου πρὸς τὸν τότε Γάλλο πρόεδρο Φρανσουὰ Ὀλὰντ καὶ ἄλλαξε ριζικὰ πολιτικὴ κατεύθυνση, μεταβαλλόμενο σὲ ἀπολογητὴ τῆς ἐξουσίας καὶ τῶν εὐρωκρατῶν.
  • Οἱ ἄξιοι δημοσιογράφοι ἀπολύθηκαν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ Φιλὶπ Κλανσὲ τὸ 2015, πολύτεκνος πατέρας τεσσάρων παιδιῶν καὶ ἐπὶ δέκα τέσσερα χρόνια ἐργαζόμενος. Τὸ περιοδικὸ κινδύνεψε νὰ κλείσει ὅταν καταδικάστηκε ἀπὸ τὰ Δικαστήρια σὲ ἀποζημίωση πολλῶν χιλιάδων εὐρὼ πρὸς τὸν ἀπολυμένο καὶ ἦταν σὲ ἀδυναμία νὰ πληρώσει. Ἤδη, τὴν ἑταιρία ἔχουν ἐξαγοράσει ἡ διευθύντρια σύνταξης Κριστὶν Πεντοτὶ καὶ τὸ παλιὸ στέλεχος Ζὰκ Μαγιό. Ἀπὸ τὸ 2018, τὸ περιοδικὸ κυκλοφορεῖ σὲ τριμηνιαία βάση.

Details

Κλείνουν 52 χρόνια ἀπὸ τὸ πραξικόπημα τῆς 21ης Ἀπριλίου, ὅταν μία ὁμάδα ἐπίορκων ἀξιωματικῶν ἐπέβαλε δικτατορικὸ καθεστὼς ποὺ κράτησε μέχρι τὸν Ἰούλιο τοῦ 1974.

Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ νομιμότητα καταλύθηκε, καὶ στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, μὲ τὴν ἀντικανονικὴ ἐπιβολὴ τῆς ὀλιγομελοῦς «ἀριστίνδην Συνόδου», ποὺ ὑποκατέστησε τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὅμως, ἐκτὸς ἀπὸ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ὄχι μόνο δὲν ὑπῆρξαν ἀντιδάσεις ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ κόσμου τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ χριστιανικὲς ἀδελφότητες ἔσπευσαν νὰ νὰ ταυτισθοῦν μὲ τὸ καθεστώς, καθὼς καὶ νὰ συνδράμουν ἐνεργὰ σὲ ἐνέργειες ὅπως ἡ ὑπονόμευση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου, Προέδρου τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας.

Ἡ ὁποιασδήποτε μορφῆς ἀφαίρεση τοῦ θείου δώρου τῆς ἐλευθερίας καὶ ἡ τυραννία καταδικάζονται ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ τὴν ὀρθόδοξη παράδοσή μας. Χαρακτηριστικά, ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης τονίζει ὅτι ὅποιος ἀσκεῖ ἐξουσία, πρέπει νὰ τὸ κάνει  ἡγεσία μὲ τὸν κατάλ­ληλο τρόπο, χωρὶς νὰ παρασύρεται ἀπὸ τὴν ἀλαζονεία τῆς ἐξουσίας («μή ὁρμαῖς ἀλόγοις ὑπ’ ἐξουσίας κινούμενος»), κρίνοντας μὲ εὐθύ­τητα καὶ προσαρμοζόμενος στὶς προτιμήσεις τῶν ἐξουσιαζομένων/ διοικουμένων («καί πρός τάς προ­αιρέσεις τῶν ὑποχειρίων τῇ γνώμῃ συναρμοζόμενος». ) «Εἰς τούς Μακαρισμούς» 4, PG 44, 1233D-1236A.

Ὁ ἱδρυτὴς τῆς Χ.Δ.  Νίκος Ψαρουδακης καὶ ἡ ἐφμερίδα «Χριστιανική», μὲ τὴν ἀσυμβίβαστη ἀντιδικτατορικὴ στάση τους, συγκαταλέγονται ἀνἀμεσα στοὺς λίγους ποὺ ἔσωσαν ἐκεῖνα τὰ χρόνια τὴν τιμὴ τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου. Καταδίκασαν τὴν 21η Ἀπριλίου , θαὼς καὶ τὶς ἀπόπειρες τοῦ καθεστῶτος νὰ ἀποσπάσει πολιτικὴ νομιμοποίηση:

«Ὁ τίτλος λοιπὸν τοῦ πολιτεύματος, τὸ Πολυχρόνιο κι οἱ φωτογραφίες στὰ Δημόσια Γραφεῖα ἦταν ἡ οὐσία τῆς Δημοκρατίας; ὅταν ἡ Δημοκρατία καταλύθηκε τὴν 21 Ἀπριλίου 1967, τὴν ἴδια μέρα ἄλλαξαν τὰ πάντα. Τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα καταπατήθηκαν, πολίτες συνελήφθησαν, κόμματα ἔκλεισαν, ὁ Τύπος φιμώθηκε, ὁ λαὸς ἀπὸ κυρίαρχος ἔγινε κυριαρχούμενος, κι ἡ μοναδικὴ «ἐλευθερία» τοῦ πολίτου ἦταν νὰ ἐπευφημῆ τοὺς σωτῆρες του! Τώρα ποὺ ἐπαναφέρθηκε ἡ Δημοκρατία καὶ μάλιστα ἡ ἀβασίλευτη, γιατὶ δὲν ἦρθαν μαζί της ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἀναγκαῖα τὴν ἀκολουθοῦν; Γιτὶ τότε ποὺ ἦρθε ἡ δικτατορία δὲμ ἦρθε ὡς λέξη ἀλλὰ ἦρθε ὡς πράξη καὶ τώρα ποὺ «ἦρθε» ἡ Δημοκρατία ἦρθε ὡς λέξη καὶ ἀπουσιάζει ὡς πράξη;»

Ἰούνιος 1973. Ἀπὸ τὸ πρωτοσέλιδο ἄρθρο, μετὰ τὸ «Κίνημα τοῦ Ναυτικοῦ» τοῦ Μαΐου καὶ τὴν «ἀλλαγὴ» τοῦ πολιτεύματος.

 

«Πρέπει νὰ γίνει σαφὲς στὶς ἔνοπλες δυνάμεις πὼς ἡ 21η Ἀπριλίου ἔχει ἀνέκκλητα καταδικαστεῖ στὴν ἐθνικὴ συνείδηση….Μονάχα ὁ Λαὸς εἶναι πηγὴ ἐξουσίας γιὰ τοὺς ἄρχοντες καὶ κανένας ἄλλος…(8.12.1973)».

Ἀποτέλεσμα τῆς ἀρθρογραφίας αὐτῆς ἦταν τὸ κλείσιμο τῆς «Χριστιανικῆς» καὶ ἡ ἐξορία τοῦ Νίκου Ψαρουδάκη στὴ Γυάρο.

Μετὰ τὴν πτώση τῆς Δικτατορίας, ὁ Νίκος Ψαρουδάκης, ἐκφράζοντας τὶς μεγάλες προσδοκίες τοῦ Λαοῦ καὶ τῆς νέας γενιᾶς ἔγραφε:

  • «Πρέπει νὰ οἰκοδομήσουμε τὴν ἀληθινὴ Δημοκρατία. Χρειάζεται γενικὴ ἀλλαγή. Μπαλώματα καὶ πασαλείμματα δὲν εἶναι δεκτά. Ἀληθινὴ Δημοκρατία δὲν εἴχαμε ποτὲ στὴν Ἑλλάδα. Γι’ αυτὸ καὶ ἦρθε ἡ 21η Ἀπριλίου 1967. Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς Δημοκρατίας εἶναι ἡ λειψὴ Δημοκρατία.» «Χ» (27.7.1974) «Τὸ μήνυμα τῆς Γυάρου»)
  • «Μπροστά στὸν σημερινὸ Ἕλληνα βρίσκονται βασικὰ τρεῖς κόσμοι: Ὁ κόσμος τῆς 20ῆς Ἀπριλίου, ὁ κόσμος τῆς 21ης Ἀπριλίου κι ὁ κόσμος ποὺ βγῆκε ἀπὸ τὸν ἀγώνα τοῦ Λαοῦ ἐνάντια στους τυράννους του….Ἡ 21η δὲν εἶναι παρὰ τὸ τέκνο τῆς 20ῆς…. Ὁ Τρίτος κόσμος, εἶναι ὁ κόσμος τῆς Νέας Γενιᾶς, ὁ κόσμος ποὺ εἶπε τὸ ἀσύγκριτο ΟΧΙ του στὴ Δικτατορία, ὁ κόσμος ποὺ συνέχεια, ἀπὸ τὸ ΟΧΙ τοῦ 1940 μέχρι σήμερα, μάχεται γιὰ τὴν ἀξιοπρέπεια καὶ τὴν τιμή, ὁ κόσμος ποὺ τὸ ἀδούλωτο πνεῦμα του ἔδωσε τὴν μυρίπνοη ἄνοιξη τοῦ Πολυτεχνείου, ἡ λαίλαπα τῆς λεβεντιᾶς καὶ τοῦ ἤθους ποὺ λύγισε τὴν ἀτσάλινη δύναμη τῶν παράνομων τάνκς…»   (12.10.1974)

Δυστυχῶς, οἱ προσδοκιες αὐτὲς διαψεύστηκαν σὲ μεγάλο βαθμό, μὲ ἀποτέλεσμα σήμερα, νὰ ἐρχονται κάποιοι “νοσταλγοὶ” ποὺ προσπαθοῦν νὰ ἀποενοχοποιήσουν τὸ δικτατορικὸ καθεστώς. Ὅπως χαρακτηριοστικὰ τονίζει τὸ Θ’ Συνέδριο τῆς ΧΔ :”   Τὸ 1973, ἡ ἐφημερίδα μας «Χριστιανική», μὲ τὴν ἀρθρογραφία τοῦ ἀείμνηστου ἱδρυτῆ της Νίκου Ψαρουδάκη, κατάγγειλε καὶ ξεσκέπασε τὴν προσπάθεια τῆς Δικτατορίας τῶν Συνταγματαρχῶν νὰ νομιμοποιηθεῖ πολιτικά. Σήμερα, καλούμαστε καὶ πάλι νὰ στηρίξουμε τὸ δημοκρατικὸ πολίτευμα, ἐνάντια στὴν παραπλανητικὴ προπαγάνδα καὶ στὴ μεθοδευμένη ἀπαξίωσή του. Ὁποιαδήποτε μορφὴ τυραννικῆς διακυβέρνησης εἶναι ἀσυμβιβαστη μὲ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία.”

Με το ψηφοδέλτιο της ΛΑ.Ε , για τις Ευρωεκλογές της 26ης Μαϊου, θα κατέβη ο γνωστός και έγκριτος δημοσιογράφος και αναλυτής των διεθνών εξελίξεων, Δημήτριος Κωνσταντακόπουλος. Μαχόμενος δημοσιογράφος, είναι πάντα παρών στους αγώνες για τα εθνικά , κοινωνικά και πολιτισμικά ζητήματα. Εναντίον του Σχεδίου Ανάν και των «λύσεων» που στηρίζονται στο Σχέδιο αυτό, ενεργό μέλος στις «Σπίθες» του Μίκη Θεοδωράκη και του Μανώλη Γλέζου, συνεπής αντιμνημονιακός και ουσιαστικά δημοκράτης, συνδρομητής της εφημερίδας μας, ο Δημ. Κωνσταντακόπουλος εξηγεί, με τα εξής, το γιατί κατέρχεται στον στίβο των Ευρωεκλογών με την ΛΑ.Ε. Γράφει: «Αποδέχτηκα την πρόταση της ΛΑΕ να συμμετάσχω στο ψηφοδέλτιό της για τις Ευρωεκλογές. To έκανα για τρεις λόγους, που εκτιμώ θεμελιώδους σημασίας:
• γιατί είναι ντροπή να στείλουμε στην Ευρωβουλή ως εκπροσώπους μας ανθρώπους και κόμματα που συμφωνούν με τους Δανειστές και συνεργάζονται μαζί τους στην εφαρμογή προγραμμάτων και πολιτικών που καταστρέφουν, λεηλατούν και υποδουλώνουν τον Ελληνικό Λαό.
• γιατί συμφωνώ με την ΛΑΕ ότι το κεντρικό πρόβλημα της Χώρας, η κύρια προϋπόθεση για τη σωτηρία του ελληνικού λαού, είναι η αποκατάσταση της εθνικής, λαϊκής και κρατικής κυριαρχίας. για να συνεχίσουμε τον αγώνα που ξεκινήσαμε, όταν συντάσσαμε, τον Οκτώβριο του 2011, την έκκληση
• για τη σωτηρία του ελληνικού και των άλλων ευρωπαϊκών λαών,διακήρυξη που συνυπέγραψε τότε ο Αλέξης Τσίπρας, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μανώλης Γλέζος και μια πλειάδα προσωπικοτήτων από όλη την Ευρώπη, αλλά που εγκατέλειψε σύντομα ο νυν Πρωθυπουργός και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αφού χρησιμοποίησαν τις ιδέες της για τις διεθνείς δημόσιες σχέσεις τους.
Όπως η πράξη απέδειξε αργότερα, ο κ. Τσίπρας δεν πίστευε δυστυχώς τίποτα από όσα τότε υπέγραφε. Την ίδια δραστηριότητα συνεχίσαμε απότο 2015 και μετά με τη Διάσκεψη των Δελφών και την ομώνυμη διεθνή Πρωτοβουλία για την υπεράσπιση
της Δημοκρατίας που ξεκινήσαμε (www.defenddemocracy.press).
Το πλήρες κείμενο στο www.konstantakopoulos.gr

Χριστιανική 19.4.2019

Γεννήθηκε το 1957 στην Αθήνα και μεγάλωσε στου Γκύζη. Παρακολούθησε μαθήματα Νομικής στη Θεσσαλονίκη και Φιλολογίας στο Ρέθυμνο. Στα φοιτητικά χρόνια υπήρξε μέλος της Χριστιανοσοσιαλιστικής Σπουδαστικής Κίνησης και την εκπροσώπησε στις σχολές που σπούδαζε, όπως επίσης και στα πανσπουδαστικά συνέδρια και κεντρικά συμβούλια της ΦΕΑΠΘ και ΕΦΕΕ. Ίδρυσε στη Θεσσαλονίκη, ως τμήμα του Φοιτητικού Ομίλου Θεάτρου Κινηματογράφου (ΦΟΘΚ), την ομάδα για Καραγκιόζη το ’76-’77.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 (μετά την διεύθυνση απ’ τον ίδιο του περιοδικού Σημάδια) συμμετείχε πρωτεργατικά στη δημιουργία, μαζί με τον ιδρυτή του αείμνηστο θεολόγο Παναγιώτη Νέλλα, του κλασσικού πλέον περιοδικού σπουδής στην  Παράδοση Σύναξη. Μετά τη θητεία του στο Ναυτικό, στη βάση της Σούδας -και ενώ ενυμφεύθη και συν τω χρόνω απέκτησε τέκνα άρρεν και θήλυ- δέχθηκε να είναι με τη Μελίνα Μερκούρη υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων το 1990. Κατόπιν, επί πενταετία και άνω, συνεργάστηκε ως παραγωγός ραδιοφώνου στό τέταρτο πρόγραμμα και στό ξεκίνημα του Ραδιοσταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος (ως παραγωγός και σύμβουλος).

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 ασχολήθηκε συστηματικότερα με το Θέατρο Σκιών, δίνοντας παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό (Γερμανία, Η.Π.Α., Καναδά). Ήταν αντιπρόεδρος του Συλλόγου Φίλων  του  Καραγκιόζη ως και τον θάνατο του ιδρυτή και προέδρου του Μάνθου Αθηναίου στα 2009. Αρθρογραφεί επί δεκαετίες ποικιλώνυμα στην εφημερίδα Χριστιανική, είναι παλαιό μέλος της Κ.Ε. και του Π.Γ. της Χριστιανικής Δημοκρατίας, ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 2010 διετέλεσε αντιπρόεδρός της. Τα τελευταία χρόνια, μετά το 2015 ειδικεύεται στη συγγραφή και κυκλοφορία του περιοδικού ΚαραγκιοζοΛόγιον, ενώ είναι μέλος του Δ.Σ. του Πανελληνίου Σωματείου Θεάτρου Σκιών και παράλληλα συντάκτης του περιοδικού του.

Παρ’όλον  ότι  θεωρεί  σπουδαιότερη  μορφή του Νέου Ελληνισμού τον Γεώργιο Καραϊσκάκη, παραμένει αθεράπευτα Στελλόβιος και Αεκτζής, ενώ παρακολούθησε  στο γήπεδο  της Λεωφόρου, όντας Γκυζιώτης, τα ματς του Παναθηναϊκού, ειδικά το 3-0 επί του Ερυθρού Αστέρα από το κιγκλίδωμα του αγωνιστικού χώρου (θα μείνει αξέχαστο)! Ασχολείται κατ’ εξακολούθηση με την μελέτη της νεώτερης ελληνικής ποίησης και λογοτεχνίας. Παλαμάς (χωρίς να ξεχνά τους άλλους δύο Μεσολογγίτες Μαλακάση και Γκόρπα), Ρίτσος, Ελύτης αλλά και Καρούζος, Σαχτούρης, Εγγονόπου­ λος- Κόντογλου, Πεντζίκης, Παπαδιαμάντης, Γρανίτσας  και  Παπαντωνίου.  Αδιαφορεί  για τη λεγόμεvη  σύγχρονη  παραγωγή νεοελληνικών μυθιστορημάτων  εκτός  ίσως από  τους λίγο  φίλους του μακαρίτες  πια  και αξιομακάριστους Χρήστο Βακαλόπουλο και Κωστή  Παπαγιώργη !

Τα   τελευταία   χρόνια   δεν  βλέπει  τηλεόραση, δεν   μετέχει   στο   διαδίκτυο, παρακολουθεί  παλαιά γουέστερν του Χωκς, του Στάρτζες, του Πέκινπα, του Λεόνε, ενώ θεωρεί παρανοϊκό να παθιάζεται κανείς με τον κινηματογράφο τη στιγμή που δεν υπάρχουν πια οι Ιταλοί νεορεαλιστές, ο Μπέργκμαν και φυσικά ο μοναδικής μεγαλοφυίας Αντρέϊ Αρσέvιεβιτς Ταρκόφσκι! Εξυπονοείται ότι «λατρεύει» τον αξεπέραστο και παγκόσμιο Φιοντόρ. Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι, μελετά τον σπουδαίο «υπερσύγχρονο» φιλόσοφο Νικολάϊ Μπερντιάγεφ, ενώ  δεν  πολυασχολείται  με  την «μεταφυσική», απορεί με τις δυτικόφερτες μόδες του ανατολισμού (γιόγκα κ.λπ.) τη στιγμή που υπάρχουν οι Μυστικοί πατέρες της καθ’ ημάς Ανατολής, όπως ο Καβάσιλας, ο Γρηγόριος Παλαμάς, ο Μάξιμος Ομολογητ

ής,  ο Ισαάκ Σύρος, ο Ιωάννης

της Κλίμακος και οι νεώτεροι Ρώσσοι, Βαλκάνιοι και Ρωμηοί στάρετς!

Δεν ταξειδεύει σε χάϊ και μαστ προορισμούς, αποφεύγει τις ξένες κουζίνες γιατί υπάρχει ακόμα φριγαδέλι Αγρινιώτικο, δεν πολυελπίζει  να εκλεγεί, αλλά ούτε και θα σκάσει για τούτο. Μια προσπάθεια φτάνει! Ή μήπως όχι;

«Η Παναγία των Παρισίων σε γκρίζο» είναι ο τίτλος του πίνακα του Μαρκ Σαγκάλ, του 1955. Μοιάζει σαν η Παναγία να ακουμπάει στους Πύργους της αρχαίας εκκλησίας της ή σα να φεύγει από αυτή, γυρίζοντας την πλάτη της. Σε μια Ευρώπη που στη σημαία της έχει τα αστέρια από την Παναγία της Λούρδης -πόσοι το γνωρίζουν άραγε;- και αυτό τον καιρό παραπαίει ανάμεσα στην τυραννική ηγεμονία των τραπεζών και στην οργή των λαών της, τι να σημαίνει άραγε η μεγάλη πυρκαγιά που έκανε στάχτη μεγάλο μέρος του Καθεδρικού των Παρισίων που τιμάται στο όνομα της Θεοτόκου; Σε μια Ευρώπη που έχει κόψει εν πολλοίς τους δεσμούς της, επίσης, με το χριστιανικό της παρελθόν και που τείνει να χάσει κάθε μορφή συνοχής και αλληλεγγύης, τι ακριβώς αφήνουν πίσω τους οι στάχτες από την σαν καράβι χτισμένη, με δοκάρια του 12ου αιώνα στέγη της γοτθο-ρωμανικής Βασιλικής; Το σίγουρο είναι πως η φωτιά αυτή είναι ένα τέλος σε ό,τι γνωρίζαμε ως Ευρώπη. Η νέα Ευρώπη επείγεται να ξαναχτιστεί σε νέες βάσεις. Νάναι άραγε τα θεμέλιά της περισσότερο ανθρώπινα ή μήπως μπαίνουμε ολοταχώς σε μια εποχή που ο Μπερδιάγιεφ κάποτε την έλεγε «νέο μεσαίωνα»;

(Χριστιανική 19.4.2019)

«Μά, ὅπως τὰ ἄλλαξε ὅλα καὶ τὰ ἔκανε ἀνάποδα ἀπ’ ὅ,τι συνηθίζανε οἱ ἄνθρωποι, ἔτσι κι ὁ θρίαμβος ποὺ ἔκανε, ἤτανε θρίαμβος τῆς φτώχειας καὶ τῆς ταπείνωσης. Ὁ Ρωμαῖος ὕπατος ἤτανε καθισμένος ἀπάνω σὲ θρόνο καὶ σὲ χρυσὸ ἁμάξι, μὰ ὁ Χριστὸς ἤτανε καβαλικεμένος ἀπάνω σ’ ἕνα πουλάρι, σ’ ἕνα γαϊδουρόπουλο, ποῦνε τὸ πιὸ ταπεινὸ καὶ καταφρονεμένο ἀνάμεσα στὰ ζῶα.»
• Ἔτσι περιγράφει τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων ὁ Φώτης Κόντογλου.
• Ὁ Χριστὸς ὅλα τὰ ἔκανε ἀνάποδα ἀπ’ ὅ, τι συνηθίζανε οἱ ἄνθρωποι. Μὲ τὸ παράδειγμά Του ἔφερνε τὴ μεγάλη ἀνατροπή. Ἤδη, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου προανάγγελλε την ἧττα τοῦ Ἅδη καὶ ταυτόχρονα τὴν ἀνατροπὴ καὶ συντριβὴ κάθε λογικῆς θανάτου. Ἔσπευσαν οἱ ἐκφραστὲς αὐτῶν τῶν λογικῶν νὰ συνωμοτήσουν γιὰ νὰ Τὸν ἐξουδετερώσουν, γινόμενοι ἔτσι ἀκούσια μέτοχοι στὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου
Καλὴ Ἀνάσταση!

(Χριστιανικὴ 18.4.2019-Ἀπὸ τὴ στηλη ΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ)

ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΘΕΙ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Του Κώστα Καμαριάρη -Υποφήφιου δημοτικού συμβούλου

Πριν όχι και πολύ καιρό ένα σπίτι χαρακτηρισμένο διατηρητέο στην πόλη της Αθήνας, κατέρρευσε και διέλυσε μερικά αυτοκίνητα που βρίσκονταν παρκαρισμένα μπροστά του, χωρίς ευτυχώς να συμπαρασύρουν τα συντρίμμια και ανθρώπους πεζούς, ποδηλάτες, με μηχανάκια κ.λπ. Ωσάν αξιοπερίεργο το παρουσίασαν εφημερίδες και άλλα μέσα ενημέρωσης.
Αλλά αν υπολογιστεί ότι τα διατηρητέα σπίτια στην παλιά, κεντρική Αθήνα (τον Δήμο) ξεπερνούν τα 200 ή και τα 300, αν υπολογιστεί ότι στην ευρύτερη πόλη της πρωτεύουσας τα διατηρητέα-ετοιμόρροπα ξεπερνούν τα 1.000 τότε η κατάσταση μπορεί από αξιοπερίεργη να γίνει άμεσα πολύ σοβαρή.
Δυστυχώς ενώ οι νόμοι εύκολα χαρακτηρίζουν ένα οίκημα (μονοόροφο, διώροφο ή πολυόροφο) διατηρητέο, πολύ δύσκολα θα δούμε νόμους να βοηθούν τους ιδιοκτήτες να το διατηρήσουν. Η πολυνομία και η διοικητική αδιαφορία οδηγούν σε αδιέξοδο τους κατόχους των σπιτιών αυτών, σε σημείο μάλιστα τέτοιο που να τα αφήνουν να ερειπώσουν ώστε μόνα τους να πέσουν («αυτοκατεδαφιστούν») και να γλυτώσουν έτσι το βάρος της συντήρησης. Αν μάλιστα υπάρχουν πολλοί κληρονόμοι-ιδιοκτήτες τότε το πρόβλημα πολλαπλασιάζεται. Παρ’ όλα αυτά ο ΕΝΦΙΑ και άλλες υποχρεώσεις προς δημοτικές και κρατικές υπηρεσίες θα πρέπει να εκπληρώνονται χωρίς να λογαριάζουμε σεισμούς, φωτιές, νεροποντές, πλημμύρες που «βοηθούν» στην εξαφάνιση των διατηρητέων.
Βλέπουμε την αδιαφορία των ιδιωτών λοιπόν να συντηρήσουν τις περιουσίες τους αφού το «ενδιαφέρον» της όποιας Διοίκησης είναι τάχα να σώσει την μορφή της όποιας παλιάς πόλης ή συνοικίας χωρίς όμως κανένα δικό της έξοδο. Πράγματι θα ήταν μεγάλη η διαφορά αν οι ποικίλες αρμόδιες υπηρεσίες (Δήμοι, Περιφέρειες, Πολεοδομίες, Αρχαιολογίες κ.λπ.) καθόριζαν ένα πρόγραμμα συντήρησης των διατηρητέων με έξοδα δικά τους έστω και σε ποσοστό 50% ώστε να σωθούν στ’ αλήθεια τα διατηρητέα που έτσι ή αλλιώς μια μέρα θα πέσουν πάνω ή δίπλα μας. Αν υπήρχε μια πολιτική κρατική ή δημοτική (ιδίως από τον Δήμο Αθηναίων) που να βοηθά την συντήρηση-διατήρηση των λεγόμενων διατηρητέων σε συνεργασία με τις Πανεπιστημιακές Σχολές, ευεργέτες-χορηγούς, ιδρύματα εκκλησιαστικά ή κοινωφελή, οργανισμούς δημόσιους ή ιδιωτικούς ίσως πολλά άλλαζαν. Με σκοπό τα κτίρια να συντηρηθούν-αναπαλαιωθούν αυτά και ο περιβάλλον χώρος τους, να δοθούν στους ιδιοκτήτες τους τιμήματα ολικής ή μερικής εξαγοράς ή και πολυετούς ενοικίασης και να χρησιμοποιηθούν από Δημοτικές, Δημόσιες, Πανεπιστημιακές ή άλλες παρεμφερείς υπηρεσίες. Θα μπορούσαν τότε τα λεγόμενα διατηρητέα να είναι δανειστικές βιβλιοθήκες για παιδιά και μεγάλους, γραφεία-γραμματείες πανεπιστημιακά [σχολών, καθηγητών (έδρες-μουσεία-χώροι εργαστηρίων) αναγνωστήρια κ.λπ.] χώροι ενοριακών και δημοτικών δραστηριοτήτων με πολυποίκιλες κατευθύνσεις πολιτισμού και αλληλεγγύης.
Εκεί που τώρα ένα άδειο, νεκρό σαραβαλιασμένο, σάπιο, επιμολυσμένο κτίσμα-ερείπιο επηρρεάζει αρνητικά τον οικιστικό του περίγυρο αποδιώχνονται περαστικούς και περίοικους θα μπορούσε να μεταβαλλόταν σε επίκεντρο δραστηριοτήτων που θα πρόσθεταν ζωντάνια στην γειτονιά, την περιοχή τον ανθρώπινο και χωροταξικό παράγοντα.
Διαφορετικά θα ήταν αν σε δέκα γειτονιές του Δήμου Αθηναίων υπήρχαν δέκα μικρές δανειστικές βιβλιοθήκες-αναγνωστήρια σε διατηρημένα διατηρητέα, προσφορά ενός ιδρύματος ή ενός χορηγού ή αν σε άλλες δέκα πλευρές της πόλης υπήρχαν μικροί σταθμοί νοσηλείας-πρώτων βοηθειών σε αντίστοιχα διατηρητέα, προσφορά ενός άλλου ιδρύματος.
Είναι δυνατό να γίνει κάτι τέτοιο; Το ερώτημα είναι καίριο, αλλά οι καταστάσεις σήμερα είναι τέτοιες που δεν επιδέχονται άλλη αναβολή. Τα μνημεία, τα μικρά αυτά ιστορήματα-κτίρια της ζωής της πόλης μας φεύγουν ένα-ένα, σωριάζονται κατερειπωμένα. Αν στην Γαλλία για την καμμένη Νοτρ-Νταμ το σύμβολο του Παρισιού δίνονται εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ γιατί και εδώ να μη δοθεί η πρέπουσα σημασία και βοήθεια να φανεί η ιστορία της νεότερης Αθήνας; Το διατηρητέο σπίτι που έζησε στα τελευταία χρόνια του ο Παλαμάς και από ’κει νεκρό τον ξεπροβόδισαν οι κατεχόμενοι νεοέλληνες το 1943 γιατί να μη συντηρηθεί, αλλά κλειστό τώρα να αφήνεται στη σήψη και του καιρού τη διάλυση; Τόσα άλλα μικρά και μεγάλα οικήματα θα μπορούσαν να φανούν ωσάν μια πλειάδα από ξεχασμένες μικρές Νοτρ-Νταμ της σύγχρονης του 19ου και 20ου αιώνα ιστορίας μας. Χρειάζονται τη δική μας βοήθεια να σωθούν . Ίσως έτσι μπορούμε βοηθώντας να σωθούμε και εμείς. Διότι το οποιοδήποτε μνημείο υπάρχει για να φωτίζει τη μνήμη μας και αν το αφήσουμε, πέφτει αυτό στην ανυπαρξία-ερήμωση και εμείς στην αμνησία. Λαοί όμως χωρίς μνήμη κινδυνεύουν να μείνουν κενά μνήματα, με παρελθόν ίσως αλλά χωρίς μέλλον.
Τις γειτονιές που περιδιάβαζε ο μέγιστος μαθητής του Δ. Σολωμού, ο Παλαμάς και ο Παπαδιαμάντης ας μην αφήσουμε να χαθούν γιατί όπως λέει ο Ελύτης όταν σκυλοκοίτες ερεβόσιτοι θα κοπροκρατούν το μέλλον: «όπου και να σας βρίσκει το κακό αδερφοί μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη».
Ο Κ. Καμαριάρης είναι μέλος του πολιτικού γραφείου της Χ. Δ. και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο συνδυασμό «Αθήνα για την Ελλάδα» του Γιώργου Καραμπελιά

Φωτογραφία: Ἀγιοι Ασώματοι στα σκαλιά. Το οκογενειακό παρεκκλήσι της οικογένειας Χαλκοκονδύλη που κατεδαφίστηκε, μαζί με δεκάδες άλλα βυζαντινά εκκλησάκια τα πρώτα χρόνια του ελεύθερου βίου του ελληνικού κράτους, που συνοδεύτηκαν από αρχαιοπληξία και απαξίωση της βυζαντινής μας κληρονοιμιάς.

Η αναβολή΄της εξόδου της Βρετανίας από την Ε.Ε. για τον Οκτώβριο, οδηγεί αναγκαστικά στη συμμετοχή της στις Ευρωεκλογές του Μαΐου. Κι όμως, ενώ η κρατούσα προπαγάνδα εμφανίζει τη Βρετανία να διστάζει να εγκαταλείψει την Ε,Ε, στην  πραγματιικότητα, αυτό που διαιρεί τους Βρετανούς είναι οι όροι με τους οποίους η έξοδος αυτή θα γίνει.

Σε δημοσκόπηση της YouGov που δημοσιεύτηκε την Τετάρτη από την εφημερίδα ‘Evening Standard, το κόμμα.Brexit Party του Ναιτζελ Φάρατζ προηγείται με 27%, έναντι 22% του Εργατικού Κόμματος και 15% του κυβερνώντος Συντηρητικού, με το κόμμα των Πρασίνων να ακολουθεί με 10%.

Είναι φανερό ότι η άνοδος αυτή του Brexit Party οφείλεται στην μετατόπιση της εκλογικής βάσης των Συντηρητικών, που πληρώνουν τις κυβερνητικές παλινωδίες. Αντίθετα, ο Τζέρεμι Κόρμπιν φαίνεται να καταφέρνει να διατηρήσει τη συνοχή της βάσης του Εργατικού Κόμματος.

Πραγματοποιήθηκε την 15/04 στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ, με ικανοποιητική προσέλευση, η βιβλιοπαρουσίαση του νέου βιβλίου του Αντιπροέδρου της ΧΔ Γιώργου-Νεκτάριου Παναγιωτίδη με τίτλο «Πολιτική Θεολογία και κοινωνική διδασκαλία Αγίου Ισίδωρου Πηλουσιώτη- Στον κορμό της Ορθόδοξης Κοινωνικής Παράδοσης».
Άνοιξε την εκδήλωση ο π. Κωνσταντίνος Βλέτσης, εφημέριος του Ι.Ν. 12 Αποστόλων Πεύκων Θεσ/νίκης, ο οποίος τόνισε το ρηξικέλευθο λόγο του αγίου, μιλώντας ειδικότερα για τη διδασκαλία του σε σχέση με την προέλευση των χρημάτων για «ιερά» έργα, ενώ ανέλυσε τον όρο «πολιτική θεολογία». Συνέχισαν ο Τρ. Σερμέτης, Υπ. Δρας Φιλοσοφίας και συγγραφέας και ο Επίκ. Καθηγητής Θεολογικής Πέτρος Παναγιωτόπουλος, οι οποίοι πολύ εμπεριστατωμένα αναφέρθηκαν στα ποικίλα περιεχόμενα του βιβλίου και τη σύνδεση της διδασκαλίας του Αγίου με τις κορυφαίες μορφές της Χριστιανικής Πνευματικότητας, όπως οι Τρεις Ιεράρχες. Έκλεισε ο συγγραφέας, ο οποίος και τόνισε τη διάσταση της διδασκαλίας μορφών όπως ο άγιος Ισίδωρος, η οποία φαίνεται να ταυτίζεται εν πολλοίς στα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα με των μεγαλύτερων Αγίων, με την παρουσιαζόμενη στις μέρες μας από ορισμένα θεσμικά εκκλησιαστικά πρόσωπα.
Ακολούθησε ενδιαφέρουσα συζήτηση.