Ὅταν κυριαρχοῦσε τὸ δίλημμα ἀνάμεσα στὰ δύο άντιμαχόμενα συστήματα τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου, ὁ δυτικὸς συνασπισμὸς καὶ τὸ ἀστικὸ καθεστὼς ἐμφανίζονταν ὡς θεματοφύλακες τῆς χριστιανικῆς πίστης ἀπέναντι στὸν «ἄθεο κομμουνισμό». Μὲ αὐτὸ τὸ ἀφήγημα, ἄλλωστε, ἐπιβλήθηκε ἡ δικτατορία τῶν Συνταγματαρχῶν. Ἡ ΧΔ καὶ ὁ ἱδρυτής της ἀντέλεγαν ὅτι ὑλιστικὸ δὲν ἦταν μόνο τὸ καθεστὼς τοῦ «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ», ἀλλὰ καὶ τὸ ἀντίπαλο σύστημα. Τὸ ὁποῖο, ὅταν ἐξέλιπε τὸ ἀντίπαλο δέος, ἔδειξε τὸ ἀληθινό του πρόσωπο. Πέταξε τὶς χριστιανικὲς μάσκες καὶ βάλθηκε νὰ μηδενίσει τὸ ὅποιο κοινωνικὸ κράτος εἶχε δημιουργηθεῖ.

• Ἀποτέλεσμα τῆς καθεστωτικῆς αὐτῆς ἀναλγησίας καὶ τοῦ ἐκτροχιασμοῦ τοῦ συστήματος εἶναι καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι σήμερα τὴν Ἑλλάδα κυβερνᾶ μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ ληστρικὲς ἰθύνουσες τάξεις ποὺ ἔχει γνωρίσει ποτὲ ὁ τόπος. Τόσο μέσω τῆς ὑπερκυβέρνησης τῶν Βρυξελλῶν, ὅσο καὶ τῆς ὑποτελοῦς κυβέρνησης τῶν Ἀθηνῶν. Ἔχουμε ἐπανειλημμένα ἀναφερθεῖ στοὺς ἄξονες μὲ βάση τοὺς ὁποίους συντελεῖται ἡ λεηλασία τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου πρὸς ὄφελος ὅλο καὶ πιὸ λίγων καὶ ἡ ἐντεινόμενη ἐξαθλίωση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ:
• Ἡ πολιτικὴ περικοπῶν καὶ λιτότητας ποὺ ἐπιβάλλεται μὲ βάση τὶς ἀποκαλούμενες «εὐρωπαϊκὲς συνθῆκες». Ἡ ὁποία, εἰδικὰ στὴν Ἑλλάδα, ἐπιβλήθηκε κατὰ τρόπο σκαιὸ μὲ τὰ Μνημόνια. Οἱ πρόνοιες τῶν ὁποίων ἐξακολουθοῦν νὰ ἰσχύουν μὲ τὸ νέο «μεσοπρόθεσμο» πλαίσιο οἰκονομικῆς πολιτικῆς, τὸ ὁποῖο κατέθεσε ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη καὶ προβλέπει ἐπαχθεῖς περικοπές, ἀπαξίωση τοῦ κοινωνικοῦ κράτους καὶ ἐπαχθῆ «πρωτογενῆ πλεονάσματα» τῆς τάξης τοῦ 2,6%, ποὺ λογίζονται δυσβάστακτα ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν τελευταία «ἐνισχυμένη ἀξιολόγηση» τῶν «Θεσμῶν» τοῦ Μαΐου τοῦ 2022.
• Ἡ συνακόλουθη ὑποθήκευση τῆς χώρας μὲ τὸ ξεπούλημα τῶν «ἀσημικῶν» της στὸ παρασιτικὸ κεφάλαιο, τὸ ὁποῖο χωρὶς κανένα ρίσκο καὶ συνεισφορὰ στὴν ἀνάπτυξη παραλαμβάνει ἕτοιμες ὑποδομὲς μὲ ἐξασφαλισμένα κέρδη. Ἀφοῦ οἱ πολίτες, ποὺ δικαιοῦνται τὶς κοινωφελεῖς ὑπηρεσίες τὶς ὁποῖες δημιούργησαν οἱ ἴδιοι, μετατρέπονται τώρα ἀναγκαστικὰ σὲ καταναλωτὲς-πελάτες κερδοσκόπων. Μὲ ὅλες τὶς συνέπειες στὴν ὑποβάθμιση τῆς ποιότητας τῶν ὑπηρεσιῶν καὶ στὴν αὔξηση τοῦ κόστους. Τὸ ἠλεκτρικὸ ρεῦμα εἶναι τὸ πιὸ χαρακτηριστικὸ παράδειγμα, ἀνάμεσα σὲ πολλὰ ἄλλα.
• Ἡ πολιτικὴ αὐτὴ δὲν ἐφαρμόζεται μόνο στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ εἶναι «γραμμὴ» τῶν Βρυξελλῶν ποὺ ἐπιβάλλεται σὲ ὅλα τὰ κράτη-μέλη τῆς Ε.Ε. Μὲ χαρακτηριστικὸ παράδειγμα, ποὺ ἔχει ἀναδείξει ἡ ἐφημερίδα μας, τὴν ἰδιωτικοποίηση τῶν ἰταλικῶν αὐτοκινητοδρόμων, ποὺ εἶχε ὡς συνέπεια τὸ τραγικὸ δυστύχημα τῆς γέφυρας Μοράντι στὴ Γένοβα.
• Ἡ διαφορὰ στὴν Ἑλλάδα εἶναι ἡ ὠμὴ ἐκβίαση μὲ τὴν ὁποία ἐπιβλήθηκε αὐτὴ ἡ πολιτική, μέσω ἑνὸς «Ὑπερταμείου» στὰ πρότυπα τοῦ ἀντίστοιχου «Τρόιχουντανσταλτ», ποὺ ξεπούλησε «κοψοχρονιὰ» τὰ περιουσιακὰ στοιχεῖα τῆς πρώην Ἀνατολικῆς Γερμανίας.
• Παράλληλα, οἱ ἐδῶ «ἐντολοδόχοι» τῆς ὑπερκυβέρνησης τῶν Βρυξελλῶν λειτουργοῦν ὅπως οἱ τελῶνες τῆς ρωμαιοκρατίας τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ. Ὄχι μόνον ἐξαθλιώνουν τὸν λαὸ ἐφαρμόζοντας τὴν πολιτικὴ ποὺ τοὺς ἐπιβάλλεται ἔξωθεν, ἀλλὰ ἐπιτείνουν τὴν ἐξαθλίωσή του πρὸς ἴδιον ὄφελος, ἰδιοποιούμενοι μεγάλο μέρος τῶν πόρων ποὺ ἀπομένουν, μέσω τῶν μηχανισμῶν τῆς ἐκλογικῆς πελατείας, ποὺ λειτουργεῖ ὡς παρακράτος.
• Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶναι τὸ σκάνδαλο τοῦ ΟΠΕΚΕΠΕ. Ἐνῶ ἤδη ὁ ὀργανισμὸς γνώριζε ὅτι ὑπῆρχε θέμα πλασματικότητας ἐπιδοτούμενων κοπαδιῶν ζώων ἀπὸ τὸ 2020, μὲ βάση ἐπίσημο ἔγγραφό του ποὺ ἔχει ἀναδείξει ἡ ἐφημερίδα μας, ὁ ἀριθμός τους στὸ διάστημα 2020 ἕως 2024 ἐκτινάχθηκε στὰ ὕψη, ἰδίως στὴν Κρήτη, ποὺ συμβαίνει νὰ εἶναι τὸ κέντρο τοῦ πελατειακοῦ μηχανισμοῦ τῆς πρωθυπουργικῆς οἰκογένειας, ὅσο καὶ στὴν ὑπόλοιπη χώρα.
• Ἀπὸ τὸ 2020 καὶ μετά, δὲν ἐκτοξεύετηκε στὰ ὕψη μόνον ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐπιδοτούμενων γιδοπροβάτων. Τὸ ποσοστὸ τῶν συμβάσεων τοῦ Δημοσίου μὲ ἕναν μόνο μειοδότη εἶχε ἀνέλθει στὸ 42% τοῦ συνόλου, ἔναντι 15% τὸ 2011, σύμφωνα μὲ στοιχεῖα τοῦ ἀντίστοιχου «Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου» τῆς ΕΕ. Τοῦτο σημαίνει ὅτι, κατὰ τρόπο προσυνεννοημένο, τὰ ὀλιγοπὠλια μοιράζονται τοὺς διαγωνισμοὺς καὶ ἐξασφαλίζουν «δουλειὲς» μὲ καλύτερους ὅρους, εἰς βάρος τοῦ δημοσίου ταμείου, ἀλλὰ καὶ τοῦ κόστους τῶν παρεχόμενων ὑπηρεσιῶν πρὸς τοὺς πολίτες.
• Αὐτὰ δὲν τὰ λέμε μόνο ἐμεῖς. Τὰ ἔχει γράψει ἡ ἱστοσελίδα «Politico» καὶ εἶναι ἀποτέλεσμα ἔρευνας ποὺ ξεκίνησε ὕστερα ἀπὸ καταγγελία ἑλληνικῆς ἑταιρείας τὸν Νοέμβριο τοῦ 2023 στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἐπιτροπή, ἰσχυριζόμενη ὅτι ἕνας δημόσιος διαγωνισμὸς ἦταν μεροληπτικὸς ὑπὲρ συγκεκριμένων ἑταιρειῶν.
• Μὲ τὴν «Ἐπιτροπὴ Ἀνταγωνισμοῦ», εἴτε νὰ καθυστερεῖ, ἀκόμα καὶ ἐπὶ δεκαετία, νὰ διερευνᾶ τὶς καταγγελίες ἐπικαλούμενη ὑποστελέχωση, εἴτε νὰ ἐπιβάλλει ἀσήμαντες κυρώσεις, ποὺ ἁπλῶς ἐπιβαρύνουν τὴν ἐπενδυτικὴ δαπάνη τῶν καρτέλ.
• Ἀποτέλεσμα ὅλων τῶν παραπάνω: Ἡ ραγδαία ὑποβάθμιση τοῦ ἐπιπέδου ζωῆς τοῦ ἑλλληνικοῦ λαοῦ μὲ τὴν ἀπαξίωση τοῦ κοινωνικοῦ κράτους καὶ τὴν ἀκρίβεια. Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ἕλληνες ἔχουν τὴ χαμηλότερη ἀγοραστικὴ δύναμη στὴν ΕΕ, σὲ σχέση μὲ ἄλλες χῶρες ὅπου τὰ εἰσοδήματα καὶ ἡ ἀνάπτυξη εἶναι χαμηλότερα, ἀποτελεῖ τὴν πιὸ τρανὴ ἀπόδειξη τοῦ μεγέθους τῆς λεηλασίας τῆς ὁποίας εἶναι θῦμα ὁ ἑλληνικὸς λαός.
• Ἡ ἀσυδοσία τῆς αἰσχροκέρδειας δὲν ὑπάρχει μόνον «ἐν τοῖς πράγμασιν». Τείνει νὰ πάρει καὶ θεσμικὴ διάσταση. Μὲ τὴν ἀθόρυβη «ἐκ παραδρομῆς» κατάργηση τοῦ ἄρθρου 405 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα μέσω νέας κωδικοποίησης τοῦ 2019 ἀπὸ τὴν κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ἀποποινικοποιήθηκαν οἱ αἰσχροκερδεῖς δικαιοπραξίες.
• Ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδης, κήρυκας τῆς αὐστηροποίησης τῶν ποινῶν, ἔχει «ξεχάσει» νὰ ἐπαναφέρει σὲ ἰσχὺ τὴ διάταξη αὐτή.

Χριστιανική 29.1.2026. Στήλη τὰ τοῦ Καίσαρος

Πάνε χρόνια από τότε που είχαμε γράψει, αγαπητέ αναγνώστη, ένα άρθρο που αναφερόταν στο ζήτημα των αμβλώσεων σε σχέση με τη φτώχεια. Η αφορμή ήταν μια νέα έρευνα του περιοδικού Lancet, η οποία κατέληγε ότι η (σχετική) παρανομία ή μη μιας γυναίκας να προβεί σε άμβλωση δεν έχει αποτέλεσμα στον αριθμό τους. Αντίθετα, οι συνθήκες (ακούσιας) φτώχειας είναι ο κύριος προσδιοριστικός παράγοντας που τις ευνοεί, με τρόπο πολλαπλό. Αυτά, πάντα στον (περιορισμένο πάντοτε) βαθμό που η επαγωγική στατιστική και η στατιστική συμπερασματολογία μπορεί να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα.
Σε παλιότερο επίσης τεύχος της «Χ», η στήλη «Τα του Καίσαρος» προέβαλε εύστοχα και αναλυτικά το σύνολο των νομικών πλαισίων που ισχύουν σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Το συμπέρασμα είναι προφανές: το νομικό πλαίσιο περί αμβλώσεων που ισχύει είναι ως επί το πλείστον βασικά μια εξισορρόπηση μεταξύ των υπαρκτών «δικαιωμάτων του αγέννητου παιδιού» και των «αναπαραγωγικών δικαιωμάτων» της γυναίκας. Στη Βενεζουέλα του Τσάβεζ και του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος Βενεζουέλας, για παράδειγμα, το νομικό πλαίσιο (υπό την επίδραση και του Καθολικισμού οπωσδήποτε) είναι από τα περισσότερο περιοριστικά. Εκεί, θα λέγαμε ότι το όριο μπαίνει μόνο όταν κινδυνεύει η ζωή της εγκύου. Ο γιατρός που θα προβεί σε αυτήν την πράξη τιμωρείται με φυλάκιση από 1 έτος και πάνω, με τον θάνατο της εγκύου να επισύρει μεγαλύτερες ποινές. Εξαίρεση φαίνεται επίσης πως αποτελεί η περίπτωση του Γκόρντον Μπράουν, εμβληματικού ηγέτη της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς και επί πολλά έτη πρωθυπουργού της Αγγλίας, εφόσον ο τελευταίος πρέσβευε την χωρίς περιορισμούς, on-demand διακοπή της κύησης σε οποιοδήποτε σημείο της. Αν από τα παραπάνω προκύπτει ένα σαφές συμπέρασμα, είναι το εξής: ο περιορισμός ή η φιλελευθεροποίηση του θεσμικού πλαισίου περί αμβλώσεων δεν είναι χαρακτηριστικό που μονοπωλεί ούτε η Δεξιά ούτε η Αριστερά.
Όλα τα παραπάνω αφορούν σε μια νομοθετική συζήτηση που δεν έπρεπε να ανοίξει καθόλου, εφόσον άνοιξε στανικά, όπως λένε, χωρίς τη θέληση της συνεντευξιαζόμενης κ. Μαρίας Καρυστιανού, στον σταθμό OPEN. Η ίδια θα ήθελε, όπως εν τη ρύμη του λόγου ανέφερε, να θέσει το ζήτημα σε μια βαθύτερη συζήτηση και στη βάση της ηθικής διάστασης. Για εμάς τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, στον βαθμό που η γνώμη του Μεγ. Βασιλείου στους κανόνες του, όπως επικυρώθηκαν περαιτέρω και από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο, έχει αξία και για σήμερα, η πράξη της άμβλωσης είναι από «ηθικής» απόψεως απορριπτέα. Ταυτόχρονα, όμως, η απόρριψη της άμβλωσης επιτάσσει μια αμέριστη συμπαράσταση σε όλα τα παιδιά εκείνα που γεννήθηκαν «άνευ θελήματος σαρκός και θελήματος ανδρός», κατά τη φράση των Γραφών. Επίσης, ακρογωνιαίος κανόνας είναι ο κάθε άνθρωπος και η σωτηρία του. Δυστυχώς, αυτό που δεν έχει γίνει κατανοητό είναι ότι ο καπιταλισμός σήμερα επιθυμεί να επιφέρει μια διπλή αλλαγή: από τη μία, να περιορίσει –να εκφυλίσει, θα λέγαμε– το φεμινιστικό κίνημα σε ένα συστημικό κίνημα προάσπισης και υποστήριξης της φιλελευθεροποίησης της άμβλωσης και από την άλλη να καταστήσει την (ηθελημένη ή μη) αναπαραγωγή ζήτημα… «ατομικής ευθύνης».
Στις μέρες μας, δυστυχώς, όλα τα παραπάνω δεν είναι καθόλου αστεία. Η ΝΔ του κύριου Μητσοτάκη, με όλα τα πρωτοφανή εγκλήματα που έχει επισωρεύσει στην καμπούρα της (μας), που έχουν αποξενώσει τις άλλες τάσεις του κόμματος, και που έρχεται κάτω από το 20% στην πρόθεση ψήφου (ως δεύτερο κόμμα πλέον, μετά τη σχετική ανακοίνωση της κ. Καρυστιανού και του επιτελείου της) προαλείφεται και για τρίτη τετραετία, ώστε να… ολοκληρώσει το έργο της. Τα πράγματα λοιπόν είναι πολύ σοβαρά – οπωσδήποτε δε, δεν επιτρέπουν επιπόλαιες και μονοθεματικές προσεγγίσεις!

Φ.