Γιὰ τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ Νεομάρτυρα Ἂλέξανδρου ἐκ Μονάχου, (Alexander Schmorell), μέλους τῆς ἀντιφασιστικῆς ὀργάνωσης «Λευκὸ Ρόδο»,  ὁ πρωθιερέας Νικολάι Ἀρτιόμωφ, προϊστάμενος τοῦ Καθεδρικού Ναοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητρόπολης τῆς Ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὸ ἐξωτερικό μίλησε στὸ γερμανικὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων «Ντόιτσε Βέλε» (ρωσικὴ ἔκδοση 7.2.2012), μὲ ἀφορμὴ τὶς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις στο Μόναχο στὶς 4-5 Φεβρουαρίου 2012.  Ἦταν ἕνας ἀπό τοὺς ἐμπνευστές τῆς ἀγιοκατάταξης  Ἀλεξάνδρου Σμορέλ. Κάποια στοιχεῖα ἀπ’ ὅσα εἶπε δὲν εἶναι ἰδιαἰτερα γνωστὰ στὴν Ἑλλάδα. Εἶπε μεταξὺ ἄλλων:

Τὰ κριτήρια τῆς ἁγιοκατάταξης

«Γιὰ τοὺς μοναχούς, τοὺς Ἐπισκόπους, τοὺς δίκαιους συζύγους καὶ τὶς συζύγους, ἡ Ἐκκλησία  θέτει ὡς προϋπόθεση τὴν ὕπαρξη θαυμάτων γιὰ νὰ σχηματίσει τὴν πεποίθηση ὅτι ἕνας ἄνθρωπος ἦταν δίκαιος καὶ ὁ Κύριος τὸν ἀποδέχτηκε. Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀπαραίτητο γιὰ τοὺς μάρτυρες, ἀφοῦ τὸ τέλος τους εἶναι πλήρης ἀπόδειξη τῆς ἁγιότητάς τους. Μερικοὶ .ανθρωποι μιλοῦν γιὰ τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἀλεξάνδρου σὰν νὰ ἦταν πολιτικὴ πράξη καὶ δὲν βλέπουν πόσο βαθιά μέσα του εἶναι ἡ πνευματικὴ διάσταση καὶ ἡ ἀναφορὰ στὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.»

Γιατί ξεχώρισε ἀπὸ ἄλλους μάρτυρες ποὺ δὲν ἁγιοκατατάχθηκαν

« Τὸ 2000, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τίμησε τοὺς νεομάρτυρες: 8000 εἶναι τὰ ὀνόματα γνωστά καὶ ἄλλοι, ἄγνωστοι, τιμήθηκαν. Στὴν περίπτωση τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἔχουμε ἀρκετὸ ὑλικό. Ἔτσι, ἔχουμε τὶς ἐπιστολὲς του ἀπὸ τὴ φυλακή. Αὐτὸς μαρτυρεῖ πὼς δὲν αἰσθάνεται  μόνον εἰρήνη μέσα του: μιλᾶ γιὰ εὐθυμία, γιὰ χαρά. Γράφει στὴν ἀδελφή του ὅτι ” βρίσκει χαρὰ στὸ Θεό” .

Ἔνας ἄλλος μελλοθάνατος φυλακισμένος, ἕνας ἐπιστήμονας ἀπὸ τὴν Ὀλλανδία, εἶχε μαζί του βιβλία Ὀρθoδ;oξων Πατέρων, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ συγγράμματα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου Στουδίτη. Ὁ Ἀλέξανδρος ἀναφέρει ἀποσπάσματα τοῦ Στουδίτη στὰ γράμματα πρὸς τοὺς γονεῖς του, βρίσκει σ’ αὐτὰ τὴν ἐπιβεβαίωση των ίδεῶν του. Ὡς ἕναν ἄνθρωπο  πρόσχαρο καὶ ἀφοσιωμένο στὴν πίστη περιγράφει τὸν Ἀλέξανδρο καὶ ἕνας ρωμαιοκαθολικὸς ἱερέας ποὺ ὑπηρετοῦσε στὴ φυλακή. Τὴν ἡμέρα τῆς ἐκτέλεσης, ὁ Ἀλέξανδρος εἶπε στὸν δικηγόρο του: «Θὰ ἐκπλήσσεσθε ποὺ μὲ βλέπετε μὲ πνεῦμα τόσο πρόσχαρο καὶ λαμπερό, ἀλλὰ ἐπιτέλεσα τὸν σκοπὸ τῆς ζωῆς μου. Ἂν μοῦ λέγατε ὅτι θὰ ἀπελευθερωθῶ, δὲν θὰ τὸ ἤθελα ὁ ἴδιος . Ἂν μὲ ἀποφυλάκιζαν, δὲν θὰ ἤξερα τί ἄλλο νὰ κάνω σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο».»

Ὁ ἅγιος διάλεξε τὴ θέση τοῦ ναοῦ…

Σὲ ἐρώτηση ἂν ἡ ρωσικὴ Ὀρθόδοξη κοινότητα σκόπιμα ἐπἐλεξε γιὰ τὴν ἀνέγερση  Ὀρθόδοξης ἐκκλησίας τὸ 2000 τὴ σημερινή της θέση, τόσο κοντὰ στὸν τόπο φυλάκισης καὶ ταφῆς τοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου, ἀπάντησε:

«Ὄχι! Ἐκεῖνος τὴ διάλεξε! Ἡ κοινότητα ὀκτὼ φορὲς προσπάθησε νὰ πάρει ἄδεια νὰ χτίσει ἕνα ναό, καὶ ὀκτὼ φορὲς κάτι τὸ ἐμπόδισε. Μερικές φορές καὶ ἤδη ὁλοκληρωμένα σχέδια ἀπέτυχαν. Καὶ νὰ ποὺ τὸ 1993, τὴν 50ή ἐπέτειο τῆς ἐκτέλεσης τοῦ Ἀλεξάνδρου, συνέβησαν δύο ἀπίστευτα περιστατικά: ὁ φάκελος τῆς ὑπόθεσης Σμορὲλ βρέθηκε στὴ Μόσχα (αὐτὀς, ὅπως καὶ οἱ φάκελοι τῶν ἄλλων συμμετεχόντων στὸ Λευκὸ Ρόδο, εἶχε ἀποσταλεῖ στὴν ΕΣΣΔ, ἀλλὰ οἱ ἄλλοι ἐπιστράφηκαν στὴ συνέχεια, ένῶ αὐτὸς τοῦ Ἀλεξάνδρου κρατήθηκε) καὶ μᾶς δόθηκε ἡ ἄδεια νὰ χτίσουμε ναὸ σὲ αὐτὴ τὴ θέση. Ἀρχικὰ δὲν θέλαμε τόσο μακριά ἀπὸ τὸ κέντρο. Καὶ τότε ἀποδείχθηκε ὅτι ἦταν ἀκριβῶς δίπλα στὸν τάφο τοῦ Ἀλεξάνδρου. Τώρα ἀτενίζει αὐτὴ τὴν ἐκκλησία ἀπὸ λευκὴ  πέτρα, μὲ σταυρούς, μὲ θόλους, μὲ καμπάνες ποὺ ἦρθαν ἀπὸ τὴ Ρωσία.»

Σὲ ἐρώτηση γιὰ τὴ στάση τῆς ὀρθόδοξης  Ἐκκλησίας ἀπέναντι στὰ ἄλλα μέλη τοῦ «Λευκοῦ Ρόδου» καὶ ἂν θὰ ἔπρεπε καὶ αὐτὰ νὰ ἁγιοκαταταχθοῦν, ἀπάντησε μεταξὺ ἄλλων:

«Δὲν ἔχουμε λόγο γιὰ ὅσους δὲν μετέχουν στὴν Ἐκκλησία μας (…)Ὅμως πιστεύω ὅτι ἡ φιλία μεταξύ τους εἶναι πολὺ σημαντικὴ καὶ ὅτι ὅποιος τιμᾶ τὸν Ἀλέξανδρο, πρέπει νὰ ἀναλογιστεῖ πῶς οἱ νέοι αὐτοὶ ἀνθρωποι ζοῦσαν μαζί, ἀντιλαμβάνονταν τὸν κόσμο καὶ τὴ Ρωσία.  Αὐτὸ εἶναι πολὺ σημαντικὸ γιὰ μᾶς, τοὺς Ρώσους, σήμερα, γιατὶ ἡ μνήμη εἶναι γεμάτη στερεότυπα, στὴν ὑπέρβαση τῶν ὁποίων θὰ μποροῦσε ἰδίως νὰ βοηθήσει τὸ «Λευκὸ Ρόδο» (..).

Ἔκλεισε τὴ συνέντευξη τονίζοντας ὅτι εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ τιμῶνται οἱ σύγχρονοι ἅγιοι, διότι «ἡ Ἐκκλησία ζεῖ καὶ μεγαλώνει, εἶναι ὁ συνεχιζόμενος Χριστός! Ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ὑπόθεση  ζωντανή. Τοῦτο ἀναδεικνύεται στὶς ψυχὲς ὅλων ».

Μετάφραση ἀπὸ τὰ ρωσικά: Γ.Ζ.

Σαν σήμερα, στις 17 Αυγούστου 1944, έγινε η πολύνεκρη επιδρομή των γερμανικών αρχών Κατοχής και των εγχώριων συνεργατών τους στην Κοκκινιά (σημερινή Νίκαια), προσφυγούπολη και προπύργιο της εαμικής Αντίστασης.

Τα ξημερώματα, κύκλωσαν την περιοχή και ο ανδρικός πληθυσμός από 15 έως 60 ετών αναγκάστηκε να συγκεντρωθεί στην πλατεία Οσίας Ξένης, όπου κουκουλοφόροι καταδότες υποδείκνυαν πρόσωπα που εμπλέκονταν στην Αντίσταση. Περίπου τριακόσιοι πενήντα εκτελέστηκαν, μερικοί με θάνατο μαρτυρικό και οκτώ χιλιάδες φυλακίστηκαν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, απ’ όπου οδηγήθηκαν στη Γερμανία.

Στις 24 Σεπτεμβρίου, ο ευσεβής λαός της Νίκαιας, τέλεσε την επιμνημόσυνη δέηση για τις 40 ημέρες υπέρ των κεκοιμημένων κατά τη μαζική αυτή δολοφονία.Πλήθος κόσμο είχε συρρεύσει και από άλλες γειτονιές. Μετά το τέλος της τελετής, οι Γερμανοί μαζί με τους συνεργάτες τους, πολυβόλησαν το πλήθος από τον λόφο της Δεξαμενής.Απολογισμός: άλλοι δέκα νεκροί και τριάντα πέντε τραυματίες.

Το έγκλημα στην Κοκκινιά δεν τιμωρήθηκε ποτέ. Η δίκη των υπαιτίων έγινε κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, σε κλίμα εκφοβισμού των μαρτύρων. Όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν, τον Μάρτιο του 1947.

ΦΩΤΟ: Η πλατεία Οσίας Ξένης με τους σκοτωμένους από τον πολυβολισμό μετά την επιμνημόσυνη δέηση στις 24 Σεπτεμβρίου. Του Μιχάλη Νικολινάκου. Πηγή ΕΡΤ    

Σύμφωνα με άρθρο του ιστότοπου  Capital, τον περασμένο Ιούλιο το πληροφοριακό σύστημα “Εργάνη” κατέγραψε τη μεγαλύτερη μείωση θέσεων απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα από το 2015.

Οι θέσεις εργασίας, τον Ιούλιο του 2019, μειώθηκαν κατά 14.691. Την τελευταία πενταετία, μεγαλύτερη μείωση από τη φετινή σημειώθηκε μόνο το 2015 (-16.658). Πέρσι η μείωση ήταν 8.610. Το 2017 και το 2016 παρατηρήθηκε αύξηση +7.242 και +19.281 αντίστοιχα.

Με κοινή επιστολή διαμαρτυρίας τους οι πρέσβεις της Πολωνίας και του Ισραήλ Μπάρτος Τσιχότσκι και Ιωήλ Λιόν διαμαρτύρονται στον Δήμαρχο της ουκρανικής πόλης Ιβανο-Φρανκίβσκ, για την ανέγερση μνημείου προς τιμή του Ρομάν Τσουκάτσεβιτς, διαβόητου συνεργάτη των Ναζί και σφαγέα χιλιάδων Πολωνών και Εβραίων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στην επιστολή των δύο πρέσβεων, τονίζεται ότι ο Τσουκάτσεβιτς, που τιμάται ως “αντισοβιετικός πατριώτης”, ‘είναι προσωπικά υπεύθυνος” για τη δολοφονία δεκάδων χιλιάδων προσώπων, « με σφαίρες, φωτιά, βιασμούς, βασανιστήρια και άλλες θηριώδεις μεθόδους -αποκλειστικά επειδή τα θύματά του προσεύχονταν στο Θεό στα πολωνικά και στα εβραϊκά».

Η πρωτοβουλία αυτή είναι αξιοπρόσεκτη, επειδή Ισραήλ και Πολωνία δεν έχουν ιδιαίτερα καλές σχέσεις, λόγω των κατηγοριών που εξαπολύονται από ισραηλινής πλευράς για υποτιθέμενη συνενοχή των Πολωνών στο Ολοκαύτωμα.

Όμως, το ουκρανικό καθεστώς τιμά ιδιαίτερα τους συνεργάτες των Ναζί, με πρωτεργάτη τον ουνίτη Στεπάν Μπαντέρα, οι συμμορίες του οποίου εξόντωσαν δεκάδες και ενδεχομένως εκατοντάδες χιλιάδες Πολωνών και Εβραίων, καθώς και τα ουκρανικά Ες Ες, οι μοναδικές τέτοιες μονάδες με στρατιωτικό ιερέα, προερχόμενο από την ουνιτική εκκλησία.

Η “Χριστιανική” έχει δημοσιεύσει αναλυτικά κείμενα, τόσο για την ασυδοσία των ακροδεξιών πολιτοφυλακών και οργανώσεων στην Ουκρανία μετά τις ταραχές του Μαϊντάν και την ανάδειξη ως “ηρώων” των σφαγέων-συνεργατών των Ναζί, όσο και για τη διασύνδεση των τελευταίων με τις μυστικές υπηρεσίες της Δύσης, που έκαναν (και κάνουν) τα στραβά μάτια στο αιμοσταγές παρελθόν τους, προκειμένου να διατηρήσουν δίκτυα επιρροής στης Ουκρανία και απόσπασής της από τη ρωσική επιρροή.

ΠΗΓΗ: les-crises.fr    9.8.2019. Παρμένο από την ισραηλινή εφημερίδα “The Times of Israel”  6.6.2019 (άρθρο του Κανάν Λίπσιτς)

ΦΩΤΟ: Ουκρανοί φασίστες διαδηλώνουν στο Λβίβ προς τιμή του Τσουκάτσεβιτς τον Μάρτιο του 2017. Από την ως άνω ιστοσελίδα.

     

 

Ενδιαφέρον για την Ελλάδα έχει η δυσοίωνη τοποθέτηση του Γάλλου οικονομολόγου Ολιβιέ Μπεριγιέ σε συμπόσιο που έγινε στις 6 Μαΐου 2019 στο Παρίσι με θέμα «Το ευρώ 20 χρόνια μετά, απολογισμός και προοπτικές από το ίδρυμα «Res Publica». Υπερβολές; Μακάρι. Όμως, το ευρώ είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση αναγωγής ενός μέσου άσκησης πολιτικής, όπως πρέπει να είναι το νόμισμα, σε αυτοσκοπό και υπέρτατο δόγμα. Άλλωστε, τι άλλο από ακρωτηριασμό συνιστούν οι απώλειες της μνημονιακής περιόδου (με αποκορύφωμα το – 25% του ΑΕΠ), η υποθήκευση του εθνικού πλούτου  και τα προγραμματιζόμενα ματωμένα πλεονάσματα;

Είπε, μεταξύ άλλων, τα εξής:     

«Συχνά, παρανοούμε τι σημαίνει νόμισμα … ένα νόμισμα είναι σαν ένα ζευγάρι παπούτσια, χρειάζεστε ένα στο μέγεθός σας! Και εκεί, στην Ευρωπαϊκή Ένωση είπαν: Ω, θα δημιουργήσουμε κάτι καταπληκτικό, θα πάρουμε το ίδιο παπούτσι για όλους … Με βάση τον μέσο όρο … ο μέσος όρος είναι 42! Όλοι θα φορούν 42. Αλλά αν ο Γάλλος έχει μέγεθος 44, πονά λίγο στα πόδια … Και αν είσαι Γερμανός, έχεις μέγεθος 38, κολυμπά λίγο το πόδι, αλλά είναι εντάξει, δεν πονάς … Όμως ο Έλληνας, με μέγεθος 46, σφαδάζει στο έδαφος και λέει κλαίγοντας: «τα πόδια μου πονάνε»…με παπούτσι με νούμερο 42 …Όμως, του εξηγούν ότι δεν είναι σοβαρό  κι ότι πρέπει να συνεχίσει να τα φορά, διότι αλλιώς δεν θα είναι Ευρωπαίος… Χάρη στην προπαγάνδα, ο Έλληνας απαντά…ναι, θέλω να τα κρατήσω, αλλά πονάνε πολύ…Όμως, αυτού του είδους η έγνοια πάντα ξεπερνιέται, αφού η γάγγραινα και ο ακρωτηριασμός θα επιλύσουν το πρόβλημα του λανθασμένου μεγέθους του παπουτσιού…και προς τα εκεί πάνε οι Έλληνες. »

Στην ίδια σύναξη, ο -επίσης οικονομολόγος- Ζακ Σαπίρ εκτίμησε ότι “Η Ευρωζώνη μοιάζει σήμερα σαν κατάδικο με αναστολή και δεν θα αντέξει την επόμενη οικονομική κρίση”

Τον 6ο π. Χ. αιώνα, ο τραγωδός Φρύνιχος είχε καταδικασθεί από τους Αθηναίους να πληρώσει πρόστιμο για την τραγωδία του «Μιλήτου Άλωσις», επειδή θύμισε «οικεία κακά».  Δυστυχώς, στη σύγχρονη Ελλάδα οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί έχουν δουλέψει τόσο αποτελεσματικά και όσοι πρότειναν εναλλακτικές λύσεις το έκαναν τόσο αναποτελεσματικά, ώστε τιμωρούνται εκλογικά όσοι θυμίζουν απλές αλήθειες και…αυτονόητα οικεία κακά.

Ο Ολιβιέ Μπεριγιέ (Olivier Berruyer) είναι αναλογιστής. Μια σχετικά πρόσφατη ειδικότητα της οικονομικής επιστήμης για την παροχή συμβουλών σε σχέση με την οικονομική επίπτωση του κινδύνου και της αβεβαιότητας. Παράλληλα, ο Μπεριγιέ είναι διαχειριστής του οικονομικού ιστότοπου (Μπλογκ) les-crises.fr, που τα έτη 2013 και 2014 ήταν από τους πιο πολυσύχναστους σε επισκεψιμότητα, με απόψεις αντισυστημικές και ανατρεπτικές σε σχέση με το κυρίαρχο  νεοφιλελεύθερο δόγμα και το ευρώ. Όταν επιχείρησε να αναδείξει στην κοινή γνώμη της χώρας του τον αυξημένο ρόλο της Ακροδεξιάς κατά την ανατροπή του εκλεγμένου Ουκρανού Προέδρου Γιανούκοβιτς κατά τις ταραχές του 2014 στην Ουκρανία, στοχοποιήθηκε ως συνωμοσιολόγος και όργανο της προπαγάνδας του Κρεμλίνου.

Με αφορμή τον εφετινό εορτασμό της Κοίμησης της Θεοτόκου, η ΧΔ εξέδωσε την ακόλουθη  ανακοίνωση:

  1. «Η Παναγία είναι η ελπίδα των απελπισμένων, η χαρά των πικραμένων, το ραβδί των τυφλών, η άγκυρα των θαλασσοδαρμένων, η μάνα των ορφανεμένων. Η θρησκεία του Χριστού είναι πονεμένη θρησκεία, ο ίδιος ο Χριστός καρφώθηκε απάνω στο ξύλο· κ’ ἡ μητέρα του η Παναγία πέρασε κάθε λύπη σε τούτον τον κόσμο», όπως παραστατικά γράφει ο Φώτης Κόντογλου.
  2. Τιμάται ιδιαίτερα στην Ελλάδα, με αποκορύφωμα τον σημερινό εορτασμό της Κοίμησης και Μετάστασής της, διότι «η Ελλάδα είναι τόπος πονεμένος, χαροκαμένος, βασανισμένος από κάθε λογής βάσανο. Κι από τούτη την αιτία το έθνος μας στα σκληρά τα χρόνια βρίσκει παρηγοριά και στήριγμα στα αγιασμένα μυστήρια της ορθόδοξης θρησκείας μας, και παραπάνω από όλα στο Σταυρωμένο το Χριστό και στη χαροκαμένη μητέρα του, που πέρασε την καρδιά της σπαθί δίκοπο.»
  3. Η Παναγία με τη δική της θέληση, αφιερώθηκε με αυτοθυσία στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου. «Το «γενηθήτω» της Παναγίας δεν προέρχεται από την υποταγή μονάχα της βούλησής της, αλλά εκφράζει την τελική ελευθερία του όντος της.», όπως τονίζει ο Παύλος Ευδοκίμωφ, διότι «Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, γιατί είναι η εικόνα της θείας ελευθερίας και γιατί έχει την εξουσία να εκλέγει.»
  4. Ζούμε δυστυχώς ακόμη και σήμερα την εποχή όπου, σε πολλες εκδηλώσεις της θεολογίας μας, οπως αυτή διατυπώνεται είτε από θεσμικά εκκλησιαστικά πρόσωπα, είτε από φημισμένους θρησκευτικούς καθοδηγητές, έχουμε το Θεό να παρουσιάζεται ως κάποιος που ζητά την πιο ταπεινή υποταγή, καταπώς θάλεγε ο Νικολάι Μπερντιάγεφ. Επίσης, αυτή η εκδοχή του Θεού δε ζητά απλώς υποταγή στο θέλημά Του λόγω μιας ανθρωποπαθούς διαστρέβλωσής του, σύμφωνα με τα ανθρώπινα πάθη, αλλά παρουσιάζεται και ως στυλοβάτης της όποιας καθεστηκυίας τάξης! Αν και μας απασχολούν πιθανές προσβολές των αθέων κατά της πίστης -και ως ένα βαθμό πολύ δικαιολογημένα- δεν αντιλαμβανόμαστε την προσβολή από την απόδοση εκ μέρους ημών των Χριστιανών βλάσφημων ιδιωμάτων στον Θεό και κατά πόσο αυτά τα ίδια προκαλούν την αθεΐα.
  5. Στον αντίποδα όλων αυτών τοποθετείται όμως η Παναγία μας, την Κοίμηση και μετάσταση της οποίας γιορτάζουμε σήμερα.
  6. Η Παναγία, με τη θέλησή της, με αυτοθυσία αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του κόσμου, γεφυρώνοντας το χάσμα ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο. Τούτο μπόρεσε να γίνει με τη σάρκωση του Λόγου του Θεού. τη Γέννηση του Θεανθρώπου, τη Σταύρωση και την Ανάστασή του.  Οι Γραφές και η υμνολογία της Εκκλησίας μας τονίζουν τον κίνδυνο που από τη αρχή αντιμετώπισε, ακόμα και να θεωρηθεί «κλεψίγαμος» και να υποστεί τις φρικτές συνέπειες της βάρβαρης νομοθεσίας της εποχής. Τη Γέννηση του Χριστού σ’ ένα σταύλο στη Βηθλεέμ. Την προσφυγιά στην Αίγυπτο από τον κίνδυνο του Ηρώδη. Τον πόνο της για τον μαρτυρικό και ατιμωτικό θάνατο του μονάκριβου Τέκνου της.
  7. Κατά την προφητεία της, προφανώς εμπνευσμένη από το άγιο Πνεύμα, είχε πει μεταξύ άλλων «Ότι εποίησέ μοι μεγαλεία ο δυνατός, εποίησε κράτος εν βραχίονι αυτού, πλουτούντας εξαπέστειλεν κενούς και πεινώντας ενέπλησεν αγαθών». Αυτόν τον εμπλησμό από αγαθά των φτωχών και την πειθάρχηση των πλουτιζόντων στο δίκαιο ζητούμε και σήμερα. Ασφαλώς, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, ιδιαίτερα σήμερα, χωρίς την βοήθεια του ισχυρού βραχίονα του Θεού και τις πρεσβείες της Παναγίας Μητέρας Του.

 

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΩΣ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ- Σχόλια στην πρώτη ελληνική έκδοση των Προκηρύξεων του Λευκού Ρόδου

Του Νίκου Γκούνα

 

«Δε θα σιωπήσουμε ποτέ»,

Οι Προκηρύξεις του Λευκού Ρόδου (1942-1943)

Πρόλογος: Θανάσης Τριαρίδης

Μετάφραση- Χρονολόγιο: Θοδωρής Τσομίδης

Εκδόσεις Πατάκη, Μάϊος 2019

Σελ: 80

Τιμή: 5.40

 

Την νέα τους εκδοτική σειρά με τον τίτλο «Για έναν νέο Ανθρωπισμό» εγκαινίασαν πρόσφατα οι εκδόσεις Πατάκη με το βιβλίο  «Δε θα σιωπήσουμε ποτέ» Οι Προκηρύξεις του Λευκού Ρόδου (1942-1943). Πρόκειται για την πρώτη ελληνική έκδοση των Προκηρύξεων της αντιναζιστικής οργάνωσης Λευκό Ρόδο, βασικό μέλος της οποία υπήρξε ο Ορθόδοξος Νεομάρτυρας Άγιος Αλέξανδρος Σμόρελ, ο οποίος μαρτύρησε μαζί με τα υπόλοιπα μέλη το 1943 (τον Σεπτέμβρη αναμένεται από τις εκδόσεις Πορφύρα μετάφραση βιβλίου για την ζωή του Αγίου).

Θα περίμενε κανείς σειρά με το όνομα «Για έναν νέο Ανθρωπισμό» να αποτελείται από σύγχρονα κείμενα περί Ανθρωπισμού. Ίσως σε επόμενα βιβλία της σειράς να υπάρξουν και σύγχρονα έργα, όμως κατά την γνώμη μου η έναρξη με ένα ιστορικό κείμενο από την μαύρη εποχή του ναζισμού και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και μάλιστα άγνωστου στο ευρύ ελληνικό αναγνωστικό κοινό, μόνο τυχαία δεν μπορεί να είναι. Και αυτό γιατί τα κείμενα του παρελθόντος, οποιουδήποτε φιλολογικού είδους, έχουν έντονο παιδαγωγικό χαρακτήρα.

Details

Η αποκατάσταση του περιβάλλοντος και η ανάσχεση των ανθρωπογενών αιτίων καταστροφής του είναι δυνατά.

Πάνω από είκοσι χώρες συντονίζονται στο σχέδιο που ονομάζεται «Μεγάλο πράσινο τείχος της Αφρικής», που αφορά την ζώνη «Σαχέλ», στο νότιο όριο της ερήμου Σαχάρας.

Το Σαχέλ ήταν πλούσιο σε πράσινο αλλά υποβαθμίστηκε ραγδαία λόγω της αύξησης του πληθυσμού, της κακής διαχείρισης της γης και της κλιματικής αλλαγής.

Όπως τονίζεται στην ιστοσελίδα της Πρωτοβουλίας, ” Περισσότερο από οπουδήποτε αλλού στη Γη, το Σαχέλ βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της κλιματικής αλλαγής και εκατομμύρια ντόπιοι ήδη αντιμετωπίζουν τις καταστρεπτικές της συνέπειες. Μακρές ξηρασίες, έλλειψη τροφών, πολεμικές συγκρούσεις για τη διεκδίκηση των φυσικών πόρων που στερεύουν, μαζική μετανάστευση στην Ευρώπη, είναι μερικές από τις συνέπειες.”

Με στόχο την αποκατάσταση της ζώνης που διασχίζει κατά πλάτος την αφρικανική ήπειρο, από τον Ατλαντικό Ωκεανό έως την Ερυθρά Θάλασσα, δημιουργήθηκε το σχέδιο «Μεγάλο Πράσινο Τείχος» (Great Green Wall). Ξεκίνησε από 11 χώρες το 2007 και ήδη συμμετέχουν πάνω από 20 αφρικανικές χώρες. Στηρίζουν και διεθνείς οργανισμοί.

Το έργο έχει ολοκληρωθεί κατά 15%, αλλά προχωρά με επιτυχία και φαίνονται τα πρώτα ευεργετικά αποτελέσματα.  Ενδεικτικά:

  • Πάνω από 12 εκατομμύρια στρέμματα (5 εκατομμύρια εκτάρια) υποβαθμισμένων εκτάσεων έχουν αποκατασταθεί στη Νιγηρία.
  • Περίπου 30 εκατομμύρια στρέμματα δένδρων ανθεκτικών στην ξηρασία έχουν φυτευτεί στη Σενεγάλη
  • 37 εκατομμύρια στρεμμάτων γης, έχει αποκατασταθεί στην Αιθιοπία
  • Το πρόγραμμα περιλαμβάνει την κατασκευή πολλών υπόγειων πηγαδιών με πόσιμο νερό.
  • Αναπτύσσονται νέες καλλιέργειες ειδών διατροφής.
  • Δημιουργούνται προϋποθέσεις για ζωή αξιοπρεπή, ασφαλή και ποιοτική των πληθυσμών της περιοχής, με την εξασφάλιση της διατροφικής επάρκειας και θέσεων εργασίας.
  • Δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να παραμείνει στη γη του ο ντόπιος πληθυσμός.

Μια αισιόδοξη εξέλιξη στη μάχη για την προστασία του περιβάλλοντος, σε αντίθεση με τις κακές εξελίξεις στο δάσος της Αμαζονίας, που αποψιλώνεται σε ρυθμούς πολλαπλάσιους μετά την άνοδο στην εξουσία του ακροδεξιού Προέδρου της Βραζιλίας Μπολσονάρο. Ή την εκτεταμένη καταστροφή δασικών εκτάσεων από πυρκαγιές στο Βόρειο Ημισφαίριο, ακόμα και κοντά στον αρκτικό κύκλο λογω της ξηρασίας.

Η διεθνής συνεργασία και αλληλεγγύη μπορεί να δώσει λύση και στο μεταναστευτικό ζήτημα, παρέχοντας κίνητρα στους πληθυσμούς να μείνουν και να ευημερήσουν στην πατρογονική τους γη, αντί να ξεριζώνονται και να διακινδυνεύουν ακόμα και τη ζωή τους.

 

ΧΡΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΕΝΟΣ ΟΡΟΥ ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΣΗΜΑΣΙΕΣ

του Θ. Κοινωνού

Κλέφτες και ληστές αποκλήθηκαν όλοι οι επαναστατημένοι Έλληνες των βουνών πριν και κατά την Επανάσταση του 1821, έστω κι αν πολλοί αδικούσαν μόνο τους Τούρκους κατακτητές. Τρομοκράτες ονομάζονταν παλαιότερα και συλλήβδην όλοι όσοι αντιστέκονταν στην αποικιοκρατία και μεταγενέστερα μέχρι σήμερα στις δυνάμεις κατοχής, στην οικονομική ολιγαρχία των Ευρωπαϊκών Τραπεζών και στη συνασπισμένη δεσποτεία των ανεξέλεγκτων Δανειστών, που χειραγωγούσαν την κοινή Γνώμη, μέσω δημοσιογράφων ενός εξαγορασμένου Τύπου, ο οποίος χαρακτήριζε ολόκληρους Λαούς τεμπέληδες ή γουρούνια, όπως τους Έλληνες. Τρομοκράτες και ανατροπείς επικίνδυνους χαρακτήριζαν τους πρώτους Χριστιανούς, όπως και τον Χριστό εγκληματικό επαναστάτη, γιατί κλόνιζαν το κατεστημένο της θρησκευτικής και πολιτικής υποκρισίας και εξουσίας, που φοβόταν την αλήθεια και την αφύπνιση των πιστών και των υπηκόων, οι οποίοι προσδοκούσαν την πνευματική και κοινωνική δικαιοσύνη και την ελευθερία τους.
Και σήμερα στην ευρωπαϊκή και ειδικότερα στην ελληνική πολιτική αντιπαράθεση μαζί με την κατάχρηση του λεξιλογίου για την τρομοκρατία έχουμε και την απειλή τόσο του αριστερίζοντος λαϊκισμού όσο και του προσωπείου του διώκτη του λαϊκισμού, δηλαδή του θεωρούμενου καθώς πρέπει αστού, που «ντύνεται την αρετή» (Μακρυγιάννη) και την σοβαρότητα, όπως επιβάλλει ο συρμός, χαρακτηρίζοντας όλους τους άλλους «λαϊκιστές», εξαιρώντας τον εαυτό του.
Ιστορικά πρότερα
Ασφαλώς, ο όρος «Λαϊκισμός» πρωταρχικά έκρυβε ένα υβριστικό χαρακτηρισμό, που κατά βάση περιφρονεί το Λαό και όποιον ακολουθεί ή υποστηρίζει τον Λαό τον ονομάζει «λαϊκιστή». Ο Λαός είναι κακός, αμόρφωτος, άξεστος και όποιος τον ακολουθεί λαϊκίζει, υπονομεύει. Αγνοώ αν υπάρχει κάπου ο όρος «Αστικισμός» με περιφρονητικό περιεχόμενο.
Πριν φθάσουμε στη σύγχρονη χρήση του όρου, ας υπομνήσουμε ακόμα την τύχη μερικών λέξεων με κοινωνική ταξική σημασία. Από την εποχή του συντηρητικού ποιητή Θεόγνη (6ος π.Χ. αιώνα) η σημασία της λέξης «πονηρός» διολίσθησε, φθάνοντας στον ηθικό στιγματισμό: Έτσι ο «πονηρός», δηλαδή ο φτωχός και σκληρά εργαζόμενος με σωματοψυχικούς πόνους, θεωρήθηκε ύποπτος και ανήθικος, χωρίς ευθύτητα και ειλικρίνεια πολίτης. Και ο επίσης σκληρά εργαζόμενος με μεγάλους μόχθους και γι’ αυτό «μοχθηρός» άνθρωπος κατήντησε να θεωρείται ένα υποκείμενο με μίσος, με απάνθρωπα αντικοινωνικά συναισθήματα, έστω κι αν κάποτε ήταν μόνο η αγανάκτησή του κατά της αδικίας. Αντίθετα, όποιος καταγόταν από «καλό» και πλούσιο γένος, από μεγάλο τζάκι, ως «ευγενής», θα πρέπει να είχε ευγενικό ήθος, ανώτερο, είχε «καλούς τρόπους» χωρίς συνήθως να εργάζεται «μοχθηρά». Ανάλογα, αυτός που είχε πολύ μεγάλη δύναμη (αριστοκράτης) έπρεπε να θεωρείται άνθρωπος υψηλής ευγένειας και ήθους. Ας αρκεστούμε σ’ αυτά τα παραδείγματα κοινωνικής ψυχολογίας και ηθικής, που παλαιότερα διαμορφώνονταν από την κυρίαρχη πολιτιστικά τάξη, κρύβοντας όμως τον ταξικό και άδικο χαρακτήρα μέσα στην κοινωνία.
Ο λαϊκισμός των κομμάτων
Σήμερα, βέβαια,χαρακτηρίζοντας έναν πολίτη ως λαϊκιστή, θεωρούμε ότι αποκρύπτει την αντικειμενική αλήθεια και παρασύρεται από τις «άκριτες» επιθυμίες του Λαού, υποσχόμενος υπερβολικά πράγματα, αποσιωπώντας στοιχεία της πραγματικότητας και διαστρέφοντας τα κοινωνικά δεδομένα. Αλλά πρέπει να ανιχνεύσουμε την ποιότητα και το εύρος του λαϊκισμού. Ας σκεφθούμε, εξάλλου, και τη λαϊκή ρήση «φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης». Και εδώ για να μην είμαστε με την αρνητική σημασία «λαϊκιστές» – παλαιότερα θα έλεγαν «χυδαϊστές» -, πρέπει έντιμα να σκεφθούμε ποιος είναι «νοικοκύρης», αυτός που εργάζεται και δημιουργεί αγαθά ή αυτός που κάθεται αργός και τα υποτάσσει βίαια στην κατοχή του, δηλαδή τα εκμεταλλεύεται ιδιωτικά. Κι ακόμα να προβληματιστούμε μήπως με τα σύγχρονα μέσα προπαγάνδας, που τα κατέχουν ορισμένοι οικονομικοί φορείς, χρησιμοποιώντας την παραπάνω λαϊκή ρήση, κινδυνεύουμε αυτόματα να θεωρηθούμε ποταποί λαϊκιστές…
Όμως, επειδή πιστεύουμε ότι όλα τα κόμματα ασκούν, όπως άσκησαν στις πρόσφατες Εκλογές και στη συζήτηση της Βουλής, και ρητορεία «λαϊκιστικού» και όχι φιλολαϊκού τύπου, θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε τους λόγους των πολιτικών με γνώμονα την πολιτική αλήθεια. Αυτό όμως μας επιβάλλει έρευνα χωρίς προκαταλήψεις για να μη κατηγορηθούμε και εμείς ως «λαϊκιστές» και όχι φίλοι του λαού και της αλήθειας. Γι’ αυτό θα επανέλθουμε στο επόμενο φύλλο

“Χριστιανική” 25.7.2019

του Απόστολου Παπαδημητρίου

Βρισκόμαστε πλέον εγγύς στην αρχή της μεταλιγνιτικής περιόδου. Η Κυβέρνηση καυχάται βέβαια για την έξοδο της Χώρας από τα Μνημόνια, δεν ενημερώνει όμως τον λαό ότι δεν προβλέπεται έξοδος και από τον ζυγό δουλείας, τον οποίο αποδεχθήκαμε εντασσόμενοι σε Ένωση, που μόνο για τα συμφέροντα των λαών της δεν νοιάζεται, όσο και αν φαίνεται ότι κάποιοι λαοί επωφελούνται από την οικονομική ισχύ των χωρών τους.
Πριν από δεκαετίες φανταζόμασαν να έλθει η περίοδος αυτή, όταν θα εξαντλούνταν τα αποθέματα λιγνιτών στην περιοχή μας και αλλού. Η ραγδαία άνοδος της τιμής της ενέργειας κατέστησε, με την πάροδο του χρόνου, αποθέματα μη εκμεταλλεύσιμα αξιοποιήσιμα. Όλες οι Κυβερνήσεις έκριναν καλό να εντείνουν την εξόρυξη, λόγω του φθηνού κόστους της παραγόμενης από τον λιγνίτη ενέργειας, αλλά και για τον περιορισμό της εξάρτησης της Χώρας από εισαγόμενα καύσιμα. Αυτό έγινε βέβαια στη βάση κοντόφθαλμης και εγωιστικής πολιτικής, η οποία παραβλέπει ότι τη δική μας γενιά θα διαδεχθούν άλλες, οι οποίες θα έχουν επίσης ανάγκη από φθηνή ενέργεια. Συνέπεια της πολιτικής αυτής υπήρξε η σημαντική υποβάθμιση του περιβάλλοντος της περιοχής χωρίς να προβλεφθούν επεμβάσεις για την ανάπλασή του ή αυτές που προβλέφθηκαν δεν βελτίωσαν το περιβάλλον, αλλά αποτέλεσαν μέσο άσκησης φθηνής πολιτικής τοπικών πολιτικών παραγόντων.
Από την απώλεια του λιγνίτη στην ασυδοσία της ενέργειας
Η μεταλιγνιτική περίοδος έφθασε όχι βέβαια λόγω εξάντλησης των αποθεμάτων, αλλά λόγω πολιτικής της Ε.Ε. Η πολιτική αυτής δεν πλήττει μόνο το εθνικό, όπως απεκλήθη ο λιγνίτης, καύσιμο. Ήδη στην αρχή της δεκαετίας του 1980 συνετέλεσε στην καταβαράθρωση της βιομηχανίας μας! Και όμως εξακολουθούμε να είμαστε επί το πλείστον ευρωπαϊστές, οι οποίοι ζούμε, εν τη αφελεία μας, με το όνειρο της ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας των λαών της Ένωσης. Στην πραγματικότητα τρέφουμε ελπίδες ότι θα ξαναζήσουμε νέα περίοδο επίπλαστης ευμάρειας, όταν η διεθνής οικονομία ανακάμψει! Θα ανακάμψει όμως;
Η ΔΕΗ είχε αρχίσει να εμφανίζει φθίνουσα πορεία ήδη από την αρχή της τελευταίας δεκαετίας του 20ου αιώνα. Τότε συνέβη θεαματική μεταβολή σε πλανητική έκταση: Κατέρρευσε ο κόσμος του λεγόμενου υπαρκτού Σοσιαλισμού (Κομμουνισμού). Αυτή η μεταβολή πανηγυρίστηκε δεόντως από τους ηγέτες της αστικής τάξης, καθώς εξέλιπε το αντίπαλο δέος. Δεν αρκέστηκαν όμως στην εκδήλωση χαράς. Πραγματοποίησαν ολομέτωπη επίθεση κατά του Κράτους, τον οποίο θεώρησαν κάκιστο επιχειρηματία. Όχι βέβαια ότι ήταν καλός, αφού οι δημόσιες επιχειρήσεις έπασχαν από πλήθος αδυναμιών, λόγω του σφιχτού εναγκαλισμού των κομμάτων εξουσίας μ’ αυτές και της διαπλοκής παραγόντων, πολιτικών και των ΔΕΚΟ, με τον ιδιωτικό τομέα. Όμως οι κρατικές επιχειρήσεις είχαν κοινωνικό χαρακτήρα, ο οποίος μετρίαζε τις αδυναμίες τους λόγω κακοδιαχείρισης.
Οι κρατούντες στην Ε.Ε., δηλαδή οι ισχυροί κύκλοι του Κεφαλαίου, εξέδωσαν τότε εγκύκλιο για την απελευθέρωση της ενέργειας. Ο όρος έγινε αποδεκτός χωρίς την παραμικρή κριτική. Σκλάβοι είναι οι λαοί, όχι τα υλικά αγαθά. Με τον όρο «απελευθέρωση» οι πλουτοκράτες εννοούσαν ασυδοσία του Κεφαλαίου. Καθώς την κατάρρευση του Κομμουνισμού, διαδέχθηκε η ολομέτωπη κατά του Κράτους επίθεση, είδαμε, μάλλον με απάθεια, οι ασκούντες την εξουσία να παραιτούνται συν τω χρόνω από τα δικαιώματά τους, τα οποία, υποτίθεται, απορρέουν από την εμπιστοσύνη των λαών, και να καθίστανται εντολοδόχοι των οικονομικά ισχυρών, οι οποίοι προεπιλέγουν αυτούς, που οι λαοί θα κληθούν στη συνέχεια να εκλέξουν σε παρωδία δημοκρατικών διαδικασιών!
Η ΔΕΗ ήταν, παρά τις αδυναμίες της, ισχυρή επιχείρηση. Η αποβιομηχάνιση της Χώρας επέφερε το πρώτο πλήγμα σ’ αυτήν. Ακολούθησε η επίθεση κατά των ορυκτών καυσίμων, προκειμένου οι ισχυροί να πωλήσουν στη Χώρα μας εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές. Ούτε σκέψη να αποκτήσουμε εγχώρια βιομηχανία παραγωγής τους. Πέραν αυτού η ΔΕΗ υποχρεώθηκε από τη μητέρα της, την Πολιτεία, να αγοράζει την παραγόμενη ενέργεια σε απαράδεκτα υψηλές τιμές. Εμφανίστηκαν και οι μεγάλοι ιδιώτες επενδυτές στον κλάδο της παραγωγής ενέργειας και η Πολιτεία με νόμους συνέβαλε στην περαιτέρω αποδυνάμωση της ΔΕΗ, μέσω του «αδέκαστου» ρυθμιστού που ακούει στο όνομα ΡΑΕ. Το έμπειρο προσωπικό αποχώρησε χωρίς να αντικατασταθεί και απωλέσθη πολύτιμη τεχνογνωσία. Ο κατακερματισμός της καθετοποιημένης επιχείρησης οδήγησε σε άσκοπες δαπάνες. Τέλος η εισαγωγή της Επιχείρησης στο Χρηματιστήριο οδήγησε στην καταβαράθρωση της μετοχής της σε σύντομο χρονικό διάστημα, ώστε τελικά η ΔΕΗ να εκποιηθεί όχι με την πραγματική της αξία, αλλά ως παλιοσίδερα.
Η αρπαγή των ιδιωτών
Όλοι γνώριζαν τις εξελίξεις, όλοι γνώριζαν το αδιέξοδο, εύχονταν όμως να μη συμπέσει με την άσκηση της εξουσίας απ’ αυτούς, αλλά από τους διαδόχους τους. Και τώρα τι; Όλα τα ακουόμενα ως υποσχέσεις είναι ασπιρίνες για αντιμετώπιση βαρειάς πάθησης. Η κρίση στις περιοχές λιγνιτικής εκμετάλλευσης θα ενταθεί και η φτώχια του λαού θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο. Δεν είναι όμως οι κάτοικοι των λιγνιτοφόρων περιοχών οι μόνοι, που θα αισθανθούν την κρίση να εντείνεται. Είναι όλοι οι Έλληνες, που θα κατανοήσουν σύντομα, τι σημαίνει να περάσει η ηλεκτρική ενέργεια στα χέρια ιδιωτών. Θυμούμαι αγανακτισμένους πολίτες, άδικα συνήθως, να ξεστομίζουν τη φράση: «Πότε να σας πουλήσουν, για να δούμε φθηνό ρεύμα»! Πλησιάζει η εποχή, που θα «δικαιωθούν»!
Στη γενική ασυδοσία αυξήθηκαν υπέρμετρα και οι οφειλές των πελατών προς την Επιχείρηση, όχι βέβαια μόνο των φτωχών, λόγω της κρίσης κατά την περίοδο των Μνημονίων, αλλά και άλλων, που κρίνουν ότι μπορούν να καταναλώνουν χωρίς να πληρώνουν! Τέλος η Πολιτεία έρχεται δήθεν συμπαραστάτης των πληγέντων από την κρίση, πρόθυμη να διαγράψει οφειλές. Δεν ξεκαθαρίζει όμως σε βάρος ποιού; Του λαού στο σύνολό του ή της ΔΕΗ, η οποία πάσχει πλέον από οικονομική ανεπάρκεια βαρειάς μορφής; Και σαν να μην έφθανε αυτό εμφανίζεται δυναμική με το να εξαγοράζει επιχειρήσεις σε γειτονικές χώρες!
Μωραθήκαμε πλήρως!
Σημειώση: Ο Α. Παπαδημητρίου ήταν διευθυντής της ΔΕΗ.
Το κείμενο αυτό είναι γραμμένο τον Οκτώβριο του 2018. Κυβέρνηση τότε ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Έχει αλλάξει τίποτα;

“Χριστιανική”  φύλλο 25.7.2019