Μετά το αίτημα του Εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου για την έκδοση εντάλματος σύλληψης κατά του ισραηλινού Πρωθυπουργού Νετανιάχου, προχτές Δευτέρα, νέο πλήγμα δέχεται η γενοκτονική πολιτική του Ισραήλ, με την σημερινή επίσημη αναγγελία των κυβερνήσεων Νορβηγίας, Ιρλανδίας και Ισπανίας ότι θα αναγνωρλισουν το Παλαιστινιακό κράτος, όπως μετδίδει το πρακτορείο ειδήσεων  “Ασόσιεϊτεντ Πρες” 

Το Ισραήλ αντέδρασε ανακαλώντας τους προεσβευτές του από τις πιο πάνω χώρες, κατηγορώντας τις ότι με τον τρόπο αυτό επιβραβεύουν την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Στην πραγματικότητα, το γεγονός που επέσπευσε την επιβεβλημένη αυτή πράξη, είναι η επιδρομή του Ισραήλ στη Γάζα και τα εγκλήματα με τα οποία αυτή συνοδεύτηκε.

Όπως χαρακητριστικά δήλωσε ο Νορβηγός Πρωθυπουργός Γιόνας Γκαρ Στόρε, “δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη στη Μέση Ανατολή αν δεν υπάρξει αναγνώριση”. Η Νορβηγία, στο έδαφος της οποίας έγιναν οι συμφωνίες του Όσλο, συνδέεται με τη διαδικασία που έθεσε τα θεμέλια για την αυτοδιάθεση των Παλαιστινίων.

Ο Ιρλανδός Πρωθυπουργός Σάιμον Χάρις, που ανέλαβε τον περασμένο μήνα ως πικεφαλής κυβέρνησης συνασπισμού, έκανε λόγο για “ιστορική και σημαντική μέρα για την Ιρλανδία και την Παλαιστίνη, δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι οι σχετικές ανακοινώσεις έγιναν συντονισμένα και ότι και άλλα κράτη είναι πιθανόν να κάνουν το ίδιο τις ερχόμενες εβδομάδες. Το κόμμα του Fine Gael, τρίτο σε δύναμη, έχει ρίζες στον αγώνα των Ιρλανδών για την αποτίναξη της βρετανικής κυριαρχίας.

Ο σοσιαλιστής Ισπανός Πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεζ, έχει από καιρό ανακοινώσει στο κοινοβούλιο της χώρας του την πρόθεση της κυβέρνησής του και σε περιοδείες του σε άλλες χώρες προπαγάνδισε ένθερμα τη θέση για αναγνώριση του Παλαιστινιακού Κράτους, όπως και την ανάγκη για ‘αμεση κατάπαυση του πυρός στη Γάζα. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά, “Η αναγνώριση αυτή δεν στρέφεται κατά οιουδήποτε, δεν στρέφεται κατά του ισραηλινού λαού. Είναι μια πράξη υπέρ της ειρήνης, της δικαιοσύνης και της ηθικής τάξεως”. Αν και δέχτηλε ότι είναι νόμιμος “ο αγώνας κατά της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς” , επισήμανε ότι ο Νετανιάχου “δεν έχει σχέδιο για την ειρήνη”.

Η απόφαση αυτή των τριών κυβερνήσεων των ευρωπαϊκών χωρών θα ισχύσει από 28 Μαΐου. Ήδη, άλλες 140 χώρες-μέλη του ΟΗΕ έχουν αναγνωρίσει το παλαιστινιακό κράτος στα προ του 1967 όρια της Δυτικής Όχθης του Ιορδάνη, της Λωρίδας της Γάζας και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

Όμως, η εξέλιξη αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική, αφού για πρώτη φορά προχωρούν στην αναγνώριση του Παλαιστινιακού Κράτους χώρες μέλη του ΝΑΤΟ όπως η Νορβηγία, από τους πιο στενούς “συνεταίρους” των ΗΠΑ , της ΕΕ όπως η Ιρλανδία και των δύο αυτών οργανισμών ταυτόχρονα όπως η Ισπανία. Ακόμα περισσότερες χώρες της ΕΕ και του ΝΑΤΟ έχουν δηλώσει ότι ως κράτη-μέρη του ΔΠΔ θα σεβαστούν την απόφαση του Δικαστηρίου και θα εκτελέσουν το ένταλμα σύλληψης του Νετανιάχου εφόσον αυτό εκδοθεί.

Ο Χιου Λόβατ, εμπειρογνώμονας του Συμβουλίου της Ευρώπης, για τις διεθνείς σχέσεις, δήλωσε ότι η αναγνώριση είναι ένα απτό βήμα και βιώσιμη οδός που οδηγεί στην αυτοδιάθεση των Παλαιστινίων”. Όμως, για να έχει επίπτωση, πρέπει να συνδοευτεί “με συγκεκριμένα βήματα εναντίωσης στην εκ μέρους του Ισραήλ προσάρτηση παλαιστινιακών εδαφών και στον επικισμό, όπως το εμπάργκο στα προϊόντα που παράγουν οι έποικοι και στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες.”

Ακόμα και οι στενότεροι σύμμαχοι του Ισραήλ όπως οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία είναι κατ’ αρχήν σύμφωνοι από θέση αρχής στη λύση των δύο κρτών, αλλά προκρίνουν την άποψη ότι η εξέλιξη αυτή πρέπει να είναι προϊόν διαπραγματεύσεων.

Φανατικός πολέμιος της αναγνώρισης του Παλαιστινιακού Κράτους, ο Νετανιάχου έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να υπονομεύσει τις συμφωνίες του Όσλο που συνυπέγραψε η χώρα του. Περιλαμβανομένης και της στήριξης της Χαμάς, την δράση της οποίας επικαλείται τώρα ως πρόσχημα για την επιδρομή στη Γάζα.

 

 

Ο εισαγγελέας του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου Καρίμ Χαν (ΦΩΤΟ) ζήτησε από το Δικαστήριο να εκδώσει εντάλματα σύλληψης του ισραηλινού πρωθυπουργού Βενιαμίν Νετανιάχου, του υπουργού Άμυνας της χώρας Ιωάβ Γκάλαντ, καθώς και του Γιαχία Σινουάρ και άλλων δύο ηγετών της ισλαμιστικής οργάνωσης Χαμάς. Το “Καταστατικό της Ρώμης” είναι ο Καταστατικός Χάρτης του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, που έχει τοπική αρμοδιότητα στην επικράτεια των κρατών που έχουν προσχωρήσει σε αυτό, έχουν γίνει “κράτη-μέρη” του. Το Ισραήλ δεν έχει προσχωρήσει και με το επιχείρημα αυτό επικαλείται την αναρμοδιότητα του ΔΠΔ. Έχει όμως προσχωρήσει η Παλαιστινιακή Αρχή, με αποτέλεσμα το ΔΠΔ να μπορεί να επιληφθεί των εγκλημάτων κατά την ανθρωπότητας που έχουν διαπραχθεί στη Δυτική Όχθη περιλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ και στη Λωρίδας, ακόμα και αν οι δράστες είναι πολίτες κράτος μη μέρους, που δεν έχει αναγνωρίσει τη δικαιοδοσία του ΔΠΔ.

Η αίτηση του εισαγγελέα του ΔΠΔ είναι η δεύτερη ενέργεια μετά την έκδοση της προσωρινής απόφασης των “ασφαλιστικών μέτρων” στην οποία σαφώς διαπιστώνεται ότι η στρατιωτική επιδρομή του Ισραήλ έχει ως συνέπεια τη γενοκτονία των Παλαιστινίων της Γάζας. 

Ο ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου, πλήττεται προσωπικά και εφόσον εκδοθεί το ένταλμα, θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να συλληφθεί εάν ταξιδέψει σε κράτος που αναγνωρίζει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. ταυτόχρονα όμως, έχει ωφεληθεί από την εξέλιξη αυτή, επειδή η και η ισραηλινή αντιπολίτευση που επιδίωκε να αποσύρει τη στήριξη στην κυβέρνησή του λόγω της άρνησής του να δεσμευθεί ότι με το τέλος των εχθροπραξιών το Ισραήλ θα αποσυρθεί από τη Γάζα, συσπειρώνεται με την κυβέρνησή του αρνούμενη την ταύτιση της ηγεσίας του Ισραήλ με τη Χαμάς.

Αντίστοιχα και η Χαμάς διατείνεται ότι τα θύματα συνταυτίζονται με τους θύτες. Όμως, όσο δίκαιος και αν είναι ο αγώνας των Παλαιστινίων, τίποτα δεν δικαιολογεί την στοχοποίηση αμάχων. Και η επίθεση της 7ης Οκτωβρίου 2023, όχι μόνον είναι καταδικαστέα για το λόγο αυτό, αλλά και έγινε η αφορμή να υποστεί ο λαός της Γάζας την ανείπωτη συμφορά. 

Η αίτηση του κ. Χαν χωρίζεται σε δύο μέρη. Το 1ο τεκμηριώνει την ἐκδοση εντάλματος κατά των τριών στελεχών της Χαμάς και το 2ο κατά του ισραηλινού Πρωθυπουργού Νετανιάχου και του Υπουργού του Γκαλάντ.           

Ολόκληρη η δήλωση του εισαγγελέα με την οποία αιτιολογεί και τεκμηριώνει την απόφασή του να κινήσει μια τέτοια διαδικασία, σε δική μας μετάφραση, έχει ως εξής: Details

+ π. Γεώργιος Πυρουνάκης

Στις 16 Μαΐου 1988 εκοιμήθη ο π. Γεώργιος Πυρουνάκης, που με τους αντιδικταορικούς αγώνες του συμπεριλαμβάνεται στους λίγους πνευματικούς ταγούς που διέσωσαν την τιμή του κόσμου της Εκκλησίας. 

Τιμώντας τη μνήμη του, παραθέτουμε μεταδικτατορικό κείμενό του ( «Μικρά Αγωνιστικά Φύλλα» σ. 9):

“ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ,

και ζητώ συγγνώμη από τα θύματα της εφτάχρονης τυραννίας του Τόπου μας, ως παπάς, για όσα δεν πράξαμε οι Ιερωμένοι, να τα σώσουμε από τα άγρια νύχια τους. και για την παράλειψη ακόμη να συμπαρασταθούμε στους πόνους και τους φόβους, που τους προκαλούσαν οι αδίστακτοι διώκτες τους. Έ π ρ ε π ε  κ α ι  μ π ο ρ ο ύ σ α μ ε !  Ούτε καν οι διαμαρτυρίες μας δεν διατυπώθηκαν επίσημα και διεθνώς, όπως κάνουν άλλες Εκκλησίες μη Ορθόδοξες σε παρόμοιες κακές περιστάσεις. Μα ούτε και τώρα που αποδείχνονται δικαστικώς τα άθλια και φρικιαστικά δεν εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας… Και παραπονιόμαστε γιατί οι πιστοί – τα παιδιά μας, μας περιφρονούν και λένε τόσα σε βάρος μας άσχημα σχόλια!

     Οι απουσίες συνεχίζονται: Δεν περιζώσαμε τότε το Πολυτεχνείο για να εμποδίσουν τα ράσα μας τα τανκς … Εκείνες οι εκκλήσεις δεν μας καίνε; Γι’ αυτή την αμαρτία μας γιατί δεν κλαίμε; Και γιατί με τρίχινους σάκκους (όχι με χρυσούς) δεν πέφτουμε στα γόνατα στον ίδιο χώρο να ζητήσουμε το έλεος του Θεού και τη συγγνώμη του Λαού; Γιατί;

     Δεν είμαστε από το Λαό; Αυτή δεν είναι η αποστολή μας; Από πού βρήκαμε την υπόδειξη μόνο βασιλικά ή τυραννικά καθεστώτα να στηρίζουμε, να ευλογούμε, να ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα και να ορκίζουμε τους «άρχοντές» τους;

     Ν τ ρ έ π ο μ α ι . . .

ϯ π. Γ.Π.”

Περισσότερα για τον βίο του εδώ

του Στέλιου Κούκου

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα πηγαίνουμε ταπεινοί προσκυνητές στον Πόντο.

Στον άγιο και μαρτυρικό Πόντο που μαρτύρησε αύτανδρος!

Πάμε για να τιμήσουμε τα θύματα των κακουχιών, το νέφος των Μαρτύρων, τον πλήρη ξεριζωμό των Ελλήνων από τον τόπο και τον κόσμο τους!

Έναν τόπο που τους μεταλαμπαδεύτηκε από αρχαιοτάτων χρόνων ως παρακαταθήκη του μακραίωνος ελληνικού πολιτισμού!

Details

Ήταν τη 19η Μαΐου 1919, όταν ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα. Η ενέργεια της αψήφησης των Οθωμανικών αρχών θεωρήθηκε ως  αρχή των γεγονότων δημιουργίας τουρκικού εθνικού κράτους, στη βάση του εθνικισμού που πρέσβευαν οι νεωτερικοί στοχαστές από την εποχή ακόμη, σύμφωνα με τον Σαράντο Καργάκο, του προδρόμου του ιταλικού εθνικισμού, αναγεννησιακού Νικολό Μακιαβέλλι.

Ήταν το Κομιτάτο “Ένωση και Πρόοδος” των Νεοτούρκων που πρέσβευε έναν επιθετικό εθνικισμό που οδηγούσε στην εθνοκάθαρση και σε γενοκτονίες, των Ποντίων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων. Η ιδεολογία αυτού του Κομιτάτου ήταν ο εκσυγχρονισμός, ο εκδυτικισμός και η εκκοσμίκευση της οθωμανικής κοινωνίας. Οι Νεότουρκοι ήταν ουσιαστικά το αντίστοιχο του Παχλαβί για το Ιράν και της Αικατερίνης ΙΙ (της Μεγάλης) ή του λεγόμενου Μεγάλου Πέτρου για τη Ρωσία.

Τις πράξεις βίας κατά των χριστιανικών πληθυσμών είχε ξεκινήσει σταδιακά ο τελευταίος Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ. Ο Χαμίτ θεωρήθηκε «καταραμένος» από ισλαμικούς κύκλους. Επιπλέον, αξιοσημείωτο είναι ότι στις πολιτικές καταπίεσης και γενοκτονίας των Νεότουρκων ασκήθηκε εντονότατη κριτική από θρησκευτικούς και συντηρητικούς κύκλους της γείτονος, με έμφαση στον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη (Σεϊχουλισλάμη) Καζίμ Εφέντη, που θεωρούσε τις ενέργειες αυτές απαράδεκτες σύμφωνα με το Ισλάμ.

Το έντονα εθνικιστικό τουρκικό κράτος και πολιτικό σύστημα ακόμη και σήμερα αρνείται τις γενοκτονίες που διαπράχθηκαν τότε. Επιπλέον, καταπιέζει τους ελεύθερους στοχαστές και τη συζήτηση πάνω στα θέματα αυτά αναμεταξύ των πολιτών του. Δεν μπορεί ωστόσο ένα έθνος να έρθει σε μια ευσταθή εσωτερική ισορροπία χωρίς να παραδεχθεί τα σφάλματά του και να διδαχθεί όσο μπορεί από αυτά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι μπορεί η Οθωμανική ιδεολογία να πρέσβευε μια υποτίμηση των αλλόδοξων πληθυσμών, ωστόσο δεν πρέσβευε τον αφανισμό του. Αντιθέτως, ήταν η δυτικοευρωπαϊκής προέλευσης εκσυγχρονιστική φιλοσοφία του νεοτουρκισμού που διέσπειρε το δηλητήριο μεταξύ και των απλών ανθρώπων που ζούσαν, σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός Φώτη Κόντογλου και όχι μόνο, αρμονικά και φιλικά μεταξύ τους και που προκάλεσε τη σφαγή.

Είναι γεγονός ότι οι Έλληνες που ήρθαν τότε πρόσφεραν πάρα πολλά, εντούτοις κουβαλούσαν μέσα τους όλο τον κατακερματισμό του βίαιου ξεριζωμού, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το Γιώργο Σεφέρη.

του Θεοφάνη Μαλκίδη *

Ο Μουσταφά Κεμάλ, ο δάσκαλος σύμφωνα με τη δήλωση του μαθητή Χίτλερ, έφτασε στη Σαμψούντα του Πόντου την 19η Μαΐου 1919 για να συνεχίσει τη Γενοκτονία εναντίον του Ελληνισμού.  Γενοκτονία η οποία είχε ξεκινήσει το 1908 από τους Νεότουρκους στη Μικρά Ασία, στον Πόντο και τη Θράκη και ολοκληρώθηκε το 1922 με την καταστροφή στη Σμύρνη.

Για πάνω από επτά δεκαετίες το έγκλημα εναντίον των Ελληνίδων και των Ελλήνων, η Γενοκτονία ενός   εκατομμυρίου προγόνων μας παρέμεινε στη λήθη, στη σιωπή, ή μάλλον υπήρξε μόνο η άρνηση και η προπαγάνδα. Η ιστορία όμως, το δίκαιο, η αλήθεια δεν μπορούν να παραμένουν στο σκοτάδι για πάντα.

Ο εκ Σάντας του Πόντου πολιτικός και συγγραφέας Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 ανέδειξε το τουρκικό πρόβλημα και μία εκ των κορυφαίων δραστηριοτήτων  του που σχετίστηκε με την εγκληματική δράση της Τουρκίας, ήταν η ανάδειξη της Γενοκτονίας του Ελληνισμού.  Το 1985 μαζί με άλλους συναθλητές του, όπως του άρεσε να λέει, δημιούργησε  το Κέντρο Ποντιακών Μελετών  και το 1986 δημοσιεύει το κείμενο του «Πόντιοι. Δικαίωμα στη Μνήμη», (Εφημερίδα Ελευθεροτυπία 17-18 Σεπτεμβρίου 1986), κείμενο   το οποίο  εκδίδεται σε ομότιτλο βιβλίο (μαζί με τον Κ. Φωτιάδη).  Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης είχε αναφέρει σχετικά  ότι «το κείμενο αυτό άλλαξε την ποντιακή ιστορία. Δύο χρόνια μετά τον Αύγουστο του 1988 στο δεύτερο Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο  πρότεινα την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων».  (Χαραλαμπίδης, Μ. Το Ποντιακό ζήτημα σήμερα. Το Ποντιακό ζήτημα στον ΟΗΕ. Αθήνα: Στράβων  2006,σ.178. )

Το  1988 στο Β΄ Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο, εκτός από την ημέρα μνήμης της   Γενοκτονίας, όπου είχε πει ότι  «κάθε λαός έχει δικαίωμα να απαιτεί με επιμονή την επίσημη αναγνώριση των αδικημάτων που διαπράχθηκαν εναντίον του», αναφέρεται  και σε όλα τα ζητήματα που αφορούν τον Ελληνισμό της καθ΄ ημάς Ανατολής.  Για την πόλη Ρωμανία στη Θράκη, «η οποία δεν είναι μόνο μία πόλη, η ή αφετηρία μιας πρότασης πολιτικής για τις πόλεις, που στη χώρα μας δεν υπάρχει.  Είναι μία στρατηγική για τον Ελληνισμό και τους λαούς της περιοχής στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης», (Χαραλαμπίδης, Μ. Ρωμανία. Η αρχιτεκτονική μίας νέας πόλης. Αθήνα: Γόρδιος 1999,  σ.15)  για τους Έλληνες που μετά τη Γενοκτονία κατέφυγαν στη πρώην Σοβιετική Ένωση, συνδέει τον  Κεμαλισμό   με το  Ναζισμό, επισημαίνει τη  Γυναικοκτονία ως σχέδιο μέσα στη Γενοκτονία, απαιτεί την  καταδίκη της Τουρκίας. (Χαραλαμπίδης, Μ. Το Ποντιακό ζήτημα σήμερα. Το Ποντιακό ζήτημα στον ΟΗΕ. Αθήνα: Στράβων  2006,σ.103.)

Στη συνέχεια η  δράση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη μεταφέρεται στη Βουλή.  Το 1992  εικοσιδύο  βουλευτές του ΠΑΣΟΚ,  το οποίο είναι στην αντιπολίτευση, υιοθετεί την  πρότασή του ως σχέδιο  νόμου με τίτλο  «Η 19η Μαΐου αναγνωρίζεται σαν ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων», πρόταση η οποία όμως  δεν έχει συνέχεια. Με την  επάνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, το Δεκέμβριο του 1993 επαναφέρεται η πρότασή του με νέο σχέδιο νόμου με τίτλο «Η 19η Μαΐου αναγνωρίζεται σαν ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων».  Και την  24η Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων αποφάσισε την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου».

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης συνεχίζει τις πρωτοβουλίες του και μετά την ομιλία του στην Επιτροπή Ανθρώπινων Δικαιωμάτων ΟΗΕ για το Κουρδικό ζήτημα (Γενεύη 1986), θέτει στη συνέχεια  το Ποντιακό  ζήτημα (Γενοκτονία, ποντιόφωνοι, ανθρώπινα δικαιώματα ) στον ΟΗΕ, και στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. Αρκετές από τις παρεμβάσεις του είχαν σαν αποτέλεσμα την αναγνώριση της Γενοκτονίας από  κοινοβούλια, καθώς και από φορείς σε όλον τον πλανήτη (Σουηδία, Αρμενία, ΗΠΑ, Καναδάς, Ιταλία, κ.ά).

Η Τουρκία τον θεωρεί τον υπ΄ αριθμόν ένα εχθρό της και  όλο και πιο συχνά σενάρια δολοφονίας του  έρχονται στην επιφάνεια . Γράφει ο ίδιος σχετικά:  «Μετά την παρέμβασή μου για το Κουρδικό το 1986 στον ΟΗΕ, ο Τούρκος πρεσβευτής με περίμενε στην έξοδο του Μεγάρου του ΟΗΕ με τους μπράβους του, σε στάση απειλητικών Λούμπεν δολοφόνων, όπως απειλούσαν τον πατέρα του πατέρα μου, τον παππού μου Σπυρίδωνα Χαραλαμπίδη στην Τραπεζούντα. Δεν πρόλαβαν να τον εκτελέσουν τους διέφυγε, έφθασε στη Μασσαλία και μετά στην Ελλάδα. Σκέφτονται να με σκοτώσουν. Οχτώ χρόνια μετά το Μάρτιο του 1994 ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου με πληροφόρησε ότι θέλουν, σχεδιάζουν να με σκοτώσουν. Ήταν ένας μήνας μετά από μία ιστορική για τους Έλληνες και τους λαούς της Μικράς Ασίας ημέρα. Την 24η Φεβρουαρίου 1994. Ημέρα Αναγνώρισης της Ποντιακής Γενοκτονίας και καθιέρωσης της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης, ό,τι καλύτερο έκανε η μεταπολίτευση» ( Χαραλαμπίδης, Μ. Το Νέο ανατολικό ζήτημα. Το τουρκικό πρόβλημα. Η ανθρωπιστική Ελλάδα. Αθήνα: Στράβων 2020, σ.39.)

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης συνομιλεί με Κυβερνήσεις, Δήμους και Περιφέρειες, επαγγελματικούς φορείς, συλλόγους και επισκέπτεται κάθε γωνιά της Ελλάδας και του εξωτερικού. Μηχανισμοί της Τουρκίας, του δημιουργούν δυσκολίες και εμπόδια.  Η απαγόρευση της   εισόδου του στις ΗΠΑ και τον Καναδά για να μιλήσει για τη Γενοκτονία, είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Οργανώνει τη συγκέντρωση της 19ης Μαΐου στη Στουτγάρδη, με τους δώδεκα συλλόγους της Βάδης- Βυτεμβέργης («Δωδεκάπολις») όπου μιλά για τη Γενοκτονία,  συγκέντρωση και πορεία η οποία γίνεται κάθε χρόνο, αναδεικνύει  τις ομοιότητες του Κεμαλισμού και του Ναζισμού (η  επίσκεψη και η ομιλία στο Νταχάου το 2017 έχει βαρύνουσα σημασία) και προτείνει την 19η Μαΐου ως διεθνή και ευρωπαϊκή ημέρα μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού. Όλα αυτά μέχρι το απόγευμα της 27ης Μαρτίου του 2024, όταν φεύγει αιφνιδίως από αυτή τη ζωή, λίγες μόνο μέρες μετά τη συμπλήρωση τριάντα ετών από την αναγνώριση της Γενοκτονίας από τη Βουλή των Ελλήνων….

Τέλος, φέτος, αλλά πλέον από εδώ και πέρα  οι παρεμβάσεις μου, οι ομιλίες μου, οι  πράξεις μου εντός και εκτός Ελλάδος για το ζήτημα της Γενοκτονίας (θα) είναι αφιερωμένες στη μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Είναι το  ελάχιστο για τον άνθρωπο, τον πολιτικό, το φίλο, τον Έλληνα που (μας) άνοιξε το δρόμο της Αλήθειας, της Δικαιοσύνης, της Αναγνώρισης !

 

*Ο Θεοφάνης Μαλκίδης  είναι διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών.

 

του Ηρακλή Κανακάκη

Εδώ και επτά μήνες δονούνται τα αμερικανικά Πανεπιστήμια από τις διαμαρτυρίες των φοιτητών τους. Οι εξεγερμένοι διαδηλώνουν κατά τής αδικίας και της συντελούμενης γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού.
Ζητούν από την αμερικανική Κυβέρνηση να πάψει να στηρίζει το καθεστώς Νετανιάχου και την πολεμική του μηχανή, το οποίο από τη θεμιτή αυτοάμυνα εξέπεσε στον κυνισμό, στις φρικαλεότητες και εντέλει στην εθνοκάθαρση. Από την αμερικανική κοινή γνώμη να αναστοχαστεί τις ευθύνες της και να δείξει έμπρακτα την απαρέσκεια και την αντίθεσή της στην πολιτική Μπάιντεν. Και από τα Πανεπιστήμιά τους να σταματήσουν να επενδύουν στο Ισραήλ σε εταιρείες που υποστηρίζουν τις ισραηλινές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις. Να υπάρξει διαφάνεια και ενημέρωση τί χρήματα έχουν δεχθεί τα Πανεπιστήμια από το Ισραήλ και ισραηλινούς χορηγούς και πώς έχουν αξιοποιηθεί.

Με σεβασμό στο νόμο

Η διαμαρτυρία τους δεν θυμίζει σε τίποτα την ελληνική πανεπιστημιακή πραγματικότητα.
Στα Α.Ε.Ι. μας μειοψηφίες ασκούν απροσχημάτιστη βία για να «περιφρουρήσουν» απεργίες, καταλήψεις, αυθαιρεσίες. Διατηρούν ανεξέλεγκτα «άβατα». Παρεμποδίζουν λειτουργίες. Διαλύουν συνεδριάσεις και απαγορεύουν εκδηλώσεις που δεν συμφωνούν με την ιδεολογία τους.
Με δύο λόγια, ακυρώνουν με τις αυταρχικές πρακτικές τους την ουσία των δημοκρατικών διαδικασιών. Καταργούν το Πανεπιστήμιο ως χώρο ελευθερίας της γνώμης, της κριτικής σκέψης και της διακίνησης ιδεών.
Στις αμερικανικές πανεπιστημιουπόλεις διαμαρτύρονται χωρίς βία ή ακρότητες, μέσα στο πλαίσιο του νόμου και του κράτους δικαίου και με σεβασμό στον πανεπιστημιακό θεσμό. Αυτά σημαίνουν ότι το Πανεπιστήμιο λειτουργεί. Μαθήματα, εκδηλώσεις, εξετάσεις, εργαστήρια διεξάγονται κανονικά για όσους απέχουν από τις διαδηλώσεις, δείχνοντας ανοχή και κατανόηση στην ακατανόητη γενοκτονία, αντίδραση του Ισραήλ.

Αντισημιτισμός και αντισιωνισμός

Οι εναντιόφρονες φοιτητές και ακαδημαϊκοί κατηγορούνται ως αντισημίτες, ενώ το σωστό είναι αντι-σιωνιστές. Οι κυβερνήσεις του Ισραήλ έχουν καταφέρει, με τη σύμπραξη των Μ.Μ.Ε., στο δημόσιο λόγο να παγιωθεί η εννοιολογική ταύτιση του αντισημιτισμού, του αντιεβραϊσμού με τον αντισιωνισμό.
Αυτή η στρέβλωση, η γλωσσική κακοποίηση, παραπέμπει στην Απριλιανή χούντα των συνταγματαρχών του 1967, η οποία ταυτιζόταν με τον Ελληνισμό, χαρακτηρίζοντας ως ανθελληνική κάθε αντίσταση.

Ο τραμπ(ισμός) στα πάνω του

Ο αναβρασμός στα Πανεπιστήμια βγάζει στον αφρό το διχασμό και την πόλωση της αμερικανικής κοινωνίας.
Η εμπλοκή του πανεπιστημιακού χώρου σε πολιτικά ζητήματα έχει ξεσηκώσει τους συντηρητικούς, οι οποίοι χρησιμοποιούν το παλαιστινιακό για να προωθήσουν τη δική τους ατζέντα, που είναι η κατάργηση όλων των κατακτήσεων των τελευταίων ετών. Η αμφισβήτηση του Πανεπιστημίου ως χώρου ανάπτυξης της κριτικής διαδικασίας, της ελευθερίας του λόγου, της παραγωγής ενεργών πολιτών με κοινωνική συνείδηση.
Υπό την πίεση των ακροδεξιών τραμπιστών της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων η Πρόεδρος του Κολούμπια, παρ’ ότι η Γερουσία του Πανεπιστημίου ήταν αντίθετη, κάλεσε την αστυνομία της Νέας Υόρκης να επιβάλλει την τάξη της κανονικότητας, διαλύοντας τις συγκεντρώσεις και τους καταυλισμούς.

Ο δρόμος της αλλαγής και της ανανέωσης

Οι προνομιούχοι φοιτητές των αμερικανικών Πανεπιστημίων, υπερβαίνοντας την καθημερινότητά τους και τα στενά ιδιωτικά τους συμφέροντα, αντιπροσωπεύουν την ηθική συνείδηση της ανθρωπότητας.
Με τον κίνδυνο να στιγματισθούν ηθικά ως αντισημίτες, να περάσουν από πειθαρχικό, να υποστούν σύλληψη ή αποβολή από στέγαση και σίτιση ή και από τα Πανεπιστήμια, στηρίζουν ένα αίτημα δικαίου και ηθικής: τερματισμός, εδώ και τώρα, του πολέμου στη Γάζα.
Μας πηγαίνουν στη δεκαετία του ’60, στο μεγαλειώδες κίνημα των φοιτητικών κινητοποιήσεων ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Και δείχνουν το δρόμο τού αγώνα, που πρέπει να ακολουθήσουν οι νέοι, αν θέλουν να λειτουργήσουν ως παράγοντας ανανέωσης και αλλαγής των κοινωνιών.

Χριστιανική 16 Μαΐου 2024

 

Του Νότη Μαριά

Στην εκταμίευση της δεύτερης δόσης της έκτακτης χρηματοδότησης γέφυρας στην Ουκρανία προχώρησε στις 24 Απριλίου 2024 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Σύμφωνα με ανακοίνωση των Βρυξελλών η εκταμίευση αυτή έλαβε χώρα μετά «τη θετική αξιολόγηση από την Επιτροπή των συμφωνημένων όρων πολιτικής που συνδέονται με τις μεταρρυθμίσεις στον τομέα του δικαστικού συστήματος, της καταπολέμησης της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, της διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών, του επιχειρηματικού περιβάλλοντος και της γεωργίας, καθώς και των απαιτήσεων υποβολής εκθέσεων για τη διασφάλιση της διαφανούς και αποτελεσματικής χρήσης των κονδυλίων» (https://ec.europa.eu 24/4/2024).

Details

Του Σταύρου Ψαρουδάκη

«Τελικά από θαύμα ζούμε σε αυτή τη χώρα», αναφώνησε ο νυν δήμαρχος της περιοχής του Ελληνικού, μετά την τυχαία ανακάλυψη 314 αποθηκευμένων βομβών, δύο μέτρα από την επιφάνεια του εδάφους, από την εποχή του 2ου Παγκοσμίου πολέμου. (ΦΩΤΟ από ΕΡΤ NEWS) Δεδομένης της πολυπληθούς περιοχής και των δονήσεων του εδάφους, λόγω του αεροδρομίου, πράγματι μπορούμε να μιλάμε για θαύμα διαρκείας οκτώ δεκαετιών, που δεν θρηνήσαμε θύματα. Σίγουρα την ευθύνη για μια έρευνα που γίνεται τώρα, κατόπιν εορτής, την έχει ο κρατικός μηχανισμός, που δεν ερεύνησε ένα χώρο που προορίστηκε για κοτζάμ αεροδρόμιο, σε μία περιοχή με μεγάλη πολεμική δραστηριότητα, όπως μας πληροφόρησε ο δήμαρχος και σίγουρα ήξεραν και οι υπεύθυνοι. Αλλά τί δουλεύει σωστά στον κρατικό μηχανισμό, για να δουλέψει και εδώ. Ακόμα και το διαμάντι της Ελληνικής αεροπορίας, η Ολυμπιακή, αν δεν ήταν ο Ωνάσης δεν θα υπήρχε. Αλλά αυτά είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία και όσα και να ειπωθούν, λίγα θα είναι.
Το συμπέρασμα πάντως από όλη αυτή την ιστορία, που ευτυχώς έληξε με αίσιο τέλος, είναι πολύ βαθύτερο. Αλήθεια, έχουμε σταματήσει μια στιγμή να αναλογιστούμε, πόσα παρόμοια θαύματα ζούμε καθημερινά, παίρνοντας τα ως δεδομένα, ενώ δεν είναι, παρασυρμένοι από μια υλιστική, ελαφριά και φθηνή καθημερινότητα, που σαν ψυχολογικός οδοστρωτήρας, μας στερεί την πολύτιμη ικανότητα της αν ατένισης του ανώτερου, του ήθους, της ψυχ-αγωγίας αντί της επιπόλαιας « διασκέδασης», της διάκρισης, της ενσυναίσθησης και τόσων άλλων, διανοητικών, ψυχολογικών και πνευματικών εργαλείων, απαραίτητων για μια ανώτερη ποιότητα ζωής, και του ατόμου αλλά και του συνόλου, όπου η δύναμη του λόγου, μέσα από την διαδικασία του διαλόγου, μπορεί να μας οδηγήσει σε πραγματικά δημιουργικά θαύματα. Έχουμε πράγματι σκεφθεί τί αξία έχει η ίδια η ζωή; Τί αξία έχει ο χρόνος, κατάλληλα αξιοποιήσιμος; Σε μία εποχή όπου όλα μετριόνται σε χρήμα, αλήθεια πόσο θα έπρεπε να πληρώναμε σε μια εταιρεία μία ημέρα από την ζωή ενός ανθρώπου; Καμαρώνουμε με υπερηφάνεια που πήραμε σήμα από το voyager1, από τα πέρατα του σύμπαντος, πόση χαρά θα παίρναμε αν καταφέρναμε να φτιάξουμε ένα πραγματικό, ζωντανό έντομο!!! Πόση χαρά θα παίρναμε αν καταφέρναμε, όλη η ανθρωπότητα ενωμένη, να θεμελιώσουμε ένα παγκόσμιο σχέδιο, λειτουργικότητας ενός υγιούς πλανήτη, ικανού να συντηρήσει κάθε ένα πολίτη, να εξαλείψει την φτώχεια και το έγκλημα και να προάγει το Ήθος, στην υπηρεσία της επιστήμης, και όχι στην υπηρεσία του πολέμου, των συμφερόντων και του πνευματικού και σωματικού θανάτου.
Έβλεπα πρόσφατα κάποια ντοκιμαντέρ από την Κούβα. Νέοι άνθρωποι, με όλη τη ζωή μπροστά τους, μορφωμένοι με πτυχία, που λόγω της στυγνής αντιπαράθεσης των δύο υπερδυνάμεων, αντί να ζουν όπως πρέπει και να προσφέρουν ανάλογα με την εποχή μας και τις δυνατότητές τους, απλώς επιβιώνουν και τα προσόντα τους πάνε χαμένα. Όλος ο σύγχρονος κόσμος είναι ένα τεράστιο «κρίμα». Εκατομμύρια τα θύματα και του παρελθόντος και του παρόντος χρόνου, από τα εκτρώματα των υλιστικών συστημάτων, του ανήθικου καπιταλισμού και του άθεου κομμουνισμού, με λίγα λόγια από την απομάκρυνση του ανθρώπινου πολιτισμού από τον Νόμο και το Δίκαιο του Λόγου του Θεού. Το σύστημα αυτό της ανομίας που επηρεάζει αρνητικά τα θαυμαστά δώρα του Θεού, την ανθρώπινη ζωή και την Κτίση, στις μέρες μας, με την αλματώδη πρόοδο της τεχνολογίας, έχει δημιουργήσει μία πρωτοφανή για τα ανθρώπινα δεδομένα, κούρσα ταχύτητας καλού και κακού, με αποτέλεσμα όλος ο πλανήτης «εν απορία κείμενος», να παρακολουθεί για το αποτέλεσμα. Τι θα επικρατήσει τελικά: Η ποιότητα ζωής η το πυρηνικό ολοκαύτωμα; Κανείς δεν ξέρει σίγουρα, και αν κάποιοι ‘’υψηλά ιστάμενοι’’ κάνουν σχέδια ( και πυρηνικά καταφύγια ), καλά θα κάνουν να τα ματαιώσουν, γιατί «άλλα άνθρωπος βούλεται, άλλα Θεός κελεύει».

Από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη είναι το ποσοστό συμμετοχής του βιομηχανικού τομέα στο ΑΕΠ της χώρας έχει η Ελλάδα. Με βάση τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, που παρουσιάζει ο ιστοχώρος STATISTA στρογγυλοποιημένα, το ποσοστό αυτό στην Ελλάδα ανερχόταν στο 17% το 2022. Όμοιο με της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, που ήταν πρωτοπόροι στη “βιομηχανική επανάσταση” του 19ου αιώνα και έχουν υποστεί αποβιομηχάνιση, ακόμα πιο ραγδαία από αυτή της χώρας μας. Μόνον η Κύπρος με 12% και το Λουξεμβούργο με 10% υστερούν από τις χώρες των οποίων τα στοιχεία παρουσιάζονται. Details