• Η ΒΑΣΙΚΗ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ

Με αφορμή τη δήλωση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη κατά την συνέντευξη τύπου στη Θεσσαλονίκη ότι «είναι κοινός τόπος στην Ευρώπη…ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας θα αλλάξει», το Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

Details

” Εμβολιασμένοι εργαζόμενοι ζητούν πληροφορίες για το πώς μπορούν να αντιμετωπίσουν ανεμβολίαστους στον χώρο εργασίας. Δημιουργούνται πολλές εντάσεις για το θέμα αυτό. Επικρατεί ένα ιδιότυπο bulling από την κάθε ομάδα εναντίον της άλλης, κι αναγκαζόμαστε να κάνουμε τον διαιτητή. Και οι δύο ομάδες έχουν δικαιώματα, βεβαίως και οι ανεμβολίαστοι, εφόσον εκπληρώνουν το καθήκον να προσκομίζουν τα rapid tests. Για τους ανεμβολίαστους, υπάρχουν περιπτώσεις ανεμβολίαστων συναδέλφων που δεν φοράνε τη μάσκα όταν δεν παρίσταται προϊστάμενος στον χώρο εργασίας και γενικότερα έχουν μια προκλητική συμπεριφορά, που προκαλεί εντάσεις και αντιδικίες. Οι εμβολιασμένοι, από την άλλη πλευρά, υπάρχουν περιπτώσεις που ενώ οι ανεμβολίαστοι συνάδελφοι τους φορούν τις μάσκες και εφαρμόζουν στο ακέραιο τα μέτρα προστασίας, ασκούν πιέσεις στον εργοδότη να τους απομακρύνει.” Details

” Ὁ Φιόντορ μόλις μέ εἶδε, ἀμέσως πλησίασε, ἔδιωξε αὐτούς πού μοῦ εἶχαν ἐπιτεθεῖ καί ἄρχισε νά μέ παρηγορεῖ, κάτι πού θά κατάφερνε μέ ἐπιτυχία καί στό μέλλον”. Αὐτή εἶναι μιά μαρτυρία τοῦ συγγραφέα Βλαντίμιρ Κατσενόβσκι, πού στά σχολικά του χρόνια φοίτησε στό ἴδιο οἰκοτροφεῖο μέ τούς ἀδελφούς Φιόντορ καί Μιχαήλ Ντοστογιέφσκι. Μικρότερος σε ἡλικία, ὁ Κατσενόβσκι μελαγχολοῦσε γιά τόν χωρισμό ἀπό τήν οἰκογένειά του καί τό “μπούλιινγκ” πού δεχόταν ἀπό παλιότερους μαθητές καί δέχτηκε τή συμπαράσταση τοῦ Φιόντορ.  Details

Μπορεί να κάνει εντύπωση σε όσους το πρωτακούν παρακολουθώντας το ΟΡΕΝ (το μόνο κανάλι ουσιαστικά που έχει απομείνει από χθες να κάνει επιτόπιο πολύωρο ζωντανό ρεπορτάζ από τη Βόρεια Εύβοια), αλλά σε μένα προσωπικά δεν κάνει καμία απολύτως εντύπωση το γεγονός ότι οι δημοσιογράφοι τού ΟΡΕΝ επαναλαμβάνουν συνεχώς, ανοίγοντας την καρδιά τους (με απλότητα πρωτοφανή που ίσως κι οι ίδιοι δεν πιστεύουν), ότι η υποδοχή και η γενικότερη αντιμετώπιση που έχουν από τους ντόπιους (ανθρώπους βουτηγμένους στη θλίψη, τον πόνο, την απόγνωση) τούς έχει αφήσει άφωνους… Νιώθουν, λένε, σαν να είναι συγγενείς και οικείοι οι οποίοι γύρισαν μετά από πολλά πολλά χρόνια στα πάτρια εδάφη και οι ντόπιοι τούς υποδέχονται σαν αδέλφια, σαν παιδιά ή σαν εγγόνια τους…

 

Είπα ότι δεν μου κάνει καμία εντύπωση, γιατί απλούστατα το βιώνω από τα γεννοφάσκια μου. Γεννημένος στη μίζερη Αθήνα (πολύ καλύτερη βέβαια τότε απ’ ό,τι έχει καταντήσει σήμερα — πρόλαβα τις μονοκατοικίες, το αγιόκλημα, την μπάλα στον δρόμο, τις πόρτες που δεν κλείδωναν…), κάθε φορά που πήγαινα στη Βόρεια Εύβοια (συγκεκριμένα, στη Λίμνη και την ευρύτερη περιοχή γύρω από αυτή) ένιωθα να ξαναγεννιέμαι, να παίρνω και πάλι βαθιά εντός μου την πρώτη μου ανάσα, να κοιτάζω έκθαμβος τη γλυκύτητα του κόσμου από την αρχή, να συλλαβίζω με καινούργια έκπληξη τη λέξη “ζωή”, σαν να τη μάθαινα για πρώτη φορά… Κι αυτό –το επαναλαμβάνω– να συμβαίνει ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ. Πώς συνέβαινε, μη με ρωτάτε, ούτε κι εγώ το ξέρω…

 

Σίγουρα πάντως σε τέτοιες επανειλημμένες (ανα)γεννήσεις συνέβαλαν τα μέγιστα η Παναγία η Λιμνιά (που κατ’ επανάληψη έσωσε τον τόπο από πολλές και ποικίλες καταστροφές και συμφορές), ο όσιος Χριστόδουλος (που κατά την παράδοση, θέλοντας πια να παραμείνει άγνωστος μετά την ίδρυση και λειτουργία της ένδοξης παγκοσμίου φήμης Μονής του Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο, ασκήτεψε στην παραλία της ακατοίκητης τότε Λίμνης σε μια τρύπα της γης που χωράς – δε χωράς να μπεις και να μείνεις…), η (ανδρώα) Μονή του Οσίου Δαυΐδ (που όμως τη δεκαετία του 1970 δεν ήταν γνωστή όπως είναι σήμερα, έχοντας όλους κι όλους τρεις μοναχούς: τον άγιο γέροντα Ιάκωβο, τον επόμενο ηγούμενο π. Κύριλλο και τον π. Σεραφείμ), η (γυναικεία) Μονή Αγίου Νικολάου Γαλατάκη (που από θαύμα δεν κάηκε το 2016 και κινδύνεψε και τώρα να καεί), η (γυναικεία) Μονή του Αγ. Γεωργίου στα Ήλια, η Παναγία η Ντινιούς στην Ιστιαία, και, φυσικά, το Προσκύνημα του Αγ. Ιωάννου του Ρώσου στο Προκόπι. Μα ήταν και τα ξωκκλήσια στα παρθένα δάση της Λίμνης, το καθένα με την ιδιαίτερη χάρη του, που ήταν βάλσαμο σε κάθε αθηναϊκό πόνο μου: οι δύο Άι-Γιώργηδες (ο ένας, που ανήκει στη Μονή Γαλατάκη, σαν εκκλησάκι-στολιδάκι σε αιγαιοπελαγίτικο νησί), ο Άι-Θανάσης, ο Χριστός (“Άγιο Μανδήλιο”, εορτάζει στις 16 Αυγούστου), ο Άι-Γρηγόρης, η Αγία Κυριακή, και φυσικά η Παναγιά, όπου γίνεται το πανηγύρι της Λίμνης στις 8 Σεπτεμβρίου — κι όλα αυτά πνιγμένα σε ωκεανούς  πρασίνου και την αστείρευτη αγάπη των ανθρώπων…

 

Μα ήταν και είναι (και θα εξακολουθήσουν να είναι, αν δεν φύγουν κυνηγημένοι άρον-άρον, μη έχοντας πια τι άλλο να κάνουν σε μια γη-εξορία, σε έναν μέχρι τώρα Παράδεισο που εποφθαλμιούσε ζηλόφθονα από καιρό η Κόλαση…) και οι άνθρωποι της Λίμνης, που, αν έπρεπε να τους απαριθμήσω έναν προς έναν, θα ήθελα τόμους ολόκληρους, και που, αν ξεχνούσα έστω κι έναν, θα έκανα τη μεγαλύτερη ίσως αδικία της ζωής μου, και δεν το θέλω με τίποτα. Αυτοί οι άνθρωποι, που, χωρίς να το ξέρουν, είναι… διδάκτορες της ψυχοθεραπείας, μου έδιναν πάντα δωρεάν μαθήματα φιλοσοφίας για το τι αξίζει στη ζωή και από πού θα πάρεις τα φτερά που χρειάζεσαι για πέταγμα, όπως και τι στη ζωή είναι για πέταμα…

 

Κάτι τέτοια, είμαι σίγουρος, πρόλαβαν να δουν και να νιώσουν, στον ελάχιστο χρόνο που είχαν, από έναν πολιτισμό που μέχρι πριν λίγο βασίλευε αλλά τώρα “βασιλεύει” (πάει προς τη βίαιη δύση του…) οι δημοσιογράφοι τού ΟΡΕΝ, που μιλάνε πια σχεδόν βουρκωμένοι (κι όχι από την κάπνα…).

 

Όσο για εκείνους που έβαλαν με τρόπους που εκείνοι ξέρουν το χεράκι τους για τη δαιμονική έξωση από τον βορειο-ευβοϊκό Παράδεισο, θα όφειλαν να έρθουν να κοιτάξουν στα μάτια τούς ανθρώπους τούς οποίους άφησαν σαν καμένα κουφάρια  να παραπαίουν… Αλλά, επειδή τέτοια δύναμη κατά πάσα βεβαιότητα δεν θα έχουν, τουλάχιστον ας γονατίσουν το κορμί τους μπροστά σε έναν καμένο κορμό και ας του πουν: “Κανονικά, θα έπρεπε να καώ εδώ μαζί σου, αλλά τέτοια δύναμη δεν έχω”… Ίσως αυτή η έλλειψη δύναμης τους σώσει τελευταία στιγμή, γιατί μπορεί ν’ ακούσουν μια ελάχιστη σπιθίτσα μεταμέλειας που τρεμοπαίζει μέσα τους, με την ελπίδα να γίνει πυρκαγιά μετάνοιας… Θα μοιάζει σαν θαύμα μεγαλύτερο κι απ’ την καταρρακτώδη βροχή που έπεσε μετά από λιτανεία της λάρνακας του αγ. Ιωάννου του Ρώσου στο Προκόπι της ξηρασίας των πολλών ημερών…

Ανδρέας Μοράτος

Ἀπὸ τὴν ἵδρυσή της ἡ ΧΔ στὴ μεταπολεμικὴ περίοδο τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου ὅταν ἐπικρατοῦσε τὸ δἰπολο τῶν μεταξὺ τῶν δύο κυρίαρχων πολιτικοκοινωνικών συνασπισμῶν καὶ συστημάτων, τοῦ καπιταλιστικοῦ καὶ τοῦ λεγόμενου ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ, εἶχε ταχθεῖ ἐναντίον καὶ τῶν δύο, προτείνοντας τὸ δικό της χωριστὸ δρόμο.

  • Ὁ ἱδρυτὴς τοῦ Κινήματος Νίκος Ψαρουδάκης εἶχε διαβλέψει ὅτι παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπιφανειακὰ καὶ τὰ δύο συστήματα ἐπιδίδονταν σὲ λυσσαλέο μεταξύ τους πολιτικοϊδεολογικό ἀγώνα, εἶχαν κοινὴ βάση τὴν ὑλιστικὴ κοσμοαντίληψη, ποὺ θέλει τὸ στενὸ ὑλικὸ συμφέρον ἀποκλειστικὸ σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ τὴν ὀργάνωση τῆς κοινωνίας.
  • Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ κανένα ἀπὸ τὰ δύο συστήματα δὲν μποροῦσε νὰ δημιουργήσει κοινωνία ἐλευθερίας καὶ δικαιοσύνης μὲ σημεῖο ἀναφορᾶς τὸν ἄνθρωπο.
  • Ἡ ἀποδοχὴ ἀπὸ τὸ καθένα πανανθρώπινων ἀξιῶν ὅπως ἡ ἐλευθερία, ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ ἰσότητα, ἐκτιμήθηκε ὡς προσχηματικὴ καὶ ἐπιφανειακή.
  • Σ’ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, ὁ Φασισμὸς καὶ ὁ Ναζισμὸς θὰ μποροῦσαν νὰ χαρακτηρισθοῦν ὡς οἱ πλέον χυδαῖες ἐκφάνσεις τοῦ ὑλισμοῦ, ἀφοῦ ἀνοιχτὰ ἀποδέχονται τὸν κοινωνικὸ δαρβινισμὸ καὶ τὸ νόμο τοῦ ἰσχυροτέρου πάνω στὸν ἀδύναμο, τὸν καταδικασμένο νὰ ἐκλείψει: Μιὰ πλήρης καὶ ἀπροσχημάτιστη ἀπόρριψη τῆς ὀρθόδοξης ἀντίληψης τοῦ κάθε ἀνθρώπου ὡς εἰκόνας Θεοῦ.
  • Ἡ ἀντίληψη τοῦ κάθε ἀνθρώπου ὡς εἰκόνας Θεοῦ εἶναι ἀσύμβατη μὲ διακρίσεις στὴ βάση τῆς ἐθνότητας, τοῦ φύλου ἢ τῆς κοινωνικῆς τάξης.
  • Γιὰ τὴ ΧΔ, μοναδικὸ στέρεο σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ μιὰ κοινωνία ἐλευθερίας καὶ δικαιοσύνης εἶναι τὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου.
  • Μὲ τὸν ἄνθρωπο νὰ κάνει ἐλεύθερα τὴν ἐπιλογή του. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς εἶπε στὸν προφήτη Σαμουήλ: Θὰ ἀκούσεις τὴ φωνὴ τοῦ λαοῦ, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπιλέγοντας βασιλέα ἐμένα ὑποτιμᾶ καὶ καταργεῖ.
  • Πέρα ἀπὸ τὴν καταδίκη τοῦ βασιλευόμενου πολιτεύματος, τὸ ἀπόσπασμα αὐτὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καταδικάζει κάθε μορφὴ Θεοκρατίας, τὴν ὁποία αὐθαίρετα κατασκευάζουν κάποιοι ποὺ αὐθαίρετα ἐπιδιώκουν νὰ ἐξουσιάζουν τοὺς ἀνθρώπους ὡς «μεσάζοντες» ἀνάμεσα στὸν ἄνθρωπο καὶ στὸ Θεό.
  • Ἡ πτώση τοῦ «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ» ἀνέτρεψε αὐτὲς τὶς ἰσορροπίες, ἀφοῦ ἀπὸ διλημματικὲς καταστάσεις περάσαμε σὲ ὑποχρεωτικὸ «μονόδρομο». Ὁ «νικητὴς» καπιταλισμός, ποὺ ἔχει μεταλλαχθεῖ σὲ οἰκονομικὸ νεοφιλελευθερισμό, χωρὶς «ἀντίπαλο δέος», ἐκτροχιάζεται σὲ ὅλο καὶ πιὸ ἀκραία ἀδικία καὶ ἀνισότητα, μὲ ἐξαθλίωση ὅλο καὶ πιὸ πολλῶν καὶ σώρευση τοῦ πλούτου ὅλο καὶ σὲ πιὸ λίγους, μιὰ ὅλο καὶ πιὸ ἄπληστη καὶ παρασιτικὴ ἄρχουσα τάξη.
  • Ἡ καθιέρωση τῆς 23ης Αὐγούστου ὡς «Εὐρωπαϊκῆς Ἡμέρας Μνήμης γιὰ τὰ Θύματα τοῦ Σταλινισμοῦ καὶ τοῦ Ναζισμοῦ», στὸ ψήφισμα ποὺ ἐνέκρινε τὸ Εὐρωκοινοβούλιο στὶς 23.9.2008, ὑποτίθεται ὅτι ἐξυπηρετεῖ τὴ διατήρηση «τῆς μνήμης τῶν θυμάτων μαζικῶν ξεριζωμῶν καὶ ἐξοντώσεων καὶ ταυτόχρονα τὸ πιὸ στέρεο ρίζωμα τῆς Δημοκρατίας καὶ τὴν ἐνίσχυση τῆς εἰρήνης καὶ τῆς σταθερότητας στὴν ἤπειρο μας.»
  • Τὰ ἐγκλήματα κατὰ τῆς ἀνθρωπότητας νὰ πρέπει νὰ καταδικαστοῦν ἀπ’ ὅπου κι ἂν προέρχονται.
  • Ὅμως, ὑπάρχουν καὶ ἄλλα ἐγκλήματα μὲ τὰ ὁποῖα βαρύνεται ἡ Εὐρώπη, ὅπως τῆς ἀποικιοκρατίας, τῆς νεοαποικιοκρατίας καὶ τῆς δουλοκτησίας. Γι’ αὐτὰ δὲν πρέπει νὰ γίνει λόγος;
  • Ὀρθότερη θὰ ἦταν ἡ ἔκδοση χωριστῶν ψηφισμάτων γιὰ τὴν κάθε περίπτωση, ἡ ὁποία ἔχει τὶς δικές της ἰδιαιτερότητες.
  • Εἶναι προφανὲς ὅτι τὸ πλαίσιο αὐτὸ ἐξυπηρετεῖ τὴν ἰδεολογικὴ θεμελίωση τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ ὡς μονόδρομου, κατὰ τὴ ρήση τῆς Μάργκαρετ Θάτσερ «Δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἐπιλογή».
  • Ταυτόχρονα, ἔμμεσα γίνεται ἐπιδέξιο «ξέπλυμα» τοῦ Ναζισμοῦ καὶ τοῦ ρόλου τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας. Ὁ Στάλιν ἠγήθηκε τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης ὡς συμμάχου τοῦ ἀντιφασιστικοῦ συνασπισμοῦ, μὲ τὶς περισσότερες ἀπώλειες στὸ διάστημα 1941-1945. Ἂν εἶναι «ἴσα κι ὅμοια» μὲ τὸν Χίτλερ, γιατὶ νὰ μὴ καμαρώνουν καὶ νὰ μὴ παρελαύνουν οἱ νοσταλγοὶ τῶν δωσιλόγων καὶ τῶν τοπικῶν Ἒς Ἒς στὴν Οὐκρανία καὶ στὶς Βαλτικὲς χῶρες;
  • Ὁ Νικόλαος Μπερντιάγιεφ, ἐξόριστος ὁ ἴδιος καὶ σφοδρὸς ἐπικριτὴς τοῦ σοβιετικοῦ συστήματος, δὲν δέχτηκε τὴν ἐξομοίωση τῶν δύο ἰδεολογιῶν, μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι ἐνῶ ὁ Ναζισμὸς ἀφανίζει ἐντελῶς κατηγορίες ἀνθρώπων γι’ αὐτὸ ποὺ εἶναι, ὁ Κομμουνισμὸς ἀπορρίπτει γι’ αὐτὸ ποὺ πιστεύουν. Στὴν πρώτη περίπτωση ὁ ἄνθρωπος εἶναι καταδικασμένος ἐκ φύσεως νὰ ἐξοντωθεῖ, ὅ,τι καὶ νὰ κάνει, ἐνῶ στὴ δεύτερη θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε ἐπιβιώσει προσχωρώντας στὴν κυρίαρχη ἰδεολογία.
  • Ὅσον ἀφορᾶ στὸ ἴδιο τὸ σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, ποὺ ὑπογράφηκε στὶς 23 Αὐγούστου 1939, μιὰ βδομάδα πρὶν τὴ γερμανικὴ ἐπίθεση στὴν Πολωνία, δὲν εἶναι παρὰ τὸ ἀντίστοιχο ἰσοδύναμο τῆς κατάπτυστης συμπεριφορὰς τῶν «δυτικῶν δημοκρατιῶν» μὲ τὴ συνθήκη τοῦ Μονάχου. Με τὴν ὁποία τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 1938 ἡ Βρετανία καὶ ἡ Γαλλία παρέδωσαν ἐδάφη τῆς συμμάχου τους Τσεχοσλοβακίας στὴ ναζιστικὴ Γερμανία, πρὸς κατευνασμὸ τῆς τελευταίας καὶ ἐρήμην τῆς πρώτης.
  • Στὶς 23 Αὐγούστου 1939, τὸ σύμφωνο Ρίμπεντροπ- Μολότοφ ποὺ ὑπέγραψε ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωση  ἔλυνε τὰ χέρια τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας ἔναντι τῆς Πολωνίας καὶ τῶν δυτικῶν συμμάχων. Μυστικὰ πρωτόκολλα ποὺ μοίραζαν μεγάλα τμήματα τῆς ἀνατολικῆς Εὐρώπης μεταξὺ τῶν δύο συνεταίρων, τέθηκαν σὲ ἐφαρμογή.
  • Καὶ οἱ δύο συμφωνίες ἐνδυνάμωσαν τὴ θέση τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας καὶ δημιούργησαν εὐνοϊκοὺς γι’ αὐτὴ συσχετισμούς, ποὺ γιὰ νὰ ἀνατραποῦν χρειάστηκαν πολλαπλάσιες θυσίες.
  • Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τὰ σχέδια τοῦ Χίτλερ γιὰ νὰ ὑποδουλώσουν στὴν «ἀρία φυλὴ» τὴ Ρωσία καὶ τὸ λαό της ἦταν γνωστὰ καὶ διακηρυγμένα, παρὰ τὶς ἐπανειλημμένες προειδοποιήσεις τῶν ἴδιων τῶν ὑπηρεσιῶν του γιὰ τὴν προετοιμαζόμενη ἐπίθεση, ὁ Στάλιν τὸν ἐμπιστεύθηκε καὶ τηροῦσε ἄψογα τὰ συμφωνηθέντα μέχρι καὶ τὶς 22 Ἰουνίου 1941, μέρα ποὺ ἐκδηλώθηκε ἡ γερμανικὴ ἐπίθεση.
  • Οἱ «συμψηφισμοὶ» αὐτοὶ τοῦ Εὐρωκοινοβουλίου, ἐπιχειροῦν νὰ ξεπλύνουν ἰδεολογικὰ καὶ πολιτικὰ τὸ νεοφιλελευθερισμό, τὸ ναζισμὸ καὶ τὸ ρόλο τῆς Γερμανίας στὸ Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
  • Καὶ κατ’ ἐπέκταση, τὸ βάρος τῆς εὐθύνης τοῦ σημερινοῦ γερμανικοῦ κράτους, ποὺ εἶναι ὁ διάδοχος τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας.
  • Παρὰ τὴν φιλότιμη προσπάθεια καὶ τῶν ἐξ ἀριστερῶν ἀπολογητῶν τοῦ ἀλήστου μνήμης «ὑπαρκτοῦ», ὄνειδος παραμένουν οἱ συμφωνίες Ρίμπεντροπ- Μολότωφ καὶ ἡ ἐν γένει συμπεριφορὰ τοῦ σταλινικοῦ καθεστῶτος καὶ τῶν σταλινικῶν κομμάτων πρὸς τοὺς λαούς, ἡ ὁποία συνέβαλε νὰ ἐνισχυθοῦν οἱ τάξεις τῶν συνεργατῶν τοῦ κατακτητῆ καὶ τῶν δωσιλόγων.

 

Δεν είναι μόνον τα ακραία καιρικά φαινόμενα, οι πυρκαγιές και η πανδημία αλλά και το όλο κοινωνικό και πνευματικό κλίμα που φέρνουν κατάθλιψη και απορία.

Στην τραγική κατάσταση που βρίσκεται ο κόσμος και ιδιαίτερα η πατρίδα μας θα περίμενε κανείς οι πολιτικές και πνευματικές ηγεσίες και αρχές, να δρούσαν με περισσότερη υπευθυνότητα και ενωτικά, στην αντιμετώπιση καταστάσεων που μας οδηγούν ανεξέλεγκτα σε αχαρτογράφητα νερά.

Στο θέμα του COVID-19, του ιού που έχει φέρει τα πάνω κάτω και που τον εργαλειοποιούν οι δυνάμεις του σκότους για σκοπούς ανομολόγητους ακόμη και την μείωση του πληθυσμού της γης! Στο θέμα της πανδημίας η ντόπια πολιτική και πνευματική ηγεσία τα έχει κατά κυριολεξία θάλασσα!

Με τα ψυχοκτόνα lockdown, κατέστρεψε όχι μόνον την οικονομία αλλά και την ψυχική ισορροπία των Ελλήνων. Δημιούργησε ενδοοικογενειακά δράματα με θύματα, κυρίως τα παιδιά, ακόμη και αυτοκτονίες όχι λίγες, που τα στρατευμένα μέσα αποσιωπούν, δείχνοντας έτσι ότι είναι τελείως πουλημένα στην παραπληροφόρηση, στην κυβερνητική ψευδολογία.

Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το πόσα λεφτά θα εισπράξουν από τον κρατικό κορβανά, τα οποία βέβαια είναι λεφτά του λαού, και από δάνεια ξένων τραπεζών, που θα πληρώνουν για χρόνια οι ερχόμενες γενιές.

Έτσι η υποτιθέμενη αντιμετώπιση της όντως φοβερής πανδημίας, έφερε μεγαλύτερο κακό τα σκληρότερα μέτρα αποκλεισμού και απομόνωσης από κάθε άλλη χώρα της Ευρώπης, χωρίς παράλληλη μείωση των κρουσμάτων και θανάτων (Βλέπε «Κυριακάτικη Δημοκρατία» της 1/8/21).

Οι διαπιστώσεις αυτές έχουν εξαφανιστεί από τα αργυρώνητα Μ.Μ.Ε. διότι, όπως είπαμε, τα ενδιαφέρει ο παράς και τίποτε άλλο!

 

Φασίζουσα νοοτροπία

 

Είναι αληθινό έγκλημα που διέπραξε η Κυβέρνηση Μητσοτάκη: να αναθέσει την ενημέρωση του λαού σε ελάχιστους επιστήμονες, με προκαθορισμένη γραμμή και να αγνοήσει δεκάδες άλλους λαμπρούς και έντιμους και πιστούς στον όρκο τους, που έχουν διαφορετική άποψη στην αντιμετώπιση της λοίμωξης.

Είναι δημοκρατία αυτή; Όχι! Είναι φασίζουσα νοοτροπία, για να εκφραστούμε με επιεική όρο.

Στοιχειώδες χρέος της ήταν να ακουστούν όλες οι σοβαρές και επιστημονικά τεκμηριωμένες γνώμες και μετά ας έπαιρνε τις αποφάσεις της που τότε θα γίνονταν σεβαστές.

Τώρα ανέθεσε σε λόγους μονολόγους ιατρούς και απέκλεισε άλλους με λαμπρές περγαμηνές και πλούσιο έργο διεθνώς προβεβλημένο.

Παραμένει, λοιπόν, καυτό το ερώτημα: Γιατί η Κυβέρνηση Μητσοτάκη φίμωσε κορυφαίους λοιμωξιολόγους, πνευμονολόγους και άλλων συναφών ειδικοτήτων;

Που το πάει αυτή η Κυβέρνηση;

 

Διωγμός κατά ιατρών… δεισιδαιμόνων!

 

Το κλίμα βαραίνει επικίνδυνα γιατί όχι μόνον φιμώνονται καταξιωμένοι ιατροί αλλά μελετούν και σχεδιάζουν διωγμό εναντίον τους!

Χαρακτηριστικό είναι αυτό που γράφει η, υποτίθεται, σοβαρή «Καθημερινή της Κυριακής» (1/8/21), σε κύριο άρθρο στην 1η σελίδα: «Η διασπορά παραπληροφόρησης μέσω κοινωνικών δικτύων, η υιοθέτηση και αντιεμβολιαστική κατήχηση μερίδας του πληθυσμού από ευάριθμους αλλά με πολλαπλασιαστική επικοινωνιακή ισχύ γιατρούς, σήμαναν συναγερμό πανελλαδικά σε ιατρικούς συλλόγους οι οποίοι ανέλαβαν θεσμική δράση κατά συναδέλφων τους εκκινώντας πειθαρχικές διαδικασίες, καλώντας σε απολογίας και επιβάλλοντας τα πρώτα πρόστιμα». Η ίδια εφημερίδα την 31/7/21 στην 1η σελ. σε κύριο άρθρο, γράφει: «Οι ιατρικοί σύλλογοι έχουν χρέος να ξεριζώσουν από τις τάξεις τους τις φωνές της δεισιδαιμονίας».

Ώστε οι απόψεις κορυφαίων επιστημόνων θεωρούνται «φωνές δεισιδαιμονίας» από την υποτιθέμενη ναυαρχίδα του ελληνικού τύπου «Καθημερινή». Με τα γραφόμενά της χάνει τη σοβαρότητά της και επιβεβαιώνει ότι υπηρετεί πιστά την Νέα Τάξη Πραγμάτων που γκρεμίζει κάθε αξία του παρελθόντος. Να σημειώσουμε εδώ ότι ο διευθυντής της «Κ» κ. Παπαχελάς έχει συμμετάσχει σε συνεδριάσεις απόλυτης μυστικότητας, της δυσώνυμης Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, όπως και ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, η κ. Κεραμέως κ.ά.

Η Κυβέρνηση, εάν της έμειναν κάποια ψήγματα λογικής και σύνεσης, πρέπει να βάλει φραγμό σ’ αυτές τις κινήσεις γιατί εγκυμονούν μεγαλύτερους κινδύνους για τον τόπο.

 

Αστοχίες Διοίκησης της Εκκλησίας

 

Θ περίμενε κανείς από την καθ’ εαυτή πνευματική ηγεσία που είναι η Διοίκηση της Εκκλησίας, να ορθώσει το ανάστημά της, να καυτηριάσει τα άρρωστα αυτά φαινόμενα και να αποτρέψει τα διαφαινόμενα χειρότερα.

Με βαριά καρδιά πρέπει να γραφούν τα παρακάτω: Έπρεπε η Δ. Εκκλησία να απέχει απ’ αυτά τα επικίνδυνα παιχνίδια των εμβολίων. Γενικά, να υπεραμυνθεί την δημοκρατική έκφραση όλων των τεκμηριωμένων απόψεων και να απέχει από τοποθετήσεις που την εκθέτουν πρώτα στη συνείδηση του Ορθοδόξου Λαού.

Φράσεις όπως: «Η άρνηση εμβολιασμού είναι αμαρτία»! «Οι αρνούμενοι να εμβολιαστούν έχουν ανάγκη εξορκισμού»! Και η άλλη: «Εδώ είναι ο εμβολιασμός, εκεί είναι ο τάφος» κ.ά. κ.ά. είναι φράσεις που γκρεμίζουν την Δ. Εκκλησία στη συνείδηση του Ορθοδόξου Λαού, ο οποίος και αυτός είναι μέσα στο Σώμα της Εκκλησίας.

Αν αυτές οι απόψεις επικρατήσουν αυτοί που θα κερδίσουν είναι οι εκκλησιομάχοι και όλοι εκείνοι που θέλουν διαίρεση και αναταραχή μέσα στην Εκκλησία.

 

Καταφύγιο Σωτηρίας

 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το μοναδικό καταφύγιο σωτηρίας. Είναι φάρος και έπαλξη και λιμάνι. Είναι ταμειούχος της χάριτος, πηγή ακένωτης δύναμης.

Αν η Διοικούσα Εκκλησία είχε συνειδητοποιήσει τι όπλα πνευματικά κατέχει και αν ήθελε να τα χρησιμοποιήσει, δεν θα αποτολμούσε ο εκκλησιομάχος Καίσαρας, όποιου χρώματος, να νομοθετεί αντιευαγγελικά και να της υπαγορεύει πως θα ρυθμίζει τα του οίκου της.

Δεν θα αποτολμούσαν οι κάθε Δερμητζάκηδες να καταφέρονται κατά της Θείας Κοινωνίας, να σπιλώνουν το Μέγα Μυστήριο.

Ζούμε τον Μεγάλο Πόλεμο μεταξύ καλού και κακού. Καθένας πρέπει να πάρει θέση: ή από εδώ ή από εκεί. Αυτό ισχύει για κάθε λαϊκό Χριστιανό και περισσότερο για κάθε κληρικό. Το ράσο δεν είναι ένδυμα καλοπέρασης. Είναι χακί του Χριστού!

Η Ιεραρχία ως σύνολο πρέπει να κινηθεί δραστήρια για τη σωτηρία του τόπου. Εάν αυτό δεν γίνει ενωτικά, τότε κάθε Χριστιανός λαϊκός και κληρικός κάθε βαθμού πρέπει να αναμετρηθεί με το χρέος του και να αγωνιστεί έστω και μόνος. Όμως δεν θα είναι μόνος. Μαζί του είναι όλοι οι φανεροί και κρυφοί αγωνιστές. Και πάνω απ’ όλα ο ίδιος ο Χριστός!

Αυτά με συντριβή και ταπείνωση.

Στώμεν καλώς!

Ζώης Μεταξάς

Δημοσιεύτηκε στο φ. 1085 της έντυπης έκδοσης της “Χριστιανικής”.

Σε τακτική του συνεδρία στις 18.9.2021 το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Σωματείου Αδούλωτη Κερύνεια ασχολήθηκε με τις εξελίξεις στο Κυπριακό, όπως  διαμορφώνονται με τη συνεχιζόμενη καταστροφικά λανθασμένη  Διπλωματική δραστηριότητα  του Προέδρου της Δημοκρατίας, την οποία υπαγορεύει η Βρετανική φιλοτουρκική πολιτική στο Κυπριακό και ανακοινώνει τα ακόλουθα: Details

Τὴν Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου ὥρα 19.30 θὰ τελεστεῖ ἡ ἀκολουθία τοῦ ἁγιασμοῦ τῶν γραφείων τῆς Χριστιανικῆς Δημοκρατίας καὶ τῆς “Χριστιανικῆς” στὴν Ἀθήνα. (Ἀκαδημίας 78Δ’ 5ος ὄροφος-ἀπέναντι ἀπὸ τὴν ἐκκλησία τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς).

Μετὰ τὴν ἀκολουθία θὰ μιλήσουν ὁ καθηγητὴς στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν Δημήτρης Μόσχος, καὶ ὁ θεολόγος-φιλόλογος Ἀνδρέας Μοράτος, ποὺ ἔχουν ζήσει στὴ βόρειο Εὔβοια. Θὰ ἐπικοινωνήσουν μαζί μας τὴν προσωπική τους ἐμπειρία ἀπὸ τὴν ἰδιαίτερη φυσιογνωμία καὶ τὸ κάλλος τῆς περιοχῆς, τὴν ἄποψή τους γιὰ τὴν ἐφετεινὴ καταστροφὴ καὶ προτάσεις γιὰ συμπαράσταση στοὺς πληγέντες καὶ ἀνασυγκρότηση.

Ἡ εἴσοδος εἶναι ἐλεύθερη καὶ θὰ τηρηθοῦν τὰ δέοντα ὑγειονομικὰ πρωτόκολλα. Παράλληλα, ἡ ἐκδήλωση θὰ μεταδίδεται διαδικτυακῶς, μέσω τῆς πλατφόρμας zoom στο σύνδεσμο https://us02web.zoom.us/j/82308257377

καὶ μέσω τοῦ καναλιοῦ  τῆς “Χριστιανικῆς” στὸ youtube.

“Χριστιανική”, φύλλο Ὀκτωβρίου 1971, (ΦΩΤΟ):

” Τὸ Ἔθνος κατευόδωσε προχτὲς τὸν Ποιητή του- ἐκεῖνον ποὺ σὲ ὧρες ἱστορικὰ κρίσιμες ἐξέφραζε μὲ τὸν τόνο τῆς φωνῆς του καὶ τὴν εὔγλωττη σιωπή του τὴν ἀγωνία καὶ τὶς ἐλπίδες τοῦ λαοῦ του. 

Εἶναι ἐξαιρετικὰ βαρυσήμαντο, ὅτι ἡ κορυφαία στιγμὴ τῆς ἑλληνικῆς ποίησης τῶν καιρῶν μας -ὁ Γ. Σεφέρης-προχώρησε πέρα ἀπὸ τὴ συνηθισμένη ἐκζήτηση τῆς μαγείας τῶν λέξεων. Ἀνίχνευσε ἀντικειμενικὰ καὶ ἐπίμονα τὶς Πηγὲς καὶ μὲ τὴν λυρικὴ εὐαισθησία του τὶς σύνδεσε ἔξοχα μὲ τὸ Παρὸν τοῦ Ἔθνους.

Μὲ λόγο λιτό, ταπεινὸ καὶ ἀνεπιτήδευτο, δίχως περίσσειες κουβέντες, σ’ ἕνα τόνο καταπληκτικὰ προσωπικό, μὰ σὲ μῆκος κύματος οἰκουμενικό, αὐτὸς ὁ ἀπαράμιλλος τεχνίτης καὶ ἐξαίρετος Δάσκαλος, ἄγγισε τὶς καρδιὲς τῶν νέων ἀνθρώπων.

Εἶναι συγκλονιστικὸ σ’ ἕνα τόπο να κατευοδώνει τὸν Ποιητή του. Εἶναι γατὶ ὁ Ποιητής, ὁ ἀληθινὸς Ποιητής, στέκει ὁ αὐθεντικότερος φορέας τῶν καημῶν καὶ τῶν πόθων του.

Σὲ χρόνους δίσεχτους τότε ποὺ οἱ πολλοὶ πέφτουν καὶ οἱ περισσότεροι γονατίζουν καὶ προσκυνοῦν τὰ εἴδωλα τοῦ Ναβουχοδονόσορα, ὁ Γιῶργος Σεφέρης στάθηκε ὀρθὸς καὶ ἀμετακίνητος, εὐθὺς καὶ ἀνυπόκριτος, καθαρὸς καὶ ἀψεγάδιαστος ἑρμηνευτὴς τῶν πεπρωμένων τοῦ Λαοῦ του.

“Τί μπορεῖ νὰ μοῦ θύμισε τὸν Ἀρδιαῖο ἐκεῖνον”, ἔγραψε στὸ στερνό του ποίημα. 

“Μιὰ λέξη στὸν Πλάτωνα θαρρῶ, χαμένη στοῦ μυαλοῦ τ’ αὐλάκια (…)

Τὸ βράδυ βρῆκα τὴν περικοπή:

“Τὸν ἔδεσαν χειροπόδαρα” μᾶς λέει

“Τὸν ἔρριξαν χάμω καὶ τὸν ἔγδαραν

Τὸν ἔσυραν παράμερα τὸν καταξέσχισαν

Πάνω στοὺς ἀγκαθεροὺς ἀσπαλάθους [φωτο]

καὶ πῆγαν καὶ τὸν πέταξαν στὸν Τάρταρο, κουρέλι”

“Ἔτσι στὸν κάτω κόσμο πλήρωνε τὰ κρίματά του 

ὁ Παμφύλιος Ἀρδιαῖος ὁ Πανάθλιος τύραννος”

Σ.Μ.Π. [Στέλιος Παπαθεμελῆς]
Details

Ανεπαρκή κρίνουν τη “συγγνώμη” των ΗΠΑ για την πολύνεκρη επίθεση της 29ης Αυγούστου οι συγγενείς των θυμάτων. Ζητούν να τους την απευθύνουν απευθείας και να αποζημιωθούν. Η επίθεση είχε γίνει με “ντρον” ως αντίποινα για την πολύνεκρη βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας του “Ισλαμικού Κράτους” στο αεροδρόμιο της Καμπούλ, με θύματα εκατοντάδες Αφγανούς αμάχους και 13 Αμερικανούς στρατιωτικούς. “Ως επικεφαλής της μάχιμης δύναμης, αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη για την επίθεση αυτή και το τραγικό αποτέλεσμα”, είχε δηλώσει την Παρασκευή ο Αμερικανός στρατηγός των πεζοναυτών στρατηγός Κένεθ Μακένζι, επικεφαλής της στρατιωτικής δύναμης που εκκένωνε το αεροδρόμιο της Καμπούλ. Ως “τρομερό λάθος” χαρακτήρισε τους θανάτους πολιτών ο υπουργός άμυνας Λόιντ Όστιν, ο οποίος έκανε λόγο και για έρευνα προς απόδοση ευθυνών. Ο απολογισμός ήταν δέκα πολίτες νεκροί, μεταξύ των οποίων επτά παιδιά. Αρχικά, οι Αμερικανοί έκαναν λόγο για δύο μαχητές του “Ισλαμικού Κράτους” νεκρούς με αυτοκίνητο φορτωμένο εκρηκτικά έτοιμο για νέα επίθεση.  Details