• Εκτός από το “σύμφωνο σταθερότητας” που περιορίζει μόνο τα ελλείμματα, η ΕΕ διαθέτει και τη ” Διαδικασία Μακροοικονομικών Ανισορροπιών” (ΔΜΑ- στα αγγλικά: Macroeconomic Imbalance Procedure – MIP) “, η οποία περιορίζει τα πλεονάσματα στις διεθνείς συναλλαγές  σε ποσοστό επί του ΑΕΠ κάθε χώρας.  Η Γερμανία την παραβιάζει εις βάρος των υπολοίπων χωρίς επίπτωση αποκομίζοντας μονομερώς τα οφέλη της ενιαίας αγοράς. Παρά το γεγονός ότι υπάρχει και ειδικότερο πλαίσιο “διαδικασίας υπερβολικής ανισορροπίας” για την αντιμετώπιση των παρεκκλίσεων που εξειδικευεται με τις οδηγίες 1174 και 1176/2011 ανηρτημένες στην ιστοσελίδα της “Κομισιόν”.

Details

• Η Χριστιανική Δημοκρατία συμπαραστέκεται στους διωκόμενους συνδικαλιστές

Την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2026, εκδικάζεται ( εξ αναβολής) η μήνυση, την οποία είχε καταθέσει στέλεχος εκπαίδευσης κατά των έξι μελών του ΔΣ της Β ΕΛΜΕ Έβρου της περιόδου 23-24 για συκοφαντική δυσφήμιση, μετά από ανακοίνωση – καταγγελία που είχε εκδώσει το Δ.Σ. την 28/06/2024.

Το ΔΣ της Β ΕΛΜΕ Έβρου καλεί σε κινητοποίηση συμπαράστασης τους εκπαιδευτικούς έξω από τα Δικαστήρια της Ορεστιάδας. Όπως καταγγέλλει,  τα μέλη του μηνύθηκαν “διότι υπερασπίστηκαν συναδέλφισσα αναπληρώτρια απέναντι στην αυταρχική, επιθετική και προσβλητική συμπεριφορά του εν λόγω στελέχους. Συγκεκριμένα η συναδέλφισσα, ζήτησε παρέμβαση από το Δ.Σ. της Β΄ ΕΛΜΕ ΕΒΡΟΥ στις αρχές του 2024 για μια σειρά περιστατικών. Το ΔΣ σύμφωνα με το καταστατικό λειτουργίας του, διερεύνησε τα περιστατικά και κατέβαλε επανειλημμένες προσπάθειες κατευνασμού και επίλυσης των αντιπαραθέσεων ανάμεσα στην συναδέλφισσα και το στέλεχος. Παρά τις ενέργειες που κατέβαλε το Δ.Σ., η στοχοποίηση, η αντισυναδελφική και προκλητική συμπεριφορά του στελέχους σε μια αναπληρώτρια και γυναίκα ( ιδιότητες που την καθιστούν ιδιαίτερα ευάλωτη στην εκπαιδευτική ιεραρχία ), συνεχίστηκε με αποκορύφωμα την υποβολή τεσσάρων αναφορών σε βάρος της. Οι αναφορές δε αυτές, δεν κατέληξαν σε καμία πειθαρχική ποινή. Κατόπιν όλων αυτών το Δ.Σ., σύμφωνα με το νόμο 1264/82, άρθρο 4, παρ. 1 και 3, προχώρησε ως όφειλε στην ανακοίνωση – καταγγελία.

Το στέλεχος εκπαίδευσης επέλεξε να ποινικοποιήσει την συνδικαλιστική δράση, μηνύοντας τα έξι μέλη του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ που προσυπόγραψαν την ανακοίνωση – καταγγελία, με σκοπό, κατά την γνώμη μας, να εκφοβίσει και τους συναδέλφους και τα μέλη του ΔΣ.

Η εξέλιξη αυτή εντάσσεται στο γενικότερο κλίμα επίθεσης στα συνδικαλιστικά δικαιώματα, μαζί με τις διώξεις και τον νέο αντιδραστικό πειθαρχικό κώδικα στο Δημόσιο, σε περίοδο πολεμικής οικονομίας και επίθεσης σε μισθούς, δικαιώματα και μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών.

Δηλώνουμε προς όλους και σε όλους τους τόνους, ότι το Σωματείο δεν εκφοβίζεται, δεν τρομοκρατείται και θα βρίσκεται πάντα στο πλευρό των εκπαιδευτικών απέναντι σε όλες τις αυθαιρεσίες της Διοίκησης, υπερασπιζόμενο και τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών και τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών.

Ενημερωτικά αναφέρουμε ότι η Γ.Σ Προέδρων ΕΛΜΕ στις 14/02/26 εξέδωσε σχετικό ψήφισμα συμπαράστασης”  

Η Χριστιανική Δημοκρατία τάσσεται παγίως κατά της ποινικοποίησης των συνδικαλιστικών αγώνων και της ελευθερίας του λόγου και συμπαραστέκεται στους διωκόμενους συνδικαλιστές της Β ΕΛΜΕ Έβρου.Υπερασπίζεται τη συνδικαλιστική ελευθερία και την απρόσκοπτη λειτουργία των Σωματείων για να μπορούν να υπερασπίζονται τα μέλη τους και να είναι το αποκούμπι των εργαζομένων για κάθε μικρό ή μεγάλο ζήτημα, όπως επιβάλλει η αποστολή τους.

• Αρχαιολόγοι: “Εξαιρετικά δυσμενές προηγούμενο”η συμφωνία με τη Βουλγαρία

Έχει ήδη καταγγελθεί ως ετεροβαρής η συμφωνία Ελλάδας -Βουλγαρίας με την οποία αποδόθηκαν από την Ελλάδα λείψανα αποδιδόμενα στον Τσάρο Σαμουήλ που βρέθηκαν στην βασιλική του Αγίου Αχιλλείου στην Πρέσπα επί ελληνικού εδάφους, με ανταλλαγή σε όμοια βάση  κειμηλίων που είχαν διαρπαγεί από τα βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής από ελληνικό έδαφος. Και τούτο παρά το γεγονός ότι η επιστροφή όλων των κειμηλίων αυτὠν αποτελεί μονομερή υποχρέωση της Βουλγαρίας, αφού προέρχονται από ελληνικό έδαφος και κατά συνέπεια η κυριότητα ανήγκει σε αυτούς από τους οποίους κλάπηκαν στην Ελλάδα. Αλλά και  βάσει ρητής πρόβλεψης της συνθήκης του Νεϊγί. Ενώ δεν ανήκουν στην κατηγορία αυτή τα αποδιδόμενα στον Σαμουήλ λείψανα, που βρέθηκαν επί ελληνικού εδάφους. Κατά συνέπεια, τα αντικείμενα που περιλήφθηκαν στη συμφωνία είναι ανεπίδεκτα τέτοιου είδους “αμοιβαιὀτητας”.  

Ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων εκφράζει φόβους ότι η επίμαχη συμφωνία “φαλκιδεύει το καθεστώς κυριότητας” των πιο πάνω κειμηλίων, αφού όπως έχει διαρρεύσει από τη βουλγαρική πλευρά, πρόκειται για “σύμβαση αμοιβαίας παρακαταθήκης (κατά την έννοια του άρθρου 822 ΑΚ), για αμοιβαία παράδοση δηλαδή της κατοχής των αντικειμένων «προς φύλαξη»”. Κατά παράβαση της πρόβλεψης της Συνθήκης του Νεϊγί για υποχρέωση επιστροφής τους, όπως επισημαίνουν οι αρχαιολόγοι, αφού τα κειμήλια που επαναπατρίζονται στην Ελλάδα λογίζεται ότι παραδίδονται ως “παρακαταθήκη”. Χωρίς να διαγράφονται από τα μητρώα του βουλγάρικού μουσείου όπου μέχρι τώρα φυλάσσονταν.

Επιπλέον, καταγγέλλεται ότι για τα κειμήλια που επιστρέφονται στην Ελλάδα, χρησιμοποιείται ο όρος “μεταφερθέντα” αντι του ορθού “κλαπέντα”. Και ότι επιστρέφονται μόλις 48 αντικείμενα (από την Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοινίσσης και τη Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών), ενώ έχουν κλαπεί συνολικά περίπου 1.300 κειμήλια κατά την περίοδο της βουλγαρικής κατοχής το 1917. Εκ των οποίων οι επιστρεφόμενες λειψανοθήκες είναι αδειανές, χωρίς τα ιερά λείψανα που περιείχαν όταν λεηλατήθηκαν τα μοναστήρια από τις δυνάμεις κατοχής.   

Σε αναλυτικό άρθρο του βυζαντινολόγου Καθηγητής κ. Βασιλείου Κατσαρού στον ιστοχώρο “Παράλλαξη” αναλύεται διεξοδικά το ιστορικό της διαρπαγής των κειεμηλίων στην Ελλάδα και της διεκδίκησης της ελληνικής πλευράς για επιστροφή τους. Στο ἀρθρο γἰνεται αναφορά και στη λεηλασία των Μονών Αρχαγγελιωτίσσης και Καλαμούς της Ξάνθης, όπως και άλλων περιοχών της κατεχόμενης Μακεδονίας και Θράκης. Τονίζει χαρακτηριστικά περαιτέρω: “Διατηρώ αμφιβολίες για την τήρηση των υποσχέσεων, τόσο ως προς την ποσότητα όσο και ως προς την ποιότητα του υλικού που είναι διατεθειμένη να παραδώσει η βουλγαρική πλευρά στο αόριστο μέλλον, για να μην αναφερθώ και στη λεηλασία των χειρογράφων του Ιμαρέτ Καβάλας και του συνόλου των ελληνικών θησαυρών των Μονών της Ξάνθης, του Αγίου Όρους αλλά και της ευρύτερης Μακεδονίας και Θράκης, για τα οποία επίσης δεν γίνεται λόγος..”

Σύμφωνα με το Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων, η συμφωνία αυτή, που δεν έχει δοθεί ολόκληρη στη δημοσιότητα, να “προετοιμάζει τη δημιουργία εξαιρετικά δυσμενούς προηγούμενου, που, εν είδει «καλής πρακτικής», θα επιχειρηθεί να καθορίσει και τους όρους διεξαγωγής της διαχρονικής προσπάθειας επανάκτησης και επιστροφής άλλων εμβληματικών μνημείων της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς, που σήμερα βρίσκονται έξω από τη χώρα (όπως τα γλυπτά του Παρθενώνα)”. 

Δεν έχουμε επί της ουσίας αντίρρηση να βρεθεί τρόπος τα λείψανα που αποδίδονται στον Σαμουήλ να αποδοδοθούν στο λαό της γειτονικής χώρας, για τον οποίο η ιστορική τους σημασία είναι μεγαλύτυερη απ΄ ό,τι για μας.

Όμως τούτο να γίνει χωρίς να φαλκιδεύονται τα δικαιώματα κυριότητας όχι μόνο των κειμηλίων της Ιεράς Μονής Εικοσιφοινίσσης (ΦΩΤΟ) και των άλλων λεηλατημένων μοναστηριών, αποκλειστικοί κύριοι των οποίων είναι οι Ιερές Μονές, αλλά και επί του συνόλου των αρχαιοτήτων που έχουν λεηλατηθεί και αρπαγεί από το ελληνικό έδαφος. Κι αυτές είναι πολλές και διασκορπισμένες σ’όλο τον κόσμο από τις αλλεπάλληλες λεηλασίες ανά τους αιώνες. Και με πλήρη διαφάνεια, η οποία απουσιάζει κατά τρόπο ανοίκειο και προκλητικό από τους κυβερνητικούς χειρισμούς.  

Συντασσὀμαστε με τη θέση του καθηγητή κ. Κατσαρού ότι η επιστροφή των χειρογράφων και των κειμηλίων στις Μονές που τα διαφύλαξαν για αιώνες είναι προς το συμφέρον και των δύο γειτονικών λαών.

Αναδημοσιεύουμε ολόκληρο το σχετικό υπόμνημα του Συλλὀγου Ελλήνων Αρχαιολόγων προς τα μέλη της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων του Ελληνικού Κοινοβουλίου:  Details

Στις 13 Οκτωβρίου 1904, ο Παύλος Μελάς σκοτώθηκε σε μάχη με Οθωμανούς στις 13 Οκτωβρίου 1904 στο χωριό Στάτιστα, σημερινό Μελά.

Επιμνημόσυνη δέηση από τον Μητροπολίτη Κηφισιάς κ. Κύριλλο

Το πρωί της Κυριακής 11 Οκτωβρίου 2026 τελέσθηκε στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως Σωτήρος Κηφισιάς επιμνημόσυνη Δέηση υπέρ Αναπαύσεως της ψυχής του.  Ακολούθως, ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως π. Κωνσταντίνος Χαραλαμπόπουλος εκφώνησε τον πανηγυρικό της ημέρας. Η Ιερά Μητρόπολη αναλαμβάνει κάθε χρόνο την πρωτοβουλία αυτή, λόγω της στενής σχέσης του Παύλου Μελά με την Κηφισιά, όπου μεγάλωσε και κατοικούσε με την οικογένειά του πριν το θάνατό του.

Κατόπιν τελέσθηκε Τρισάγιο ενώπιον του αδριάντα του Παύλου Μελά, στην πλατεία του Κεφαλαρίου κοντά στον Ιερό Ναό.

Παρέστησαν εκπρόσωποι των πολιτικών αρχών και άλλοι. Παρών ήταν και ο Πρόεδρος της ΧΔ Γιαννης Ζερβός.

Θυσιάστηκε για να συμπαρασταθεί σε τυραννισμένους ανθρώπους

Με τη θέλησή του, άφησε την οικογένειά του και την άνετη ζωή της Αθήνας για να συνδράμει τους Έλληνες της οθωμανοκρατούμενης Μακεδονίας, οι οποίοι εκβιάζονταν από ένοπλα σώματα κομιτατζήδων να προσχωρήσουν στη βουλγαρική Εξαρχία.

Για την αντιμετώπιση του ένοπλου αυτού εκβιασμού των πληθυσμών της Μακεδονίας, δημιουργήθηκαν ένοπλα ανταρτικά σώματα του ντόπιου πληθυσμού, που ενισχύθηκαν με εθελοντικά σώματα από την Ελλάδα. Στο πλαίσο αυτό ο Παύλος Μελάς, ήδη αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού, προσφέρθηκε να συνδράμει και πέρασε στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία.

Η θυσία του αποτέλεσε σύμβολο και κίνητρο και για άλλους να προσφερθούν. Τη περίοδο 1904-1908 αναπτύχθηκε ο Μακεδονικός Αγώνας, με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν αποτελεσματικά οι ένοπλες επιδρομές των εξαρχικών και διασφαλίσθηκε η αυτοδιάθεση των πληθυσμών εκείνων της Μακεδονίας, οι οποίοι ήταν αντίθετοι με το βουλγαρικό σχίσμα και είχαν συνείδηση ελληνική. Το 1908 η Οθωμανική Αυτοκρατορία απέκτησε Σύνταγμα που αναγνώριζε τα δικαιώματα όλων των πολιτών της. Προσδοκίες που αποδείχθηκαν απατηλές. Ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος απάλλαξε τους Χριστιανούς από τον οθωμανικό ζυγό.

Οι περισσότεροι από αυτούς, συνήθως δίγλωσσοι, παρέμειναν πιστοί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και είχαν ελληνική συνείδηση, όπως προκύπτει ενδεικτικά από το σλαβόφωνο δημοτικό τραγούδι “Πάβλε Καπετάντσε”, για τον Παύλο Μελά.

Παῦλε, βρὲ Παῦλε, Παῦλε καπετάνιε/Ποῦ θὰ ἀφήσεις τὴ γριὰ σου τὴ μάνα;

Ἐγὼ δὲν ἔχω μάνα, τί τὴ θέλω τὴ μάνα;/Ἡ δικά μου η μάνα εἶναι τὸ γέρικο βουνό

Παῦλε, βρὲ Παῦλε, Παῦλε καπετάνιε/Ποῦ θὰ ἀφήσεις τὸ γέρο πατέρα σου;

Ἐγὼ δὲν ἔχω πατέρα/Πατέρας μου εἶναι ὁ ἀνοιχτὸς κάμπος

Παῦλε, βρὲ Παῦλε, Παῦλε καπετάνιε/Ποῦ θὰ ἀφήσεις τὴ νέα γυναίκα σου;

Ἐγὼ δὲν ἔχω γυναίκα, τί τὴ θέλω τὴ γυναίκα;/Ἡ δική μου γυναίκα εἶναι τὸ λεπτὸ μάνλιχερ

Παῦλε, βρὲ Παῦλε, Παῦλε καπετάνιε/Ποῦ θὰ ἀφήσεις τὰ μικρὰ παιδιά σου;

Ἐγὼ δὲν ἔχω παιδιά/Δικά μου παιδιὰ εἶναι τὰ μικρά μου φυσίγγια

Ο ανθρωπισμός του χωρίς διάκριση

Αυτοί οι όμορφοι στίχοι, ύμνος στη λεβεντιά του Παύλου Μελά, στη ντοπιολαλιά των σλαβοφώνων Ελλήνων που εκτίμησαν βαθιά το γεγονός ότι άφησε τα πάντα πίσω του για να τους συνδράμει, είναι το καλύτερο Μνημόσυνο.

Οι Μακεδόνες είχαν εκτιμήσει ιδιαίτερα την αυτοθυσία του, την εντιμότητα και τον αθρωπισμό του. Όπως ο ίδιος σημείωνε, «…Διαρκώς ερωτούσα τον εαυτόν μου αν είχα το δικαίωμα εγώ να συλλάβω οιονδήποτε άνθρωπον, οσονδήποτε κακούργος και αν είναι, να τον τραβήξω από την οικογένειάν του και να τον φονεύσω. Και διαρκώς απαντούσα όχι, όχι…»…

Οι μεγάλες δυνάμεις διχάζουν τους λαούς

Με πίεση της τότε αυτοκρατορικής Ρωσίας που μετά την ήττα της στον Κριμαϊκό Πόλεμο ακολουθούσε την πολιτική του Πανσλαβισμού, η οθωμανική εξουσία είχε επιτρέψει να υπάρχει σε επαρχίες της δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου με σλαβόφωνο πληθυσμό, παράλληλη δικαιοδοσία της βουλγαρικής Εξαρχίας, η οποία επίσης έδρευε στην Κωνσταντινούπολη. Εφόσον το δήλωναν τα 2/3 του πληθυσμού, η κάθε επαρχία θα αναγνωριζόταν και επίσημα στη δικαιοδοσία της Εξαρχίας. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν είχε αντίρρηση να δώσει αυτονομία στην Εκκλησία της Βουλγαρίας, αλλά με βάση γεωγραφικά όρια και όχι με κριτήριο την εθνολογική σύνθεση του πληθυσμού. Κι επειδή σε αυτή τη βάση συστήθηκε η Εξαρχία, Σύνοδος Πατριαρχών και Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών του 1872 καταδίκασε το εγχείρημα, όπως και τον εθνοφυλετισμό:

“Ἀποκηρύττομεν κατακρίνοντες καί καταδικάζοντες τόν φυλετισμόν, τουτέστιν τάς φυλετικάς διακρίσεις καί τάς ἐθνικάς ἔρεις καί ζήλους καί διχοστασίας ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία… Τούς παραδεχομένους τόν τοιοῦτον φυλετισμόν καί ἐπ΄ αὐτῷ τολμώντας παραπηγνῦναι καινοφανείς φυλετικάς παρασυναγωγάς κηρύττομεν, συνωδᾷ τοῖς Ἱεροῖς Κανόσιν, ἀλλοτρίους τῆς μίας Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, καί αὐτό δή τοῦτο σχισματικούς”.

Την εξωτερική πολιτική αυτή της Ρωσίας είχε καταδικάσει με δριμύτητα ο φιλόσοφος Κωνσταντίν Λεόντιεφ, που είχε και ο ίδιος υπηρετήσει ως διπλωμάτης στη σημερινή βόρεια Ελλάδα, επισημαίνοντας ότι προκάλεσε αιματηρό διχασμό σε δύο γειτονικούς λαούς, τον ελληνικό και το βουλγαρικό. Έχει μάλιστα επισημάνει ότι η πολιτική αυτή είναι το ίδιο αντιπαραδοσιακή με αυτή των δυτικοφίλων-ευρωπαϊστών, με την οποία φαινόταν να έρχεται σε αντιπαράθεση.