Σύμφωνα με την Κοινή Υπουργική Απόφαση του περασμένου Σαββάτου, σε όλη τη χώρα επιτρέπεται “εξαιρετικώς την Κυριακή, 11 Απριλίου 2021, την Τετάρτη, 14 Απριλίου 2021, την Παρασκευή, 16 Απριλίου 2021, το Σάββατο, 17 Απριλίου 2021 και την Κυριακή, 18 Απριλίου 2021 σε όλους ανεξαιρέτως τους χώρους θρησκευτικής λατρείας (κάθε είδους και κάθε νομικού, κανονικού και εν γένει θρησκευτικού καθεστώτος ναών και παρεκκλησίων, ευκτηρίων οίκων, τεμενών, συναγωγών κ.λπ.) κάθε δόγματος και θρησκείας επιτρέπεται επιπλέον η τέλεση λειτουργίας με αναλογία ενός (1) ατόμου ανά 25 τ.μ. με ανώτατο όριο τα είκοσι (20) άτομα” . 

Details

Ενώ τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ στην Ελλάδα προσπαθούν να αναδείξουν ότι δήθεν οι επικεφαλής των οργανισμών της Ε.Ε. που ταξίδεψαν στην Άγκυρα “στρίμωξαν” τον Τούρκο Πρόεδρο, φαίνεται ότι ο τελευταίος είναι εκείνος που πέτυχε να τούς εκθέσει, αφού γνωρίζει ότι έχει την κάλυψη της Γερμανίδας καγκελαρίου Μέρκελ. Δεν δίστασε να ταπεινώσει την Πρόεδρο της “Κομισιόν” Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, αναγνωρίζοντας ως ισότιμο μόνο τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ, ο οποίος έσπευσε να “στρογγυλοκαθίσει” στη μοναδική πολυθρόνα που προσφέρθηκε όχι μόνον αδιαμαρτύρητα, αλλά και μοιάζοντας να το απολαμβάνει.     Details

Εφημερίς Αθηνών

20 Αυγούστου του 1824 – 15 Απριλίου 1826

 

Συντάκτης της εφημερίδας ήταν ο Αθηναίος Γεώργιος Πανταλέοντος Ψύλλας (1794-1879). Τυπογράφος ο Αθηναίος Νικόλαος Βαρότζης και ο εξ Ύδρας (;) Κων/νος Τόμπρας τον οποίο ο Γερμανός Γκίλμαν (ειδικός τεχνίτης για εγκατάσταση τυπογραφείων) έφερε αφού πήγε στην Ύδρα με συστατική επιστολή της Δημογεροντίας των Αθηνών που τον ζητούσε από τους προκρίτους του νησιού.

Ο Αθηναιοδίφης Δημ. Καμπούρογλου περιγράφει τις εντυπώσεις των τότε Αθηναίων: «Ο στοιχειοθέτης ήτο πρόσωπον όχι μόνον σπάνιον και περιζήτητον αλλά και κάπως ιερόν. Όταν δε ούτος εις τα Αθήνας, κινήσας σπασμωδικώς την χείρα επάνω από τα τετραγωνίδια της κάσσας με τα στοιχεία, συνέθεσε το πρώτον δοκίμιον της εκδόσεως, το έδεσε, το ετοποθέτησεν εις το πιεστήριον, το εμελάνωσεν, έβαλεν επάνω του το υγρανθέν καταλλήλως χαρτί και έβγαλεν το πρώτον αντίτυπον, συνεκεντρώθησαν όλοι γύρω από τον θαυματοποιόν αυτόν τυπογράφον και μόνον που δεν εσταυροκοπήθησαν».

Έτσι είχαμε το πρώτο φύλλο εφημερίδας στην Αθήνα! Στο ιστορικό αυτό έντυπο ο Ψύλλας – κάτω αριστερά του τίτλου της εφημερίδας – δημοσίευε όσο κυκλοφορούσε (140 εκδόσεις σε δύο χρόνια) την παράγραφο Ζ του πρώτου Ελληνικού Συντάγματος της Επιδαύρου «Οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να κοινοποιούν και με άλλους τρόπους και με το μέσον της τυπογραφίας ό,τι στοχάζονται δια καλόν».

Επίσης στην πρώτη σελίδα δεξιά επάνω ο Ψύλλας τόνιζε: «Η παρησσία είναι η ψυχή της δικαιοσύνης».

Στην πρώτη έκδοση ο ίδιος εξηγούσε: «Παρρησίαν λέγομεν τον ευγενή και ανοικτόν τρόπον, με τον οποίον ένα φιλελεύθερον έθνος τελειώνει τας κοινάς του υποθέσεις. Όταν λ.χ. τα κριτήρια (δικαστήρια), Βουλευτήρια, οι λογαριασμοί κ.τ.λ. ενός έθνους είναι ανοικτά εις τον καθένα και οι πολίται είναι ελεύθεροι να ομιλούν και να γράφουν την γνώμην των δια τα κοινά συμφέροντα, τότε λέγομεν ότι βασιλεύει εις το Έθνος εκείνο η παρρησία, το Φως, η Αλήθεια, ο Νόμος».

Ο Ψύλλας είχε παρακολουθήσει τα βασικά μαθήματα στα Αθηναϊκά σχολεία της Τουρκοκρατίας και μετά η «Φιλόμουσος Εταιρία» τον έστειλε στην Ευρώπη για σπουδές. Όταν ξέσπασε η Επανάσταση, όμως, γύρισε από την Γερμανία.

Και όσον αφορά τα σχολεία της Αθήνας εν καιρώ πολέμου (ουδεμία σύγκρισις με τώρα προφανώς) ιδού μια «διακήρυξη» της Κοινότητας:

«Οι Αθηναίοι και μεταξύ των δεινών του πολέμου περιστάσεων επιθυμούν… τον φωτισμόν της νεολαίας διο εσυστήθη δημόσιον σχολείον, εις το οποίον διδάσκωνται προς το παρόν η Ελληνική και Ιταλική διάλεκτος. Διδάσκαλοι δε εκλέχθησαν οι ελλογιμώτατοι κύριοι Ιω. Ειρηναίος και Διονύσιος Σουρμελής, οίτινες κάμνουσιν αρχήν των μαθημάτων την ερχομένην δευτέραν εις το σχολείον του αειμνήστου Ντέκα, ειδοποιούνται λοιπόν οι φιλομαθείς πατέρες… να στείλωσι τους υιούς των… δια να αποκτήσωσι τα φώτα της παιδείας, τα οποία θέλουν τους καταστήσει καλούς ανθρώπους, ελευθέρους και ευτυχείς της Ελλάδος πολίτας.

29 Φεβρουαρίου 1824»

Στο σχολείο αυτό μισό χρόνο μετά ήρθε να διδάξει και ο περίφημος λόγιος Γεώργιος Γεννάδιος!

Αλλά ας δούμε την υπόλοιπη ιστορία. Ο συνταγματάρχης Στάνχοπ (Stanhope) που εκπροσωπούσε το φιλελληνικό κομιτάτο του Λονδίνου και μετέφερε ένα μεγάλο μέρος του δεύτερου αγγλικού δανείου βρισκόταν από τις αρχές του 1824 σε συνεργασία με τον Λόρδο Μπάυρον ώστε οι δυο τους ως φορείς του δανείου να βοηθήσουν τον Οδυσσέα Ανδρούτσο στην Αθήνα. Δηλαδή, να τον ενισχύσουν με τα χρήματα του δανείου στην ευρύτερη Ανατολική Στερεά ώστε να μεταφερθεί εκεί ο Μπάυρον και να δημιουργηθεί μια νέα πολιτικστρατιωτική κατάσταση εκτός της επιρροής του Α. Μαυροκορδάτου και των Υδραίων εφοπλιστών και λοιπών κυβερνητικών του Ναυπλίου.

Η προοπτική αυτή θα είχε τέλος την ανατροπή πιθανότατα των ισορροπιών και στην Πελοπόννησο αφού τα χρήματα του δανείου θα τα χειρίζονταν απ’ την Αθήνα. Όμως ο Μπάυρον αρρώστησε και πέθανε στο Μεσολόγγι αφήνοντας μόνο τον Στάνχοπ που είχε ήδη καταφέρει να πάει ένα τυπογραφείο στην Αθήνα και να οργανώσει την πρώτη εφημερίδα εκεί. Αλλά ήδη ο Α. Μαυροκορδάτος με έντονη και «βιτριολική» αλληλογραφία προς τους Φιλέλληνες του Λονδίνου κατάφερε ώστε το Αγγλικό Κομιτάτο να ακυρώσει τις εξουσιοδοτήσεις που είχε το ίδιο δώσει στον Στάνχοπ και να τον ανακαλέσει πίσω στην Αγγλία. [Το παρόμοιο θα συμβεί 120 περίπου χρόνια μετά όταν ο εξ Ιουδαίων Έντυ Μάγιερς ως φιλοεαμικός θα ανακληθεί στο Κάιρο για να καλύψει την θέση του στα βουνά ο συντηρητικός Κρις Γούντχαουζ ως τότε υπαρχηγός της Αγγλικής αποστολής στον ΕΛΑΣ και τον ΕΔΕΣ, αφού άλλαξε η Αγγλική πολιτική].

Έτσι με νεκρό τον Μπάυρον και ανίσχυρο τον Στάνχοπ τα χρήματα της δόσης του Β΄ Αγγλικού δανείου έφεραν τους Κυβερνητικούς που τα κέρδισαν σε θέση υπεροχής στον δεύτερο εμφύλιο, με αποτέλεσμα οι Μωραΐτες προύχοντες και οπλαρχηγοί να φυλακιστούν στο Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία στην Ύδρα ο δε Ανδρούτσος να απομονωθεί και αργότερα να φυλακιστεί και δολοφονηθεί στην Ακρόπολη, στον πύργο της.

Ας δούμε εδώ μιαν επιστολή του Στάνχοπ ο οποίος πριν φύγει για την Αγγλία ανίσχυρος πια, από την Αγγλοκρατούμενη Ζάκυνθο την έστειλε με ημερομηνία 5/17 Μαΐου 1824 στις εφημερίδες «Ελληνικά Χρονικά» και «Φίλος του Νόμου». Απευθύνεται στους Έλληνες: «Οι μεγάλοι σας προπάτορες εξ αιτίας των ζηλοτυπιών και διχοστασιών, τα οποίας είχον αναμεταξύ των έχασαν την ελευθερίαν των. Η κοινή ζήτησίς σας είναι δια χρήματα. Τα χρήματα, λέγετε, σας ασφαλίζουν την νίκην και την ανεξαρτησίαν. Διατί λοιπόν οι πρόγονοί σας έτρεψαν τους Πέρσας εις φυγήν και σεις οι ίδιοι τους Τούρκους, οίτινες ήσαν τόσον πλούσιοι και ανώτεροι τον αριθμόν; Διότι ούτοι ήσαν διεφθαρμένοι από την τρυφήν και τον δεσποτισμόν ενώ οι Έλληνες ήσαν πτωχοί και ελεύθεροι.

Ψευδές είναι λοιπόν το να λέγη τις ότι ο χρυσός και ο σίδηρος είναι τα νεύρα του πολέμου. Ταύτα είναι μόνον μέσα βοηθητικά. Τα νεύρα του πολέμου είναι καρδία και ανδρεία…» Αν και το 1824 γραμμένη η επιστολή φαίνεται τελείως σύγχρονη. Για να κλείσει το μικρό τούτο άρθρο με παράλληλο τρόπο ως προς την επιστολή Στάνχοπ ας θυμηθούμε τη ρήση ενός άλλου εξέχοντος Άγγλου του «Λόρδου Προστάτου» Όλιβερ Κρόμγουελ που τον 17ο αιώνα έλεγε πώς με διακόσιες χιλιάδες στολές, δεν αντιμετωπίζεις τους Γάλλους.

Υ.Γ. Η εφημερίς των Αθηνών έπαψε το 1826 να κυκλοφορεί επειδή η Αθήνα βρισκόταν πάλι σε πολιορκία και πόλεμο εξ αιτίας της εισβολής της στρατιάς του Κιουταχή.

Σέ προηγούμενο ἄρθρο ἀναφερθήκαμε στό πολύ σημαντικό θέμα «Ποιοί καί πῶς προετοίμασαν τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1821». Στό θέμα αὐτό τά τελευταῖα χρόνια κάποιοι ἀμφισβητοῦν ὅτι ἄνθρωποι μέ συνείδηση χριστιανοῦ ὀρθόδοξου και Ἕλληνα ὑπέμειναν θυσίες καί ἀγωνίστηκαν πνευματικά καί ὑλικά γιά νά προετοιμάσουν τό πνεῦμα καί τίς προϋποθέσεις τῆς ἐπανάστασης μέ τήν ἀπόφαση «ἐλευθερία ἤ θάνατος». Αὐτός ὁ σκοπός, τό ὅραμα τῆς ἐλευθερίας, τούς ἔφερε στήν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους. Κι’αὐτά ἐπέτρεψαν νά ἱδρυθεῖ ἕνα ἔθνος-κράτος, δηλαδή μία ἐλεύθερη ἀπό τούς Τούρκους πολιτεία Ἑλλήνων, ἔστω καί μέ τήν ἀπρόθυμη βοήθεια στό τέλος τῶν ἀνταγωνιζομένων Μεγάλων Δυνάμεων Ρωσίας, Γαλλίας καί Ἀγγλίας. Ἄν δέν γινόταν ἡ Ἐπανάσταση ἀπό τήν πλειοψηφία τῶν ὑποδούλων, πού μιλοῦσαν ἤ αἰσθάνονταν ὡς ὀρθόδοξοι καί Ἕλληνες, καμία βασιλεία εὐρωπαϊκοῦ κράτους δέν θά βοηθοῦσε τούς ὑποδούλους. Ὅμως, αὐτοί διακήρυτταν σέ πολλές περιπτώσεις ὅτι ἐπαναστάτησαν «γιά τοῦ Χριστοῦ τήν Πίστη τήν ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερία».

Πρίν τό 1821 πολλοί Διδάσκαλοι (πρίν ἀπό τή Γαλλική Ἐπανάσταση) καλλιεργοῦσαν ἕναν Ἑλληνικό Φωτισμό, μέ πνεῦμα ἀρχαιοελληνικό καί πατερικό, ὀρθόδοξο, μαζί μέ τή μνήμη τῶν ἐνδόξων ……………………………………………………. πίστεως ἐνίσχυαν τόν πόθο τῆς ἐλευθερίας καί στήριζαν τή δύναμη ἀντιστάσεως στούς τυράννους. Τέτοιοι Ἕλληνες ζοῦσαν κάτω ἀπό τό ζυγό τῶν Τοῦρκων ἤ ἔξω σέ ἑλληνικές παροικίες στήν Εὐρώπη. Ἄτομα καί ὁμάδες ἔδειχναν τήν παιδεία καί τόν πλοῦτο τους, μέ ἵδρυση σχολείων, μέ ἔκδοση βιβλίων, μέ τό ἐμπόριο καί τή ναυτιλία, μέ ἐξεγέρσεις ἀκόμα.

 

Μαρτυρίες Ἑλλήνων πού προσδοκούσαν τήν ἐλευθερία

 

Εἰσαγωγικά μνημονεύουμε τό συμπέρασμα τοῦ μεγάλου ἱστορικοῦ τοῦ Ἑλληνισμοῦ Ἀπόστολου Βακαλόπουλου, πού ἀναφέρεται στους λογίους καί διδασκάλους τοῦ Γένους κατά τήν Τουρκοκρατία καί κατ’ἐξοχήν τούς δύο αἰῶνες πρίν τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1821.

«Ἡ ἀναγεννητική λοιπόν προσπάθεια τῶν λογίων εἶναι ἐκείνη πού καλλιεργεῖ καί γονιμοποιεῖ μέ ἐλπίδες τήν μελλοντική ἐξέγερση τῶν Ἑλλήνων, γιατί θερμαίνει κατάλληλα τίς ψυχές τους καί ἐκκολάπτει μέ τρόπο φυσικό τήν μεγάλη ἀπόφαση, τήν ὁποία θά πάρουν ὅλοι μαζί, ἔμποροι, πολιτικοί καί στρατιωτικοί. Οἱ πνευματικοί ὁδηγοί ἀκόμη… διαμαρτύρονται (πρός τούς Εὐρωπαίους) γιά τήν ἀπάθειά τους…».

(Α.Β., 1973, Ἱστορία τοῦ Ν. Ἑλληνισμοῦ Δ΄ Τουρκοκρατία 1669-1812, σσ. 675-6).

Λαόνικος Χαλκοκονδύλης (ἱστορικός τῆς Ἁλώσεως, Ἀθηναῖος)

«Ἡ φωνή τῶν προσφύγων Ἑλλήνων βέβαια, σκορπίστηκε… ἀνά τήν οἰκουμένη, ὅμως… στό μέλλον ἡ …………. τῶν Ἑλλήνων, ἀφοῦ σύμφωνα μέ τίς παραδόσεις τους, …………….., θά πολιτευτοῦν μεταξύ τους μέ μεγάλη προθυμία καί ἀπέναντι τῶν ξένων μέ ἀποφασιστική γενναιότητα». (15ος αἰ.).

Πατριάρχης Γεννάδιος (Σχολάριος, 1405-1472)

«Ἔχω ἔντονη τήν ἐλπίδα μέ ἐμπιστοσύνη στή φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, ὅτι ὅλο τό Γένος μας μέ κάθε τρόπο θα ξαναποκτήσει τίς ὑγιεῖς δυνάμεις του… Τώρα καθημερινά σηκώνουμε ἰσχυρή κραυγή ὑπέρ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ἔθνους μας πρός Ἐκεῖνον πού μπορεῖ νά μᾶς τή δώσει: Ποιός δέν θά ὁμολογήσει ὅτι οἱ Ἕλληνες ἔγιναν οἱ καλύτεροι τῶν ἀνθρώπων;» (1456).

Ἀντώνιος Ἔπαρχος (1491-1551, Κερκυραῖος φυγάς στήν Ἰταλία)

«Στόν Παναγιώτατο ἀρχιερέα Διονύσιο Πατριάρχη πού προστατεύει τό Ἑλληνικό Γένος. Μπορεῖς νά καλέσεις νά πάρεις δασκάλους. Γιά ὅλο τό χριστιανικό λαό (θά δοθοῦν) οἱ βίοι τῶν Ἁγίων καί τά ἐγκώμιά τους».

Νικόλαος Σοφιανός (1500-1555, στήν Ἰταλία)

«Θεοφιλέστατε δέσποτα διά τήν πικροτάτη δουλοσύνην τό Γένος ἐξέπεσεν…

Νά συζητήσω μέ σοφούς καί μορφωμένους τῆς δυστυχισμένης Ἑλλάδος, πῶς νά διορθωθεῖ αὐτή ἡ ἀσθένεια τῆς ἀπαιδευσίας».

Μελέτιος Πηγᾶς (1549-1601, πατριάρχης Ἀλεξανδρείας)

«Ἐσεῖς εἶσθε τό Γένος ἐκεῖνο τῶν Ρωμαίων [Ἑλλήνων]… ἐσεῖς εἶσθε ἐκεῖνοι, πού οἱ πατέρες σας φώτισαν τήν οἰκουμένη μέ τήν Ὀροθδοξία τῆς Χριστιανικής Πίστης…

Κλαίω καί ἐγώ τήν συμφοράν τοῦ Γένους μας… Πλήν νά μήν ἀπελπιστοῦμε τελείως».

Νεκτάριος πατρ. Ἱεροσολύμων (1602-1676)

(Ἀπευθυνόμενος στούς Δυτικούς): «Δέν ὑπάρχει πόλη καί περιοχή, ὅπου νά μή χύνονται αἵματά μας, τῶν πιστῶν τῆς Ὀρθοδοξίας… [τῶν Νεομαρτύρων].

Προσέξτε λοιπόν ποιά εἶναι σήμερα ἡ Ἑλλάδα καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολική χώρα ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Σχίματος ἰδιαίτερα…

Ἄν καί κυριεύτηκε ἡ Κωνσταντινούπολη καί ὑποδουλώθηκε, τό Ἔθνος μέ κανένα τρόπο δέν ξερριζώθηκε».

Ἠλίας Μηνιάτης, ἐπίσκοπος, ἱεροκήρυκας (1669-1714)

Πρός τήν Παναγία: «Ἕως πότε… τό τρισάθλιον Γένος τῶν Ἑλλήνων ἔχει νά εὑρίσκεται εἰς τά δεσμά μιᾶς ἀνυποφέρτου δουλείας… Ἐνθυμήσου πώς εἰς τήν Ἑλλάδα… τό ἑλληνικόν Γένος… ἐδέχθη τό θεῖον Εὐαγγέλιον… (καί) ἀντεστάθη τῶν τυρράνων… Αἱ παρακλήσεις τῶν Ἁγίων… φωνάζουσιν ἀπό ὅλα τά μέρη του τρισαθλίου Ἑλλάδος… ἐλπίζουσιν ἀπό τήν ἄκραν του εὐσπλαχνίαν τοῦ ἑλληνικού Γένους τήν ἀπολύτρωσιν».

Νικόλαος ………… (σύγχρονος ἱστορικός τοῦ Κοινοτισμοῦ)

…………………………….. ὁ Κοινοτισμός… (ἀλληλεγγύης…) ἐπάνω σέ βάσεις δημοκρατικές σάν ἑστίες τοῦ ἑλληνοχριστιανικοῦ πολιτισμοῦ…

Ὁ Κοινοτισμός… εἶχε πραγματοποιήσει αὐτό ποῦ στήν ἀρχή φαινόταν ἀκατόρθωτο, τήν ἀπελευθέρωση τοῦ Ἔθνους…».

Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός (Νεομάρτυρας, 1714-1779)

«Την Παναγίαν Τριάδα ἡμεῖς οἱ εὐσεβεῖς Χριστιανοί πιστεύομεν καί προσκυνοῦμεν…

«Ὡσάν τά ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ… ἄνδρες καί γυναῖκες ἔχυσαν τί αἷμα τους διά τήν ἀγάπην τῆς Ἁγίας Τριάδος καί ἐπῆγαν εἰς τόν Παράδεισον νά χαίρονται…».

«Νά σπουδάζετε καί ἐσεῖς, ἀδελφοί μου… νά σπουδάζετε τά παιδιά σας νά μαθαίνουν ἑλληνικά, διότι ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι εἰς τήν ἑλληνικήν… [καί τό Γένος μας εἶναι ἑλληνικόν]».

Ἰωάννης Πρίγκος (ἔμπορος, ἐραστής τῆς παιδείας, 172-1789)

«Αὐτό τό Γένος ἀγαπᾶ τήν σοφίαν… τό λέγει ὁ Παῦλος: «Οἱ Ἕλληνες σοφίαν ζητοῦσι»… Ἀπό τί ὑστερεῖτε τήν σοφίαν; Βέβαια, ἀπό τήν σκλαβιά…

Μέγα τό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος…».

«Νά γένει σάν μικρή βιβλιοθήκη διά ὠφέλειαν καί προκοπήν στούς νέους τῆς πατρίδος μας… μέ αὐτά τά φιλοσοφικά καί ἱστορικά καί ἐκκλησιαστικά βιβλία… σέ ὅλα τά σχολεῖα… τόσον εἰς τό γένος μας, ὡσάν καί στά ἄλλα γένη ὁποῦ εἶναι στη Εὐρώπη. Ἐρευνῶντας τάς Γραφάς, καθώς λέγει ὁ Κύριος, εὑρίσκουμε τί νά κάμουμε καί πῶς νά πολιτευτοῦμε σέ ταύτην τήν ζώην…».

Κοντά στίς παραπάνω μαρτυρίες γιά τήν ἑλληνική συνείδηση καί τήν ἀκατανίκητη ὀρθόδοξη πίστη ἀξίζει νά ἀναφέρουμε ἰδιαίτερα δύο μεγάλες δυνάμεις ἀντιστάσεως στόν ἐκτουρκισμό καί τήν ἀπώλεια τῆς αἰσιοδοξίας γιά τήν ἀπόκτηση τῆς ἐλευθερίας.

Πρόκειται γιά τήν αὐτοθυσία καί τήν παρρησία των Νεομαρτύρων, πού ψύχωναν τό λαό, σ’ὅλες τίς περιοχές τῶν ἑλληνικών χωρῶν, ὅπου γεννήθηκαν ἤ μαρτύρησαν, γιατί λατρεύονταν ὡς Ἅγιοι καί ἐθνομάρτυρες.

Καί, παράλληλα λόγιοι, ὅπως ὁ ἀρχιμανδρίτης Θεόκλητος Πολυείδης (17ος-18ος), μιλοῦσαν γιά χρησμούς ἤ προφητεῖες, ὅπως τοῦ Ἀγαθάγγελου, πού ἐξῆπταν τή φαντασία καί τίς ἐλπίδες τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ, γιά νά μη ἐγκαταλείπουν τίς προσδοκίες γιά ἐλευθερία.

Ἀθανάσιος Κουρταλίδης

Πρώην σχολικός σύμβουλος

Οι απλοί Έλληνες της Τουρκοκρατίας, που ονόμαζαν τους εαυτούς τους Ρωμιούς ή σκέτο Χριστιανούς, βλέποντας στους τόπους τους τα περιφανή μνημεία των αρχαίων και μ’ όσα άκουγαν απ’ τους πιο μορφωμένους, είχαν πλάσσει τον μύθο ότι τον τόπο τον κατοικούσαν κάποτε οι Έλληνες, ανθρώποι σα γίγαντες ψηλοί. Τέτοια εντύπωση τους έκαναν τα υψίκορμα ερείπια, τέτοιους τους έπλαθε η φαντασία τους προγόνους που έζησαν στην ίδια γη. Πολύ ωραία διηγείται τον μύθο ο Αλέξης Δαμιανός, ληστής που λημεριάζει στα ερείπια του Σουνίου, στον Καιρό των Ελλήνων (1981), την ταινία του Λάκη Παπαστάθη. Κοιτάζοντας πίσω κι εμείς, βλέποντας σήμερα τα έργα που οι πρόγονοί μας της Τουρκοκρατίας άφησαν, νομίζω πως πρέπει κι εμείς ν’ ασπαστούμε τον μύθο πως εδώ, στα ίδια μέρη με μας, έζησαν τότες Έλληνες ψηλοί· ίδιοι γίγαντες.

Τόσο έλαμψε το Εικοσιένα, εκείνο το «παμφαές μετέωρο», το οποίο «εξεράγη» εκεί που «η ιστορία επύκνωσε σε τυφλό σκότος», για να θυμηθώ τα λόγια ενός αείμηστου φιλοσόφου,1 που νομίζω σκίασε, ή μάλλον φώτισε δια μιας όλα τα δάκρυα, το αίμα, τους στεναγμούς που στάλαξαν στην ψυχή εκείνων των ταπεινών γιγάντων, μέσα στους αιώνες της σκλαβιάς. Αλλ’ από τότε που στο ελεύθερο ελληνικό κράτος το πήραμε απόφαση να ξεκόψουμε απ’ αυτό το παράδειγμα κι ο Έλληνας του Αγώνα  να παραγνωριστεί σαν ανίδεος χωριάτης, το ίδιο βουνίσιος ή νησιώτης, για να λάμψουν τάχαμου τα φώτα τα ευρωπαϊκά ή εκείνα που τελωσπάντων έρχονταν μέσω Ευρώπης σαν ελληνικά και σαν αρχαιότης, από τότε απόμειναν οι ταπεινοί γίγαντες της Τουρκοκρατίας ξεχασμένοι ακόμα κι απ’ εκείνους που σ’ αυτούς χρωστάνε τα πάντα.

Ξαστοχήσαμε έτσι σε στραγγαλιές οδούς και αφήσαμε τον ίσιο δρόμο που κατ’ ευθείαν μας συνδέει με την Αρχαιότητα. Μαζί με τους απαράμιλους Έλληνες της Σκλαβιάς χάσαμε και εκεινους που τους γέννησαν αυτούς και μας τους άφησαν πατρικό αμανάτι, τους Βυζαντινούς, χλευάζοντάς τους μαζί κι αυτούς ακόμα, συμμεριζόμενοι την ξετσιπωσιά των σταυροφόρων, πορθητών και σταυρωτήδων τους. Γίναμε ψοφοδεείς θαυμαστές των αρχαίων κατορθωμάτων, και καθώς ξεκόβουμε από τους κοντινούς μας πατέρες, τους αγωνιστές του ’21, τους μάρτυρες και ήρωες της Τουρκοκρατίας, τους παππούδες μας του Βυζαντίου κ.λπ., κατ’ ουσίαν αδυνατούμε να ιδούμε και των προπαππούδων μας τα υψηλά, τα αρχαία κλέη. Περιοριζόμαστε σ’ έναν άκριτο επιφανειακό θαυμασμό, ανιστόρητο εν πολλοίς, παπαγαλίζοντας ευρωπαϊκούς κλασικισμούς και ρομαντισμό, ξεχνώντας όπως λέει ο Ελύτης: «ότι μια εσωτερική αυλή νησιώτικου σπιτιού ή ένας περίβολος Μοναστηριού είναι σαν αντίληψη, πολύ πιο κοντά στο πνεύμα που έκανε τους Παρθενώνες και τις Θεομήτορες, παρά όλες οι κολώνες και οι μετώπες των ευρωπαϊκών ανακτόρων».2 Γιατί ίσα ίσα βηματίζουν απάνω στο ήθος τους, εκείνο του Παρθενώνος, δηλαδή, και της Θεομήτορος.

Αν κάτι, λοιπόν, σήμερα χρειαζόμαστε επειγόντως, είναι να ψηλώσουμε κι εμείς κομμάτι, όχι σαν νάνοι τανυζόμενοι στ’ ακροδάχτυλα, όπως τώρα, που πάμε να φορέσουμε ένα κοστούμι που δεν μας έρχεται, μα να ψηλώσουμε από καρδιάς, μιμούμενοι εν τοις έργοις εκείνους τους αψηλούς Έλληνες που αγιάσανε στα 1821.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

  1. Χρήστος Μαλεβίτσης, Το Μεσολόγγι, ο τόπος αποκαλύψεως της ελευθερίας, περιοδικό «Πειραϊκή Εκκλησία», τ. 235, Μάρτιος 2012.
  2. Συνέντευξη στην ΕΡΤ για την ένταξή μας στην ΕΟΚ, στην εκπομπή «Μονόγραμμα» (1980).

 

Εισαγωγή σε εκδήλωση της Χριστιανικής για το 1821, στην Αγία Τριάδα Πειραιά, στις 18 Απριλίου 2019, που είχε θέμα: «Οι πνευματικές ρίζες και η παγκόσμια απήχηση του αγώνα για ελευθερία».

Η εφημερίδα “Χριστιανική” διοργανώνει εκδήλωση για την παρουσία του χριστιανικού αντιδικτατορικού τύπου στα χρόνια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών (1967-1974) και παρουσίαση του βιβλίου “Χριστιανικός Αντιδικτατορικός Τύπος” (εκδόσεις Αρμός) του Ανδρέα Αργυρόπουλου. Στο βιβλίο περιλαμβάνεται για πρώτη φορά το αντιδικτατορικό φυλλάδιο “Καινούργιοι Ορίζοντες” που εξέδωσαν χριστιανοδημοκράτες της διασποράς στον Καναδά την περίοδο Ιανουαρίου- Ιουλίου 1974.
Ομιλητές
-Ανδρέας Βιτούλας Δρ Θεολογίας
-Μανώλης Μηλιαράκης Επίτιμος Πρόεδρος της ΧΔ και δημοσιογράφος της αντιδικτατορικής “Χριστιανικής”
-Θανάσης Παπαθανασίου Διευθυντής περιοδικού “ΣΎΝΑΞΗ”, Αν. Καθηγητής Α.Ε.Α.Α.
-Τριαντάφυλλος Σερμέτης ,Δρ. Φιλοσοφίας
-Ο συγγραφέας του βιβλίου Ανδρέας Αργυρόπουλος, θεολόγος, Διευθυντής ΕΠΑΛ Αμοργού
Η εκδήλωση θα γίνει μέσω της πλατφόρμας zoom στο σύνδεσμο
https://us02web.zoom.us/j/84401946753

και θα αναμεταδίδεται απευθείας από το κανάλι της “Χριστιανικής” στο youtube https://www.youtube.com/user/XRISTIANIKH

Φωνές αξιέπαινες, αν και μειοψηφικές, ακούστηκαν στο γερμανικό κοινοβούλιο υπέρ της καταβολής των οφειλόμενων επανορθώσεων της χώρας αυτής, ως διαδόχου της ναζιστικής Γερμανίας, προς της Ελλάδα. Οι Πράσινοι ζήτησαν την επιστροφή του κατοχικού δανείου και η Αριστερά (DieLinke) την απόδοση και ευρύτερων επανορθώσεων πέρα από αυτό, λόγω των καταστροφών που προκάλεσε η γερμανική Κατοχή, η οποία άρχισε πριν ογδόντα χρόνια.

Στην ειδική συνεδρίαση που έγινε την 25η Μαρτίου 2021 για τα 200 χρόνια της ελληνικής επανάστασης, ο εισηγητής των Πρασίνων Μάνουελ Σάρατσιν και από του κόμματος «Αριστερά» Γκρεγκορ Γκίζι, που είναι και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, μίλησαν θερμά για τους αγώνες της Ελλάδας και για την υποχρέωση της Γερμανίας να επιστρέψει το αναγκαστικό Δάνειο ως ελάχιστη αναγνώριση του κακού που της προξένησε στην Κατοχή. Συνεχιστές του πνεύματος του γερμανικού Φιλελληνισμού πριν 200 χρόνια, του πρώτου πανευρωπαϊκού κινήματος διεθνούς αλληλεγγύης μεταξύ των λαών.

Στο βίντεο υποτιτλισμένη η θερμή υπέρ των ελληνικών δικαίων παρέμβαση του ιστορικού στελέχους της Αριστεράς Γκρέγκορ Γκίζι:

Η ομιλία του Μάνουελ Σάρατσιν την ίδια μέρα:

https://www.gruene-bundestag.de/parlament/bundestagsreden/80-jahre-ueberfall-der-wehrmacht-auf-griechenland

Κυρία Πρόεδρε! Αγαπητέ Πρέσβη! Πριν από 80 χρόνια η Βέρμαχτ εισέβαλε στην Ελλάδα και στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Συνδέσαμε τα χειρότερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας με μέρη όπως το Βελιγράδι, το Δίστομο, τα Καλάβρυτα, το Κραγκούγιεβατς, το Κράλιεβο ή οι Λιγκιάδες.

Θέλουμε να μιλήσουμε για την Ελλάδα σήμερα. Μέχρι σήμερα, οι αναμνήσεις για το τι συνέβη είναι πολύ παρούσες σε πολλές ελληνικές οικογένειες. Συζητούνται στο τραπέζι, σε οικογενειακές γιορτές. Κάθε νέος Έλληνας ξέρει τι συνέβη εκείνο τον καιρό. Ίσως σε σχέση με την Ελλάδα, αν είναι πιο δύσκολο να να μιλήσουμε για πραγματική συμφιλίωση, από ό, τι σε άλλες περιπτώσεις, όπου τα εγκλήματα ήταν επίσης ασύγκριτα μεγάλα. Πολλά στη γερμανο-ελληνική σχέση εξακολουθούν να μη λέγονται σήμερα, επειδή οι ειδικές συνθήκες στην Ελλάδα το κάνουν δύσκολο, αλλά και επειδή εμείς το χειριστήκαμε με τέτοιο τρόπο ώστε τα θέματα να μη θίγονται.

Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα αιτήματα της Ελλάδας εδώ και δεκαετίες, με απόρριψη απότομη και εντελώς εξευτελιστική, με την απλή μνεία ότι αυτά έχουν ικανοποιηθεί είναι – ανεξάρτητα από το αν οι απαιτήσεις είναι σωστές ή όχι – επαχθές βάρος για τη γερμανο-ελληνική φιλία μας.

Θέλουμε να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία των παρακάμψεων και των απορρίψεων. Μετά τον πόλεμο, η Ελλάδα ήταν πάντοτε εξαρτημένη από την καλή θέληση της χώρας των δραστών. Θέλουμε τώρα να μπούμε σε μια φάση ισοτιμίας και να μιλήσουμε ο ένας στον άλλον για τα ανοιχτά ζητήματα. Θέλουμε, επιτέλους, τα ανείπωτα να συζητηθούν. Θέλουμε να δουλέψουμε μαζί γι’ αυτό το θέμα, γιατί πιστεύουμε ότι η Ευρώπη χρειάζεται μια πετυχημένη γερμανο-ελληνική φιλία.Το ευρωπαϊκό σχέδιο θα πετύχει με φιλία και σεβασμό ανάμεσα στη Γερμανία και στην Ελλάδα, στη βάση της ισοτιμίας και της υπευθυνότητας.

Γι’ αυτό και ζητάμε η Ομοσπονδιακή Βουλή να θέσει τέλος στην ταπεινωτική και εσφαλμένη θέση ότι το θέμα των ελληνικών επανορθώσεων έχει τακτοποιηθεί.

Είναι προφανές ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Και δεν ήταν ποτέ έτσι.

Επιθυμούμε η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση να προσπαθήσει να ασχοληθεί με το δύσκολο ζήτημα του αποκαλούμενου αναγκαστικού δανείου με διαφορετικό τρόπο και να βρεθεί ένας τρόπος κοινά αποδεκτός για την επεξεργασία του θέματος αυτού. Διότι όλοι το ξέρουμε: Δεν τολμάμε να προσεγγίσουμε αυτά τα θέματα γιατί δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας ότι μπορούμε να τα λύσουμε, είτε γιατί σε τελική ανάλυση δεν τολμάμε να προσεγγίσουμε ούτε τα άλλα ζητήματα.

Θέλουμε να μιλήσουμε επιτέλους για τις κοινότητες των θυμάτων, να μιλήσουμε για το πού άνθρωποι έλαβαν ή όχι επανόρθωση ή αποζημίωση, ή έλαβαν ανεπαρκείς. Θέλουμε οι αξιέπαινες πρωτοβουλίες που ξεκίνησε η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση –Ελληνογερμανικό Ταμείο για το Μέλλον και παρόμοιες, να αναπτυχθούν περαιτέρω. Θέλουμε να αντιμετωπιστεί το θέμα τώρα. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή γι’ αυτό.

Κυρία Πρόεδρε, ολοκληρώνω. Με την πρωτοβουλία μας θέλουμε η Γερμανία να έλθει αντιμέτωπη ενώπιον της Ιστορίας και της ευθύνης της – όχι μόνο για όσα έκαναν οι Ναζί στην Ελλάδα, όχι μόνο επειδή εμείς ως νόμιμοι διάδοχοι είμαστε υπεύθυνοι, αλλά και για ένα καλύτερο μέλλον. Για τη σχέση Γερμανίας-Ελλάδας, ένα πράγμα είναι σαφές: εάν θέλουμε να οικοδομήσουμε ένα κοινό μέλλον, πρέπει να αντιμετωπίσουμε την ευθύνη από την Ιστορία ακόμη καλύτερα από πριν.

ΦΩΤΟ: Τα θύματα της σφαγής του Διστόμου.

  • Ανακοίνωση της Β’ ΕΛΜΕ Έβρου

Η κυβέρνηση και το υπουργείο Παιδείας αγνοώντας την κόπωση, το άγχος, την κοινωνική απομόνωση και την ένταση των ταξικών φραγμών με την εξ αποστάσεως εκπαίδευση που βιώνουν μαθητές/τριες, φοιτητές/τριες και εκπαιδευτικοί, επιμένει στην αξιοποίηση της πανδημίας για την προώθηση αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στην εκπαίδευση και την εργασία (νόμος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, πανεπιστημιακή αστυνομία, αξιολόγηση, επικείμενος νόμος για τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, τα εργασιακά και το ασφαλιστικό κ.λ.π).

Details

Σύμφωνα με την εξαμηνιαία έρευνα του ΙΜΕ- ΓΣΕΒΕ, τέσσερις στις δέκα μικρές επιχειρήσεις κινδυνεύουν να κλείσουν, ως “παράπλευρη συνέπεια” των περιοριστικών μέτρων για τον covid19. Το 53,6% των επιχειρήσεων περιμένει μείωση του κύκλου εργασιών, το 52,8% μείωση της ζήτησης, το 54,6% μείωση των παραγγελιών, το 56,7% μείωση της ρευστότητας. Μόνο το 6% των επιχειρήσεων προτίθεται να κάνει κάποιου είδους επένδυση και το 7,4% ότι θα κάνει προσλήψεις το 2ο εξάμηνο του 2021.  

Details

Γράφει η Άντρη Χρυσοστόμου*

Αμούστακο παιδί και πήρες την απόφαση να ανέβεις την ανηφοριά που πάει στη Λευτεριά.

 

Την βρήκες την πανώρια κόρη και έστρωσες το αίμα σου κόκκινο χαλί να ‘ρθει ελαφροπατώντας στην καημένη σου πατρίδα.

Και από ψηλά την έβλεπες και αγαλλίαζε η ψυχή σου. Να ‘την φτάνει…. έλεγες.

Χαρείτε αδέλφια.

 

Γρηγόρη, Κυριάκο, χαρείτε, γελάστε, στρώστε τον καλαματιανό, της σούστας τον χορό…. να ‘την περνά τον δρόμο που ανοίξατε εσείς πρώτοι…. κοιτάξτε έφτασε στον Μαχαιρά, πάει στη Σαλαμίνα, τρέχει στον Πενταδάκτυλο στης Ρήγαινας το κάστρο.

 

Τρέχει και στις εκκλησιές κτυπάει τις καμπάνες, σπάζει δεσμά και κλειδαριές ελευθερώνει συντρόφους…. Φέρνει την άνοιξη ξανά στους έρημους τους τόπους.

 

Συγνώμη Βαγορή**

Συγνώμη Γρηγόρη***

Συγνώμη Κυριάκο***

 

Συγνώμη αγωνιστή και αγωνίστρια που παλέψατε για να ζούμε εμείς ελεύθεροι.

Συγνώμη γιατί τον αγώνα σας δεν τον σεβαστήκαμε. Συγνώμη που δεν εκτιμήσαμε το δώρο σας, τη Λευτεριά. Δεν προστατεύσαμε την ελεύθερη πατρίδα που μας χαρίσατε.

Μαγαρίσαμε την έννοια της Λευτεριάς. Καπηλευτήκαμε την δημοκρατία. Φτύσαμε σε όσα εσείς πιστεύατε ιερά.

 

Δώσατε το αίμα σας για τη λευτεριά. Μετά από εσάς, άλλοι γνωστοί και άγνωστοι πότισαν με το δικό τους αίμα αυτή τη γη για να υπερασπιστούν την λευτεριά της.

 

Και σήμερα….

 

Και σήμερα…. σήμερα αυτός ο βράχος που μας έταξε η μοίρα, βουλιάζει και κινδυνεύει ξανά να σκλαβωθεί ολοκληρωτικά σ’ αυτούς που εσείς παλέψατε να διώξετε. 61 χρόνια από την ημέρα που η θυσία σας έφερε την λευτεριά. 61 χρόνια οι επιτήδειοι τρώνε από τη σάρκα της Κύπρου και δεν χορταίνουν.

 

Ο εχθρός δεν έφυγε ποτέ.

 

Και η Κύπρος υποφέρει. Η μισή πατρίδα σκλαβωμένη και η άλλη μισή κινδυνεύει.

 

Ξύπνα Βαγορή

Ξύπνα Γρηγόρη

Ξύπνα Κυριάκο

 

Χαστουκίστε μας, μήπως ξυπνήσουμε και εμείς.

 

Η Κερύνεια καρτερεί τον Βαγορή….

 

*Πρόεδρος Προσφυγικού Σωματείου «Άγιος Γεώργιος» Κερύνειας,Επίτιμη Πρόεδρος Ομοσπονδίας Γονέων Μέσης Εκπαίδευσης Κερύνειας

          **ΦΩΤΟ: Ευαγόρας Παλληκαρίδης, 17χρονος αγωνιστής της ΕΟΚΑ που απαγχονίστηκε από τους Άγγλους αποικιοκράτες.   

          ***Γρηγόρης Αυξεντίου και Κυριάκος Μάτσης, αγωνιστές της ΕΟΚΑ που απαγχονίστηκαν από τους Άγγλους αποικιοκράτες.