• Η διαχρονκή πρακτική του διαχωρισμού της δικογραφίας για την ίδια υπόθεση

Στην προηγούμενη ανάρτηση για την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, αναφερθήκαμε στην πρακτική του διαχωρισμού των δκογραφιών σε σοβαρά αδικήματα, με αποτέλεσμα εμπλεκόμενοι αυτουργοί σχετιζόμενοι με τον κρατικό μηχανισμό και πολιτικά πρόσωπα να τύχουν ευνοϊκότερης μεταχείρισης. Επικεντρώσαμε στην υπόθεση των υποκλοπών, η οποία εξαφανίστηκε δια της αναβαθμίσεως, αφού ως προς τους εμπλεκόμενους της ΕΥΠ και πολιτικά πρόσωπα έχει τεθεί στο αρχείο από την κα Αδειλίνη και εκεί εμμένει να την διατηρεί ο διάδοχός της κ. Τζαβέλας, παρά τη διαβίβαση σ’ αυτόν της δικογραφίας της υπόθεσης για τους ιδιώτες με συντριπτικά στοιχεία. Τον διαχωρισμό της δικογραφίας είχε επιχειρήσει να επιβάλει ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κόλλιας στην υπόθεση Λαμπράκη, προκειμένου να έχουν χωριστή αντιμετώπιση οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας αξιωματικοί της χωροφυλακής από τους φυσικούς αυτουργούς. Χωρίς όμως να τα καταφέρει, λόγω της σθεναρής αντίστασης των δικαστικών που χειρίζονταν την υπόθεση, του ανακριτή Σαρτζετάκη και του εισαγγελέα Μπούτη. Τελικά, αυτό έγινε στην πράξη, αφού καταδικάστηκαν μόνο τα εκτελεστικά όργανα.

Αντίστοιχος διαχωρισμός της δικογραφίας πραγματοποιήθηκε και στην υπόθεση του χουντκού πραξικοπήματος για την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Αυτή τη φορά με μέσο τον χαρακτηρισμό του εγκλήματος.Αν αυτο λογιζόταν διαρκές, καηγορούμενοι θα έπρεπε να είναι κα τα μέλη των χουντικών κυβερνήσεων. Αν αυτό λογζόταν στιγμιαίο, η κατηγορία περιοριζόταν σε αυτούς που το διέπραξαν, τους πραξικοπηματίες.

Όπως αναγράφεται στην ιστοσελίδα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ο τότε Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου  Ευστάθιος Μπλέτσας, “με την από 1.5.1975 αίτησή του ζήτησε την αναίρεση του υπ’ αριθμ. 335/30.4.1975 βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών το οποίο, με ψήφους 44 κατά 38, είχε κρίνει ότι το έγκλημα της εσχάτης προδοσίας ήταν διαρκές. Με την αναίρεση και την πρότασή του ενώ­πιον της Ολομελείας του Αρείου Πάγου υποστήριξε, ότι η κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος από τη χούντα των συνταγματαρχών ήταν έγκλημα στιγμιαίο, άποψη την οποία δέχθηκε, με ψήφους 20 κατά 9, η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με το υπ’ αριθμ. 684/1975 βούλευμά της. Η άσκηση της αναιρέσεως και η αποδοχή αυτής από την Ολομέ­λεια του Αρείου Πάγου προκάλεσε την αποδοκιμασία και οξεία κριτι­κή όλης της αντιπολίτευσης, του Δ.Σ.Α., μεμονωμένων νομικών και μερίδας του Τύπου” .

Όπως τονίζεται στη ιστοσελίδα,  “Πολλές ενέργειές του εξηγούνται από τη βασική θέση που είχε ότι το στασιαστικό κίνημα της 21ης Απριλίου 1967 είχε επικρατήσει και είχε γίνει αποδεκτό από τον λαό και επομένως είχε δημιουργήσει δί­καιο, θέση την οποία είχαν δεχθεί και τα ανώτατα δικαστήρια της χώ­ρας”.

Η εντονότερη αντίδραση προήλθε από τη “Χριστιανική” με το πρωτοσέλιδο του Νίκου Ψαρουδάκη με τίτλο: “Διαρκές το δικό σας έγκλημα κ.κ. Αρεοπαγίτες.” (ΦΩΤΟ) 

Στο άρθρο γίνεται λόγος για τη λογική του διαχωρισμού της δικογραφίας των εμπλεκομένων στην ίδια υπόθεση την οποία διαχρονικά μετέρχεται η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου και καταγγέλλεται: ” Η δεύτερη, μετά την πρώτη, στιγμή της προδοσίας, δεν είναι και αυτή προδοτική; […] Πώς είναι ένοχοι οι 24 και αθώοι οι 104, αφού όλοι αποτελούν συνεχόμενους κρίκους της δικτατορικής αλυσσίδας”; Εκτιμώντας μάλιστα, ότι οι “απαλλαγέντες” είναι “χειρότεροι προδότες” από τους παραπεμφθέντες, αφού “συνειδητά προχώρησαν, συνειδητά πρόδωσαν, συνειδητά έγιναν τύραννοι του λαού των” .

Ηδη, το αδίκημα της “περιύβρισης αρχής” με βάση το οποίο αυτεπάγγελτα διώχθηκε ο Νίκος Ψαρουδάκης έχει καταργηθεί. Η κατηγορία είχε βασιστεί στην έκφραση “συνετά ανρθωπάκια”, η οποία με βάση τα συμφραζόμενα, όπως τα βλέπουμε στην τελευταία παράγραφο του κειμένου της φωτογραφίας, κάθε άλλο παρά υβριστική ήταν, αφού δεν έγινε για να προσβάλει προσωπική τιμή και υπόληψη προσώπων. Αλλά στα πλαίσια της κριτικής συγκεκριμένης επιλογής και στάσης μιας κατηγορίας ανθρώπων η οποία ενώ κατείχε θέσεις ευθύνης δεν τήρησε την οφειλόμενη στάση έναντι του δικτατορικού καθεστώτος. Θα έπρεπε, κατά συνέπεια και με βάση το ισχύον τότε καθεστώς, ο Ψαρουδάκης να είχε αθωωθεί.

Κι όμως, καταδκάστηκε σε τέσσρις μήνες φυλακή, τους οποίους εξέτισε στον Κορυδαλλό, αρνούμενος να εξαγοράσει την ποινή σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Στη φυλακή έγραψε το ομώνυμο βιβλίο, με ριζσπαστικές προτάσεις για την αντιμετώπιση του σωφρονιστικού ζητήματος.

Η “Χριστιανική” τότε πρωτοστάτησε στη ρήξη με την άποψη που ο Μπλέτσας είχε καταφέρει να επιβάλει, ότι δήθεν το πραξικόπημα ήταν “Επανάσταση που δημιούργησε δίκαιο”.

Ταυτόχρονα, ο Νίκος Ψαρουδάκης αγωνίστηκε στην πρώτη γραμμή για την ελευθεροτυπία και το δικαίωμα κριτκής του περιεχομένου των δικαστκών αποφάσεων, το οποίο η ίδια η Δικαιοσύνη έχει κάνει αποδεκτό.

Η ιστοσελίδα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου καταγράφει πώς, μετά τις αντιδράσεις, ο Μπλέτσας πέρασε “στην αντεπίθεση” επιδιώκοντας περαιτέρω καταστολή της κριτικής των δικαστκών αποφάσεων:  “Εκτιμώντας ότι οι από τον τύπο και άλλους φορείς διατυπούμενες επικρίσεις υπηρεσιακών ενεργειών της Δικαιοσύνης κατατείνουν εις επηρεασμό και καταπτόηση των δικαστικών λειτουργών, με το υπ’ αριθμ. 6427/6.12.1975 έγγραφό του, ζήτησε τη σύγκληση της Ολομε­λείας του Αρείου Πάγου προκειμένου να ενισχυθεί το φρόνημα αντί­στασης των δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών και να επισημανθεί ο κίνδυνος για τη Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία τον οποίον, κατά την εκτίμησή του, ενείχε η επίκριση ενεργειών της Δικαιοσύνης. Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου, με την υπ’ αριθμ. 70/23.12/1975 απόφα­σή της, αποφάνθηκε ότι δεν εμπίπτει στην κατά το άρθρο 81 του (τό­τε) ισχύοντος οργανισμού των Δικαστηρίων αρμοδιότητά της το ζήτη­μα επί του οποίου είχε κληθεί να λάβει θέση. Η ως άνω πρωτοβουλία του εκτιμήθηκε ως προσπάθεια περιορισμού του δικαιώματος κριτικής των ενεργειών της Δικαιοσύνης και προκάλεσε την αποδοκιμασία και επικριτικά σχόλια του Τύπου και άλλων φορέων πολιτικής και κοινω­νικής έκφρασης.  

Η στοχοποίηση του Γεώργιου-Αλέξανδρου Μαγκάκη ως μάρτυρα υπεράσπισης του Νίκου Ψαρουδάκη:   Στην ίδια ιστοσελίδα μαθαίνουμε ότι ” Με έγγραφό του προς τον προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πρωτο­δικών Αθηνών και τον πρύτανη του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών είχε ζητήσει την ποινική και πειθαρχική δίωξη του καθηγητή της Νομικής Σχολής και βουλευτή Γεωργίου-Αλέξανδρου Μαγκάκη για περιύβριση του Αρείου Πάγου διότι την 19η Μαρτίου 1976, ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών εξεταζόμενος ως μάρτυς υπερασπίσεως του Νικ. Ψαρουδάκη, κατηγορουμένου για περιύβριση του Αρείου Πάγου, είχε εκφρασθεί καταφρονητικά για τον ΄Αρειο Πάγο και τα μέλη του τα οποία είχαν ψηφίσει ότι η εσχάτη προδοσία ήταν έγκλημα στιγμιαίο” .

Άλλες ενέργειες και θέσεις του ίδιου εισαγγελέα, που περιλαμβάνονται στην ιστοσελίδα: 

Ήταν αντίθετος προς την αποκατάσταση των δικαστι­κών και εισαγγελικών λειτουργών οι οποίοι, κατά τη διάρκεια της δι­κτατορίας, είχαν εξαναγκασθεί σε παραίτηση. Συνεπής προς τη βασική αυτή θέση του, με σχετική έκθεσήτου προς το Α.Δ.Σ., που προβλεπόταν από το άρθρο 11§2 εδάφ. β της από 4/5.9.1974 Σ.Π. «περί αποκαταστάσεως της τάξεως και ευρυθμίας εν τη Δικαιοσύνη», πρότεινε την απόρριψη όλων των αιτήσεων αποκαταστάσεως των εξαναγκασθέντων σε παραίτηση με την αιτιολογία ότι κανείς από αυτούς δεν είχε εξαναγκασθεί σε παραίτηση.

Άσκησε αναίρεση υπέρ του νόμου κατά της υπ’ αριθμ. 3757/1976 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών η οποία είχε αθωώσει τους υπευθύ­νους αθηναϊκών εφημερίδων που είχαν καταδικασθεί για παράβαση διατάξεως του Εισαγγελέως Πρωτοδικών Αθηνών. ο οποίος, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 39 του ισχύοντος (τότε) αν.ν. 1092/1938 «περί Τύπου», είχε απαγορεύσει τη δημοσίευση ειδήσεων σχετικών με τις ενεργούμενες ανακριτικές πράξεις για τη διακρίβωση των υπαιτίων και των συνθηκών της δολοφονίας, την 3-12-1975 στο Π. Ψυχικό, του Αμερικανού αξιωματούχου της CIAΡ. Ουέλς. Η αναίρεση αυτή έγινε δεκτή με την υπ’ αριθμ. 794/1976 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου.

Άσκησε την από 10-11-1976 πειθαρχική δίωξη κατά των εφετών X. Σαρτζετάκη, Κ. Αλεξοπούλου και Σ. Βάλλα οι οποίοι αποτέλεσαν την πλειοψηφία της υπ’ αριθμ. 12/20.8.1975 αποφάσεως του Πενταμε­λούς Εφετείου Αθηνών με την οποία απορρίφθηκε αίτηση των γερμα­νικών αρχών για την έκδοση του R. Pohle, εκζητουμένου ως μέλους τρομοκρατικής οργανώσεως που δρούσε στην Γερμανία. Απέδωσε στους διωχθέντες εφέτες την κατηγορία ότι, κατά παραγνώριση βασι­κών ερμηνευτικών αρχών και δεδομένων, οφειλομένη σε κουφότητα και βαριά αμέλειά τους, είχαν δεχθεί ότι το έγκλημα για το οποίο εζητείτο η έκδοση ήταν πολιτικό. Η πειθαρχική αυτή δίωξη προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και διαμαρτυριών εκ μέρους του πολιτικού κό­σμου, της Ενώσεως Δικαστών και Εισαγγελέων, της Νομικής Σχολής Αθηνών και των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας. Σε συζητήσεις που έγιναν στη Βουλή, κατά τις συνεδριάσεις της 6ης και 8ης Δεκεμβρίου 1976 και 15 Φεβρουάριου 1977,η δίωξη αυτή κατακρίθηκε από όλη την αντιπολίτευση και εμμέσως, πλην σαφώς, αποδοκιμάσθηκε από τον πρωθυπουργό Κων. Καραμανλή ο οποίος την χαρακτήρισε «ατυχή», καθώς και τον Υπουργό Δικαιοσύνης ο οποίος δήλωσε ότι «…αν ήμουν εγώ στη θέση του κ. εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν θα προέβαινον εις την ενέργειαν αυτήν». Η κυβέρνηση, για να κοπάσει ο θόρυβος που είχε προκληθεί από τη δίωξη, εισήγαγε στη Βουλή σχέδιο νόμου και ψηφίσθηκε ο ν. 500/1976 με τον οποίο ορίσθηκε ότι οι πειθαρχικές παραβάσεις που αποδόθηκαν στους διωχθέντες δικαστικούς λειτουρ­γούς δεν διώκονται, οι σχετικές δικογραφίες τίθενται στο αρχείο και το αποδοθέν σ’ αυτούς πειθαρχικό παράπτωμα δεν λαμβάνεται υπόψη ως στοιχείο κρίσεως περί της υπηρεσιακής καταστάσεώς τους. Βέβαια, η ρύθμιση αυτή αντιβαίνει στη συνταγματικώς κατοχυρωμένη αρχή της αυτοδιοικήσεως της Δικαιοσύνης.

Πανεπιστημιακό άσυλο: Με την υπ’ αριθμ. 6/23.3.1977 γνωμοδότησή του προς το Υπουρ­γείο Δημοσίας Τάξεως αναφέρθηκε στην έννοια και το περιεχόμενο του πανεπιστημιακού ασύλου, ειδικότερα δε στο ζήτημα αν η αστυνο­μική αρχή έχει ανάγκη αδείας των πανεπιστημιακών αρχών να παρέμβει στους χώρους του ασύλου όταν εις αυτούς έχει διαπραχθεί ή διαπράττεται έγκλημα ή δημιουργείται κατάσταση ενέχουσα τον κίνδυνο εγκληματικών πράξεων εξ επαγγέλματος διωκόμενων. Η επί των ζητημάτων αυτών γνώμη του, ιδίως δε η αναφορά του ότι «ο όρος πανε­πιστημιακόν άσυλον δεν αναφέρεται εις νόμον τινά», προκάλεσε ευρεία συζήτηση και επικριτικά σχόλια πανεπιστημιακών δασκάλων, πο­λιτικών, του Τύπου, του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και φοιτητι­κών οργανώσεων.

Ο Μπλέτσας είχε διοριστεί το 1974 από την κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης. Είχε προαχθεί σε Αρεοπαγίτη το 1968 επί δικτατορίας, όπως προκύπτει από το παρατιθέμενο βιογραφικό. Είχε δείξει στοιχεία ανεξαρτησίας, αφού μόνος αυτός  “μειοψήφισε στην έκδο­ση της υπ’ αριθμ. 496/1970 αποφάσεως της ολομέλειας του Αρείου Πάγου με την οποία κρίθηκε ότι η υπ’ αριθμ. 1825/1969 απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, που είχε ακυρώσει την απόλυση του Εισαγγελέως Πρωτοδικών Γεωργίου Ξενάκη, ήταν άκυρη και μή δεσμευτική” . 

Όμως, οι θέσεις που πήρε κατά τη θητεία του ως Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ήταν απαράδεκτες. Έκανε τα πάντα για να εξασφαλίσει όσο μεγαλύτερη ασυλία μπορούσε στυς συνεργάτες της Χούντας, ενώ στοχοποίησε στο έπακρο αυτούς που τής αντιστάθηκαν. Πήρε και θέσεις επκίνδυνες και για την ελευθερία του Τύπου.

• Η παλαιά τεχνική του διαχωρισμού της δικογραφίας από τον καιρό της υπόθεσης Λαμπράκη

Δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Μαρινάκης αναφερόμενος σε συνέντευξη του πρώην Προέδου της Δημοκρατίας και καθηγητή της Νομικής Σχολής Προκόπη Παυλόπουλου: . “Όταν εκδίδει μια διάταξη ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ο οποίος αποτέλεσε την εισήγηση της πλειοψηφίας της Ολομέλειας Δικαστών και Εισαγγελέων, δηλαδή της Ολομέλειας του συνόλου των Ανώτατων Δικαστών και Εισαγγελέων της χώρας και μάλιστα εμπεριστατωμένη, αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανένα κόμμα, ούτε από την Κυβέρνηση, ούτε από την αντιπολίτευση, είναι συστατικό στοιχείο, ταυτοτικό στοιχείο του πολιτεύματός μας η διάκριση των εξουσιών και η μη παρέμβαση της μιας εξουσίας στην άλλη”.

Ο κ. Παυλόπουλος είχε δηλώσει τα εξής:

«Το σκάνδαλο των υποκλοπών, και μετά τις τελευταίες δικαστικές εξελίξεις, έχει καταφέρει καίριο πλήγμα στην καρδιά του Κράτους Δικαίου.  Πλήγμα το οποίο εκπορεύεται και από την Εκτελεστική Εξουσία -και για την ακρίβεια από την Κυβέρνηση- αλλά και, δυστυχώς, από χειρισμούς της ίδιας της Δικαιοσύνης.  Διότι σε κάθε περίπτωση, ακόμη και αν υιοθετήσουμε την εκδοχή του απλού σφάλματος εκτίμησης, οι χειρισμοί αυτοί αφήνουν στο σκοτάδι της ανοχής ή και της συγκάλυψης πρακτικές οφθαλμοφανούς παραβίασης τουλάχιστον του Θεμελιώδους Δικαιώματος του απορρήτου των επικοινωνιών, κατά το άρθρο 19 του Συντάγματος.  Παραβίασης η οποία καθίσταται τόσο περισσότερο καταδικαστέα,  όσο θίγει τον πυρήνα του ίδιου του υπό την ευρεία έννοια Πολιτικού Συστήματος μέσα από την, αποδεδειγμένη άλλωστε, παρακολούθηση πολιτικών προσώπων και δημοσιογράφων, ακόμη δε και του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ανεξάρτητα από το ποιος φορέας, δημόσιος ή ιδιωτικός, μετήλθε των επιμέρους μεθόδων της παρακολούθησης αυτής.»

Ο κ. Παυλόπουλος δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να επισημάνει όσα οφθαλμοφανή εκ του αποτελέσμαατος προκύπτουν από την απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Τζαβέλα να μην ανασύρει από το αρχείο την υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών, παρά το γεγονός ότι τού διαβιβάστηκε ο φάκελος της υπόθεσης που δικάστηκε από το Πλημμελειοδικείο, με τη σύμφωνη γνώμη του Εισαγγελέα της Έδρας.

Τα συντριπτικά στοιχεία που αγνοήθηκαν

Στην υπόθεση αναλυτικά έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενη ανάρτησή μας, στην οποία παρατίθενται αναλυτικά οι δηλώσεις των συνηγόρων πολιτικής αγωγής:

• Του κ. Ζαχαρία Κεσσέ: 

«Μέχρι να φτάσουμε στο σημείο να βγει αυτή η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου για τις υποκλοπές είχαμε βιώσει τη συγχρονισμένη αδυναμία ή ηθελημένη αδυναμία των περισσότερων θεσμών που ενεπλάκησαν να κάνουν τη δουλειά τους…

“Διαρροές” των ερωτήσεων στους κατηγορουμένους από την εξεταστική επιτροπή της Βουλής και των “αιφνιδίων” ελέγχων από στελέχη της αστυνομίας…
Αναφέρομαι είτε στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής που διέρρευσε τις ερωτήσεις στους κατηγορούμενους, είτε μιλάμε στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας που έκανε ένα επιφανειακό πόρισμα, είτε μιλάμε σε στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας που είχαν ειδοποιήσει για τους δήθεν επιτόπιους αιφνίδιους ελέγχους, είτε μιλάμε για την ΑΔΑΕ η οποία εμποδίστηκε από το να κάνει τη δουλειά της…

Η δική μας η λογική είναι ότι η Δημοκρατία κινδυνεύει κυρίως όχι από αξιόποινες πράξεις, αλλά από την ατροφία των θεσμών…

Απόπειρα κατασκοπείας

Το 80% του υπουργικού συμβουλίου, τα πρωτοκλασάτα στελέχη, έχει πιστοποιηθεί ότι υπήρχαν 87 πρόσωπα, έχουν ενημερωθεί με συστημένη επιστολή από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, ότι έχουν παγιδευτεί. Ή έχει γίνει απόπειρα να παγιδευτούν. Από αυτά τα άτομα, απ’ τα 87, στη δίκη εμφανίστηκαν οι εννιά. Όλοι οι υπόλοιποι μάλλον ήταν απασχολημένοι στα υπουργικά συμβούλια. Αυτό είναι κάτι το οποίο δεν διέλαθε της προσοχής του Αρείου Πάγου. Μόνο τυφλός δεν θα μπορούσε να δει ότι εδώ έχουμε τουλάχιστον το αδίκημα της απόπειρας κατασκοπείας, όταν παραδείγματος χάρη παγιδεύεις και μετατρέπεις σε κοριό το κινητό τηλέφωνο του υπουργού Εθνικής Άμυνας, του υπουργού Εξωτερικών.

Η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου “αναβάθμισε” την υπόθεση δια της εξαφανίσεως

Υπήρχαν τρεις εισαγγελείς οι οποίοι κάνανε μια εξαιρετικά πρωτοποριακή έρευνα, εισαγγελείς πρωτοδικών, και λίγο πριν καλέσουν ως ύποπτους συγκεκριμένα πρόσωπα, τους αφαιρέθηκε η δικογραφία με παρέμβαση της κυρίας Αδειλίνη, ανατέθηκε στον Άρειο Πάγο, αναβαθμίστηκε δια της εξαφανίσεως η υπόθεση και φτάσαμε στο σημείο να εκδοθεί ένα πόρισμα που να παραπέμψει στο Μονομελές για κάποια πλημμελήματα μόνο τέσσερις ιδιώτες. Είναι τέτοιος ο όγκος των στοιχείων, που το Μονομελές Πλημμελειοδικείο καταδίκασε σε ποινές 126 ετών και 8 μηνών, τον καθένα. Όχι από κάποια εμμονή ή από κάποια αυστηρότητα. Το δικαστήριο ήταν εξαιρετικά μετριοπαθές. Δεκάδες έγγραφα αποδεικνύουν ότι αυτοί οι τέσσερις ιδιώτες συλλειτουργούσαν το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό με στελέχη των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών. Είναι δεδομένο, της ΕΥΠ, είναι ξεκάθαρο».

Κουμπάρος με τρεις υπουργούς βασικός κατηγορούμενος

«Ο ένας από τους βασικούς κατηγορούμενους είναι κουμπάρος με τουλάχιστον τρεις υπουργούς. Και μάλιστα ο βασικός κατηγορούμενος, ένας από τους βασικούς κατηγορούμενους που πήρε ποινή 126 ετών, έκανε κουμπαριά με τον άνθρωπο ο οποίος τον επόπτευε την εποχή εκείνη την περίοδο. Δηλαδή ο ελεγχόμενος, ενώ ελέγχεται, κάνει κουμπαριά με τον επικεφαλής του ελεγκτή. Ο ελεγκτής έκανε κουμπαριά με τον ελεγχόμενο κατά τη διάρκεια του ελέγχου», υπογράμμισε συμπληρωματικά.

Συνταγματική εκτροπή και απειλή για την εθνική ασφάλεια

• Ο άλλος συνήγορος υποστήριξης της κατηγορίας κ. Πέτρος Λιανός: 

Εστιάζει στα ευρήματα τα οποία αποτελούν ένα “πλαίσιο αποδείξεων” ότι το κέντρο παρακολούθησης της μισής πολιτικής ηγεσίας, αλλά και δημοσιογράφων, στρατιωτικών κλπ, ήταν κοινό ανάμεσα στην ΕΥΠ (πολιτικός υπεύθυνος της οποίας ήταν ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης και άμεσα υπεύθυνος ήταν ο γενικός γραμματέας του Γ. Δημητριάδης) και στους ιδιώτες (Λαβράνος, Μπίτζιος Ντίλιαν κλπ) οι οποίοι καταδικάστηκαν. Επισημαίνει ότι το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν είναι μόνο βάναυση αντισυνταγματική εκτροπή οργανωμένη από το Μέγαρο Μαξίμου, αλλά και μια θεμελιώδης απειλή για την εθνική ασφάλεια, επειδή οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, είτε μέσω του λογισμικού τους, είτε μέσω του πλήθους των πρώην στελεχών τους στην Ελλάδα, παρακολουθούσαν, με προφανή σκοπό τον έλεγχο και τον εκβιασμό, την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία.

Γράφαμε τότε ότι “Αναμένεται να υπάρξουν εξελίξεις, αφού η δικογραφία έχει διαβιβαστεί στις εισαγγελικές αρχές προς διερεύνηση και άλλων αδικημάτων για τα οποία προέκυψαν ισχυρές ενδείξεις κατά τη διαδικασία” . Δυστυχώς, διαψευστήκαμε.

Αποπροσανατολίζει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος-αναφαίρετο δικαίωμα η κριτική στις αποφάσεις των λειτουργών της Δικαιοσύνης

Ο κ. Μαρινάκης, επιχειρεί να αποποσανατολίσει τη συζήτηση για το θέμα που δημιουργήθηκε διατεινόμενος ότι οι αντιδράσεις στην πιο πάνω διάταξη του κ. Τζαβέλα συνιστούν δήθεν παρέμβαση στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να ισχυριστεί ότι “όταν εκδίδει μια διάταξη ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί”. Δεν αμφσβητήθηκαν όμως οι αρμοδιότητες του κ. Εισαγγελέα. Αυτό που αμφισβητήθηκε ήταν η ορθότητα της κρίσης του. Ιδίως όταν η ανάσυρση του φακέλου από το αρχείο δεν σημαίνει κατ’  αναγκη παραπομπή, πολύ δε περισσότερο καταδίκη. Σημαίνει περαιτέρω διερεύνηση, η οποία είναι επιβεβλημένη για την απόδοση της Δικαιοσύνης, μετά τα συντριπτικά στοιχεία που έχουν προκύψει με την εκδίκαση της υπόθεσης από το Πλημελειοδικείο της Αθήνας.

Την περαιτέρω διερεύνηση, εκ των πραγμάτων, μπλοκάρει η απόφαση του κ. Εισαγγελέα, όπως και η αντίστοιχη της προκατοχου του κας Αδειλίνη, να διατηρούν την υπόθεση στο αρχείο ως προς πολιτικά πρόσωπα και εμπλεκόμενους από τον κρατικό μηχανισμό. Επιφέροντας την καταγγελλόμενη συγκάλυψη, “ακόμη και αν υιοθετήσουμε την εκδοχή του απλού σφάλματος εκτίμησης”, όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο κ. Παυλόπουλος. Η εμμονή της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου να κρατά στο αρχείο μια υπόθεση, παρά την κρίση των Δικαστών και των Εισαγγλέων του Πρωτοδικείου Αθηνών μόνο την Κυβέρνηση εξυπηρετεί, αφού εμπλέκεται η ΕΥΠ της οποίας άμεσος πολιτικός προϊστάμενος είναι ο Πρωθυπουργός. Κατά συνέπεια, τίθενται εύλογα ερωτήματα κατά πόσον υφίσταται ο επιβεβλημένος διαχωρισμός της δικαστικής από την εκτελεστική εξουσία.

Η παλαιά τεχνική του “διαχωρσμού” μιας δικογραφίας

Αντίστοιχο διαχωρισμό δικογραφίας είχε επιχειρήσει να επιβάλει ο Κωνστταντίνος Κόλλιας, Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου (και μετέπεειτα πρώτος χουντικός “Πρωθυπουργός”) για την υπόθεση Λαμπράκη. Επιδίωξή του ήταν ο χωρισμός της δικογραφίας και η χωριστή ανάκριση για τους φυσικούς και τους ηθικούς αυτουργούς (αυτούς που έδωσαν εντολή για τη δολοφονία), ώστε τελικά οι ηθικοί αυτουργοί (αξιωματικοί της Χωροφυλακής με προεξάρχοντα το στρατηγό Μήτσου) να παραμείνουν ατιμώρητοι. Επιχείρησε μάλιστα να πιέσει τον ανακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη και τον εισαγγελέα Μπούτη να μη προφυλακίσουν κατηγορούμενους αξιωματικούς της Χωροφυλακής, χωρίς επιτυχία, αφού οι δύο λειτουργοί της Δικαιοσύνης δεν υπέκυψαν στις αφόρητες πιέσεις.

Αν οι περιστάσεεις (ενδεχμένως και η τότε ισχύουσα δικονομία)  το επέτρεπαν, ίσως και η υπόθεση εκείνη να είχε εξαφανισθεί δια της αναβαθμίσεως, όπως έγινε τώρα με τους εμπλεκόμενους από τα πολιτικά πρόσωπα και την ΕΥΠ. Τότε, επρόκετιο για τη Χωροφυλακή.

Την παραίτηση του κ. Τζαβέλλα ζητεί ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών

Αυστηρό ψήφισμα ξέδωσε ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών με το οποίο ζητείται η παραίτηση του κ. Τζαβέλα, με το σκεπτικό ότι η άρνησή του να ανασύρει το φάκελο των υποκλοπών μετά τη διαβίβαση της δικογραφίας του Πλημμελειοδικείου συνιστά “απέκδυση του κατά νόμο καθήκοντός του” και ως εκ τούτου “απέτυχε οριστικά στην εκπλήρωση του θεσμικού του ρόλου”. Μειοψήφισαν ο Πρόεδρος του ΔΣΑ κ. Κουτσόλαμπρος και άλλοι σύμβουλοι, που έφεραν προς έγκριση ψήφισμα της Ολμέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων με ηπότερη διατύπωση.

Αναλυτικά το ψήφισμα του ΔΣΑ έχει ως εξής:

«Το ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών κατά την έκτακτη συνεδρίασή του την 29η.4.2026, κατά πλειοψηφία, έλαβε την κάτωθι απόφαση για το ζήτημα των υποκλοπών:

Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, με επανειλημμένα ψηφίσματα, επιστημονικές εκδηλώσεις, νομικές ενέργειες και διαβήματα από το 2022 μέχρι σήμερα, έχει επισημάνει την κορυφαία για το κράτος δικαίου σημασία της υπόθεσης των τηλεφωνικών υποκλοπών. Η διασφάλιση του απορρήτου των επικοινωνιών τυγχάνει απόλυτης προστασίας κατά το άρθρο 19 του Συντάγματος και αποτελεί προϋπόθεση ενάσκησης όλων των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων των πολιτών. Γι’ αυτό και η αποκαλυφθείσα παγίδευση των τηλεφωνικών επικοινωνιών ανώτατων κρατικών αξιωματούχων, στρατηγών, δικαστών, υπουργών, βουλευτών, δημοσιογράφων, δικηγόρων και άλλων, τόσο μέσω αμφίβολης νομιμότητας άρσεων του τηλεφωνικού απορρήτου για “λόγους εθνικής ασφάλειας” όσο και μέσω του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, αποτελεί ανεξίτηλο πλήγμα στις εγγυήσεις του κράτους δικαίου, που πρέπει να διαλευκανθεί και να εξιχνιαστεί καθ’ ολοκληρίαν.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΔΣΑ, με το από 6/3/2026 ψήφισμά του, επισήμανε ότι η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία, κατόπιν σύμφωνης γνώμης του Εισαγγελέα της έδρας, διαβιβάστηκε εκ νέου η δικογραφία στις εισαγγελικές αρχές λόγω επαρκών ενδείξεων τέλεσης σοβαρών αξιόποινων πράξεων, όπως είναι το κακούργημα της κατασκοπείας, παρά την προηγηθείσα αρχειοθέτηση της υπόθεσης σε επίπεδο Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, αποτελεί σημαντική δικαστική εξέλιξη στην υπόθεση των παράνομων παρακολουθήσεων και υπογράμμισε την ανάγκη πλήρους και διαφανούς διερεύνησης όλων των πτυχών της υπόθεσης.

Κατόπιν τούτων, ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών αποδοκιμάζει με έντονο και κατηγορηματικό τρόπο την από 27/4/2026 Πράξη του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κ. Τζαβέλλα, με την οποία δεν ανασύρεται από το αρχείο η υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών, χωρίς να προηγηθεί η οποιαδήποτε περαιτέρω έρευνα βάσει των οριζομένων στην απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και του όγκου των νεότερων αποδεικτικών στοιχείων που αυτή επικαλείται. Η άρνηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να εκπληρώσει το κατά νόμο καθήκον του σε μια τόσο σημαντική υπόθεση αποτελεί θεσμική εκτροπή, με δεδομένη και την προσωπική του εμπλοκή ως εποπτεύοντος (το επίμαχο διάστημα) Εισαγγελέα της ΕΥΠ η οποία θα επέτασσε την αποχή του από κάθε περαιτέρω χειρισμό της δικογραφίας. Η αξίωση των πολιτών για δικαστική προστασία, εκτιμούμε βασίμως, ότι θυσιάζεται στον βωμό μιας απόπειρας συγκάλυψης, ενώ η ανάγκη λογοδοσίας φορέων της εκτελεστικής εξουσίας ακυρώνεται από τους ταγμένους θεματοφύλακες του ελέγχου της.

Για τους παραπάνω λόγους, το Διοικητικό Συμβούλιο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, συναισθανόμενο την ευθύνη που πηγάζει από τις αρχές και τις παραδόσεις του δικηγορικού σώματος, ασκώντας την κατά νόμο αρμοδιότητά του από τον Κώδικα Δικηγόρων, αποφασίζει σήμερα να ζητήσει την παραίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, που με την απέκδυση του κατά νόμο καθήκοντός του απέτυχε οριστικά στην εκπλήρωση του θεσμικού του ρόλου. Ταυτόχρονα, το ΔΣ του ΔΣΑ αποφάσισε τις κάτωθι άμεσες ενέργειες:

– τη διοργάνωση συνέντευξης τύπου στην αίθουσα “Μιχάλης Ζαφειρόπουλος” του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών με σκοπό την ενημέρωση της κοινής γνώμης.

– τη διοργάνωση ανοιχτής επιστημονικής εκδήλωσης για το θέμα της διασφάλισης του απορρήτου των επικοινωνιών, τη νομοθετική του θωράκιση αλλά και την ανάγκη εξαντλητικής διερεύνησης της υπόθεσης,

– την παράσταση διαμαρτυρίας του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΣΑ στον ‘Αρειο Πάγο,

– τη στήριξη των θυμάτων των τηλεφωνικών υποκλοπών και των δικηγόρων τους σε κάθε νομική ενέργεια που κατατείνει στη διερεύνηση της υπόθεσης και την αποκάλυψη της αλήθειας ενώπιον των ελληνικών και ευρωπαϊκών δικαστηρίων,

– την διαβίβαση της παρούσας απόφασης στο Συμβούλιο των Ευρωπαϊκών Δικηγορικών Συλλόγων (CCBE),

– τη συγκρότηση επιτροπής με την αξιοποίηση προσωπικοτήτων του νομικού κόσμου και ατόμων εγνωσμένου κύρους και με περιεχόμενο τη δημόσια ανάδειξη και την εκ νέου ανάσυρση της υπόθεσης.

• Αρνήθηκε να επιβιβαστεί στο αντιτορπιλικό για νατοϊκές περιπολίες στην Αδριατική το 1999.

του Απόστολου Παπαδημητρίου 

Στο προηγούμενο άρθρο πρόβαλλα συνανθρώπους μας, οι οποίοι υπακούοντας στη συνείδησή τους, αρνήθηκαν να υποκύψουν στις ιταμές απαιτήσεις των ισχυρών με συνέπεια να χάσουν τη ζωή τους. Μόλις πρόσφατα πληροφορήθηκα τη θαυμαστή στάση νεαρού Έλληνα ανθυποπλοιάρχου, του Μαρίνου Ριτσούδη, την οποία προβάλλω στο σημερινό άρθρο.

Ο Ριτσούδης, το 1999, υπηρετούσε στο αντιτορπιλικό του πολεμικού μας ναυτικού «Θεμιστοκλής». Τον Μάρτιο εκείνου του έτους, οι του ΝΑΤΟ αποφάσισαν, με παράκαμψη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, επειδή εκεί θα αντιμετώπιζαν οι δυτικές χώρες την αντίδραση Ρωσίας και Κίνας, να επιτεθούν κατά της Σερβίας, καθώς η κυβέρνησή της αρνήθηκε να υπογράψει συμφωνία ανάπτυξης στρατεύματος του ΝΑΤΟ δύναμης 30.000 ανδρών, προκειμένου να τερματιστεί ο πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο μεταξύ Σέρβων και Αλβανών και να αποσυρθούν οι πρώτοι από την περιοχή.

Στη στρατιωτική επιχείρηση που ακολούθησε συμμετείχαν ενεργά όλες οι χώρες μέλη της «συμμαχίας» πλην της χώρας μας. Η Ελλάδα περιορίστηκε να θέσει στη διάθεση των «συμμάχων» λιμένες και αεροδρόμια και να διαθέσει πολεμικά πλοία για περιπολίες στην Αδριατική. Μεταξύ αυτών ήταν και το αντιτορπιλικό «Θεμιστοκλής». Δεκαετία περίπου αργότερα (2011), προσφέραμε τη βάση της Σούδας, αν βέβαια έχουμε κάποιον λόγο εκεί, για την καταστροφή της Λιβύης.

Ο Ριτσούδης, λίγες ημέρες πριν από τον απόπλου, επισκέφθηκε τον τότε αρχιεπίσκοπο μακαριστό Χριστόδουλο και του εξέφρασε τους προβληματισμούς του. Στη συνέχεια επισκέφθηκε τον μακαριστό πρωτοπρεσβύτερο πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό, ο οποίος του ήταν άγνωστος. Εκείνος τον άκουσε με προσοχή και τον ενίσχυσε να ακολουθήσει τη φωνή της συνείδησής του, αλλά και να σκεφθεί τις επιπτώσεις από την ενέργειά του. Ο Ριτσούδης έλαβε την απόφαση να αρνηθεί να επιβιβαστεί στο πλοίο και γνωστοποίησε αυτή στον πλοίαρχο και στον εισαγγελέα του ναυτοδικείου.

Η δίκη ορίστηκε στις 29 Απριλίου εκείνου του έτους και στην αίθουσα ο Ριτσούδης συνοδευόταν από τον π. Γεώργιο, ο οποίος προσήλθε ως μάρτυρας υπεράσπισης. Πλήθος κόσμου παρακολούθησε την ακροαματική διαδικασία, μεταξύ των οποίων τόσο πιστά μέλη της Εκκλησίας όσο και οπαδοί της Αριστεράς σε περίεργο και σπάνιο μείγμα! Ο Ριτσούδης στην απολογία του τόνισε ότι επέλεξε τον δρόμο, τον οποίο μας προτείνει Αυτός, η εικόνα του οποίου είναι αναρτημένη σε όλες τις αίθουσες των δικαστηρίων της χώρας πίσω από την πλάτη των δικαστών. Τώρα κάποιοι ελάχιστοι «άθεοι» ζητούν την απομάκρυνσή της από τις αίθουσες. Τόνισε ακόμη ότι για εκείνον ο νόμος του Χριστού είναι επάνω απ’ όλα. Ο εισαγγελέας της έδρας, επικαλούμενος τον στρατιωτικό ποινικό κώδικα, ζήτησε την παραδειγματική τιμωρία του κατηγορουμένου ως επικινδύνου για το στράτευμα με τη διασπορά της ανυπακοής. Το δικαστήριο εισηγήθηκε την απόταξή του και επέβαλε ποινή 2,5 ετών με τριετή αναστολή. Η απόφαση έγινε δεκτή από μέρους του ακροατηρίου με παρατεταμένα χειροκροτήματα σε ένδειξη συμπαράστασης προς τον καταδικασθέντα.

ΤΟ πρωτοβάθμιο ανακριτικό Συμβούλιο αποφάσισε παμψηφεί την απόταξή του Ριτσούδη για άρνηση εκτέλεσης διαταγής. Προσέφυγε αυτός στο διοικητικό Εφετείο Αθηνών με αίτημα την ακύρωση της απόταξής του και επανένταξή του στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας. Επικαλέστηκε ως λόγο της άρνησης ότι η συνείδησή του δεν του επέτρεπε να συμμετάσχει σε στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά ομοδόξων του και μάλιστα αμάχων. Η προσφυγή του απορρίφθηκε και η διοίκηση του πολεμικού Ναυτικού αποφάσισε την οριστική απόταξή του, το 2001. Ο Ριτσούδης προσέφυγε και στο ευρωπαϊκό δικαστήριο, αλλά ούτε και εκεί επέτυχε, όπως ήταν αναμενόμενο, τη δικαίωσή του.

Κατά τη στρατιωτική επιχείρηση του ΝΑΤΟ κατά της Σερβίας, βομβαρδίστηκαν ανηλεώς βιομηχανικές εγκαταστάσεις, νοσοκομεία, σχολεία, μνημεία, ιδιωτικές εγκαταστάσεις και γέφυρες. Ήταν μία ακόμη «ειρηνευτική» επιδρομή της «συμμαχίας». Ο ελληνικός λαός τότε έδειξε αμέριστη τη συμπαράστασή του προς τον δοκιμαζόμενο σερβικό λαό με τη σημαντική προσφορά υλικής βοήθειας. Νεαρή Σερβίδα έγραψε σε επιστολή της : «Οι Σέρβοι έχουν τον Θεό στον ουρανό και τους Έλληνες στη γη». Οι Σέρβοι ακόμη δοκιμάζονται, ώσπου να εξαναγκαστούν να κόψουν κάθε είδους δεσμό με τη Ρωσία, η οποία αδυνατεί να τους προσφέρει ουσιαστική βοήθεια. Όχι μόνο απώλεσαν την κοιτίδα τους, το Κοσσυφοπέδιο, αλλά αποσπάστηκε από τον εθνικό κορμό τους και το Μαυροβούνιο. Μάλιστα πρόσφατα (2024) Ελληνίδα πολιτικός εισηγήθηκε να γίνει δεκτό το Κοσσυφοπέδιο στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Αυτή είχε ευνοηθεί υπέρμετρα από το τουρκικό προξενείο της Θράκης, όταν τόλμησε να σχηματίσει κόμμα! Και η Τουρκία εποφθαλμιά τη Θράκη μας! Κάποιοι ισχυροί πάντως της Ευρώπης δεν συναινούν προς το παρόν για την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου.

Οι Σέρβοι δεν λησμόνησαν τον Ριτσούδη. Μετά από έτη, όταν είχε σταθεροποιηθεί κάπως η κατάσταση στη χώρα τους, τον αναζήτησαν, μέσω της πρεσβείας τους στην Αθήνα, και του γνωστοποίησαν την απόφασή τους να τον τιμήσουν για τη στάση του, με τόσο σοβαρή για τον ίδιο τη συνέπεια. Ο Ριτσούδης τιμήθηκε, το 2018, στο Βελιγράδι από τον πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίο με το μετάλλιο του αγίου Κωνσταντίνου. Κατά την απονομή του ο πατριάρχης τόνισε ότι ο Ριτσούδης έκανε ό,τι κάνουν οι μεγάλες ψυχές και οι μεγάλες προσωπικότητες. Ο Ριτσούδης περιέγραψε την απόφασή του να σταθεί αλληλέγγυος προς έθνος, το οποίο αντιμετώπιζε κατά πολύ ισχυρότερο εχθρό, ως φανταστικό συναίσθημα. Δήλωσε ότι αισθάνεται υπερήφανος γι’ αυτό που προσέφερε τόσο στον εαυτό του όσο και στον σερβικό λαό, καθώς κοινή είναι η ιστορία που συνδέει το πιστεύω του με το πιστεύω των Σέρβων. Ο τιμηθείς αρνήθηκε την ισόβια σύνταξη που του προσέφεραν και πρότεινε να δοθεί αυτή σε δοκιμαζόμενο λαό.

Η προβολή της βράβευσης προκάλεσε μεγάλη συγκίνηση στον σερβικό λαό.  Ομάδα νέων κάλυψε μεγάλη επιφάνεια τοίχου με την απεικόνιση του Ριτσούδη με φόντο τις σημαίες ελληνική και σερβική. Σ’ αυτό έγραψαν: «Ως ορθόδοξος δεν μπορώ να συμμετάσχω σε επίθεση κατά αδελφού έθνους».

Ο Ριτσούδης εργάστηκε στο εμπορικό ναυτικό ως πλοίαρχος εμπορικού σκάφους. Η στάση του δεν έγινε τότε ευρέως γνωστή. Βέβαια δεν θα ανέμενε κάποιος να προβληθεί από τα μέσα ενημέρωσης των κρατούντων. Κάποιοι όμως θα έπρεπε να προβάλουν την ηρωική στάση του. Ποιοι όμως; Οι αριστεροί; Αλλά ο Ριτσούδης δεν ήταν δικός τους. Οι χριστιανοί; Αλλά αυτοί, με τη στάση τους, φαίνεται να μη ενοχλούνται στη μεγάλη τους πλειοψηφία από τις άθλιες ενέργειες των ισχυρών σε βάρος των αδυνάτων. Ίσως γιατί και αυτοί έχουν τον Χριστό πίσω από την πλάτη τους!

ΦΩΤΟ: Ο Ριτσούδης τμάται από τον Πατριάρχη Σερβίας.

του Κώστα Γάλλου

Η  πατρίδα μας έχει ορισμένα κεντρικά δομικά χαρακτηριστικά, που την ξεχωρίζουν μέσα στην πανσπερμία λαών και εθνών,θρησκειών και γλωσσών.Το Ορθόδοξο Ελληνικό έθνος,είναι ένα έθνος με εξαιρετική ομοιογένεια- 97% και άνω Ορθόδοξοι Χριστιανοί πολίτες-,ένα  έθνος που το συνέπηξαν η κοινή θρησκεία και γλώσσα,η κοινή καταγωγή,μια συμπαγής  θα λέγαμε πνευματική συγκολλητική  ουσία που φάνταζε  άτρωτη.Ήταν άτρωτη και στις πιο επώδυνες ιστορικές περιπέτειες  που έζησε τούτο το έθνος.Στα 400 χρόνια της περιόδου της Τουρκοκρατίας κι ως σκλαβωμένη ακόμη,κατάφερε να διατηρήσει την ταυτότητά του.Δεν την έχασε.Σήμερα εν πλήρει ελευθερία και ζώντας  μια ψευδεπίγραφη ελευθερία της παγκοσμιοποιημένης αβεβαιότητας και του θριάμβου του ατομισμού,με την πίστη και τα ιδανικά  σε εμφανή υποχώρηση, φαίνεται να την χάνει σταδιακά όλο και περισσότερο…Η Ελλάδα αυτή την στιγμή, ζει το τραγικό γεγονός της  προσπάθειας  από γηγενή και ξένα κέντρα , να επιφέρουν μια αλλοίωση της εσώτερης  υποστάσεώς της.Θέλουν να χάσει την αυτοσυνειδησία της,την ουσιαστική  πνευματική ραχοκοκκαλιά της.Η Ελλάδα φαίνεται να αποστερείται την ιδιαίτερη  ταυτότητά της.Τη  χάνει εν μέσω ελεύθερης ζωής,ενώ την διατήρησε αλώβητη  στα σκληρά χρόνια της δουλείας, κάτω από τη μπότα βάρβαρων κατακτητών της.

Άκουσα πρόσφατα, ένα Ελληνόψυχο πιστό στην ορθόδοξη παράδοση συμπολίτη μας, να θρηνεί βλέποντας σε κάποιο  σήριαλ, τον νέο τρόπο αποχαιρετισμού των νεκρών μας.Λίγοι συγγενείς,στην άκρη ενός γκρεμού ,σκυθρωποί και σκοτεινοί ,να διασκορπίζουν την τέφρα του νεκρού συγγενούς τους,στην απεραντοσύνη της θάλασσας.Ειναι μια εικόνα της Ελλάδας  όπως τη θέλουν κάποιοι.Συμβαίνει,δεν είναι  μελλοντικη δυσμενής προοπτική.Το πρώτο αποτεφρωτήριο-πολυτελής κατασκευή!,όλα τάχε η μαριορή…-λειτουργεί λίγο έξω από τηΧαλκίδα,στη Ριτσώνα…Σκορπίζουν  την τέφρα,έτσι στο πουθενά.Αυτός είναι ο αποχαιρετισμός των αγαπημένων μας…χωρίς το αντίο της συνταρακτικής  νεκρώσιμης  ακολουθίας της εκκλησίας μας,που μας κράτησε όρθιους  στις μεγάλες  καταιγίδες της ιστορικής μας πορείας…Χωρις μια κουβέντα,χωρίς αντίο, χωρίς  τη βεβαιότητα και την ελπίδα της ανάστασης  και της συνάντησης.Το πέταμα στη θάλασσα,στον αέρα…Αυτή είναι η τελευταία κατοικία…Και πως δικαιολογούν οι οπαδοί της αποτέφρωσης,του αγνωστικισμού και της αθείας,μια τέτοια βίαιη αλλαγή,σε σχέση με τα ισχύοντα της Ορθόδοξης παράδοσής μας αλλά και της αρχαιοελληνικής παράδοσης[σημειωέον ότι το έθιμο αυτό,ίσχυε και στην αρχαιότητα,απλά στην Ορθόδοξη Εκκλησία συνεχίζεται με άλλο τελετουργικό…].Καμμία  απάντηση,  φυσικά.Ο μηδενισμός δεν κρίνει σκόπιμο να δώσει απαντήσεις…αφού γι αυτούς τα πάντα προέρχονται από το μηδέν και καταλήγουν στο μηδέν…

Το κρίσιμο στοιχείο μετάλλαξης εδώ είναι ότι υποχωρεί η έννοια της ζωής σε κοινωνία και γιγαντώνεται το στοιχείο της κολασμένης ατομικότητας,χωρίς την έγνοια του άλλου…Αποφασίζουμε ότι δεν είμαστε κοινωνία…Υπάρχουν ατομικότητες ξεχωριστές και ανέλπιδες.Φεύγουμε σαν να υπήρξαμε μόνοι…Στο όνομα  του δικαιωματισμού,μιας ελ εεινής μορφής’’ ελευθερίας’’ που είναι στην πραγματικότητα,έσχατη δουλεία,μπορεί ο καθένας να διαθέτει το σώμα του όπως θέλει,καταργώντας πτοαιώνιες αρχές και κανόνες  που κρατήθηκαν ζωντανοί και ακτινοβολούσαν φως, μέσα στο διάβα ατελεύτητων αιώνων…Αλλά μεταλλάξεις ,βίαιες αλλαγές ,έχουν γίνει ήδη σε πολλά πεδία…τέλος των ευλογημένων βαπτίσεων.Πλέον  πάει να αντικατασταθεί από μια σκέτη ονοματοθεσία και τη σχετική εγγραφή  απλα στο ληξιαρχείο.Προηγήθηκε  κατάργηση της επιλογής  να αναγράφεται το θρήσκευμα  στην ταυτότητα.Εξάλλου έχουμε επίμονη άμεση ή  υπόγεια πολλές φορές, προσπάθεια  προώθησης  της ουδετεροθρησκείας  στα σχολεία και τα πανεπιστήμια…Κάθε τι το χριστιανικο είναι πλέον αν όχι απαγορευτέο, τουλάχιστο απωθητικό.Τελευταιο  ‘’φρούτο’’,το ανεκδιήγητο,να μην δίνεται φύλο στους γονείς,διότι έρχεται σε αντίθε ση με τους ομοφυλλόφυλους[άκουσον άκουσον γονέας Α και γονέας Β!] Από χώρα με εντελώς ξεχωριστό  ιστορικό και πολιτισμικό στίγμα,θέλουν κάποιοι να μεταποιήσουν την πατρίδα μας σε άχρωμο και άοσμο ,χωρίς ιστορία και  π αράδοση χώρο…θλιβερό κλωτσοσκούφι ξένων ανθελληνικών νεοεποχίτικων κέντρων…Τα μνημόνια,είναι αλήθεια ,αποτέλεσαν μια ισχυρή βάση,μια χρυσή ευκαιρία για τους εχθρούς της πατρίδας μας,ώστε να γίνει ευκολότερα αυτή η μετάλλαξη,αφού έχασε ουσιαστικά την οικονομική αυτονομία της,καταχρεωμένη και αφημένη στο έλεος διεθνών οικονομικών διευθυντηρίων,ως ‘’ο εμπεσών εις τους ληστάς’’του Ευαγγελίου…Η Απόλυτη οικονομική έξάρτηση σε ξένα κέντρα,υποβοήθησε τη διολίσθηση χρόνο με το χρόνο,σε επώδυνες βίαιες μεταλλάξεις και σε ό,τι αφορά την κοινωνική, ηθική και πνευματική της υπόσταση…Η  φτωχοποίηση που γίνεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο επώδυνη, ασφαλώς είναι  μια πληγή στο σώμα της Ελλάδας,όμως  το μεγάλο χτυπημα είναι θαρρώ ,η πνευματική άλωσή της…

Αυτό το τελευταίο είναι η διαρκής και επίμονη βούληση των ξένων και γηγενών επικυρίαρχων.Ωστόσο η Ελλάδα εξακολουθει να έχει ως μεγάλο, αναπαλλοτρίωτο κεφάλαιο, τον μεγάλο όγκο των απλών Ελλήνων Ορθοδόξων πολιτών,που δεν στέργουν στην πραγματοποίηση αυτων των θανάσιμων μεταλλαγών…Όπως έδειξε πάλι πρόσφατα  η συγκινητική προσέλευση εκατοντάδων χιλιάδων πιστών σε ατέλειωτες ουρές στον Πειραιά,για την προσκύνηση  της εικόνας του’’ Άξιον εστιν’’,υπάρχει δόξα τω Θεώ ακόμα ο λαός του Θεού, μόλα τα προσκόμματα που του βάζουν οι ελεεινες δυνάμεις των παγκοσμιοποιητων και των μηδενιστών.Υπάρχουν σε πείσμα των πονηρων ημερών μας,πολλοί, πάρα πολλοί, σαυτό τον τόπο,που θυμούνται, από πού έρχονται,ποιοι είναι και που θέλουν να πάνε.Επιβεβαιώνεται κι εδώ η παρήγορη ρήση του Θεόγλωσσου Αποστόλου των Εθνών,’’Όπου επερίσσευσε το κακόν υπερεπερίσσευσεν η χάρις’’.

• ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ ΜΕΛΩΝ Δ.Σ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟΥ ΚEΝΤΡΟΥ ΑΘΗΝΑΣ

Η πλειοψηφία του Διοικητκού Συμβουλίου του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Αθήνας (ΕΚΑ) απέστειλε την ακόλουθη ανοιχτή επιστολή, υπεραμυνόμενη της απόφασής της το ΕΚΑ να διοργανώσει δική του συγκέντρωση για την Πρωτομαγιά, σε αντίθεση με την παράταξη ΔΑΣ/ΠΑΜΕ που επειδιώκει, όπως υποστηρίζουν,  “το Ε.Κ.Α. να ΜΗΝ οργανώσει καμία συγκέντρωση και απλά να παραβρεθεί στην κομματική εκδήλωση του ΠΑΜΕ ως «φιλοξενούμενος». Η ΔΑΣ/ΠΑΜΕ επιχείρησε μεθοδικά να υποκαταστήσει την συλλογική έκφραση του μεγαλύτερου Εργατικού Κέντρου της χώρας με τον στενά κομματικό λόγο. ” Το πλήρες κείμενο έχει ως εξής: 

Details