Στην Ιταλία, το 2015 αντιστοιχούσαν 3,2 νοσοκομειακές κλίνες ανά χιλίους κατοίκους, πιο πίσω από την Ελλάδα με 4,3. Σε σχέση με το 1990, που ο αριθμός ήταν περίπου 7, η αντιστοιχία έπεσε στο μισό. Αυτή ήταν η μία από τις συνέπειες της πολιτικής λιτότητας και του περιορισμού του κοινωνικού κράτους που συνόδευσε την εισαγωγή του Ευρώ. Και τώρα, δεν επαρκούν οι γιατροί και τα νοσοκομεία στο πιο ανεπτυγμένο βόρειο τμήμα της χώρας…
Σε προηγούμενη ανάρτησή μας, έχουμε αναφερθεί στις καταστρεπτικές συνέπειες της εισαγωγής του ευρώ για την οικονομία της Ιταλίας και στην παρακμή στην οποία έχει περιπέσει μία από τις ισχυρότερες οικονομίες της Ευρώπης. Ας ελπίσουμε η επιδημία να μη πάρει τέτοια έκταση και σε άλλες χώρες με παρόμοια προβλήματα, ως αποτέλεσμα μιας πολιτικής που θεωρεί το κοινωνικό κράτος “σπατάλη” και περιττή πολυτέλεια.
Η Πολωνία που είναι εκτός ευρώ, διέθετε το 2015 6,6 νοσοκομειακές κλίνες ανά χιλίους κατοίκους, δεύτερη στην Ε.Ε. πίσω από τη Γερμανία με 8,1. Προηγείται η Ιαπωνία με 13,2 και ακολουθούν η Νότια Κορέα με 11,5 και η Ρωσία με 8,5.
Όπως το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνομπίλ ανέδειξε τις αδυναμίες και τη δυσλειτουργία του σοβιετικού γραφειοκρατικού καθεστώτος, έτσι και ο κοροναϊός αναδεικνύει τις αντίστοιχες αδυναμίες του Νεοφιελευθερισμού και της Παγκοσμιοποίησης.
Αν ο Νεοφιλελευθερισμός αφήνει ανοχύρωτες τις κοινωνίες απέναντι σε επιδημίες, η Παγκοσμιοποίηση διευκολύνει την διάδοσή τους παγκοσμίως, σε ρυθμούς πολύ πιο γρήγορους απ’ ό,τι σε άλλες εποχές. Και μάλιστα, μεταξύ των πιο εύπορων στρωμάτων που πληθυσμού, που ταξιδεύουν συχνά και ΄μακριά.
