ΑΝΤΙΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΤΗΣ “ΑΝΑΡΧΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ”
Συγκέντρωση υπέρ του δικαιώματος των γυναικών στην άμβλωση και διαμαρτυρίας της αντίθεσης σ’ αυτό της Εκκλησίας, έχει εξαγγείλει για σήμερα Σάββατο 7 Μαρτίου η “Αναρχική Ομοσπονδία” μπροστά στη Μητρόπολη Αθηνών.
Έχει ενδιαφέρον το σκεπτικό: “Σκοπός αυτής της συγκέντρωσης δεν είναι να θίξει το λαϊκό θρησκευτικό συναίσθημα, δεν είναι το φθηνό και εύκολο κράξιμο και η γελοιοποίηση. Γνωρίζουμε ότι μέσα στους αιώνες η εκκλησία αποτέλεσε καταφύγιο των απελπισμένων. Ένα καταφύγιο υπονομευμένο και κοινωνικά τοξικό αλλά πολλές φορές το μοναδικό καταφύγιο.”
Θετικά καταρχήν αποτιμούμε τη δήλωση σεβασμού προς το λαϊκό θρησκευτικό συναίσθημα. Ιδιαίτερα όταν προέρχεται από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, σε καιρούς που η ασέβεια περισσεύει σε όλο το φάσμα του εκσυγχρονισμού και του φωταδισμού. Έχουμε άλλωστε τονίσει, ότι κατά καιρούς η διοίκηση της Εκκλησίας και η συστημική θεολογία έχουν συμβιβαστεί με την άρχουσα τάξη και ανέχονται ή συγκαλύπτουν την κοινωνική αδικία. Άλλο, βέβαια, η Εκκλησία ως σώμα Χριστού. Ελπίζουμε η στάση αυτή να αποτυπωθεί και στο ύφος της προγραμματιζόμενης διαδήλωσης.
Το κείμενό τους, είναι από τα λίγα της πλευράς των υποστηρικτών των αμβλώσεων, από τότε που ανακινήθηκε το ζήτημα με την αφίσα στο μετρό της Αθήνας, το οποίο ξεπερνά το επίπεδο των άναρθρων κραυγών και επιχειρεί να επιχειρηματολογήσει. Ας το δούμε από κοντά:
Γράφουν: “Η συμμαχία νέο-φιλελεύθερων και φασιστών που κυβερνά τη χώρα ηγεμονεύοντας τη Νέα Δημοκρατία και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ονειρεύεται να γυρίσει το ρολόι της Ιστορίας στην δεκαετία του 1950. Υπό αυτή τη λογική η Υπουργός Παιδείας θέλει να μετατρέψει τα σχολεία σε κατηχητικά και η εκκλησία ονειρεύεται την κατάργηση του δικαιώματος των γυναικών στις αμβλώσεις.”
-Τους ρωτάμε: Τότε για ποιο λόγο ο Υπουργός της Νέας Δημοκρατίας Κώστας Καραμανλής διέταξε την άμεση απόσυρση της αφίσας κατά των αμβλώσεων από το ΜΕΤΡΟ; Αυτό και μόνο δείχνει ότι ο κυβερνών νεοφιλελευθερισμός κάθε άλλο παρά αντίθετος είναι με το δικαίωμα στην άμβλωση, το οποίο αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της κυρίαρχης ιδεολογίας.
Επιχειρούν με την αφίσα της εκδήλωσης να αντιγράψουν την αφίσα που αναρτήθηκε στο Μετρό με το ερώτημα: Ήξερες ότι η απόφαση της γέννας ανήκει σ’ εκείνη που εγκυμονεί; -Γιατί το δικό της σώμα θα μπει σε πόνο-Γιατί έχει και αυτή ευθύνη για μια ανεπιθύμητη και δυστυχισμένη νέα ζωή-Γιατί αυτή για χρόνια θα αφοσιωθεί, θα κοπιάσει, θα πληρώσει πιο πολύ απ’ όλους-Γιατί, πάνω απ’ όλα, το σώμα της της ανήκει.
-Τους ρωτάμε: Οι αδύναμοι, οι ανεπιθύμητοι και οι δυστυχισμένοι δεν έχουν δικαιώματα και ιδίως το δικαίωμα στη ζωή; Με ποιο δικαίωμα άλλος θα αποφασίσει αν έχουν το δικαίωμα να ζήσουν; Το βάρος της φιλοξενίας μιας νέας ζωής από μόνο του δικαιολογεί την απέλασἠ της; Διότι μορφή απέλασης, και μάλιστα θανατηφόρας και οδυνηρής είναι η αποβολή του εμβρύου. Και τούτο είναι το πόρισμα των πιο σύγχρονων επιστημονικών ευρημάτων και όχι παρωχημένων αναχρονιστικών παραδοχών. Και με ποια νομιμοποίηση όλα αυτά παραγνωρίζονται και ακυρώνονται; Την εξουσία επί του σώματος στο οποίο το έμβρυο φιλοξενείται, μια λογική άκρως εξουσιαστική.Μια λογική που μετατρέπει το αγέννητο παιδί από υποκείμενο, σε αντικείμενο δικαιωμάτων.
Τα παραπάνω, δεν πρέπει να τα συνεκτιμήσει μια γυναίκα πριν προχωρήσει σε άμβλωση; Αγώνας ενάντια στην άγνοια είναι ένα από τα συνθήματά τους, το οποίο προσυπογράφουμε.
Κι εμείς έχουμε καταδικάσει “εισαγγελικές” λογικές που αγνοούν την κοινωνική πραγματικότητα, και δείχνουν αναισθησία σε δράματα και αδιέξοδα.Όπως σε ανακοίνωσή μας έχουμε τονίσει , “Το ζήτημα της άμβλωσης δεν περιορίζεται στα στενά πλαίσια της ατομικής ηθικής, όπως προβάλλεται από ευσεβιστικούς θρησκευτικούς κύκλους, αλλά αντιθέτως είναι ένα ζήτημα που αφορά όλη την κοινωνία, η οποία οφείλει να υποστηρίξει πλήρως υλικά την απόφαση του κάθε ζεύγους ή της άγαμης μητέρας για τη γέννηση και ανατροφή παιδιών.
Ο π. Ιωάννης Μέγιεντορφ, εμβληματική φυσιογνωμία της παγκόσμιας Ορθοδοξίας, σε ένα βιβλίο του για τον «Ορθόδοξο γάμο», γράφει και τα ακόλουθα:
“Οφείλουν όμως παράλληλα [οι Ορθόδοξοι] να ενθυμούνται διαρκώς ότι μια ηθικώς συνεπής στάση απέναντι στην έκτρωση συνεπάγεται ταυτόχρονα και μια αμέριστη φροντίδα για τα εκατομμύρια των εξαθλιωμένων, πεινασμένων, ανεκπαίδευτων και ανεπιθύμητων παιδιών, τα οποία έρχονται στον κόσμο χωρίς καμιά διασφάλιση για αξιοπρεπή ζωή».
Συχνά όμως η αντίθεση στην άμβλωση περιορίζεται στην καταγγελία του φαινομένου και την προτροπή για συνέχιση της κύησης χωρίς παροχή των υλικών μέσων που απαιτούνται για κάτι τέτοιο.
Γράφουν: “Εμείς από την μεριά μας θέλουμε να υπερασπιστούμε το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει η ίδια για την μοίρα της με κάθε τρόπο. (..). Σίγουρα δεν θα αποφασίσουμε εμείς για χάρη της, αυτή ξέρει καλύτερα από όλους μας. Και σίγουρα δεν θα αποφασίσει η εκκλησία με τις οπισθοδρομικές πεποιθήσεις, τα αρχαία δόγματα και πίσω από όλα αυτά την ακόρεστη διάθεσή της να εξουσιάσει την καθημερινότητα των ανθρώπων.”
-Τους ρωτάμε: Η Εκκλησία δεν έχει δικαίωμα να εκφράσει τη θέση της; Ποιο εξαναγκαστικό μηχανισμό διαθέτει για να την επιβάλει;
Γράφουν: “Ως Αναρχικοί, θέλουμε να δούμε τους ανθρώπους να έχουν την ικανότητα να αποφασίζουν οι ίδιοι για την μοίρα τους, ανθρώπους κοινωνικούς που ζούνε την αγάπη, φροντίζουν και νοιάζονται ο ένας για τον άλλον χωρίς διαχωρισμούς φύλου, φυλής, καταγωγής ή χρώματος. Θέλουμε να δούμε πολύχρωμες κοινότητες και γειτονιές ανθρώπων που συναντιούνται και μοιράζονται τις αγωνίες και τους φόβους τους, ζούνε και καλλιεργούν μαζί την αλληλοβοήθεια και την κοινωνική αλληλεγγύη, συνδράμουν στον πόνο και τις χαρές του άλλου. Σε τέτοιες κοινότητες ελεύθερων ανθρώπων τα παιδιά που θα γεννιούνται θα είναι πιο χαρούμενα και οι γονείς τους πιο ευτυχισμένοι.”
Αποδέχονται πιο πάνω ότι η Εκκλησία “υποκριτικά υπόσχεται” ένα κόσμο «αγάπης και φροντίδας για τον πλησίον χωρίς διαχωρισμούς και σύνορα». Δεν πρόκειται για υποκριτική υπόσχεση κανενός.Αυτή είναι η κατεύθυνση των “αρχαίων δογμάτων” που απορρίπτουν παραπάνω, της Ορθόδοξης Παράδοσής μας, που είναι πάντοτε ζωντανή, σύγχρονη και επίκαιρη. Εδώ και εκατοντάδες χρόνια, το Ευαγγέλιο και οι Πατέρες της Εκκλησίας κάνουν λόγο για το αυτεξούσιο του ανθρώπου και την ελευθερία ως δώρο Θεού. Μια κατεύθυνση που σε μεγάλο βαθμό αγκαλιάζει το δικό τους όραμα για “ανθρώπους κοινωνικούς που ζούνε την αγάπη”, διότι “ο Θεός αγάπη εστί”.
Τα παραπάνω δεν αλλάζουν, αν όντως εκπρόσωποι της Εκκλησίας αποκλίνουν από την ουσία του Ορθόδοξου δόγματος και πέφτουν “στον εθνικισμό, την μισαλλοδοξία, την βαθιά συντήρηση και τη ξενοφοβία, την παθητική υπακοή προς τους κυρίαρχους και την εθελοδουλία.”, τα οποία όχι μόνον εμείς, αλλά η ίδια η Εκκλησία έχει επίσημα κατά καιρούς καταδικάσει. Δεν έχουν όμως το μονοπώλιο της υποκρισίας, αφού άλλοι με δυο μέτρα και δυο σταθμά, κόπτονται υπέρ των δικαιωμάτων των αδυνάτων και καταργούν το δικαίωμα στη ζωή του πιο αδυνάτου απ’ όλους, που δεν μπορεί να το διεκδικήσει: του αγέννητου παιδιού. Που υπερασπίζονται το δικαίωμα στη φιλοξενία, αλλά τάσσονται υπέρ της άνευ όρων απέλασης-και μάλιστα θανατηφόρας του αγέννητου παιδιού.
