Με αφορμή την μαζική δολοφονία 50 Μουσουλμάνων στη Νέα Ζηλανδία την Παρασκευή 15 Μαρτίου 2019, η ΧΔ εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:
Η είδηση της δολοφονίας 50 ανθρώπων και τραυματισμού 49, που συνιστούν το 0,2% της μικρής (1% του συνολικού πληθυσμού) ισλαμικής μειονότητας της Νέας Ζηλανδίας από τον 28χρονο Μπρέντον Τάραντ έρχεται σε συνέχεια εκείνης του Νορβηγού Άντερς Μπρέιβικ το 2011.
1) Λίγα λεπτά πριν να εξαπολύσει την επίθεση του στα δύο Τζαμιά της περιοχής του Κράιστ-τσερτς, δημοσίευσε στο Διαδίκτυο και απέστειλε σε διάφορα θεσμικά πρόσωπα το Μανιφέστο του,όπου αναγνωρίζει τον εαυτό του ως φυλετιστή, θιασώτη του εθνοτικού εθνικισμού και του φασισμού. Όλες αυτές οι ιδεολογίες είναι βαθύτατα εσφαλμένες από χριστιανικής άποψης. Η εθνικότητα, η εθνική ταυτότητα και παράδοση και διατήρησή της, δεν έχει να κάνει με εθνικιστικά ιδεολογήματα αποκλεισμού της αλληλεγγύης προς τα άτομα της εθνικής κοινότητας. Αντιθέτως, ο ελληνορθόδοξος τρόπος επιτάσσει την φιλική προς τους ξένους συμπεριφορά, τους οποίους η Ορθόδοξη Παράδοση ανάγει έως και σε κριτήριο σωτηρίας.
2) Ο δράστης δεν έχει καταλήξει, όπως γράφει, αν είναι Χριστιανός, αλλά απευθύνεται στους Χριστιανούς και τους προτείνει ως πρότυπο τον Πάπα Ουρβανό τον 2ο, που ως γνωστόν τέθηκε επικεφαλής της 1ης Σταυροφορίας για την ανακατάληψη των Αγίων Τόπων κατά τον 11ο αιώνα. Από μεριάς μας, πρέπει να αναφέρουμε ότι αφενός το παράδειγμα που θέτει είναι άσχετο προς τις απεχθείς ενέργειές του, και αφετέρου ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορούν οι Σταυροφορίες, όπως είναι ευνόητο, να αποτελέσουν υπόδειγμα χριστιανικής συμπεριφοράς.
3) Δηλώνει πως που τον κινητοποίησε είναι η θεώρησή από μέρους του των Μουσουλμάνων και ειδικά των Τούρκων ως δύναμης κατοχής και πληθυσμού αντικατάστασης των ντόπιων πληθυσμών. Είναι όμως δυνατόν το 1% των Μουσουλμάνων της Νέας Ζηλανδίας να αποτελούν «δύναμη κατοχής»; Είναι δυνατόν το 6% των Μουσουλμάνων της Ευρώπης να αποτελούν δύναμη κατοχής; Και ποιος είναι ο σωστός τρόπος αντιμετώπισης ανθρώπων με διαφορετικά πιστεύματα και τρόπο ζωής που έχουν έρθει σε μια χριστιανική ή δυτική κοινωνία; Αναμφίβολα δεν είναι η καταστροφή τους ή η περιθωριοποίησή τους.
4) Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, υπήρχε σεβασμός των αλλοδόξων Μουσουλμάνων και μάλιστα ιστορείται ανοικοδόμηση και θρησκευτικών λατρευτικών χώρων από τον Αυτοκράτορα Ισαάκιο Β’ Άγγελο (1185-1195), κατά την περίοδο όπου το Βυζάντιο δέχθηκε τη βοήθεια του Μουσουλμάνου ηγέτη Σαλαχαντίν έναντι των Σταυροφόρων. Αυτό δε σημαίνει ούτε εξιδανίκευση του ισλαμικού θρησκεύματος αλλά ούτε και ταύτισή του με τους εξτρεμιστές της σαλαφιστικής εκδοχής του.
Κυκλοφορεῖ μὲ τὸν παραπάνω τίτλο τὸ νέο φύλλο τῆς 21ης Μαρτίου 2019 της «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ», στὸ κύριο ἄρθρο τοῦ Γιάννη Ζερβοῦ, ὅπου τονίζεται, μεταξὺ ἄλλων:
«…τὸ ἄκρως ἀρνητικὸ «ἰσοζύγιο» τῆς ἐποχῆς εὐρὼ γιὰ τὴ 2η καὶ 3η οἰκονομία τῆς Εὐρωζώνης, τὸ ὁποῖο μὲ κάθε τρόπο συγκάλυπταν τὰ συστημικὰ ΜΜΕ καὶ τὸ κυρίαρχο πολιτικὸ σύστημα, ἔχει γίνει αἰσθητὸ στὶς κοινωνίες τῶν δύο χωρῶν, ποὺ ὄχι μόνο γίνονται φτωχότερες, ἀλλὰ τὸ συρρικνούμενο ΑΕΠ κατανέμεται μὲ τρόπο ὅλο καὶ πιὸ ἄδικο, εἰς ὄφελος τῆς ἐγχώριας καὶ διεθνοῦς Ὀλιγαρχίας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΡΒΟΣ: ΟΤΑΝ Ο «ΖΟΥΡΛΟΜΑΔΥΑΣ» ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΕΞΑΘΛΙΩΝΕΙ – Μεθοδική αφαίμαξη των Λαών
Στις ελληνικές καλένδες ο «Διάλογος Εκκλησίας- Πολιτείας»;
Ποια η «ουδετεροθρησκεία»;
ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ: Σαν σήμερα (μόνιμη στήλη)
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΖΗΛΑΝΔΙΑ: Ὄχι στὴ δαιμονοποίηση τοῦ Ἰσλάμ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΡΒΟΣ: Τα του Καίσαρος (Μόνιμη στήλη)
Δημήτρησ Μπαλτάσ: ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΖΩΝΤΑΝΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ Γιορτή καί Μνήμη: Επανάσταση του 1821
Ο Κοινοτισμός πριν και μετά την Επανάσταση του 1821
ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Πολεμικές συγκρούσεις και τόποι καθαγιασμού του απελευθερωτικού αγώνα κατά την Επανάσταση του 1821 (Βιβλιοπαρουσίαση)
ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΟΥΡΤΑΛΙΔΗΣ: 1821-2019: ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ Αγώνες για την την Απελευθέρωση και τη Δικαιοσύνη
*C.E.P. (Centrum für Europäische Politik /Centre for European Policy/Κέντρο γιὰ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Πολιτική): Ὁμάδα προβληματισμοῦ («think tank») τοῦ γερμανικοῦ μὴ κερδοσκοπικοῦ ἱδρύματος «Stiftung Ordnungspolitik». Ἑνὸς βασικοῦ ἐκφραστῆ τῆς κρατούσας γερμανικῆς ἐκδοχῆς τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ («ordoliberalism»), σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία τὸ κράτος ἔχει αὐξημένο ἐποπτικὸ ρόλο στὴν κατεύθυνση τῆς άποτελεσματικῆς λειτουργίας τῆς «ἐλεύθερης ἀγορᾶς». (Σχολὴ Φράιμπουργκ). Τὸ C.E.P. παρακολουθεῖ τὶς ἀσκούμενες πολιτικὲς στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ συντάσσει προτάσεις καὶ μελέτες.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΠΙΝΑΚΩΝ:
Ο κάθε πίνακας έχει δύο διαγράμματα.
Στο πάνω διάγραμμα γίνεται σύγκριση της εξέλιξης του κατά κεφαλή Α.Ε.Π. της χώρας από το 1999 έως το 2017 (μπλε γραμμή) με την εικαζόμενη εξέλιξη σε περίπτωση που η χώρα ήταν εκτός ευρώ (πορτοκαλί γραμμή).
Στο κάτω διάγραμμα απεικονίζεται η εξέλιξη του κατά κεφαλήν ΑΕΠ με σημείο αναφοράς 0 την κατάσταση του ΑΕΠ στην κάθε χώρα το 1999.
Έχει γίνει γνωστό ότι στην Βενεζουέλα, μια χώρα της Λατινικής Αμερικής που βρήκε το δρόμο της προς μια ιδιαίτερη μορφή δημοκρατικού Σοσιαλισμού με ευρύτατη επιρροή από τον ρωμαιοκαθολικό Χριστιανισμό, σύμφωνα με το επίσημο «πιστεύω» του κυβερνώντος κόμματος PVDSA, επικρατεί κρίση περίπου τον τελευταίο μήνα. Διαδηλώσεις και αντιδιαδηλώσεις πραγματοποιούνται από φιλοκυβερνητικές και αντικυβερνητικές ομάδες.
Οι συντηρητικοί πολιτικοί αντίπαλοι του προέδρου Μαδούρο τον κατηγορούν για «αυταρχισμό, διαφθορά και ανικανότητα» έως και νόθευση του εκλογικού αποτελέσματος, μαζί με κυβερνητικούς αξιωματούχους των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο πρόεδρος Νικόλας Μαδούρο κέρδισε πρόσφατα – στις 20 Μαΐου 2018 – τις Προεδρικές Εκλογές και η νέα θητεία του προβλεπόταν νομικά να είναι εξαετής. Ο ίδιος βρέθηκε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για τη χώρα του, εφόσον το πετρέλαιο, στην εθνικοποίηση του οποίου βασίστηκε σε σημαντικό βαθμό η οικονομική και κοινωνική άνθιση των ετών της διακυβέρνησης του Τσάβεζ, δεν μπορεί να έχει τα έσοδα που είχε παλαιότερα, λόγω (τεχνητής) πτώσης της τιμής του των τελευταίων χρόνων.
Στο πλαίσιο αυτό, ο δεξιών πεποιθήσεων επικεφαλής της Εθνοσυνέλευσης και κύριος πολιτικός αντίπαλός του, Χουάν Γκουαϊδό αυτοανακηρύχθηκε (μεταβατικός) πρόεδρος.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ τον αναγνώρισε στις 23/01, με τον Μαδούρο να απαντά με διακοπή των διπλωματικών σχέσεων και εντολή αποχώρησης των αμερικανών διπλωματών, ενώ άλλες χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία τήρησαν αποστάσεις, μιλώντας πάντως για το πιο κατάλληλο μεταβατικό πρόσωπο σε προοπτική Εκλογών.
Ως Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας, θεωρούμε απαράδεκτη την αυτόκλητη εμπλοκή μιας οποιαδήποτε χώρας στα εσωτερικά μιας άλλης χώρας. Είναι παλαιότατη η πρακτική των χωρών της Δύσης και με έμφαση στους νεοσυντηρητικούς του Μπους του νεώτερου να προσπαθούν να υποσκάψουν την σοσιαλιστική αλλαγή στη γείτονα χώρα τους, που πραγματοποιήθηκε πάντως με δημοκρατικά μέσα και που εξεδίωξε τις πολυεθνικές εταιρείες αμερικανικών συμφερόντων, οι οποίες νέμονταν τον ορυκτό πλούτο της χώρας αυτής (ExxonMobil, Chevron).
Προβάλλεται το επιχείρημα ότι ο Πρόεδρος Μαδούρο δεν διαθέτει πολιτική νομιμοποίηση, διότι κατά τις προεδρικές Εκλογές απείχε η Αντιπολίτευση. Πράγματι, τον ψήφισε περίπου το 30% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Πολύ μικρότερο ποσοστό υπερψήφισε τον Γάλλο Πρόεδρο Μακρόν και τους βουλευτές του της προεδρικής πλειοψηφίας. Μήπως πρέπει η διεθνής κοινότητα, με τη λογική αυτή να επιβάλει την παραίτησή του, όπως ζητούν τα «κίτρινα γιλέκα» ;
Κανείς δεν ασχολείται με περιπτώσεις όπως του σαουδαραβικού απολυταρχικού καθεστώτος και του Ταγίπ Ερντογάν, που κάνει Εκλογές με φυλακισμένο τον ηγέτη κοινοβουλευτικού κόμματος. Ως συνήθως, δυο μέτρα και δυο σταθμά.
Επιπλέον, είναι δεδομένο ότι η χώρα είναι διαιρεμένη και ότι ο Μαδούρο έχει αποξενωθεί από πολλούς που στήριζαν προηγουμένως τον Τσάβες και ότι δεν είναι άμοιρος ευθυνών για την κρίση που περνά η χώρα του. Όμως, τυχόν επανάληψη των εκλογικών διαδικασιών μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με τις νόμιμες δημοκρατικές διαδικασίες που προβλέπονται απο την έννομη τάξη της Βενεζουέλας, ενώ επιτηρητές της Ε.Ε., όπως αυτοί που προτείνονται από την Ελληνική Κυβέρνηση, δεν μπορούν παρά να έχουν συμβουλευτικό ρόλο τρίτου και παρατηρητή των διαδικασιών.
Θεωρούμε ειδικότερα απαράδεκτη την υπόνοια έστω στρατιωτικής επέμβασης, μετά το Αφγανιστάν, τη Συρία, τη Λιβύη και πόσες άλλες χώρες, όπου και έκνομα εισήλθαν οι εν λόγω Δυνάμεις και είχαν καταστροφικά αποτελέσματα για τους εντόπιους πληθυσμούς, με την ανάδειξη ειδικά του σαλαφιστικού και ριζοσπαστικού Ισλάμ σε κυρίαρχο παίκτη.
Γραφείο Τύπου της Χ.Δ
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΜΑΡΙΑΡΗΣ: ΠΑΡΆΤΑΙΡΗ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΤΗΤΑ
Ὅλα ἀνάποδα
ΥΠΟΜΝΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ Κοινότητες και Δημοκρατία
Βασίλης Σπυρόπουλος: Ο άνθρωπος στην υπηρεσία του συστήματος
ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ: Σαν σήμερα (μόνιμη στήλη)
Κέφι και χορός στη συνεστίαση της «Χ»
Ἡ Καθολικὴ Ὀρθοδοξία στὸν σύγχρονο κόσμο
ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΟΥΡΤΑΛΙΔΗΣ: Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΣΥΝΤΑΓΜΑ Θεοκρατία ή Δημοκρατία;
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Απαράδεκτη η επέμβαση στα εσωτερικά της Βενεζουέλας
ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΡΒΟΣ: Τα του Καίσαρος (Μόνιμη στήλη)
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ: Η ΕΙΡΗΝΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΔΕΝ
Θ. ΚΟΙΝΩΝΟΣ: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ Αντίσταση και φωτισμός των πολιτών για μία Ευρώπη της Δικαιοσύνης
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΠΟΥΡΔΑΛΑΣ: Ταξικές διεκδικήσεις, κοινωνική δικαιοσύνη και προσωπική αγάπη
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ: «Η θρησκεία μας καταδικάζει κάθε απόπειρα διακρίσεων»
ΜΑΝΟΛΗΣ Γ. ΔΡΕΤΤΑΚΗΣ: ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ EUROSTAT- Τα Μνημόνια προκάλεσαν μεγαλύτερη συρρίκνωση του πληθυσμού από τη μαζική μετανάστευση του ’60
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΦΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ: Από την θυσία του Αυξεντίου στον κίνδυνο Τουρκοποίησης
ΑΠΟ ΤΟ ΘΡΥΛΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΙΕΡΟΕΞΕΤΑΣΤΗ: Κάθε πρόσωπο εν ζωή είναι απόλυτο ως εικόνα του Θεού και απαραβίαστο
ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΚΑΘΗΓΗΤΗ «Σάββας Αγουρίδης: Επιστημονική μαρτυρία, εκκλησιαστική και κοινωνική διακονία»
Θ. ΚΟΙΝΩΝΟΣ: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Οικογένεια, κοινότητες και διάσωση του Έθνους
27 ΜΑΡΤΊΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Μνήμη Ευαγόρα Παλληκαρίδη
π. Χρήστου Χριστοδούλου: ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ ΑΝΑΠΛΙΩΤΗΣ Ένας ανιδιοτελής, πιστός και συνεπής αγωνιστής
ΜΑΡΙΑ ΜΠΙΝΙΑΡΗ: Η Ναταλία, η Ταβιθά και η Ορθόδοξη Πίστη
ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ, ΗΡΩΪΔΑ – ΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ Πρότυπο ζωής σε δύσκολους καιρούς
ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΥΑΓ. ΔΟΥΔΟΥΜΗΣ Η Βαλκανική σκακιέρα (Βιβλιοπαρουσίαση)
ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: Βιβλιοπαρουσίαση (Μόνιμη στήλη)
ΣΤΟΘΕΑΤΡΟΕΚΣΤΑΝ EL CHE (Ο Τσε) του Βασίλη Κυριάκου
ΦΙΛΑΛΗΘΕΙΕΣ(Μόνιμη στήλη): 16 δισ. το 2000
Κυκλοφορεῖ μὲ τὸν παραπάνω τίτλο τὸ νέο φύλλο τῆς 13ης Δεκεμβρίου 2018 της «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ», στὸ κύριο ἄρθρο τῆς Μαρίας Μπινιάρη, ὅπου τονίζεται, μεταξὺ ἄλλων:
«Για τους περισσότερους ανθρώπους της δυτικής κοινωνίας τα παιδιά είναι μπελάς, ένα εργαλείο φτηνής εργασίας, ιδιαίτερα όταν η δυτική εξωτερική ανάθεση της παραγωγής βρίσκεται στα χέρια των φτωχών χωρών της Ασίας, της κεντρικής Αφρικής, τόσο φτωχών ανθρώπων, που δεν μπορούν ν’ αντισταθούν και στη σκληρότερη βία. Το δυτικό κοινωνικό σύστημα σφαγιάζει τα παιδιά με πείνα, με βόμβες, με ασθένειες, με αεροσκάφη, με κατάχρηση.»
Το Γραφείο Τύπου της Χ.Δ. εξέδωσε κατά την 06/12/2018 την ακόλουθη ανακοίνωση:
10 χρόνια συμπληρώνονται ήδη από τα φοβερά γεγονότα της 6ης Δεκεμβρίου 2008, τα οποία στιγμάτισαν εντονότατα την ελλαδική κοινωνία. Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, μαθητής μόλις 15 ετών πυροβολήθηκε και θανατώθηκε από τον 37χρονο Ειδικό Φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα.
Το γεγονός αυτό αποτέλεσε την αφορμή, σε μία περίοδο που σιγόβραζε μια γενικότερη αγανάκτηση για ένα καλπάζοντα προμνημονιακό νεοφιλελευθερισμό αλλά και λανθάνοντα αυταρχισμό να πυροδοτηθεί μια εξέγερση η οποία χαρακτηρίστηκε και από αδιέξοδη και τυφλή βία και την αναίτια πρόκληση εκτεταμένων καταστροφών στο κέντρο της Αθήνας και αλλού.
Ταυτόχρονα αναδείχθηκε το πρόταγμα της αυταξίας της ανθρώπινης ζωής ως υπέρτατου αγαθού καθώς και η αντίσταση στην αλαζονεία της εξουσίας για την οποία τόσο καθαρά είχε μιλήσει ο ίδιος ο Χριστός στους μαθητές Του: «Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν· οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν».
Στις μέρες μας παρουσιάζεται έντονη μια άλλη ενεργοποίηση της μαθητικής νεολαίας. Μετά από πολλά χρόνια είναι αξιοσημείωτο και εκπλήσσει το γεγονός ότι οι εθιμικές κατ’ έτος μαθητικές κινητοποιήσεις φέτος έχουν σε πλείστες περιπτώσεις πατριωτικά αιτήματα με δημοκρατικό χαρακτήρα σχετικά με τη συμφωνία των Πρεσπών και το όνομα της Μακεδονίας κι όχι τον στενό συντεχνιασμό των συνήθων μαθητικών αιτημάτων τα οποία αποτελούν προκάλυμμα για «χάσιμο μαθημάτων». Βέβαια σε αυτή τη συγκυρία προσπάθησε να παρέμβει και να ποδηγετήσει τα αιτήματα αυτά η Χρυσή Αυγή διαχέοντας με όλα τα μέσα επικοινωνίας τον φασιστικό λόγο της έτσι ώστε αυτός να είναι κυρίαρχος στα συνθήματα των μαθητών πράγμα που δυστυχώς κατάφερε σε αρκετές περιπτώσεις. Από την άλλη οι κυβερνώντες έκαναν τα πάντα για να δυσφημήσουν τέτοιου είδους αιτήματα μαθητών τα οποία ως γνωστόν δεν είναι στην «πολιτική τους κουλτούρα».
Σε κάθε περίπτωση, τόσο στην εξέγερση του 2008 όσο και στις κινητοποιήσεις του 2018 διακρίνεται, με διαφορετικό τρόπο, η κραυγή της νέας γενιάς:
• για το μέλλον για το οποίο προετοιμάζει το σχολείο, ως (τουλάχιστον εν μέρει) μηχανισμός αναπαραγωγής του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος
• για τα αδιέξοδα της κοινωνίας της οποίας προετοιμάζεται να γίνει μέλος.
Μιας κοινωνίας, η οποία, πατώντας σε «κενό νοήματος», προετοιμάζει τα μέλη της να γίνουν εξαρτήματα μιας μηχανής η οποία καταδαπανά τόσο τις σωματικές όσο και τις ψυχικές τους δυνάμεις, προσφέροντάς τους ψιχία έναντι της απεμπόλησης της συνείδησής τους, και αναγκάζοντάς τους να εργάζονται σε δουλειές που αποστρέφονται και που δε συνιστούν έκφραση της θεόσδοτης δημιουργικής ορμής τους, για γλίσχρα μεροκάματα. Τέλος, μιας κοινωνίας, που, όταν «παραβαίνουν» τους νόμους της, τους επαναφέρει στην «κανονικότητα» με τους διάφορους αστικούς και «επιστημονικούς» μηχανισμούς της.
Αυτήν την κραυγή αγωνίας αξίζει να αφουγκραστούμε προσεκτικά και να αλλάξουμε πλεύση έμπρακτα, οικοδομώντας μιαν όλως άλλη κοινωνία, όπου ο άνθρωπος θα μπορεί να αναπτύσσει ελεύθερα τις δημιουργικές του δυνάμεις, προσφέροντας ταυτόχρονα στον συνάνθρωπο και την κοινωνία και όπου θα λαμβάνει ανάλογα με τον κόπο και τις ανάγκες του και δε θα καθίσταται νόμιμα αντικείμενο εκμετάλλευσης και αρπαγής του δίκαιου μισθού του. Μία τέτοια κοινωνία θα είναι ακριβώς αυτό για το οποίο μίλησε και έντονα προέτρεψε ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στην 11η ομιλία του στις Πράξεις των Αποστόλων, δηλαδή «μεταφορά του ουρανού στη γη».