«Ξέρετε ὅτι αὐτοὶ ποὺ θεωροῦνται ἡγέτες τῶν ἐθνῶν ἀσκοῦν ἀπόλυτη ἐξουσία πάνω τους, καὶ οἱ ἄρχοντές τους τὰ καταδυναστεύουν. Σ’ ἐσᾶς ὅμως δὲν πρέπει νὰ συμβαίνει αὐτό, ἀλλὰ ὅποιος θέλει νὰ γίνει μεγάλος ἀνάμεσά σας πρέπει νὰ γίνει ὑπηρέτης σας· καὶ ὅποιος ἀπὸ σᾶς θέλει νὰ εἶναι πρῶτος πρέπει νὰ γίνει δοῦλος ὅλων. Γιατί καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου δὲν ἦρθε γιὰ νὰ τὸν ὑπηρετήσουν, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπηρετήσει καὶ νὰ προσφέρει τὴ ζωὴ του λύτρο γιὰ ὅλους». (‘Απὸ τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Ε’ Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν)
Σχολιάζει σχετικὰ ὁ ὁμότιμος καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ Ἰωάννης Καραβιδόπουλος:
“Τὰ λόγια αὐτὰ εἶναι ἀξιοπρόσεκτα, γιατί μᾶς δίνουν τὸ πραγματικὸ νόημα καὶ περιεχόμενο τῆς ἡγεσίας, εἴτε γενικὰ στὴν κοινωνία, εἴτε εἰδικότερα μέσα στὴν Ἐκκλησία. Τὸ νόημα αὐτὸ μπορεῖ νὰ συνοψισθεῖ στὴ φράση ὅτι ἡ ἡγεσία εἶναι ταπείνωση καὶ διακονία. Οἱ ἄρχοντες καὶ ἡγέτες τῶν ἐθνῶν καταδυναστεύουν καὶ κατεξουσιάζουν τοὺς ὑπηκόους τους κάνοντας ὄχι ἁπλῶς χρήση ἀλλὰ καὶ κατάχρηση τῆς ἐξουσίας, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ σύνθετα ρήματα μὲ τὸ «κατὰ» ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ Ἰησοῦς. Τὸ μεγαλεῖο τοῦ χριστιανοῦ ἡγέτη δὲν βρίσκεται στὴν ἐξουσία καὶ στὸν πειρασμὸ ποὺ ἐμφωλεύει σ’ αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει ἀλλὰ στὴ διακονία, στὴν προσφορὰ τοῦ ἑαυτοῦ του γιὰ τοὺς ἄλλους. Οἱ λέξεις «διάκονος» καὶ «δοῦλος» ποὺ ἀπαντοῦν στὸ κείμενό μας δείχνουν καὶ ὑπογραμμίζουν τὴν ἀποστολὴ τοῦ ἡγέτη, ἤ, ἂν προχωρήσουμε λίγο περισσότερο, τὴν ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας μέσα στὸν κόσμο. Δὲν εἶναι πηγὴ δυνάμεως ἡ ἐξουσία καὶ τὸ ἀξίωμα ποὺ ἔχει κανείς, ἀλλ’ ἀφορμὴ καὶ μέσο διακονίας. Ἡ ἀποστολὴ αὐτὴ ἀπορρέει ἀπὸ τὸ παράδειγμα τοῦ ἴδιου τοῦ θεμελιωτῆ τῆς Ἐκκλησίας ποὺ δὲν ἦλθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ διακονηθεῖ ἀλλὰ γιὰ νὰ διακονήσει καὶ νὰ προσφέρει τὴ ζωὴ του λύτρο γιὰ τὴν ἐξαγορὰ τῶν αἰχμαλώτων στὴ δύναμη τοῦ σατανᾶ ἀνθρώπων.”
Αὐτὰ είπώθηκαν, σὲ ἀπάντηση τοῦ αίτήματος τοῦ Ἰωάννη καὶ τοῦ Ἰακώβου νὰ πάρουν τὴν πρωτοκαθεδρία δἰπλα στὸν Χριστό, ὅταν ἐπρόκειτο νὰ δοξαστεῖ. (ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου). Προφανῶς, περίμεναν ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ θὰ ἦταν κοσμική ἐξουσία, ὅπως ἀντιλαμβάνονταν οἱ Ἰουδαῖοι τὸν ἀναμενόμενο Μεσσία.
Γράφει χαρακτηριστικὰ ὁ Ἐρνέστο Καρδενάλ:
“ -Εἶπα ὅτι μπορεῖ ἡ ἀπελευθέρωση ποὺ φέρνει ὁ Χριστὸς νὰ εἶναι καὶ πολιτική, άλλὰ διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴ ποὺ περίμεναν οἱ Ἰουδαῖοι. Δὲν ἦταν ἀληθινὴ άπελευθέρωση αὐτὸ ποὺ περίμεναν: ἕναν Μεσσία ποὺ θὰ ἔπαιρνε τὴν ἐξουσία καὶ θὰ γινόταν βασιλιᾶς ὅπως οἱ ἄλλοι. Ἡ ἀληθινὴ πολιτικὴ άπελευθέρωση εἶναι ἡ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἢ τὴν ἀδικία, ποὺ εἶναι τὸ ἴδιο πρᾶγμα…”
Ἡ ἐξουσία ὡς μέσο προσωπικῆς ἐπιβολῆς τοῦ ἐξοσιαστῆ καὶ καταδυνάστευσης τῶν ἐξουσιαζομένων, ὅπως εἶναι άντιληπτὴ ἀπὸ ὑλιστικὴ σκοπιά, καταργεῖται.
Μεταμορφώνεται ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία σὲ διακονία τῶν διοικουμένων.
ΦΩΤΟ: Ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία. Ἀπὸ τὸ blog ΝΑΟΙ ΣΤΗ ΜΑΝΗ , τοιχογραφία τοῦ καθολικοῦ τῆς Μονῆς Καβελάρη (17ος αἰώνας) στὴ Λαγκάδα τῆς Μάνης. Στὸν ἀξιόλογο αὐτὸ ἱστοχῶρο μπορεῖ νὰ βρεῖ κανεὶς συλλογὴ ἁγιογραφιῶν ἀπ’ ὅλες τὶς γωνιὲς τῆς ἱστορικῆς περιοχῆς τῆς πατρίδας μας.
Ἡ μνήμη τῆς Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας τιμᾶται τὴν Ε’ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν.
Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, ἀπὸ μικρὴ ἡλικία ἐγκατέλειψε τὴν οἰκογἐνειά της καὶ ἔζησε ζωὴ ἄσωτη στὴν Ἀλεξάνδρεια. Μετανόησε σ’ ἕνα προσκύνημα στὰ Ἰεροσόλυμα καὶ ἔκτοτε, ἔζησε στην ἔρημο ἐπὶ 47 χρόνια ἀσκητικὴ ζωῆ, ἀγγελικὴ καὶ ὑπεράνθρωπη. Τὴν κοινώνησε ἕνας ἑρημίτης, ὁ ἀββᾶς Ζωσιμᾶς, ὁ ὁποῖος τὴν βρῆκε κοιμηθεῖσα τὸν ἑπόμενο χρόνο. Εἶχε ἀποβιώσει τὴν ἡμέρα ποὺ μετάλαβε.
“Τὰ τῆς ἐννοίας ἐγκλήματα τῆ σιγῆ τῆς ἀσκήσεως ἀπέπνιξας καὶ ρείθροις δακρύων σου τὴν ἔρημον ἅπασαν κατήρδευσας καὶ ἐβλάστησας ἡμῖν τῆς μετανοίας καρπούς”.
