Την 1η Απριλίου, μία μέρα μετά τον Μανώλη Γλέζο, απεβίωσε σε ηλικία 99 ετών στο Στρασβούργο, ο Ραφαέλ Γκομέζ Νιέτο, ο τελευταίος επιζών της πρώτης στρατιωτικής μονάδας που απελευθέρωσε το Παρίσι από τη ναζιστική κατοχή τον Αύγουστο του 1944. Ήταν η 9η θωρακισμένη ίλη της 2ης θωρακισμένης Μεραρχίας Λεκλέρκ του ” ελεύθερου γαλλικού στρατού” του Καρόλου Ντε Γκολ, αποτελούμενη σχεδόν αποκλειστικά από …Ισπανούς αντιφσίστες μαχητές, αποκαλούμενη “νουέβε” στη γλώσσα τους. Ο θάνατος οφείλεται στον κοροναϊό.
Ο Ραφαέλ Γκομέζ Νιέτο ανήκε στον μη κομμουνιστικό πολιτικό χώρο των Ισπανών αντιφρανκιστών δημοκρατικών. Ο χώρος αυτός, αποτελούμενος από δημοκράτες, σοσιαλιστές και αναρχικούς, ήταν σε αντιπαράθεση με το καλύτερα οργανωμένο Κομμουνιστικό Κόμμα, το οποίο λόγω της κρατούσας σταλινικής λογικής, την οποία και στην πατρίδα μας γνωρίσαμε, ήταν εχθρικό με τους άλλους χώρους της Αριστεράς.
Έτσι, η μερίδα αυτή των Ισπανών αντιφρανκιστών είχε βρει διέξοδο στη συνεργασία με το κίνημα της “Ελεύθερης Γαλλίας” του στρατηγού Καρόλου Ντε Γκολ, ο οποίος, είχε αρνηθεί να αποδεχθεί τη συνθηκολόγηση της γαλλικής κυβέρνησης Πετέν το 1940 και συνέχισε τον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων. Με δεδομένο ότι λίγοι Γάλλοι τον ακολούθησαν στην αρχή, επάνδρωσε πολλές μονάδες με τους πρώην δημοκρατικούς Ισπανούς μαχητές φυγάδες, με σκοπό να αυξήσει όσο μπορούσε πιο πολύ τη γαλλική συνεισφορά στον συμμαχικό αντιναζιστικό αγώνα. Ο στρατηγός Λεκλέρκ, από τους πρώτους συνεργάτες του Ντε Γκολ, αν και βαθιά συντηρητικών απόψεων πριν τον πόλεμο, έντιμος άνθρωπος και πατριώτης, εκτίμησε την αφοσίωση και την μαχητικότητά τους. Χαρακτήριζε τον εαυτό του “παπαδοπαίδι επικεφαλής αυτών των κόκκινων…” .
Ο ντε Γκολ είχε στη διάθεσή του και αποικιακά στρατεύματα που είχαν προσχωρήσει σε αυτόν. Όμως, οι Αμερικανοί που χορηγούσαν το υλικό, λόγω της πολιτικής φυλετικών διακρίσεων που καλά κρατούσε τότε, δεν επιθυμούσαν να θωρακισμένες και μηχανοκίνητες μονάδες να συγκροτούνται από “εγχρώμους”. Έτσι, για τη συγκρότηση της 2ης γαλλικής θωρακισμένης μεραρχίας Λεκλέρκ, στην οποία ανήκε η 9η ίλη (“νουέβε” ), προτιμήθηκαν οι Ισπανοί…
Οι περίεργες αυτές συγκυρίες συντέλεσαν ώστε ο Νιέτο με τους συντρόφους του, να απαρτίζουν την πρώτη συμμαχική μονάδα που μπήκε στο γερμανοκρατούμενο Παρίσι, στις 24 Αυγούστου 1944, στο οποίο η Αντίσταση είχε ήδη εξεγερθεί και χρειαζόταν επειγόντως ενίσχυση.
Έλπιζαν ότι θα τους δινόταν η ευκαιρία να ανατρέψουν και τον Φράνκο στη συνέχεια. Απογοητεύθηκαν όμως, γιατί ο πονηρός δικτάτορας, αγνώμων προς τον ευεργέτη του Αδόλφο Χίτλερ, παρέμεινε “επιτήδειος ουδέτερος” και δεν έδωσε αφορμή οι Σύμμαχοι να τον ανατρέψουν.
Όσοι μαχητές επέζησαν έλαβαν τη γαλλική υπηκοότητα και τιμήθηκαν προσωπικά. Όμως, η συνολική συνεισφορά τους αποσιωπήθηκε, ως “ενοχλητική λεπτομέρεια” στα χρόνια του ψυχρού πολέμου. Μόλις πριν μια δεκαετία, αυτή αναδείχθηκε και αναγνωρίσθηκε επίσημα.
Κι έτσι, ο Ραφαέλ Νιέτο, αφού επέζησε δύο αιματηρούς πολέμους, τον ισπανικό εμφύλιο και τον 2ο Παγκόσμιο, έχασε στα 99 του χρόνια τη μάχη με τον κοροναϊό…Η γενιά που όσο καμμιά άλλη συντέλεσε στην ελευθερία της Ευρώπης, αντί να τελειούται “εν ειρήνη”, κινδυνεύει από τον μαρτυρικό θάνατο που προκαλεί ο ιός, στην απομόνωση, χωρίς να μπορούν οι δικοί τους να τους κρατούν το χέρι.
Ο Θεός ας προφυλάσσει τους απόμαχους της ζωής, που τόσα έχουν προσφέρει για τη δική μας ελευθερία και ευημερία, σε όλο τον κόσμο, αλλά και στη χώρα μας: Η γενιά του 40 και της Κατοχής, αλλά και του αγώνα για την μετακατοχική ανασυγκρότηση.
