ΧΡΗΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ ΕΝΟΣ ΟΡΟΥ ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΣΗΜΑΣΙΕΣ

του Θ. Κοινωνού

Κλέφτες και ληστές αποκλήθηκαν όλοι οι επαναστατημένοι Έλληνες των βουνών πριν και κατά την Επανάσταση του 1821, έστω κι αν πολλοί αδικούσαν μόνο τους Τούρκους κατακτητές. Τρομοκράτες ονομάζονταν παλαιότερα και συλλήβδην όλοι όσοι αντιστέκονταν στην αποικιοκρατία και μεταγενέστερα μέχρι σήμερα στις δυνάμεις κατοχής, στην οικονομική ολιγαρχία των Ευρωπαϊκών Τραπεζών και στη συνασπισμένη δεσποτεία των ανεξέλεγκτων Δανειστών, που χειραγωγούσαν την κοινή Γνώμη, μέσω δημοσιογράφων ενός εξαγορασμένου Τύπου, ο οποίος χαρακτήριζε ολόκληρους Λαούς τεμπέληδες ή γουρούνια, όπως τους Έλληνες. Τρομοκράτες και ανατροπείς επικίνδυνους χαρακτήριζαν τους πρώτους Χριστιανούς, όπως και τον Χριστό εγκληματικό επαναστάτη, γιατί κλόνιζαν το κατεστημένο της θρησκευτικής και πολιτικής υποκρισίας και εξουσίας, που φοβόταν την αλήθεια και την αφύπνιση των πιστών και των υπηκόων, οι οποίοι προσδοκούσαν την πνευματική και κοινωνική δικαιοσύνη και την ελευθερία τους.
Και σήμερα στην ευρωπαϊκή και ειδικότερα στην ελληνική πολιτική αντιπαράθεση μαζί με την κατάχρηση του λεξιλογίου για την τρομοκρατία έχουμε και την απειλή τόσο του αριστερίζοντος λαϊκισμού όσο και του προσωπείου του διώκτη του λαϊκισμού, δηλαδή του θεωρούμενου καθώς πρέπει αστού, που «ντύνεται την αρετή» (Μακρυγιάννη) και την σοβαρότητα, όπως επιβάλλει ο συρμός, χαρακτηρίζοντας όλους τους άλλους «λαϊκιστές», εξαιρώντας τον εαυτό του.
Ιστορικά πρότερα
Ασφαλώς, ο όρος «Λαϊκισμός» πρωταρχικά έκρυβε ένα υβριστικό χαρακτηρισμό, που κατά βάση περιφρονεί το Λαό και όποιον ακολουθεί ή υποστηρίζει τον Λαό τον ονομάζει «λαϊκιστή». Ο Λαός είναι κακός, αμόρφωτος, άξεστος και όποιος τον ακολουθεί λαϊκίζει, υπονομεύει. Αγνοώ αν υπάρχει κάπου ο όρος «Αστικισμός» με περιφρονητικό περιεχόμενο.
Πριν φθάσουμε στη σύγχρονη χρήση του όρου, ας υπομνήσουμε ακόμα την τύχη μερικών λέξεων με κοινωνική ταξική σημασία. Από την εποχή του συντηρητικού ποιητή Θεόγνη (6ος π.Χ. αιώνα) η σημασία της λέξης «πονηρός» διολίσθησε, φθάνοντας στον ηθικό στιγματισμό: Έτσι ο «πονηρός», δηλαδή ο φτωχός και σκληρά εργαζόμενος με σωματοψυχικούς πόνους, θεωρήθηκε ύποπτος και ανήθικος, χωρίς ευθύτητα και ειλικρίνεια πολίτης. Και ο επίσης σκληρά εργαζόμενος με μεγάλους μόχθους και γι’ αυτό «μοχθηρός» άνθρωπος κατήντησε να θεωρείται ένα υποκείμενο με μίσος, με απάνθρωπα αντικοινωνικά συναισθήματα, έστω κι αν κάποτε ήταν μόνο η αγανάκτησή του κατά της αδικίας. Αντίθετα, όποιος καταγόταν από «καλό» και πλούσιο γένος, από μεγάλο τζάκι, ως «ευγενής», θα πρέπει να είχε ευγενικό ήθος, ανώτερο, είχε «καλούς τρόπους» χωρίς συνήθως να εργάζεται «μοχθηρά». Ανάλογα, αυτός που είχε πολύ μεγάλη δύναμη (αριστοκράτης) έπρεπε να θεωρείται άνθρωπος υψηλής ευγένειας και ήθους. Ας αρκεστούμε σ’ αυτά τα παραδείγματα κοινωνικής ψυχολογίας και ηθικής, που παλαιότερα διαμορφώνονταν από την κυρίαρχη πολιτιστικά τάξη, κρύβοντας όμως τον ταξικό και άδικο χαρακτήρα μέσα στην κοινωνία.
Ο λαϊκισμός των κομμάτων
Σήμερα, βέβαια,χαρακτηρίζοντας έναν πολίτη ως λαϊκιστή, θεωρούμε ότι αποκρύπτει την αντικειμενική αλήθεια και παρασύρεται από τις «άκριτες» επιθυμίες του Λαού, υποσχόμενος υπερβολικά πράγματα, αποσιωπώντας στοιχεία της πραγματικότητας και διαστρέφοντας τα κοινωνικά δεδομένα. Αλλά πρέπει να ανιχνεύσουμε την ποιότητα και το εύρος του λαϊκισμού. Ας σκεφθούμε, εξάλλου, και τη λαϊκή ρήση «φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης». Και εδώ για να μην είμαστε με την αρνητική σημασία «λαϊκιστές» – παλαιότερα θα έλεγαν «χυδαϊστές» -, πρέπει έντιμα να σκεφθούμε ποιος είναι «νοικοκύρης», αυτός που εργάζεται και δημιουργεί αγαθά ή αυτός που κάθεται αργός και τα υποτάσσει βίαια στην κατοχή του, δηλαδή τα εκμεταλλεύεται ιδιωτικά. Κι ακόμα να προβληματιστούμε μήπως με τα σύγχρονα μέσα προπαγάνδας, που τα κατέχουν ορισμένοι οικονομικοί φορείς, χρησιμοποιώντας την παραπάνω λαϊκή ρήση, κινδυνεύουμε αυτόματα να θεωρηθούμε ποταποί λαϊκιστές…
Όμως, επειδή πιστεύουμε ότι όλα τα κόμματα ασκούν, όπως άσκησαν στις πρόσφατες Εκλογές και στη συζήτηση της Βουλής, και ρητορεία «λαϊκιστικού» και όχι φιλολαϊκού τύπου, θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε τους λόγους των πολιτικών με γνώμονα την πολιτική αλήθεια. Αυτό όμως μας επιβάλλει έρευνα χωρίς προκαταλήψεις για να μη κατηγορηθούμε και εμείς ως «λαϊκιστές» και όχι φίλοι του λαού και της αλήθειας. Γι’ αυτό θα επανέλθουμε στο επόμενο φύλλο

“Χριστιανική” 25.7.2019

του Απόστολου Παπαδημητρίου

Βρισκόμαστε πλέον εγγύς στην αρχή της μεταλιγνιτικής περιόδου. Η Κυβέρνηση καυχάται βέβαια για την έξοδο της Χώρας από τα Μνημόνια, δεν ενημερώνει όμως τον λαό ότι δεν προβλέπεται έξοδος και από τον ζυγό δουλείας, τον οποίο αποδεχθήκαμε εντασσόμενοι σε Ένωση, που μόνο για τα συμφέροντα των λαών της δεν νοιάζεται, όσο και αν φαίνεται ότι κάποιοι λαοί επωφελούνται από την οικονομική ισχύ των χωρών τους.
Πριν από δεκαετίες φανταζόμασαν να έλθει η περίοδος αυτή, όταν θα εξαντλούνταν τα αποθέματα λιγνιτών στην περιοχή μας και αλλού. Η ραγδαία άνοδος της τιμής της ενέργειας κατέστησε, με την πάροδο του χρόνου, αποθέματα μη εκμεταλλεύσιμα αξιοποιήσιμα. Όλες οι Κυβερνήσεις έκριναν καλό να εντείνουν την εξόρυξη, λόγω του φθηνού κόστους της παραγόμενης από τον λιγνίτη ενέργειας, αλλά και για τον περιορισμό της εξάρτησης της Χώρας από εισαγόμενα καύσιμα. Αυτό έγινε βέβαια στη βάση κοντόφθαλμης και εγωιστικής πολιτικής, η οποία παραβλέπει ότι τη δική μας γενιά θα διαδεχθούν άλλες, οι οποίες θα έχουν επίσης ανάγκη από φθηνή ενέργεια. Συνέπεια της πολιτικής αυτής υπήρξε η σημαντική υποβάθμιση του περιβάλλοντος της περιοχής χωρίς να προβλεφθούν επεμβάσεις για την ανάπλασή του ή αυτές που προβλέφθηκαν δεν βελτίωσαν το περιβάλλον, αλλά αποτέλεσαν μέσο άσκησης φθηνής πολιτικής τοπικών πολιτικών παραγόντων.
Από την απώλεια του λιγνίτη στην ασυδοσία της ενέργειας
Η μεταλιγνιτική περίοδος έφθασε όχι βέβαια λόγω εξάντλησης των αποθεμάτων, αλλά λόγω πολιτικής της Ε.Ε. Η πολιτική αυτής δεν πλήττει μόνο το εθνικό, όπως απεκλήθη ο λιγνίτης, καύσιμο. Ήδη στην αρχή της δεκαετίας του 1980 συνετέλεσε στην καταβαράθρωση της βιομηχανίας μας! Και όμως εξακολουθούμε να είμαστε επί το πλείστον ευρωπαϊστές, οι οποίοι ζούμε, εν τη αφελεία μας, με το όνειρο της ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας των λαών της Ένωσης. Στην πραγματικότητα τρέφουμε ελπίδες ότι θα ξαναζήσουμε νέα περίοδο επίπλαστης ευμάρειας, όταν η διεθνής οικονομία ανακάμψει! Θα ανακάμψει όμως;
Η ΔΕΗ είχε αρχίσει να εμφανίζει φθίνουσα πορεία ήδη από την αρχή της τελευταίας δεκαετίας του 20ου αιώνα. Τότε συνέβη θεαματική μεταβολή σε πλανητική έκταση: Κατέρρευσε ο κόσμος του λεγόμενου υπαρκτού Σοσιαλισμού (Κομμουνισμού). Αυτή η μεταβολή πανηγυρίστηκε δεόντως από τους ηγέτες της αστικής τάξης, καθώς εξέλιπε το αντίπαλο δέος. Δεν αρκέστηκαν όμως στην εκδήλωση χαράς. Πραγματοποίησαν ολομέτωπη επίθεση κατά του Κράτους, τον οποίο θεώρησαν κάκιστο επιχειρηματία. Όχι βέβαια ότι ήταν καλός, αφού οι δημόσιες επιχειρήσεις έπασχαν από πλήθος αδυναμιών, λόγω του σφιχτού εναγκαλισμού των κομμάτων εξουσίας μ’ αυτές και της διαπλοκής παραγόντων, πολιτικών και των ΔΕΚΟ, με τον ιδιωτικό τομέα. Όμως οι κρατικές επιχειρήσεις είχαν κοινωνικό χαρακτήρα, ο οποίος μετρίαζε τις αδυναμίες τους λόγω κακοδιαχείρισης.
Οι κρατούντες στην Ε.Ε., δηλαδή οι ισχυροί κύκλοι του Κεφαλαίου, εξέδωσαν τότε εγκύκλιο για την απελευθέρωση της ενέργειας. Ο όρος έγινε αποδεκτός χωρίς την παραμικρή κριτική. Σκλάβοι είναι οι λαοί, όχι τα υλικά αγαθά. Με τον όρο «απελευθέρωση» οι πλουτοκράτες εννοούσαν ασυδοσία του Κεφαλαίου. Καθώς την κατάρρευση του Κομμουνισμού, διαδέχθηκε η ολομέτωπη κατά του Κράτους επίθεση, είδαμε, μάλλον με απάθεια, οι ασκούντες την εξουσία να παραιτούνται συν τω χρόνω από τα δικαιώματά τους, τα οποία, υποτίθεται, απορρέουν από την εμπιστοσύνη των λαών, και να καθίστανται εντολοδόχοι των οικονομικά ισχυρών, οι οποίοι προεπιλέγουν αυτούς, που οι λαοί θα κληθούν στη συνέχεια να εκλέξουν σε παρωδία δημοκρατικών διαδικασιών!
Η ΔΕΗ ήταν, παρά τις αδυναμίες της, ισχυρή επιχείρηση. Η αποβιομηχάνιση της Χώρας επέφερε το πρώτο πλήγμα σ’ αυτήν. Ακολούθησε η επίθεση κατά των ορυκτών καυσίμων, προκειμένου οι ισχυροί να πωλήσουν στη Χώρα μας εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές. Ούτε σκέψη να αποκτήσουμε εγχώρια βιομηχανία παραγωγής τους. Πέραν αυτού η ΔΕΗ υποχρεώθηκε από τη μητέρα της, την Πολιτεία, να αγοράζει την παραγόμενη ενέργεια σε απαράδεκτα υψηλές τιμές. Εμφανίστηκαν και οι μεγάλοι ιδιώτες επενδυτές στον κλάδο της παραγωγής ενέργειας και η Πολιτεία με νόμους συνέβαλε στην περαιτέρω αποδυνάμωση της ΔΕΗ, μέσω του «αδέκαστου» ρυθμιστού που ακούει στο όνομα ΡΑΕ. Το έμπειρο προσωπικό αποχώρησε χωρίς να αντικατασταθεί και απωλέσθη πολύτιμη τεχνογνωσία. Ο κατακερματισμός της καθετοποιημένης επιχείρησης οδήγησε σε άσκοπες δαπάνες. Τέλος η εισαγωγή της Επιχείρησης στο Χρηματιστήριο οδήγησε στην καταβαράθρωση της μετοχής της σε σύντομο χρονικό διάστημα, ώστε τελικά η ΔΕΗ να εκποιηθεί όχι με την πραγματική της αξία, αλλά ως παλιοσίδερα.
Η αρπαγή των ιδιωτών
Όλοι γνώριζαν τις εξελίξεις, όλοι γνώριζαν το αδιέξοδο, εύχονταν όμως να μη συμπέσει με την άσκηση της εξουσίας απ’ αυτούς, αλλά από τους διαδόχους τους. Και τώρα τι; Όλα τα ακουόμενα ως υποσχέσεις είναι ασπιρίνες για αντιμετώπιση βαρειάς πάθησης. Η κρίση στις περιοχές λιγνιτικής εκμετάλλευσης θα ενταθεί και η φτώχια του λαού θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο. Δεν είναι όμως οι κάτοικοι των λιγνιτοφόρων περιοχών οι μόνοι, που θα αισθανθούν την κρίση να εντείνεται. Είναι όλοι οι Έλληνες, που θα κατανοήσουν σύντομα, τι σημαίνει να περάσει η ηλεκτρική ενέργεια στα χέρια ιδιωτών. Θυμούμαι αγανακτισμένους πολίτες, άδικα συνήθως, να ξεστομίζουν τη φράση: «Πότε να σας πουλήσουν, για να δούμε φθηνό ρεύμα»! Πλησιάζει η εποχή, που θα «δικαιωθούν»!
Στη γενική ασυδοσία αυξήθηκαν υπέρμετρα και οι οφειλές των πελατών προς την Επιχείρηση, όχι βέβαια μόνο των φτωχών, λόγω της κρίσης κατά την περίοδο των Μνημονίων, αλλά και άλλων, που κρίνουν ότι μπορούν να καταναλώνουν χωρίς να πληρώνουν! Τέλος η Πολιτεία έρχεται δήθεν συμπαραστάτης των πληγέντων από την κρίση, πρόθυμη να διαγράψει οφειλές. Δεν ξεκαθαρίζει όμως σε βάρος ποιού; Του λαού στο σύνολό του ή της ΔΕΗ, η οποία πάσχει πλέον από οικονομική ανεπάρκεια βαρειάς μορφής; Και σαν να μην έφθανε αυτό εμφανίζεται δυναμική με το να εξαγοράζει επιχειρήσεις σε γειτονικές χώρες!
Μωραθήκαμε πλήρως!
Σημειώση: Ο Α. Παπαδημητρίου ήταν διευθυντής της ΔΕΗ.
Το κείμενο αυτό είναι γραμμένο τον Οκτώβριο του 2018. Κυβέρνηση τότε ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Έχει αλλάξει τίποτα;

“Χριστιανική”  φύλλο 25.7.2019

Λόγω τῆς σημερινῆς καταστρεπτικῆς πυρκαγιᾶς στὸν Ὑμηττό, ποὺ ἤδη ἔχει τεθεῖ ὑπὸ ἔλεγχο, καταστράφηκαν καὶ ἐγκαταστάσεις ραδιοτηλεοπτικών σταθμῶν, ἀνάμεσα στἰς ὁποῖες καἰ αὐτές τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῆς Μητρόπολης Πειραιῶς ” Πειραϊκή Ἐκκλησία” . Σέ ἀνακοίνωσή, της ἡ Ἱερά Μητρόπολη τονίζει μεταξύ ἄλλων:

“Ἡ καταστροφική πυρκαϊά τίς πρῶτες πρωϊνές ὧρες στόν Ὑμηττό κατέστρεψε ὁλοσχερῶς τίς ἐγκαταστάσεις πολλῶν ραδιοφωνικῶν σταθμῶν μεταξύ τῶν ὁποίων καί τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς. Ἐκ τῆς δοκιμασίας αὐτῆς τό σῆμα τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας μεταδίδεται πρός τό παρόν μέσῳ τῆς δορυφορικῆς καλύψεως καί τοῦ Internet. Κατόπινσυνεννοήσεως μέ τό Δῆμο Πειραιῶς, ἡ Πειραϊκή Ἐκκλησία θά φιλοξενηθεῖ στίς ραδιοφωνικές ἐγκαταστάσεις τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ Ράδιο Ἕνα τοῦ Δήμου Πειραιῶς, πού λόγῳ χωροταξίας δέν κατεστράφησαν καί σύντομα θά ἐπανεκπέμψει.”

Διευκρινίζεται ὅτι  ἔχουν ἤδη παραγγελθεῖ στήν Ἰταλία νέα σύγχρονα μηχανήματα ραδιοφωνικῆς ἐκπομπῆς, τῶν ὁποίων ἡ παράδοση θά ἀρχίσει ἀρχές Σεπτεμβρίου.

• Σύμφωνα μὲ τὸ “ΠΟΝΤΙΚΙ”, καί ἄλλοι σταθμοί ἔχουν προβλήματα ἐξαιτίας τῆς πυρκαγιᾶς, ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ τοὺς πρόποδες τοῦ Ὑμηττοῦ στὴν Παιανία καί ἔφτασε στήν κορυφή ὅπου καί οἱ ἐγκαταστάσεις τους, μέ κίνδυνο νά περάσει πρός τήν Καισαριανή :  88.6 FM, Παραπολιτικά 90.1,  Galaxy 92,  Λάμψη 92.3,  Best 92.6,  Ελληνικός 93.2,  Love 97.5,  Nostos 100.6,  Athens Voice 102.5,ο Θέμα 104.6, 105.5 Στο Κόκκινο.