Τὸ θέαμα τοῦ δικαστικοῦ ἐπιμελητῆ ποὺ ἔσπαζε τὴν πόρτα τῆς συνταξιούχου κας Ἰωάννας Κολοβοῦ γιὰ νὰ τὴν πετάξει ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι της τὰ ξημερώματα τῆς περασμένης Δευτέρας, εἶναι καρπὸς τῆς ὑποχώρησης τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτικοῦ συστήματος στὶς ἀξιώσεις τῶν λογιστῶν τῶν Βρυξελλῶν, γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ προστασία τῆς 1ης κατοικίας στὴν Ἑλλάδα ἦταν μέγα «σκάνδαλο». Γιὰ τοὺς ποτισμένους μέχρι τὸ μεδούλι μὲ τὰ δόγματα τῆς θρησκείας τοῦ Μαμωνᾶ, σύγχρονη ἔκφραση τῆς ὁποίας εἶναι ὁ οἰκονομικὸς νεοφιλελευθερισμός, ὑπέρτατος νόμος εἶναι τὸ «δίκαιο» τοῦ δανειστῆ καὶ τοῦ τραπεζίτη, μπροστὰ στὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ὑποχωρεῖ κάθε ἔννοια ἀνθρωπιᾶς. Ὁ ὁποιοσδήποτε περιορισμὸς στὴν κορυφαία νεοφιλελεύθερη «ἱεροτελεστία» τοῦ πλειστηριασμοῦ συνιστᾶ «ἱεροσυλία».
• Στὴν Ἑλλάδα, ἡ πρώτη κατοικία λογίζεται ὡς βασικὸ ἀγαθὸ γιὰ τὸν καθένα. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ καὶ προστατεύτηκε μὲ τὸ λεγόμενο «νόμο Κατσέλη» ἀπὸ τὸ 2010, ὅταν ἡ ἀπρόσμενη ἀνατροπὴ τῶν δεδομένων γιὰ χιλιάδες νοικοκυριὰ μὲ τὴν οἰκονομικὴ κρίση καὶ τὶς μνημονιακὲς περικοπὲς ποὺ ἄγγιξαν τὸ 40% ἀκόμα καὶ στὶς συντάξεις, ὁδήγησαν στὴ ἔθεσαν σὲ κίνδυνο τὸ ἀγαθὸ αὐτό.
• Ἡ προστασία αὐτή, ποὺ ἔτσι κι ἀλλιῶς δὲν ἦταν ἀρκετή, τελείωσε. Ἡ λογικὴ τῆς νέας νομοθεσίας, ὁδηγεῖ στὸ ἀποτέλεσμα ἡ περιουσία τοῦ δανειολήπτη νὰ «ρευστοποιεῖται» ἀδιακρίτως, πρὶν γίνει ὁποιαδήποτε εὐνοϊκὴ ρύθμιση. Ἀντίθετα, εὐεργετοῦνται ὅσοι πέτυχαν νὰ δανειστοῦν χωρὶς νὰ παράσχουν ἀντίστοιχες ἐξασφαλίσεις καὶ δὲν εἶναι λίγοι. Μὲ προεξάρχοντες τοὺς δύο πρωτεργάτες τοῦ παλιοῦ δικομματισμοῦ, Νέα Δημοκρατία καὶ ΠΑΣΟΚ, ποὺ ὀφείλουν πολλὰ ἑκατομμύρια στὶς Τράπεζες, δανεικὰ καὶ -κατὰ πᾶσα πιθανότητα- ἀγύριστα.
• Τὰ χρέη ἀπὸ τὰ τραπεζικὰ δάνεια εἶναι σὲ μεγάλο βαθμὸ προϊὸν τοκογλυφικοῦ δανεισμοῦ. Ἀπὸ καιρό, τὰ πιστωτικὰ ἱδρύματα
ἐξαιροῦνται ἀπὸ τοὺς περιορισμοὺς τοῦ νόμου, ποὺ στὸν ἰδιωτικὸ δανεισμὸ ἀπαγορεύει τὸν ἀνατοκισμὸ (μετατροπὴ τοῦ τόκου σὲ κεφάλαιο) καὶ ἐπιτόκια πάνω ἀπὸ τὸ νόμιμο. Ἔτσι, οἱ ἀπαιτήσεις ἀπὸ τὶς Τράπεζες ἔχουν πολλαπλασιαστεῖ σὲ σχέση μὲ τὰ χρήματα ποὺ ἔχουν δώσει. Αὐτὸ ἰσχύει ἰδίως στὶς πιστωτικὲς κάρτες, ὅπου τὰ ἐπιτόκια εἶχαν φτάσει σὲ καιροὺς μηδενικοῦ ἢ 1-2% πληθωρισμοῦ τὸ 18-20%. Κατώτερα τῶν περιστάσεων στὴν προκειμένη περίπτωση, τὰ ἑλληνικὰ Δικαστήρια θεώρησαν νόμιμη τέτοια τοκοφορία, μὲ τὸ αἰτιολογικὸ ὅτι τὰ πιστωτικὰ ἱδρύματα διαχειρίζονταν τὴ λαϊκὴ ἀποταμίευση. Ἄραγε ἰσχύει τὸ ἴδιο καὶ μὲ τοὺς κερδοσκοπικοὺς ὀργανισμοὺς (funds) ποὺ ἔχουν ἐξαγοράσει «κοψοχρονιὰ» τὰ κόκκινα δάνεια; Στὴν πλειοψηφία τους, ἐμφανίζονται ὡς «ἰδιοκτῆτες» τῶν δανείων ἑταιρίες μὲ ἕδρα στὴν Ἰρλανδία, μὲ «δαχειριστὲς» ἑλληνικὲς ἑταιρίες, ἀποκαλούμενες «σέρβισερς». Μὲ δεδομένο ὅτι ἡ Ἰρλανδία εἶναι «φορολογικὸς παράδεισος» μὲ τὸν πιὸ χαμηλὸ ἑταιρικὸ φόρο, ἀντιλαμβάνεται κανεὶς ὅτι ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ μιὰ γιγαντιαία ἐπιχείρηση φοροαποφυγῆς, τὴν  ὁποία ἀνέχεται τὸ ἑλληνικὸ Κράτος, ὑπὸ τὴν πίεση τῶν λογιστῶν τῶν Βρυξελλῶν.
• Ἤδη ὁ Ἄρειος Πάγος ἔθεσε φραγμὸ στὸ σχῆμα αὐτό, κρίνοντας ὅτι οἱ ἑταιρίες διαχείρισης δὲν νομιμοποιοῦνται νὰ κινοῦνται δικαστικὰ κατὰ τῶν δανειοληπτῶν, γιὰ ἀξιώσεις ἀπὸ δάνεια ποὺ φέρονται νὰ ἀνήκουν σὲ ἄλλη ἑταιρία τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἡ τελικὴ ἀπόφαση θὰ ληφθεῖ στὴν Ὁλομέλεια τοῦ Δικαστηρίου.
• Πρὸς μεγάλη ἀνησυχία τῆς «Κομισιόν», ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὸ κείμενο τῆς τελευταίας «μεταπρογραμματικῆς» ἀξιολόγησης: «Ἡ νομικὴ αὐτὴ ἀβεβαιότητα πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ὡς ἐπεῖγον θέμα, προκειμένου νὰ ἀποφευχθοῦν περαιτέρω καθυστερήσεις στὴν ἐπίλυση τοῦ ζητήματος τοῦ μὴ ἐξυπηρετούμενου χρέους στὴν οἰκονομία. Ἡ ἀποτελεσματικὴ ἐπίλυση αὐτῆς τῆς νομικῆς ἀβεβαιότητας θὰ ἀξιολογηθεῖ στὴν προσεχῆ μετα-προγραμματικὴ ἔκθεση ἐπιτήρησης.»
• Μὲ περισσὴ ὑποκρισία, οἱ λογιστὲς τῶν Βρυξελλῶν δηλώνουν ὅτι φοβοῦνται πὼς ἡ παγίωση μιᾶς τέτοιας νομολογίας θὰ «διαβρώσει τὴν προθυμία τῶν ὀφειλετῶν νὰ συμφωνήσουν σὲ φιλικὲς λύσεις ἀναδιάρθρωσης τῆς ὀφειλῆς μὲ τοὺς “σέρβισερς”».
• Τὴν «φιλικότητα» τῶν «λύσεων» τὴν εἴδαμε στὴν ἔξωση ποὺ ἐπιχειρήθηκε στοῦ Ζωγράφου, στὸ σπίτι τῆς κας Κολοβοῦ. Καὶ μάλιστα γιὰ κατοικία ποὺ δὲν εἶχε ἀγοραστεῖ μὲ τραπεζικὸ δανεισμό, γιὰ χρέος πολὺ μικρότερο τῆς ἀξίας της. Θὰ ἦταν ἐνδιαφέρον νὰ γνωρίζαμε, ἂν ἀφαιροῦνταν οἱ τόκοι, ποιὸ εἶναι τὸ πρωτογενὲς κεφάλαιο…
• Ἐνθαρρυντικὴ ἦταν ἡ λαϊκὴ κινητοποίηση. Ὅμως, παρόμοια δράματα μὲ τὶς πρῶτες κατοικίες ἔχουν ἤδη ἐκτυλιχθεῖ χωρὶς νὰ δοῦν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας.
• Πρέπει νὰ ἐπανέλθει ἄμεσα ἡ προστασία τῆς πρώτης κατοικίας. Ἡ ἔλλειψή της, στὴ συνείδηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἔρχεται σὲ εὐθεῖα ἀντίθεση μὲ τὰ χρηστὰ ἤθη.
• Ἠ πρώτη δουλειὰ μιᾶς κυβέρνησης ποὺ θὰ προέκυπτε ἀπὸ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ κυρίαρχου πολιτικοῦ συστήματος, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ ἀποκατάσταση τῆς προστασίας τῆς πρώτης κατοικίας. Ἡ λήξη τῆς νέου τύπου κατοχῆς ποὺ περνᾶμε, πρέπει νὰ συνοδευτεῖ καὶ μὲ ἀντίστοιχους μετακατοχικοὺς νόμους, γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῶν ἀδικηθέντων.

“Χριστιανική” 24.11.2022. Ἀπὸ τὴ στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”

Βλέπε καὶ σχόλιό μας «Ἡ “πλουτολογικὴ ἐπιστήμη” καὶ ἡ πολιτικὴ οἰκονομία τοῦ Εὐαγγελίου» :

“Αἱ περὶ τοῦ δικαίου διατάξεις αἱ περιορίζουσαι τὸν τόκον μέχρι τοῦ διπλασιασμοῦ ἀπρακτοῦσι παρ’ ἡμῖν, οὐ μόνον ὡς ἀντικείμεναι εἰς τὰς νεωτέρας ἡμῶν συνηθείας καὶ ἕξεις, τὴν διοργάνωσιν τῶν νεωτέρων κοινωνιῶν καὶ τὰς ἀρχὰς τῆς πλουτολογικῆς ἐπιστήμης, ἀλλὰ καὶ ὡς ἀπάδουσαι εἰς τὰς βάσεις, ἐφ’ ὧν στηρίζονται οἱ νεώτεροι ἡμῶν νόμοι…. δι’ ὧν ρητῶς ἐπιτρέπεται ἡ λῆψις τόκου καὶ ὑπὲρ τὸ διλπάσιον τοῦ κεφαλαίου…”   . Ἀπὸ σχόλιο τοῦ νομικοῦ τοῦ 19ου αἰώνα Θεόδωρου Φλογαΐτη στὴν ἔκδοση τῆς “Ἑξαβίβλου” τοῦ Ἀρμενόπουλου. Μέχρι τὸ 1946 ποὺ ὁριστικοποιήθηκε ἡ ἰσχὺς τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικα, τὸ Ἀστικὸ Δίκαιο βασιζόταν στη νομοθεσία τοῦ Βυζαντίου, τὸ λεγόμενο “Βυζαντινο-ρωμαϊκὸ Δίκαιο” (ΒΡΔ), ἡ ὁποία έπισήμως ἐπανῆλθε σὲ ἰσχὺ στὸ ἐλεύθερο ἑλληνικὸ κράτος μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση. Τὸ ρόλο τοῦ “Ἀστικοῦ Κώδικα” ἔπαιζε ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα ἡ “Ἐξάβιβλος” τοῦ δικαστῆ Θεσσαλονίκης τοῦ 14ου μ. Χ.  αἰώνα Κωνσταντίνου Ἀρμενόπουλου (1320-1385). Ὁ ὁποῖος εἶχε ἐπιχειρήσει να κωδικοποιήσει τοὺς βασικοὺς αὐτοκρατορικοὺς νόμους οἱ ὁποῖοι εἶχαν τὴν πιὸ συχνὴ ἐφαρμογή.  (…) 

“….Στὴν καθ’ ἡμᾶς Ρωμανία, δὲν ἴσχυε ἡ πλήρης ἀπαγόρευση τοῦ τοκισμοῦ ποὺ ὑπῆρχε στὴ Δύση, ὅπου Χριστιανοὶ ἀπαγορευόταν νὰ δανείζουν με τόκο. Ὅμως, ὑπῆρχαν σημαντικοὶ περιορισμοί: ἡ πλήρης ἀπαγόρευση τοῦ ἀνατοκισμοῦ καὶ ἡ ἀπαγόρευση τοῦ τοκισμοῦ πέρα ἀπὸ τὸν διπλασιασμὸ τῆς ὀφειλῆς.

Ποιὰ εἶναι ἡ “πλουτολογικὴ ἐπιστήμη;” “Πλουτολογία” ἦταν ὁ ὅρος ποὺ προτιμοῦσε, σὲ σχέση με αὐτὸν τῆς “πολιτικῆς οἰκονομίας” ποὺ ἔχει ἐπικρατήσει σήμερα,  ὁ καθηγητὴς Πολιτικῆς Οἰκονομίας τοῦ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἰωάννης Σοῦτσος, ποὺ δίδαξε πάνω ἀπὸ πενήντα χρόνια, μέχρι τὸ θανατό του τὸ 1890.. Τὴν ὁρολογία αὐτὴ χρησιμοποιεῖ ὁ Φλογαΐτης. Σύμφωνα μὲ τὸ λεξικό,  “πλουτολογία” εἶναι “παλαιότερη ὀνομασία τῆς πολιτικῆς οἰκονομικής ἐπιστήμης ποὺ ἔχει ἀντικείμενο μελέτης τὴν ἀπόκτηση, διάθεση καὶ ἀνταλλαγὴ τοῦ πλούτου μὲ σκοπὸ τὴν παροχὴ τῶν οἰκονομικῶν μέσων γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν ἀνθρώπινων ἀναγκῶν” (…)

Ἔτσι, οἱ “ἕξεις” τῆς σύγχρονης ἐποχῆς ἀπομακρύνονται ἀκόμα περισσότερο ἀπὸ τὴν “πολιτικὴ οἰκονομία” τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ ἰδίως μὲ τὶς νεοφιλελεύθερες “ἕξεις” τοῦ τέλους του 20οῦ καὶ τοῦ 21ου αἰώνα νὰ ἐκτροχιάζονται σὲ ἀκόμα πιὸ ἀπάνθρωπες καὶ ἀντιχριστιανικὲς κατευθύνσεις, ἀποκλίνοντας στὸ ἔπακρο ἀπὸ τὴν “πολιτικὴ οἰκονομία” τοῦ Εὐαγγελίου, στὸ ὄνομα τῆς θεοποίησης τοῦ κέρδους τῶν Τραπεζιτῶν.

Ἡ σημερινὴ ὑπερχρέωση κρατῶν καὶ νοικοκυριῶν, προϊὸν τῶν “ἕξεων” καὶ “συνηθειῶν” τοῦ σύγχρονου κόσμου κάνει ἐπίκαιρους τοὺς περιορισμοὺς τοῦ Βυζαντινορωμαϊκοῦ Δικαίου. Οἱ ὁποῖοι θὰ μποροῦσαν νὰ λειτουργήσουν ἐξυγειαντικά ὡς μιὰ μορφὴ “Σεισάχθειας”.

«Ἐν σοφίᾳ περιπατεῖτε πρὸς τοὺς ἔξω, τὸν καιρὸν ἐξαγοραζόμενοι. Ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος, εἰδέναι πῶς δεῖ ὑμᾶς ἑνὶ ἑκάστῳ ἀποκρίνεσθαι.» Ἀπὸ τὸ σημερινὸ* ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα. (Κολοσσαεῖς δ’2-5).
• Ἡ μετάφραση τοῦ πιὸ πάνω χωρίου ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο Νίκο Ψαρουδάκη: «Νὰ φέρεστε μὲ σοφία στοὺς ἀπέξω
ἀξιοποιώντας τὸ χρόνο σας. Ἡ κουβέντα σας νἆναι ὄμορφη, ἀρτυμένη καὶ νὰ δίδετε τὶς πρέπουσες ἀπαντήσεις στὸν καθένα».
• Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, μέσα ἀπὸ τὸ φυλακή, κατευθύνει τὰ μέλη τῆς πρώτης χριστιανικῆς κοινότητας τῶν Κολοσσῶν, σημαντικῆς πόλης τῆς Φρυγίας τὸν καιρὸ τῆς ρωμαιοκρατίας.

•Τὸ ἀπόσπασμα εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐπίκαιρο γιὰ τὴ σημερινή μας πορεία. Πολλὲς φορὲς ξεχνᾶμε ὅτι γιὰ νὰ μεταδοθεῖ ἡ χριστιανικὴ ἀλήθεια, πρέπει ὁ λόγος νὰ εἶναι ἑλκυστικὸς καὶ νὰ ἀνταποκρίνεται στὶς σύγχρoνες ἀνάγκες.
• Ἡ ἀλαζονεία ποὺ καλλιεργεῖ τὸ αἴσθημα ὅτι κατέχουμε τὴν ἀλήθεια, προκαλεῖ τὴν ἔλλειψη σύνεσης καὶ τὴν ἀποξένωση τοῦ χριστιανικοῦ λόγου ἀπὸ τοὺς κάθε λογῆς «ἀπέξω», στοὺς ὁποίους καὶ ἀπευθύνεται.
• Καὶ μάλιστα «ἑνὶ ἑκάστῳ», μὲ σεβασμὸ στὶς ἰδιαιτερότητες τοῦ καθενός.
• Μὲ «κουβέντα ὄμορφη», ὅπως μεταφράζει ὁ Νίκος Ψαρουδάκης.
• Μιὰ ἔκφανση τῆς πολλαπλῆς ἀλλοίωσης τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας ποὺ ἔχει προκαλέσει ἡ συστημικὴ θεολογία
εἶναι τὸ «διαζύγιο» καὶ ἡ καχυποψία ἀπέναντι στὴν ὀμορφιά.
• Χαρακτηριστικὸς εἶναι ὁ ἑρμνευτικὸς «ἀστερίσκος» τοῦ Παναγιώτη Τρεμπέλα, καθὼς ἀποδίδει τὴν ἀποστολικὴ περικοπή: «Ὁ λόγος σας ἂς εἶναι πάντοτε χαριτωμένος, ἀρτυμένος μὲ τὸ ἁλάτι τῆς φρονήσεως, ὥστε να εἶναι μὲν εὐχάριστος, ἀλλ’ ὄχι καὶ βρωμερός».
• Στὴν προκειμένη περίπτωση τίθεται τὸ ἐρώτημα: Γιατὶ εἰδικὰ ὁ χαριτωμένος καὶ εὐχάριστος λόγος κινδυνεύει νὰ εἶναι
«βρωμερός»; Δὲν μπορεῖ αὐτὸ νὰ συμβεῖ μὲ ἕναν λόγο ἄσχημο καὶ ἀπωθητικό; Πρὸς τὶ λοιπὸν ἡ «προειδοποίηση», ἡ ὁποία ἀπουσιάζει παντελῶς ἀπὸ τὸ ἀποστολικὸ κείμενο;
• Ἡ ἀσχημία ἔχει χρησιμέψει κατὰ καιροὺς καὶ ὡς ἄλλοθι τῶν ὑποκριτῶν, «ποὺ παραμορφώνουνε τὰ πρόσωπά τους γιὰ νὰ φανοῦνε στοὺς ἀνθρώπους ὅτι νηστεύουνε», ὅπως μεταφράζει ὁ Νίκος Ψαρουδάκης τὸν στίχο 16 τοῦ 6ου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου.
• «Ἡ ὀμρφιὰ θὰ σώσει τὸν κόσμο», μᾶς θυμίζει ὁ Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι, μὲ τὸ στόμα τοῦ ἥρωά του
πρίγκηπα Μίσκιν στὸ μυθιστόρημά του «Ὁ ἠλίθιος».

*”Χριστιανική” 10.11.2022. Ἀπὸ τῆ στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”

«Ὀνομάζω αἱρετικούς, ὅσους ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν ὑπάρχει στὰ χρόνια μας κάποιος ἀνάμεσά μας ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ φυλάξει τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολὲς καὶ νὰ γίνει ὅπως οἱ ἅγιοι πατέρες: Πρῶτα πιστὸς καὶ πρακτικός, διότι ἡ πίστη φαίνεται ἀπὸ τὰ ἔργα, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸν καθρέφτη τὸ σχῆμα τοῦ προσώπου καὶ στὴ συνέχεια θεωρητικὸς και θεόπτης, δηλαδὴ νὰ μπορεῖ νὰ φωτισθεῖ καὶ νὰ λάβει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, καὶ μέσω αὐτοῦ νὰ ἀντιλαμβάνεται τὸν Υἱὸ μὲ τὸν Πατέρα».
• Ἀπὸ τὸν 29ο (ΚΘ’) Κατηχητικὸ Λόγο τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου (949-1022 μ.Χ.), ἡ μνήμη τοῦ ὁποίου τιμήθηκε χτές. Τὸ ζήτημα κατὰ πόσο μποροῦσε σὲ χρόνια μεταγενέστερα, κάποιος νὰ ζεῖ ὅπως οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, εἶχε προκαλέσει ἕριδες στὶς ἀρχὲς τῆς περασμένης χιλιετίας. Ὁ ἅγιος Συμεὼν εἶχε καταπολεμήσει τὴν ἀντίθετη ἄποψη, ποὺ στήριζαν σημαίνοντα στελέχη τῆς Ἐκκλησίας.
• Στὸν ἴδιο λόγο ἀναλύει τὶς συνέπειες τῆς κακοδοξίας: Στὴν καλύτερη περίπτωση, δέχονται ὅτι « Ἂν ζούσαμε στὰ χρόνια τῶν ἁγίων πατέρων, θὰ ἀγωνιζόμασταν κι ἐμεῖς, γιατὶ θὰ ζηλεύαμε τὴν ἀγαθή τους πολιτεία καὶ τοὺς ἀγῶνες τους. Ὅμως τώρα, συναναστρεφόμενοι μὲ ράθυμους καὶ ἀμελεῖς, ἄβουλα χανόμαστε μαζί τους».
• Σύμφωνα μὲ τὸν ἅγιο, ὅσοι ἰσχυρίζονται κάτι τέτοιο, «δὲν πέφτουν σὲ κάποια έπιμέρους αἵρεση, ἀλλὰ ἀνατρέπουν….ὅλες τὶς θεῖες Γραφές.»
• Ἡ κακοδοξία ποὺ καταπολέμησε ὁ ἅγιος Συμεὼν ἐπιβιώνει καὶ σήμερα μὲ τὴ λογικὴ ὅτι ἡ χριστιανικὴ διδασκαλία εἶναι, δῆθεν, ἀνεφάρμοστη γιὰ τὰ σημερινὰ δεδομένα. Μιὰ λογικὴ ἡ ὁποία καταργεῖ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία ὡς διαχρονικὸ καὶ αἰώνιο σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Ἄποψη ποὺ ἡ ΧΔ ἀπὸ τὴν ἵδρυσή της καὶ ἡ ἐφημερίδα αὐτὴ ἔχουν καταπολεμήσει.
• Ὁ ἅγιος Συμεὼν ἔζησε στὸ διάστημα τῆς μεγαλύτερης ἀκμῆς τοῦ Βυζαντίου, ποὺ συνέπεσε σχεδὸν μὲ τὴ βασιλεία τοῦ αὐτοκράτορα Βασιλείου Β’. Ὡς νέος ἔζησε καὶ σπούδασε στὴν Κωνσταντινούπολη, μέχρι ποὺ σὲ ἡλικία 27 ἐτῶν ἀκολούθησε ὁριστικὰ τὸν μοναχισμό. Πρῶτα στὴ Μονὴ Στουδίου καὶ στὴ συνέχεια τοῦ Ἁγίου Μάμαντος.
• Οἱ θεολογικές του ἀπόψεις τοῦ στοίχισαν διώξεις καὶ ἐξορίες. Ὅμως, εἶναι ἀπὸ τοὺς λίγους ἁγίους τοὺς ὁποίους ἔχει ἁγιοκατατάξει ἡ Ἐκκλησία μὲ τὸν χαρακτηρισμὸ «Θεολόγος», μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Εὐαγγελιστὴ καὶ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Ναζιανζηνό.
• Ὅπως γράφει ὁ Φώτης Κόντογλου, «Μὲ ὅλη τὴν ἁγιότητα ποὺ εἶχε, βρεθήκανε ἄνθρωποι ἀσεβέστατοι ποὺ τὸν βασανίσανε μὲ κάθε τρόπο…Κι ὁ μακάριος Συμεὼν τοὺς συγχωροῦσε, ἀλλὰ μαζὶ τοὺς πολεμοῦσε μὲ τὰ πνευματικὰ ὅπλα…»
• Ἐμπεριστατωμένη παρουσίαση τοῦ βίου καὶ τῶν ἔργων τοῦ ἁγίου στὴν ἱστοσελίδα «Ἀέναη Ἐπανάσταση» τῆς Σοφίας Ντρέκου.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ 13.10.2022 Ἀπὸ τὴ στήλη ΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ

ΦΩΤΟ: Ἀπὸ ἐξώφυλλο τεύχους 10 τοῦ περιοδικοῦ ΣΥΝΑΞΗ   μὲ ἀφιέρωμα στὸν ἅγιο

Ὁ «ἐμὸς κλῆρος»

«Τάξεως ἔμπαλιν ὑμῖν, ἐθνικῆς ἔστω τὸ κράτος ὁμογενῶν οὐ κλῆρος γὰρ ἐμός, τυραννὶς δὲ γνώμη αὐθαίρετος. Ὁ οὖν πρόκριτος, ἐν ὑμῖν εἶναι θέλων, τῶν ἄλλων ἔστω πάντων ἐσχατώτερος» (Ἀπὸ τὸν Ὄρθρο τῆς Μεγάλης Δευτέρας)
• Πολλαπλᾶ εἶναι τὰ μηνύματα ποὺ περνοῦν οἱ ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας.
• «Ἔμπαλιν», λέξη ποὺ σημαίνει τὴν ἀπόλυτη ἀντίθεση. Στὴν προκειμένη περίπτωση, μὲ τὴν τάξη πραγμάτων ποὺ εἶχε καθιερωθεῖ στὶς εἰδωλολατρικὲς κοινωνίες, «ἐθνικὴ τάξη». Ἡ λέξη «ὁμογενὴς» νοεῖ τοὺς Χριστιανούς, μέλη τῆς Ἐκκλησίας, στοὺς ὁποίους διὰ στόματος τοῦ ἱεροῦ ὑμνωδοῦ ἀπευθύνεται ὁ Χριστός.
• «Κλῆρος ὁ ἐμός»: Ἡ δική μου έπιλογή, ἡ πνευματικὴ κληρονομιά μου. «Οὐ κλῆρος γὰρ ἐμὸς» ἡ «ἐθνικὴ τάξις».
• Καθόλου τυχαία δὲν εἶναι ἡ ἔκφραση τοῦ Φώτη Κόντογλου ὅτι «Ὁ Χριστὸς τἄφερε ὅλα ἀνάποδα», ἀφοῦ ἀντιστοιχεῖ στὴ διατύπωση τῆς ὑμνογραφίας τῶν ἡμερῶν. Ὁ Κόντογλου ἀναφέρεται στὴν ἔμπρακτη -καὶ ταυτόχρονα ἔντονα συμβολική- ἀνατροπὴ τῆς ἀντίληψης τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τὸν Χριστό, ποὺ μπαίνει στὰ Ἱεροσόλυμα μὲ ἕνα ταπεινὸ γαϊδουράκι, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς Καίσαρες ποὺ τελοῦσαν μεγαλοπρεπεῖς θριάμβους.
• Ἡ οὐσιαστικὴ κατάργηση τῆς ἐξουσίας ὡς πηγῆς προνομίων καὶ αὐθαιρεσιῶν, μὲ τὴ μεταμόρφωσή της σὲ διακονία.
• Ἀντίληψη ποὺ ἀποτελεῖ κληρονομιὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ στὶς κοινὰ ἀποδεκτὲς ἀξίες τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ. Ἡ χριστιανικὴ διδασκαλία εἶναι τὸ θεμέλιο τῆς περὶ Κράτους Δικαίου ἀντίληψης, ἡ ὁποία ἔχει περάσει καὶ στὴν ὁρολογία τῶν μελῶν τῶν κυβερνήσεων.
• Ἄλλο ἂν στὴν πράξη ἡ «ἐθνικὴ τάξις» ἐξακολουθεῖ νὰ ἰσχύει ὅπως παλιά, ἐνίοτε περιβαλλόμενη χριστιανικὸ μανδύα.
• Ἡ ἀπόκλιση ἀπὸ τὸ πιὸ πάνω πλαίσιο, συνιστᾶ αὐθαιρεσία καὶ τυραννία.
• Ἡ χρήση τῶν λέξεων «πρόκριτοι» γιὰ τοὺς διοικοῦντες καὶ «γένος» προκειμένου νὰ προσδιορισθοῦν οἱ Χριστιανοὶ ὡς «ὁμογενεῖς», παραπέμπει σὲ ὅρους ποὺ ἄνθισαν τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας.

«Τυραννὶς δὲ γνώμη αὐθαίρετος»

Ὅπως τονίζουμε στὴν ἀνακοίνωση γιὰ τὴν 21η Ἀπριλίου, ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοσή μας εἶναι ἀντίθετη σὲ κάθε μορφῆς τυραννία. Οἱ ἑκάστοτε «πρόκριτοι» πρέπει νὰ διακονοῦν τοὺς διοικουμένους κατὰ τὴν ἄσκηση τῶν καθηκόντων τους, ὡς «ἔσχατοι». Ὄχι μόνο μὲ τὸν τρόπο ἄσκησης τῶν καθηκόντων τους, ἀλλὰ καὶ ὑπηρετώντας τὴ βούληση τῶν διοικουμένων. Ἡ αὐθαίρεσία τῆς ἐξουσίας εἶναι τυραννία.
• Αὐτὴ τὴ θεμελιώδη ἀντίληψη τῆς Χριστιανικῆς Διδασκαλίας, ἀγνόησε τὸ μεγαλύερο μέρος τοῦ λεγόμενου «Χριστιανικοῦ Κόσμου» τὴν περίοδο τῆς δικτατορίας τῶν Συνταγματαρχῶν.
• Ἤδη, ὁ κόσμος αὐτὸς εἶχε λειτουργήσει ὡς ἰδεολογικὴ θεραπαινίδα τοῦ μετεμφυλιακοῦ Κράτους καὶ τῆς ἰθύνουσας τάξης, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἔρθουν σὲ ρήξη μαζί του ὁ ἀείμνηστος Νίκος Ψαρουδάκης.

ΦΩΤΟ: Ὁ Ἰησοῦς διώχνει τοὺς ἐμπόρους ἀπὸ τὸ Ναό.

Ἀπὸ τὴ στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”

Ἂν ἡ ἀγάπη εἶναι συνώνυμη τοῦ Θεοῦ, τότε ὅσοι τελευταῖα χρησιμοποιοῦν τὸν ὅρο «ἀγαπούληδες» γιὰ νὰ εἰρωνευτοῦν ἄλλους οἱ ὁποῖοι τὴν ἐπικαλοῦνται, ἐγγίζουν τὰ ὅρια τῆς βλασφημίας. Ὅπως ὁ Ἰωάννης τῆς Κλίμακος τονίζει στὴν ἀρχὴ τοῦ λ’ λόγου, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη, θέλει πολλὴ προσοχὴ ὅταν μιλᾶ κανεὶς γι’ αὐτήν, ὅπως καὶ ὅταν μιλᾶ γιὰ τὸ Θεό.
• Ὅταν διαπιστώνεται παραποίηση τοῦ νοήματος τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης, ἐπιβάλλεται νὰ ἀσκεῖται τεκμηριωμένη κριτική στὶς ὅποιες κακοδοξίες ἐπισημαίνονται.
• Ὅμως, τὸ νὰ γίνεται σχετλιαστικὰ λόγος γιὰ «ἀγαπούληδες» καὶ «ἀγαπολογία», δὲν εἶναι ἁπλῶς κακόηχο καὶ ἐνοχλητικό.Εἶναι ὕβρις, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ ἀγάπη εἶναι συνώνυμη μὲ τὸ Θεό.
• Μία ὕβρις ποὺ ἐνδεχομένως νομιμοποιεῖ λογικὲς μίσους καὶ προσωποληψίας, ἀσυμβίβαστες μὲ τὸ χριστιανικὸ ἦθος. Μιὰ ὄντως ἀνησυχητικὴ μορφὴ…ἐξισλαμισμοῦ, ἡ ὁποία ἀλλοιώνει ὁρισμένες ἐκδοχὲς τοῦ χριστιανικοῦ λόγου.

Χριστιανική 17.9.2020 Στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”

Ἡ Χριστιανικὴ ἀγάπη εἶναι ἰδιαίτερα ἐνοχλητικὴ γιὰ τὶς ἰδεολογίες τοῦ μίσους. Ἰδίως τῆς ψευδοπατριωτικῆς ἀκροδεξιᾶς, ἡ ὁποία ἀρέσκεται να παριστάνει τὸν θεματοφύλακα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀφοῦ τῆς ἀφαιρέσει κάθε περιεχόμενο. Ποὺ κάνει τὸν “παλληκαρᾶ” στοὺς ἀδύναμους καὶ προσκυνᾶ δουλικὰ τοὺς ἰσχυρούς. Ποὺ μὲ ὅπλο τὸ μίσος δημιουργεῖ “ἀποδιοπομπαίους τράγους” γιὰ νὰ ἀποπροσανατολίσει τὴν προσοχὴ ἀπὸ τοὺς ἀληθινοὺς ὑπεύθυνους.

Φωτο: Ἐκκλησία online

Εἴχαμε ἀναφερθεῖ στὸ προηγούμενο φύλλο στὴν ἔννοια τῆς «κακιστοκρατίας». Ἕνα νεολογισμὸ ποὺ δημιουργήθηκε τὸν 18ο αἰώνα, στὴ βάση τῆς πλούσιας ἑλληνικῆς γλώσσας. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπινοήθηκε γιὰ νὰ δηλώσει τὸ ἀτάλαντο τῶν προσώπων ποὺ τυχαίνει νὰ ἐπικρατήσουν στὸν δημόσιο βίο, στὴν Ἑλλάδα δὲν ἀφορᾶ κατ’ ἀνάγκη ποιότητα προσώπων, ἀλλὰ πρωτίστως κατάσταση πραγμάτων.

Details