ΠΟΙΟΙ ΕΝΑΙ ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΙ;

του Κωνσταντίνου Μπλάθρα*

Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, στο διάγγελμά του για τη νέα καραντίνα, σε μια αποστροφή του λόγου του, μίλησε για «ψεκασμένους», αν θυμάστε. Πέραν του ότι ως πρωθυπουργός ήταν άτοπο να μιλά απαξιωτικά για μια μερίδα πολιτών, καθώς είναι πρωθυπουργός όλων –και των «ψεκασμένων», φυσικά–, μίλησε αστόχαστα. Γιατί, αν τον καθένα που έχει επιφυλάξεις, ή ακόμα διαφωνεί –κι αυτό θεμιτό δεν είναι;– τον απαξιώνουμε ως «ψεκασμένο», τότε έχουμε βγει από τα όρια της Δημοκρατίας κι αρμενίζουμε στα θολά νερά του αυταρχισμού. Ή μήπως αυτό τελικά συμβαίνει; Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους.
1. Έχουμε μια κρίση δημόσιας υγείας με τον νέοπα κορωνοϊό. Το μέγεθός της δεν είναι σε μας να το μετρήσουμε. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κήρυξε τον πλανήτη «εν πανδημία», που μας ακούγεται σοβαρό. Οι γιατροί, λοιπόν, και οι περισσότερο ειδικοί επί του θέματος επιδημιολόγοι, με το ρίσκο που έχουν πάντα οι ιατρικές γνωματεύσεις, πρότειναν μέτρα. Ποικιλία μέτρων μάλλον, αν
καταλαβαίνω σωστά, για την αποτροπή της εξάπλωσης του ιού. Οι γιατροί όμως δεν κυβερνούν, όπως –ευτυχώς– δεν κυβερνούν οι στρατηγοί, ούτε –έπρεπε να– κυβερνούν οι λογιστές-οικονομολόγοι. Κυβερνούν ψηφισμένοι άρχοντες κι αυτοί πρέπει να πάρουν τα μέτρα που, κατά τη λογική, χρειάζονται για τη δημόσια υγεία. Συνεπώς, αν ο ιός προβάλλει ως μία απειλή της υγείας των πολιτών, τα
μέτρα καραντίνας, ωστόσο, είναι πολιτικά. Συμπέρασμα: ο πολίτης, ακόμα και ο «ψεκασμένος», όχι μόνο δικαιούται, αλλά έχει υποχρέωση να έχει γνώμη και θέση, σύμφωνα με τον σοφό Σόλωνα.
2. Τα μέτρα πρέπει να κρίνονται όχι μόνο ως προς την αποτελεσματικότητά τους σε σχέση με την εξάπλωση του ιού, αλλά και σε σχέση με τις συνέπειές τους σε άλλους τομείς της ανθρώπινης κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας, και μάλιστα σε σχέση με άλλους παράγοντες της δημόσιας υγείας. Φερ’ ειπείν, το ολοκληρωτικό οριζόντιο πάγωμα της κοινωνικής ζωής, με κλειστές τις εκκλησίες, τα θέατρα, τους κινηματογράφους, καφενεία, πλατείες, παραλίες κ.λπ. –δεν χρειάζονται ιατρικές γνώσεις, ούτε ψεκασμός να καταλάβεις, έχει επιπτώσεις στην κοινωνική, πνευματική και σωματική υγεία των πολιτών. Έχουν οι επιδημιολόγοι ειδική γνώση επ’ αυτού; Μάλλον όχι. Θα πρέπει άρα, οφείλει άρα, η πολιτεία, η πολιτική να έχει στοιχεία και από άλλους επιστήμονες για τα επιβαλλόμενα μέτρα. Details

-ΣΕΝΑΡΙΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ;

του Κωνσταντίνου Μπλάθρα*

Τα σενάρια περί εκλογών ή μη εκλογών δίνουν και παίρνουν. Είναι άλλωστε γνωστό πως το κομματοκρατικό πολιτικό μας σύστημα άλλη δουλειά δεν έχει παρά: Εκλογές! Ή ετοιμάζονται για εκλογές ή προετοιμάζουν εκλογές. Χρόνια τώρα, με κανένα άλλο πρόβλημα της χώρας δεν ασχολούνται στα σοβαρά. Το μόνο θέμα που τους συνέχει και τους κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον είναι η εκλογή και η επανεκλογή τους. Μέσα σ’ αυτή τη σεναριολογία, τί θα λέγατε να κάνουμε και εμείς ένα σενάριο. Φανταστικό θα είναι. Μην   ανησυχείτε. Ίσως πιθανό ίσως όχι. Κι αρχίζω.

Εμπρός, λοιπόν, ας κάνουμε εκλογές! Εδώ που τα λέμε, η κυβέρνηση Μητσοτάκη σε λίγο δεν θα έχει πολλές επιλογές. Κοντά μας είναι ο Σεπτέμβριος και η κατάσταση που έχει κιόλας διαμορφωθεί, μετά από μια δεκαετία κλεπτοκρατικών μνημονίων, «πράσινης» ―λέγε γερμανικής― ανάπτυξης, δύο μηνών καραντίνας, τουρισμού και (αρχαιολογικού) πολιτισμού, που φέτος θα κλάψει γοερά, σε
συνδυασμό με τις απαιτήσεις του γερμανότουρκου γείτονα, είναι καταστροφική. Σιγά μην η κυβέρνηση κάτσει να σκάσει. Εκλογές, κύριοι! Κι ακούστε πόσα «καλά» θα φέρουν για την κομματικοκλεπτοκρατία αυτές οι εκλογές:

Με το σύστημα της απλής αναλογικής που θα ισχύει ως ισχυρό άλλοθι, η κυβέρνηση πιθανότατα δεν θα κερδίσει δεδηλωμένη πλειοψηφία στη Βουλή. Τότε θα πέσουν τάχα μου πάνω της όλοι, με πρώτη την «φιλελληνίδα» Μέρκελ, να σχηματιστεί επιτέλους «οικουμενική» κυβέρνηση συνεργασίας, λόγω εκτάκτων αναγκών και να πάψουν επιτέλους οι έριδες και τα μίση. Τι ωραίο που ακούγεται, αλήθεια! Αυτή η κυβέρνηση, ίδια κι απαράλλακτα με την Οικουμενική του 1990, θα κάνει όλες τις άχαρες δουλειές ―μπορείς να τις πεις και βρώμικες, αλλά δεν θέλω να κακολογώ―:

α) θα υπογράψει το νέο, τέταρτο ή πέμπτο κατά σειράν, Μνημόνιο,

β) θα μοιράσει ό,τι απόμεινε από την έρμη τη δημόσια περιουσία στους «φιλόπονους» και «ψυχοπονιάρηδες» Γερμανούς, που προσφέρονται «αφιλοκερδώς» να μας βοηθήσουν να την «αναπτύξουμε»

γ) θα δώσει κάτι τις ακόμα στους καναλάρχες και σ’ εκείνους που τους έχει «υποχρέωση»…

Και μετά, σαν κάθε καλή κυβέρνηση εθνικής ενότητας θα καταρρεύσει, ελπίζω όχι κάτω από το βάρος κοινωνικής διάλυσης και χάους ή μιας νέας τουρκικής εισβολής (θου, Κύριε!). Κι έτσι, να πάλι τα ίδια: Θα ξαναγίνουν, φυσικά, εκλογές!

Τότε, η νυν κυβέρνηση ελπίζει ―αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ ωσαύτως ελπίζει, όπως και πας άλλος ορεγόμενος εξουσίαν― ότι θα εκλεγεί
ξανά μανά για να «λύσει» τα επείγοντα προβλήματα. Και φτου κι απ’ την αρχή: «Μα εμείς δεν υπογράψαμε Μνημόνιο, οι άλλοι οι πριν
το έκαναν», «μα εμείς δεν δώσαμε τίποτα, αυτό ήταν οικουμενική συμφωνία» κ.τ.ό., σ’ αυτό που λένε «το γουδί το γουδοχέρι»…

Α ναι, πιθανότατα θα υπάρξει κι άλλη μια «βολική» εξέλιξη για όλους, κυβέρνηση, Γερμανούς, Αντίφα, ΝΑΤΟ, ΜΚΟ και πάει λέγοντας: Θα βρεθεί και πάλι στη Βουλή, μια, μεταλλαγμένη έστω, «Χρυσή Αυγή», που τόσο, μα τόσο τους έλειψε. Κι έτσι, όλοι, σαν καλά παιδιά, θα γιορτάσουμε το ερχόμενο έτος τα διακόσια χρόνια από το 1821. Σαν καλοί και πρώτοι μαθητές της νέας Χιτλεροτουρκικής Ευρώπης, ενός κόσμου «αλληλεγγύης» απέναντι στους ιούς και τις θυγατέρες του αιώνος τούτου του απατεώνος, καλόκαρδοι υποτακτικοί, χωρίς «εθνικιστικές κορώνες», «μεγάλες ιδέες», «αγιασοφιές» και τα όμοια παρωχημένα. Θα κοινωνούμε με ντελίβερι και θα βγαίνουμε στα μπαλκόνια μας κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα για να γιορτάσουμε Χάλο-γουίν και την ημέρα του Ροκ’ν’Ρολ!

Είδατε τι καλό που κάνουν οι εκλογές; Μέγα καλό για τον τόπο! Και πρώτα απ’ όλα ξαναβαφτίζουν και χαρίζουν την άφεση σε όλους
τους αμαρτωλούς πολιτευτές και πολιτευόμενους. Δίνουν χαρά στους «προστάτες» μας που τόσο μας νοιάζονται και μας αγαπούν και δίνουν μια κάποια διέξοδο στο λαό ― βρε αδελφέ ας μην ξεχνάμε και το λαό, που θα ψηφίσει, θα σιχτιρίσει, θα γιουχάρει και πάλι θα επευφημήσει τους «εκλεκτούς» του.

Εκλογές λοιπόν, κι όποιος ζήσει έζησε. Η ανοσία της αγέλης μπήκε για τα καλά στα πολιτικά μας πράγματα. Τι κι αν όλα τα παραπάνω είναι απλώς ένα ακόμα σενάριο επιστημονικής πολιτικής φαντασίας; Πού η φαντασία και πού η αλήθεια ο αναγνώστης ας καταλάβει από μόνος του. Τα υπόλοιπα είναι προς ψυχαγωγίαν. Μπορείτε να τα διαβάζετε περιδιαβαίνοντας τη νέα Ντίσνεϊλαντ που
ο Δήμος Αθηναίων ετοιμάζει πυρετωδώς στο κέντρο της Αθήνας. Σ’ αυτήν οι Αθηναίοι θα εκτίθενται ως ζώα της πλειστοκαίνου εποχής, προ πολλού εξαφανισμένα, που οι καλοί μας επιστήμονες (μας) ξανάφεραν στη ζωή με κλωνοποίηση, προς τέρψιν και ευωχίαν των εκατομμυρίων τουριστών που θα έρχονται από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης για να θαυμάσουν τα αρχαία μας
«κάλλη» ―μαζί και τους κάλους― και των επίσης εκατομμυρίων μεταναστών, που θάρθουνε κι αυτοί από τα πέρατα της γης για να (μας) φυλάνε, αυτά τα άγρια στην όψη, πλην καλοκάγαθα, εξαφανισμένα πια θηρία.

Εκλογές λοιπόν! Ιδού το φάρμακον για πάσαν πολιτικήν «νόσον και μαλακίαν»!
Κωνσταντίνος Μπλάθρας

* Πρωτοσέλιδο του φύλλου της Πέμπτης 28 Μαΐου 2020