Ὁ σταυρὸς ἀπὸ σύμβολο καταδίκης προϋπόθεση σωτηρίας

Ὁ σταυρὸς ἀπὸ σύμβολο καταδίκης προϋπόθεση σωτηρίας

Σήμερα ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς βρίσκεται πάνω στὸ σταυρὸ καὶ ἐμεῖς γιορτάζουμε, γιὰ νὰ μάθεις ὅτι ὁ σταυρὸς εἶναι ἑορτὴ καὶ πανήγυρη πνευματική. Γιατί:
• Ἐνῶ πρὶν ἡ λέξη σταυρὸς σήμαινε καταδίκη, τώρα ἔγινε ἀντικείμενο τιμῆς.
• Ἐνῶ ἦταν σύμβολο καταδίκης, τώρα εἶναι ἡ προϋπόθεση τῆς σωτηρίας μας.
• Γιατὶ αὐτὸς ὁ σταυρός:
• Μᾶς ἔφερε ἄπειρα ἀγαθά.
• Μᾶς ἀπάλλαξε ἀπὸ τὴν πλάνη τῆς εἰδωλολατρίας.
• Μᾶς φώτισε ἐνῶ ζούσαμε στὸ σκοτάδι.
• Μᾶς συμφιλίωσε μὲ τὸν Θεό, μᾶς ἔκανε φίλους Του, ἐνῶ εἴχαμε γίνει ἐχθροί Του.
• Μᾶς ἔφερε κοντὰ στὸν Θεό, ἐνῶ ἤμαστε μακριά Του.
• Μᾶς ἔκανε φίλους Του, ἐνῶ εἴχαμε ἀποξενωθεῖ ἀπ’ Αὐτόν.
• Αὐτὸς ἐξαφάνισε τὴν ἔχθρα, αὐτὸς ἐξασφάλισε τὴν εἰρήνη, αὐτὸς ἔγινε γιὰ μᾶς θησαυροφυλάκιο ἀπείρων ἀγαθῶν.
• Χάρη σ’ αὐτὸν δὲν περιπλανιόμαστε πιὰ στὶς ἐρήμους, γιατὶ γνωρίσαμε τὸν ἀληθινὸ δρόμο. Δὲν ζοῦμε πιὰ ἔξω ἀπὸ τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, γιατὶ βρήκαμε τὴν εἴσοδό της. Δὲν φοβόμαστε πιὰ τὰ πυρωμένα βέλη τοῦ διαβόλου, γιατὶ εἴδαμε τὴν πηγή.
• Χάρη σ’ αὐτὸν δὲν βρισκόμαστε πιὰ σὲ χηρεία, γιατὶ ἀποκτήσαμε τὸν Νυμφίο. Δὲν φοβόμαστε τὸν λύκο, γιατὶ ἔχουμε τὸν καλὸ Ποιμένα. Γιατὶ λέγει ὁ Χριστός: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ ποιμένας ὁ καλός».
• Χάρη σ’ αὐτὸν δὲν τρέμουμε τὸν τύραννο, γιατὶ εἴμαστε κοντὰ στὸν Βασιλιά.
• Σήμερα μᾶς ἔδωσε πάλι τὴν παλιὰ πατρίδα μας, σήμερα μᾶς ἔφερε πάλι στὴν πόλη τῶν προγόνων μας καὶ χάρισε κατοικία σ’ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Γιατὶ εἶπε ὁ Χριστὸς (στὸν ληστή): «Σήμερα θὰ εἶσαι μαζί μου στὸν παράδεισο».
• Γι’ αὐτὸ γιορτάζουμε καὶ τιμοῦμε τὸν σταυρό. Ἔτσι παράγγειλε καὶ ὁ Παῦλος… «Ἂς γιορτάζουμε ὄχι μὲ τὴν παλιὰ ζύμη, ἀλλὰ μὲ ἄζυμα εἰλικρίνειας καὶ ἀλήθειας».
(Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Εἰς τὸ Σωτήριον Πάθος Α΄ 1 και 2. Μὲ βάση τὴ μετάφραση στὴν ἱστοσελίδα τῆς Ἱ. Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Καρέα)

Χριστιανική 9.4.2026. Στήλη τα του Καίσαρος

Η νέα διευθυνση των γραφείων ΧΔ και “Χ”

Η νέα διευθυνση των γραφείων ΧΔ και “Χ”

Από τη Δευτέρα 30 Μαρτίου τα γραφεία του Κινήματος Χριστιανική Δημοκρατία και της εφημερίδας «Χριστιανική» λειτουργούν σε νέα διεύθυνση:–

Χαλκοκονδύλη 37 3ος όροφος ΤΚ 10432
Ώρες γραφείου: Δευτέρα-Παρασκευή 10 πμ – 1 μμ εργάσιμες μέρες.
Για την τελική διαμόρφωση του ωραρίου θα υπάρξει νέα ανακοίνωση.
Επικοινωνία στα ίδια τηλέφωνα: 2103811302 και 2103806863, όπως και στο τηλέφωνο 6978376985.
Ευχαριστούμε:
Όσους αδελφούς και φίλους στηρίζουν την εφημερίδα και το Κίνημα στη δύσκολη αυτή συγκυρία, αφού δεν πρόκειται για απλή μετακόμιση γραφείων, αλλά και για εκ νέου οργάνωση και καλύτερη διαχείριση του ιστορικού αρχείου της εφημερίδας, το οποίο πρέπει να γίνει πλήρως προσβάσιμο και να ψηφιοποιηθεί στο σύνολό του.
Τους συνδρομητές μας που ανταποκρίνονται στη συνδρομή τους δείχνοντας κατανόηση για τη δυσλειτουργία του ταχυδρομείου αυτή την περίοδο.
Ευχόμαστε σε όλους καλή Μεγάλη Εβδομάδα και καλή Ανάσταση.

Προς διευκόλυνση των μελών, φίλων και συνδρομητών ισχύουν οι εξής τραπεζικοί λογαριασμοί:

Τράπεζα Πειραιώς
5029112333661
ΙΒΑΝ: GR8101720290005029112333661

Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος
040/626560-06
IBAN: GR4301100400000004062656006

Τράπεζα Alpha Bank
101-00-2002-343892
IBAN: GR0401401010101002002343892
ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΣ: ΚΙΝΗΜΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Παρακαλούμε θερμά όσοι κάνουν κατάθεση, να αναγράφουν τα στοιχεία τους (απαραίτητα ονοματεπώνυμο εκείνου που εισφέρει στο Κίνημα ή στην εφημερίδα, και την αιτία της κατάθεσης), προκειμένου να ενημερώνουμε τις καταστάσεις των συνδρομητών και να εκδίδουμε το σχετικό παραστατικό.

 

«Ἱερουσαλήμ, πόλις πίστεως, ἀγάπης καὶ εἰρήνης»

«Ἱερουσαλήμ, πόλις πίστεως, ἀγάπης καὶ εἰρήνης»

  • ΠΑΣΧΑ ΣΤOΥΣ ΑΓΙOΥΣ ΤOΠOΥΣ ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤOΥ ΠOΛΕΜOΥ

Τη δέσμευσή του «προς την πνευματικήν και ιστορικήν αυτού αποστολήν» και «εις την διαφύλαξιν της ιερότητος των θρησκευτικών τελετών» και «του υφισταμένου καθεστώτος» διακηρύσσει ανακοινωθέν του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, εν όψει των ημερών του Πάσχα. Όπως είναι γνωστό, η ισραηλινή κυβέρνηση, λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου, αποφάσισε τη διεξαγωγή των ακολουθιών των ημερών στον Πανάγιο Τάφο με τη συμμετοχή μόνο κληρικών του Πατριαρχείου και ελάχιστων πιστών. Στο ανακοινωθέν γίνεται επίσης μνεία στον πόνο των κατοίκων της Γάζας, «ο οποίος προσβάλλει την ανθρωπίνην αξιοπρέπειαν και το δικαίωμα εις την ζωήν», ενώ σχετικά με το κλείσιμο του τεμένους Αλ Ακσά σημειώνει ότι «η αποτροπή της τελέσεως της προσευχής των πιστών εκεί, υπό τας παρούσας συνθήκας επηρεάζει την θρησκευτικήν ζωήν και τον πνευματικόν δεσμόν της ανθρωπότητος με τους ιερούς τόπους». Ολόκληρο το ανακοινωθέν έχει ως εξής:

«Ἐπὶ τρίτον συνεχόμενον ἔτος, εἰς καιροὺς κατὰ τοὺς ὁποίους ὁ ἀνθρώπινος πόνος βαρύνει λίαν τοὺς Ἁγίους Τόπους, τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἐπαναβεβαιοῖ τὴν δέσμευσιν αὐτοῦ πρὸς τὴν πνευματικὴν καὶ ἱστορικὴν αὐτοῦ ἀποστολήν, τεθεμελιωμένην εἰς τὴν διατήρησιν τῆς Χριστιανικῆς παρουσίας, εἰς τὴν διαφύλαξιν τῆς ἱερότητος τῶν θρησκευτικῶν τελετῶν αὐτοῦ καὶ εἰς τὴν προστασίαν τοῦ ὑφισταμένου καθεστῶτος (Status Quo), τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ σταθερὰν ἐγγύησιν τῆς ἐλευθερίας τῆς λατρείας καὶ τῆς συνεχιζομένης Χριστιανικῆς μαρτυρίας εἰς αὐτὴν τὴν εὐλογημένην γῆν. Ἐν τῷ πλαισίῳ τούτῳ, τὸ Πατριαρχεῖον ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ ἀφοσίωσις καὶ αἱ προσπάθειαι αὐτοῦ διὰ τὴν διασφάλισιν τῆς τελέσεως τῶν θρησκευτικῶν ἀκολουθιῶν εἰς τοὺς Ἁγίους Τόπους καὶ εἰς τοὺς καθωρισμένους χρόνους των, παρὰ τὰς δυσκόλους συνθήκας, ἀποβλέπουν εἰς τὴν διατήρησιν τῶν δικαιωμάτων μας καὶ αὐτῆς τῆς ἱστορικῆς τάξεως, καθὼς καὶ εἰς τὴν προστασίαν τῆς ἱστορικῆς αὐτῆς τάξεως ἀπὸ κάθε παραβίασιν.
»Τὸ Πατριαρχεῖον, συλλυπούμενον τοὺς κατοίκους τῆς Γάζης καὶ συμμετέχον εἰς τὸν πόνον αὐτῶν, ὁ ὁποῖος προσβάλλει τὴν ἀνθρωπίνην ἀξιοπρέπειαν καὶ τὸ δικαίωμα εἰς τὴν ζωήν, θεωρεῖ ὅτι αἱ ἐπανειλημμέναι ἐπιθέσεις ἐποίκων κατὰ ἀμάχων καὶ τῶν περιουσιῶν αὐτῶν εἰς τὴν Δυτικὴν ὄχθην ἀποτελοῦν προέκτασιν τοῦ ἀνθρωπίνου πόνου τούτου, ὁ ὁποῖος πλήττει τοὺς Ἁγίους Τόπους μας εἰς πλείονα τοῦ ἑνὸς σημεῖα. Τὸ Πατριαρχεῖον ἐπισημαίνει ὅτι τὸ κλείσιμον τοῦ Ἀλ Ἄκσα καὶ ἡ ἀποτροπὴ τῆς τελέσεως τῆς προσευχῆς τῶν πιστῶν ἐκεῖ, ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας ἐπηρεάζουν τὴν θρησκευτικὴν ζωὴν καὶ τὸν πνευματικὸν δεσμὸν τῆς ἀνθρωπότητος μὲ τοὺς ἱεροὺς τόπους αὐτῆς.
»Ἐν τοιαύταις θλίψεσιν καὶ περιστάσεσιν, τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ὑπενθυμίζει τοὺς λόγους τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «εἴπερ συμπάσχομεν, ἵνα καὶ συνδοξασθῶμεν» (Ρωμ. 8:17), μὲ τὴν πεποίθησιν ὅτι ὁ πόνος, ὅσον ἔντονος καὶ ἐὰν εἶναι, δὲν ἀποσβεννύει τὸ φῶς τῆς ἐλπίδος εἰς τὰς ψυχὰς τῶν πιστῶν, ἀλλὰ καλεῖ αὐτὰς εἰς τὴν σταθερότητα τῆς πίστεως καὶ εἰς τὴν προστασίαν τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς, τῆς ἐμπιστευθείσης ἡμῖν ὡς θεϊκὸν δῶρον.
Ἀναλαμβάνον ταύτην τὴν πνευματικὴν εὐθύνην καὶ ὡς θεματοφύλαξ τῶν Χριστιανικῶν προσκυνημάτων καὶ προστάτης τῶν προσκυνηματικῶν ὁδῶν πρὸς τοὺς Ἁγίους Τόπους, τὸ Πατριαρχεῖον ἀνακοινώνει τὴν συνέχισιν τῆς δεσμεύσεώς του διὰ τὴν διατήρησιν τῆς θρησκευτικῆς του κληρονομιᾶς, καὶ ρυθμίζει τὰς τελετὰς τὰς ἀρχομένας ἀπὸ τὴν Κυριακὴν τῶν Βαΐων ἕως τὴν Κυριακὴν τοῦ Πάσχα εἰς τὸν ἀποκλειστικὸν περιορισμὸν αὐτῶν εἰς τὰς ἐντὸς τῶν Ναῶν θρησκευτικὰς ἀκολουθίας, ἐξ αἰτίας τῆς σοβαρότητος καὶ τῆς δυσκολίας τῆς περιόδου αὐτῆς, σεβόμενον τὸν ἀνθρώπινον πόνον καὶ τὴν διαφύλαξιν τῆς ἱερότητος αὐτῶν τῶν εὐλογημένων ἡμερῶν.
»Τὸ Πατριαρχεῖον ἐπιβεβαιώνει ἐπίσης τὴν ἀμετάθετον προσήλωσιν αὐτοῦ εἰς τὴν καθολικὴν διατήρησιν τοῦ Προσκυνηματικού Καθεστῶτος, τόσον ἱστορικῶς ὅσον καὶ νομικῶς, διασφαλίζον τὴν προστασίαν τῶν Ἁγίων Τόπων καὶ τὴν διαφύλαξιν τῶν καθιερωμένων θρησκευτικῶν δικαιωμάτων.
»Ἀναπέμπομεν τὰς προσευχὰς Ἡμῶν, ὁμοῦ μετὰ τοῦ ποιμνίου Ἡμῶν καὶ τῶν νεολαίων Ἡμῶν ὅπου κι’ ἂν οὗτοι εὑρίσκονται, ὥστε νὰ ἐπικρατήσῃ δικαία εἰρήνη εἰς τὴν γῆν ἡμῶν, νὰ διαφυλαχθῇ ἡ ἀξιοπρέπεια κάθε ἀνθρώπου καὶ ἡ Ἱερουσαλήμ, καὶ ὡς δηλοῖ ἡ ὀνομασία αὐτῆς ὡς πόλεως πίστεως, ἀγάπης καὶ εἰρήνης, νὰ παραμείνῃ ὄντως ζωντανὸς φάρος πίστεως, ἐλπίδος καὶ ἀγάπης».

Το Συμβούλιο Εκκλησιών Μέσης Ανατολής.

Εν τω μεταξύ, τον άμεσο τερματισμό της στρατιωτικής βίας και την προστασία των αμάχων στον Νότιο Λίβανο απαιτεί το Συμβούλιο Εκκλησιών Μέσης Ανατολής. Υπενθυμίζεται ότι στην εκεχειρία που υπογράφηκε μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ, το μεν Πακιστάν, ως μεσολαβητής, επιμένει ότι περιλαμβάνεται και ο Λίβανος, με το Ισραήλ να το αρνείται.
«Εν μέσω αυτής της κρίσης, το Συμβούλιο Εκκλησιών της Μέσης Ανατολής υπενθυμίζει ότι η προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και η διατήρηση της ανθρώπινης ζωής πρέπει να παραμείνουν στην πρώτη γραμμή της Διεθνούς Κοινότητας. Τα δεινά των αμάχων δεν είναι απλώς μια περαστική κρίση, αλλά μια ριζική αλλαγή στην ίδια την ουσία της ζωής τους και στα θεμέλια
της ύπαρξής τους, διαμορφώνοντας ένα ανθρώπινο και ηθικό όριο που απαιτεί έμπρακτη αλληλεγγύη και κοινή ευθύνη», όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση.
Ταυτόχρονα, το Συμβούλιο απευθύνει επείγουσα ανθρωπιστική έκκληση στους εταίρους του –δωρητές, κόμματα και διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις– να υποστηρίξουν τις προσπάθειες αντιμετώπισης των αυξανόμενων αναγκών των πληγέντων και να συμβάλουν στην ανακούφιση των οικογενειών που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα.
Υπενθυμίζει, τέλος, από την πλευρά των Εκκλησιών της Μέσης Ανατολής, τη δέσμευση του Συμβουλίου στις αξίες του ελέους, της ειρήνης και της αλληλεγγύης, που αποτελούν την ουσία του χριστιανικού μηνύματος στην περιοχή, και καλεί όλους τους εταίρους να σταθούν στο πλευρό του λαού της Μέσης Ανατολής σε αυτό το κρίσιμο στάδιο.

Χριστιανική 9.4.2026

Mε «στρατηγικό σύμμαχο» τον Θεό και την ομόνοια

Mε «στρατηγικό σύμμαχο» τον Θεό και την ομόνοια

  • ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗ ΣΧOΛΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΙΩΝ ΓΙΑ ΤO ΜΕΣOΛOΓΓΙ

του Γιάννη Καρανικόλα

Μακαριώτατε, Εξοχώτατε κύριε Γενικέ Πρόξενε της Ελλάδος στα Ιεροσόλυμα, άγιοι Αρχιερείς, σεβαστοί Πατέρες, αδελφοί και αδελφές της Ορθόδοξης κοινότητας των Ιεροσολύμων, κυρίες και κύριοι,

Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ για να τιμήσουμε ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης. Συμπληρώνονται φέτος τα 200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου, αυτού του ανυπέρβλητου γεγονότος, ο θόρυβος του οποίου ακόμα ηχεί στα αυτιά μας, τόσα χρόνια μα και τόσα χιλιόμετρα μακριά. Θόρυβος βέβαια γιατί, σε έναν πόλεμο μέχρις εσχάτων, φωνές και κλάματα τυλίγονται μαζί με μπόμπες και κλαγγές σπαθιών. Όπλα που ζητούν εκδίκηση και αίμα, συνήθως αθώων… Πάντοτε αθώων. Κι όμως… Από αυτό το κολαστήριο αναδύθηκε η γλυκύτερη από τις μελωδίες. Αναδύθηκε η φωνή της γυναίκας Ελευθερίας, που ξάπλωσε στο στρώμα της Άνοιξης όλους αυτούς τους γενναίους και τις γενναίες. Και στο στρώμα αυτό, το ξέρουμε καλά, στο στρώμα αυτό κι εμείς ξαπλώνοντας, θέλουμε αναστηθούμε εκείνη την Φοβερή Ημέρα.
Είναι τέτοια η ένταση, είναι τόσες οι μαρτυρίες και τόσα τα πρόσωπα, που καθίσταται δύσκολο –έως και ακατόρθωτο– να εξηγηθεί επαρκώς ένα τέτοιο ιστορικό γεγονός. Πόσο μάλλον να αναπαρασταθεί καλλιτεχνικά από μια χούφτα μαθητών και καθηγητών. Ή μήπως όχι; Ας μας επιτρέψουν οι άξιοι πρόγονοί μας, που τώρα αναπαύονται στα χώματα της μητέρας Ελλάδας, να δείξομε πολλά, «μέσα σε λίγην ώρα».
Η Έξοδος του Μεσολογγίου δεν αποτελούσε ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά την κορύφωση μιας πολύ δύσκολης φάσης της Ελληνικής Επανάστασης. Ο Αγώνας δεν εξελίχθηκε ομαλά ούτε ενιαία σε όλο τον ελληνικό χώρο· αντίθετα, διατηρήθηκε με κόπο κυρίως στην Πελοπόννησο, στην Στερεά Ελλάδα και σε ορισμένα νησιά. Μέσα σε αυτή τη δοκιμασία, η Στερεά Ελλάδα είχε ιδιαίτερη σημασία, γιατί λειτουργούσε ως ασπίδα της Πελοποννήσου απέναντι στις οθωμανικές δυνάμεις που κατέβαιναν από τον βορρά.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Μεσολόγγι αναδείχθηκε σε πόλη κομβικής σημασίας. Η θέση του στην δυτική Στερεά, η γειτνίασή του με την θάλασσα και η άμεση επικοινωνία του με τα Επτάνησα το έκαναν πολύτιμο στρατηγικό και πολιτικό κέντρο του Αγώνα. Δεν είναι τυχαίο ότι εκεί εγκαταστάθηκε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ενώ η πόλη έγινε και βάση των Σουλιωτών, ενός από τα πιο αξιόμαχα σώματα της Επανάστασης. Έτσι, το Μεσολόγγι δεν ήταν μόνο ένας τόπος άμυνας, αλλά και ένα σημείο όπου συναντήθηκαν η πολιτική οργάνωση, η στρατιωτική αντίσταση και η διεθνής υποστήριξη. Έτσι, η συνεργασία αυτή γίνεται πολύτιμο μάθημα για κάθε ηγεσία που σέβεται τον εαυτό της και τον λαό της: κάθε πολιτική απόφαση είναι έωλη εφόσον η ακεραιότητα του πολιτικού σώματος δεν εξασφαλίζεται από έναν αξιόμαχο στρατό. Και αντίστροφα: ένας στρατός μετατρέπεται από συνονθύλευμα γραφειοκρατών και υπαλληλίσκων σε συμπαγές και αποτελεσματικό σύνολο, όταν καθοδηγείται από μια πολιτική ηγεσία με όραμα και πίστη στις δικές της δυνάμεις.

Η σημασία του Μεσολογγίου φάνηκε ήδη από την πρώτη πολιορκία, όταν μια ουσιαστικά ανοχύρωτη πόλη κατόρθωσε να αντισταθεί. Μετά την σωτηρία της, οι κάτοικοί της φρόντισαν να ενισχύσουν τις οχυρώσεις της, γνωρίζοντας πως το Μεσολόγγι θα γινόταν ξανά στόχος. Έτσι, όταν έφτασε η μεγάλη πολιορκία του 1825-1826, η πόλη είχε ήδη μετατραπεί σε σύμβολο αντοχής και συλλογικής θυσίας, πριν ακόμη γραφτεί η κορυφαία σελίδα της ιστορίας της με την Έξοδο.

Τρία χρόνια μετά την αποτυχία της πρώτης πολιορκίας, ο σουλτάνος αποφάσισε νέα επίθεση εναντίον του Μεσολογγίου. Τον Απρίλιο του 1825 ο Κιουταχής έφτασε με ισχυρό στρατό και άρχισε τη δεύτερη πολιορκία. Παρά τις πιέσεις για παράδοση, οι πολιορκημένοι αρνήθηκαν με γενναιότητα, ακόμα και με χιούμορ. Χαρακτηριστικά, διασώζεται ότι στις προτάσεις του Κιουταχή για συνθηκολόγηση και παράδοση αντιδρούσαν στέλνοντας δοχεία με κρασί για να γιορτάσει την «νίκη» του, και του παραγγέλναν: «Τα κλειδιά του κάστρου τα έχουμε πάνω στα κανόνια. Έλα να τα πάρεις!». Παράλληλα, με την βοήθεια του Καραϊσκάκη, του Κίτσου Τζαβέλλα και του στόλου του Μιαούλη κατόρθωσαν για μήνες να αντιστέκονται αποτελεσματικά. Όταν όμως έφτασε ο Ιμπραήμ στα τέλη του 1825, ο αποκλεισμός έγινε πολύ στενότερος. Μετά την πτώση των νησίδων της λιμνοθάλασσας και την αποτυχία νέου ανεφοδιασμού από τον Μιαούλη, στο Μεσολόγγι ξέσπασαν πείνα, αρρώστιες και απόγνωση.
Παρά την ηρωική νίκη των υπερασπιστών στην Κλείσοβα, η κατάσταση είχε γίνει απελπιστική. Έτσι, αποφασίστηκε η Έξοδος, την νύχτα της 10ης Απριλίου 1826. Το σχέδιο όμως προδόθηκε ή αποκαλύφθηκε, και οι πολιορκημένοι δέχθηκαν σφοδρή επίθεση. Πολλοί σκοτώθηκαν, άλλοι αιχμαλωτίστηκαν, ενώ αρκετοί, όπως ο Χρήστος Καψάλης και ο μητροπολίτης Ρωγών Ιωσήφ, προτίμησαν την ανατίναξη από την αιχμαλωσία.
Η πτώση του Μεσολογγίου υπήρξε τραγική, αλλά ηθικά μεγαλειώδης. Η θυσία των Ελεύθερων Πολιορκημένων συγκλόνισε όλη την Ευρώπη, ενίσχυσε τον φιλελληνισμό και αύξησε την πίεση προς τις Μεγάλες Δυνάμεις να υποστηρίξουν την ελληνική ανεξαρτησία. Έτσι, παρότι αποτέλεσε στρατιωτική ήττα, η Έξοδος συνέβαλε αποφασιστικά στην τελική δικαίωση της Επανάστασης.
Από όλο το πέλαγος λοιπόν των αγώνων και των προσώπων της Παλιγγενεσίας, εμείς συνειδητά επιλέξαμε το Μεσολόγγι και τους πολιορκημένους του. Και οφείλουμε τα πάντα όχι μόνο σε όσους πολέμησαν με «στήθη ξέσκεπα» και χύσαν επί του τόπου το αίμα τους. Οφείλουμε τα πάντα και σε όσους είτε από το πάθος της στιγμής, είτε από την διαίσθηση ότι κάτι τρομερό και κοσμοϊστορικό συντελέστηκε και θα συντελεστεί, κατέγραψαν άλλοι λαϊκότροπα και σταράτα, άλλοι ευγενικά και λυρικά, την βαθιά αλήθεια και ουσία του Αγώνα. Αλίμονο σε εμάς και στα παιδιά μας αν μαθαίναμε την ιστορία μας μονάχα από τα «δημοσιεύματα του Τύπου της εποχής» ή από τους «μεγάλους νικητές» και τα «μεγάλα έθνη» της ιστορίας.
Ο Νικόλαος Κασομούλης είναι ίσως ο σημαντικότερος Έλληνας αυτόπτης μάρτυρας για την τελική πολιορκία και την Έξοδο. Τα «Στρατιωτικά Ενθυμήματά» του είναι από τις κεντρικές πρωτογενείς πηγές για τα γεγονότα μέσα στην πόλη, για την πείνα, τις διαβουλεύσεις και τη νύχτα της Εξόδου.
Ο Ιωάννης Ιάκωβος Μάγερ (Johann Jakob Meyer) είναι επίσης απολύτως βασικός. Ως εκδότης των «Ελληνικών Χρονικών» στο Μεσολόγγι κατέγραφε τα γεγονότα σχεδόν εν εξελίξει. Το πρώτο φύλλο βγήκε την 1η Ιανουαρίου 1824 και το τελευταίο στις 20 Φεβρουαρίου 1826, λίγο πριν από την Έξοδο, πράγμα που κάνει την εφημερίδα του μοναδική σχεδόν σύγχρονη μαρτυρία από μέσα.
Από τον κύκλο των φιλελλήνων έχουμε και τις επιστολές και τα κείμενα του Λόρδου Byron, επειδή ο Byron έζησε στο Μεσολόγγι το 1824 και ο θάνατός του εκεί γέννησε μεγάλο όγκο αλληλογραφίας, αναφορών και ευρωπαϊκών ανταποκρίσεων για την πόλη. Δεν είναι πηγή για την ίδια την Έξοδο του 1826, αλλά είναι πολύτιμος μάρτυρας για το πώς ήταν το Μεσολόγγι λίγο πριν από την μεγάλη πολιορκία και για το πώς έγινε διεθνές σύμβολο.
Οφείλουμε τα μέγιστα και σε έναν ακόμα άνθρωπο που έγραψε «Πάνω σ’ άσπρα χαρτιά πιο δύσβατα κι απ’ του Μεσολογγιού». Οφείλουμε τα μέγιστα στον Διονύσιο Σολωμό, αυτόν τον εθνικό μας ποιητή και κήρυκα της ελευθερίας. Ακόμη κι όλες οι ιστορικές πηγές και μαρτυρίες να είχανε χαθεί για το αθάνατο ’21, θα αρκούσαν τα δικά του πύρινα κείμενα για να γνωρίσουμε την αλήθεια των όσων έλαβαν χώρα τότε – για να χρησιμοποιήσω την αναλογία με την Αγία Γραφή και την παραβολή του Ασώτου υιού που, κατά τους Πατέρες, την συνοψίζει. Μέσα από τα δικά του γραπτά, τις εξάψεις και τις αγωνίες του, προσπαθήσαμε να διασκευάσουμε το θεατρικό του Γιώργη Δρόση και να στήσουμε από την αρχή ένα σκηνικό που να θυμίζει πιστά την φρίκη και την δόξα του Μεσολογγίου. Ελπίζουμε να τον κάνουμε περήφανο. Ευτυχώς για εμάς, ο πιστός του μαθητής Ιάκωβος Πολυλάς μάς διέσωσε αυτά τα μνημεία. Φυσικά, μας συνδράμει και η μουσική του σπουδαίου συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου.
Στο θεατρικό μας ζωντανεύουν ακόμα ο Κίτσος Τζαβέλλας, ο Νότης Μπότσαρης, ο Δεσπότης Ρωγών Ιωσήφ, καθώς και οι ανώνυμοι ήρωες της πατρίδας. Απέναντί τους θα βρουν τον Κιουταχή, τον Ιμπραήμ και όλη την τουρκοαιγυπτιακή στρατιά, που είναι αποφασισμένη να τους αφανίσει. Μα το ίδιο αποφασισμένοι ήταν και οι δικοί μας πρόγονοι να αγωνιστούν παρά τους σε βάρος τους συσχετισμούς.
Είναι γνωστό άλλωστε ότι το status quo της εποχής εκείνης επέβαλε η Ελληνική Επανάσταση να τερματιστεί άμεσα και διά της βίας. Οι παλινορθωμένες μοναρχίες της Ευρώπης αντιμετώπιζαν ως δίδυμο δαίμονα την δημοκρατία και τον εθνικισμό. Για τον σκοπό αυτό επιστρατεύτηκε –ποιός άλλος; – η επικοινωνιακή επιστήμη της εποχής, ήτοι η προπαγάνδα εκείνων που και σήμερα κατέχουν τα ίδια μέσα, απλώς ακόμα πιο εξελιγμένα. Στρατοί και δημοσιογράφοι Μεγάλων Δυνάμεων, συντονισμένοι με τον Οθωμανό τύραννο, ενωμένοι να συντρίψουν τους επαναστατημένους Γραικούς. Όμως, οι δαιμόνιοι Έλληνες όχι απλώς άντεξαν, αλλά από το 1821 έως το 1825 σημείωναν μόνο επιτυχίες στον Μοριά, σχεδόν σε όλη την Ρούμελη, την Εύβοια και σε αρκετά νησιά. Έπρεπε να έρθει η εξωτερική βοήθεια από τους Αιγυπτίους (άρτια εκπαιδευμένους από τον Γαλλικό στρατό) και να περάσουν δύο ολόκληρα χρόνια από το 1825 έως το 1827, ώστε η επανάσταση να καταπνιγεί σε μεγάλο βαθμό. Όχι όμως και να σβήσει εντελώς. Καμία ναυμαχία δεν θα λάμβανε χώρα στο Ναυαρίνο αν οι Έλληνες είχαν παραιτηθεί από τις βλέψεις τους. Με άλλα λόγια, εμείς ελευθερώσαμε τους εαυτούς μας. Εμείς ήμασταν που μας είπανε τρελούς. Εμείς ήμασταν που κάναμε τον καλό αγώνα. Γιατί όποιος αγώνας γίνεται για την αποτίναξη της τυραννίας, όποιος αγώνας δεν αποζητά την δολοφονία μικρών παιδιών και την κλοπή πατρογονικής γης άλλων λαών, αυτός ο αγώνας στέκει εμπρός μας ως Δικαιοσύνης φως. Οι υπόλοιποι ας βιώνουν αυτό το φως ως φωτιά και τσεκούρι.
Δεν έχουμε κανέναν «στρατηγικό σύμμαχο», παρά μόνον τον Θεό και την μεταξύ μας ομόνοια. Αυτό, δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ εμείς οι ακρίτες των Ιεροσολύμων και οι φύλακες των Αγίων Τόπων.

Πηγές:

Ευθυμίου, Μαρία. Το Μεσολόγγι και οι εσωτερικές ισορροπίες της επανάστασης», 12 Φεβρουαρίου 2026. Η ομιλία είναι διαθέσιμη στον σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=qF_E4RZmkiM&t=4126s

Σαχίνης, Γιώργος. Ραδιοφωνική εκπομπή στο Ράδιο 98.4, 24 Μαρτίου 2026. Η εκπομπή διατίθεται και ως podcast από το Ράδιο 98.4.

O Γιάννης Καρανικόλας είναι καθηγητής στην Πατριαρχική Σχολή Σιών.Το κείμενο είναι η ομιλία του στη γιορτή της Εθνικής παλιγγενεσίας. A’ δημοσίευση: antifono.gr

Χριστιανική 9.4.2026

Η λωποδυσία στην εξουσία!

Η λωποδυσία στην εξουσία!

• Το θέμα της ανασφάλειας των σιδηροδρόμων έφτασε στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία με ανώνυμη επιστολή στην οποία καταγγέλλονταν οι μεθοδεύσεις με τις οποίες κονδύλια της ΕΕ προοριζόμενα για την ασφάλεια του σιδηροδρόμου πήγαιναν «αλλού».
• Προαναγγέλλοντας, μάλιστα, με την περιγραφή της επικινδυνότητας των σιδηροδρόμων, το έγκλημα των Τεμπών, που επακολούθησε λίγους μήνες μετά.
• Είχαμε επισημάνει ότι αποτελεί κόλαφο για το κράτος Δικαίου να αναγκάζεται ένας πολίτης που καταγγέλλει τα κακώς κείμενα να το κάνει ανώνυμα.
• Για τον απλούστατο λόγο ότι τούτο υποδηλώνει ότι οι καταγγελλόμενοι ως λωποδύτες ελέγχουν τους μηχανισμούς της εξουσίας και έχουν τη δυνατότητα, είτε να τον φιμώσουν, είτε να τον βλάψουν με «αντίποινα».
• Δυστυχώς, και τα εγκλήματα που τελέστηκαν με τις επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ ξεκίνησαν να διερευνώνται ύστερα από δύο ανώνυμες επιστολές προς το Τμήμα Εσωτερικών Υποθέσεων της Ελληνικής Αστυνομίας, στις 25 Ιουλίου 2021 και στις 29 Απριλίου 2022 («Ντοκουμέντο» 7.4.2026), που είναι στις δικογραφίες που έφτασαν στη Βουλή.
• Τονίζεται χαρακτηριστικά στη 2η επιστολή: «Η κατάσταση στον ΟΠΕΚΕΠΕ έχει φτάσει στο απροχώρητο. Οι διεφθαρμένοι του υπάλληλοι εξακολουθούν να παρακάμπτουν διαδικασίες και να φροντίζουν ώστε οι δικοί τους άνθρωποι (δήθεν γεωργοί και κτηνοτρόφοι) να λαμβάνουν τεράστιες επιδοτήσεις χωρίς να έχουν τις απαραίτητες εκτάσεις ή τα ζώα, πάντα με το αζημίωτο, αλλά χωρίς καμία τιμωρία».
• «Ως νόμιμοι Έλληνες γεωργοί και κτηνοτρόφοι δεν αντέχουμε άλλο και, αντί να παίρνουμε αυτά που μας αναλογούν από το κράτος, πλέον καταντήσαμε να παλεύουμε για την επιβίωσή μας. Γι’ αυτό λοιπόν ελπίζουμε η υπηρεσία σας να κάνει ό,τι χρειαστεί ώστε να ξεβρομίσει επιτέλους ο χώρος μας από αυτή τη σαπίλα. Όσο δεν γίνεται τίποτα για να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, ποτέ δεν πρόκειται να σταματήσει αυτή η τεράστια κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος».
• Φαίνεται μάλιστα ότι, αν δεν μεσολαβούσε η δεύτερη επιστολή, θα κινδύνευε να σκαλώσει η έρευνα που ξεκίνησε με βάση την πρώτη. Η οποία στάλθηκε την ίδια χρονιά, στις 1.11.2021, όταν, σε επίσημο έγγραφό του, ο ίδιος ο ΟΠΕΚΕΠΕ έθετε θέμα πλασματικότητας του αριθμού των δηλουμένων αμνοεριφίων μεταξύ 2017 και 2021.
• Ένας αριθμός ο οποίος, ενώ ο Οργανισμός επισήμως έθετε το πρόβλημα και ήταν σε εξέλιξη έρευνες με βάση τις ανώνυμες επιστολές, αντί να περισταλεί, εκτινάχθηκε στα ύψη!
• Όχι μόνο στην Κρήτη, όπου εξαρχής αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα, αλλά σε όλη τη χώρα! Το σχετικό διάγραμμα μαζί με το έγγραφο υπάρχει στην ιστοσελίδα μας.
• Προφανώς με διασπορά της «τεχνογνωσίας» της διαφθοράς, αφού απ’ όλη τη χώρα προέρχονται και οι εμπλεκόμενοι βουλευτές.
• Η λωποδυσία στην εξουσία!

ΧΡΣΤΙΑΝΙΚΗ 9.4.2026. Στήλη 9 ΜΠΟΦΟΡ

ΦΩΤΟ: Διάγραμμα από το οποίο προκύπτει ότι παρά το γεγονός ότι ήδη από το 2021 υπήρχαν σαφείς ενδείξεις πλασματικότητας του αριθμού των δηλουμένων αμνοερειφίων βάσει επισήμου εγγράφου του ΟΠΕΚΕΠΕ, ο αρθμός αυτός εκτινάχθηκε στα ύψη έως το 2024! . Πηγή: newshub.gr

 

Όπου φτωχός και η μοίρα του

Όπου φτωχός και η μοίρα του

  • O ΠOΛΕΜOΣ ΕΠΙΤΕΙΝΕΙ THN ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ (ΦΩΤΟ) στον Περσικό κόλπο λόγω της επιδρομής ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν προκαλεί τη μεγαλύτερη κρίση όλων των εποχών στην αγορά πετρελαίου, όπως παραδέχτηκε ο διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας, που εδρεύει στο Παρίσι, Φατίχ Μπιρόλ, ο οποίος εκτιμά ότι η επίπτωση της τωρινής πετρελαϊκής κρίσης θα είναι μεγαλύτερη από αυτή των κρίσεων της δεκαετίας του 1970 και του 2022 μαζί (Ιστοχώρος Fortune 23.3.2026) και ότι δεν είναι έτοιμη η διεθνής κοινότητα να την αντιμετωπίσει.
Προς το παρόν, οι συνέπειες δεν είναι ορατές σε όλη τους την έκταση, αφού οι χώρες που εισάγουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο κάνουν χρήση των αποθεμάτων τους.
Στις αρχές του 2025, το 93% του πετρελαίου που περνούσε από το Ορμούζ προοριζόταν για την Ασία, από το οποίο το 39% στην Κίνα (Ιστοχώρος Elucid 5.4.2026). Η Ασία είναι ο κυριότερος προορισμός και σε σχέση με το υγροποιημένο αέριο που περνά από τα Στενά, με ποσοστό 86%, από τα οποίο 23% στην Κίνα.
Αυτό, σύμφωνα με την ανάλυση του Elucid, εξηγεί τους λόγους για τους οποίους η σημαντική αυτή εξέλιξη αντιμετωπίζεται με σχετική χαλαρότητα από τις ΗΠΑ και τους Ευρωπαίους.
Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το δεδομένο ότι η Κίνα έχει βασικό προμηθευτή πετρελαίου το Ιράν, ίσως εξηγεί την εμμονή του τμήματος εκείνου της αμερικανικής ιθύνουσας τάξης που τάσσεται υπέρ αυτού του πολέμου, πέρα από την επιρροή και πίεση των ισχυρών φιλοσιωνιστικών λόμπι, τα οποία επί χρόνια πίεζαν να παρασύρουν τις ΗΠΑ και όσες άλλες χώρες μπορούσαν σε πόλεμο κατά του Ιράν. Μια ενδεχόμενη κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος θα αποτελούσε μεγάλη οικονομική πίεση στην Κίνα, που λογίζεται ως ο κύριος αντίπαλος των ΗΠΑ από το καθεστώς Τραμπ.
Όμως, όπως επισημαίνεται με βάση τα στοιχεία που παρατίθενται στο άρθρο του Elucid, οι Ευρωπαίοι εισαγωγείς αγοραστές πετρελαίου και αερίου είναι εκτεθειμένοι, επειδή μόνο το 60% των συμβολαίων τους αγοράς πετρελαίου και αερίου είναι μακράς διάρκειας, έναντι του 100% των Ασιατών εισαγωγέων. Τα υπόλοιπο 40% το προμηθεύονται με βάση αγορές τύπου «spot», σύμφωνα με τις οποίες τα εμπορεύματα διαπραγματεύονται τοις μετρητοίς και παραδίδονται άμεσα στον αγοραστή. Και τούτο, για να καλυφθεί το κενό που έχει προκαλέσει η γραμμή της κατεύθυνσης «απεξάρτησης» από το ρωσικό πετρέλαιο και αέριο.
Το γεγονός αυτό μπορεί να καταστήσει «μπούμερανγκ» τον αποκλεισμό του Ορμούζ για τους Ευρωπαίους, αφού οι Ασιάτες κάτοχοι συμβολαίων μακράς διάρκειας μπορούν να στραφούν σε άλλες αγορές και να εξυπηρετηθούν κατά προτεραιότητα, σε βάρος των συμβολαίων τύπου «spot» των Ευρωπαίων. Τα οποία δεν εξασφαλίζουν ενεργειακή επάρκεια και αφήνουν τις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκτεθειμένες.
Το οξύμωρο είναι ότι, ενώ οι ΗΠΑ πίεσαν τους Ευρωπαίους να μην αγοράζουν από τη Ρωσία, καλύπτοντας οι ίδιες το κενό με τριπλάσιας τιμής υγροποιημένο αέριο (LNG), τα φορτία μπορούν ανά πάσα στιγμή να αλλάξουν προορισμό προς την Ασία, προς εξυπηρέτηση ενός μακροχρόνιου συμβολαίου του Αμερικανού εξαγωγέα εις βάρος ενός «spot».
Με τους λαούς να κινδυνεύουν να πληρώσουν ακριβά την άφρονα πολιτική των ηγεσιών τους, τόσο με τη στήριξη του πολέμου στην Ουκρανία, όσο και με την ανοχή στη σιωνιστική επιθετικότητα.
Η κρίση που προκαλεί η συνέχιση του πολέμου θέτει σε κίνδυνο την ποιότητα ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων. Ταυτόχρονα, το μέγεθός της είναι τέτοιο, που θα συμπαρασύρει και την αύξηση της πείνας στον κόσμο. Εάν η επιδρομή ΗΠΑ-Ισραήλ συνεχιστεί έως τον Ιούνιο, υπολογίζεται ότι σαράντα πέντε εκατομμύρια συνάνθρωποί μας παραπάνω απ’ ό,τι σήμερα, θα πεινάσουν.
Σύμφωνα με την Corinne Fleischer, Διευθύντρια Εφοδιαστικής Αλυσίδας του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος (WFP) του ΟΗΕ, οι παγκόσμιες διαταραχές στις αλυσίδες εφοδιασμού οδηγούν στην κρίση πείνας: «Οι προβλέψεις μας είναι ότι 45 εκατομμύρια περισσότεροι άνθρωποι θα πεινάνε έντονα αν αυτό συνεχιστεί μέχρι τον Ιούνιο. Μας έχετε ακούσει να το λέμε αυτό και στο παρελθόν. Αυτή τη στιγμή, ο αριθμός είναι 318 εκατομμύρια και θα αυξηθεί στα 363 εκατομμύρια…».
Αναλυτικά στοιχεία γι’ αυτή τη δραματική εξέλιξη παρουσιάζει ο συνεργάτης μας Γιάννης Πεγειώτης. Η σχετική ανάρτηση στην ιστοσελίδα εδώ.

“Χριστιανική”  9.4.2026

Πέμπτη 9 Απριλίου 2026-Φύλλο 1188 (1500)

Πέμπτη 9 Απριλίου 2026-Φύλλο 1188 (1500)

O ΠOΛΕΜOΣ ΕΠΙΤΕΙΝΕΙ THN ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Όπου φτωχός κι η μοίρα του…

Κυκλοφορεῖ τὸ νέο φύλλο τῆς Μεγάλης Πέμπτης 9ης Ἀπριλίου 2026 τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ», τὸ 1500ὸ ἀπὸ ταὸ 1953.  Στὸ κύριο ἄρθρο τῆς ἐφημερίδας μὲ τὸν παραπάνω τίτλο, τονίζονται μεταξύ άλλων τα εξής:

Η κρίση που προκαλεί η συνέχιση του πολέμου θέτει σε κίνδυνο την ποιότητα ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων. Ταυτόχρονα, το μέγεθός της είναι τέτοιο, που θα συμπαρασύρει και την αύξηση της πείνας στον κόσμο. Εάν η επιδρομή ΗΠΑ-Ισραήλ συνεχιστεί έως τον Ιούνιο, υπολογίζεται ότι σαράντα πέντε εκατομμύρια συνάνθρωποί μας παραπάνω απ’ ό,τι σήμερα, θα πεινάσουν.

Σύμφωνα με την Corinne Fleischer, Διευθύντρια Εφοδιαστικής Αλυσίδας του Παγκόσμιου Επισιτιστικού Προγράμματος (WFP) του ΟΗΕ, οι παγκόσμιες διαταραχές στις αλυσίδες εφοδιασμού οδηγούν στην κρίση πείνας: «Οι προβλέψεις μας είναι ότι 45 εκατομμύρια περισσότεροι άνθρωποι θα πεινάνε έντονα αν αυτό συνεχιστεί μέχρι τον Ιούνιο. Μας έχετε ακούσει να το λέμε αυτό και στο παρελθόν. Αυτή τη στιγμή, ο αριθμός είναι 318 εκατομμύρια και θα αυξηθεί στα 363 εκατομμύρια…».

Ολόκληρο τὸ ἄρθρο στὴν ἰστοσελίδα μας

Ο ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΑ ΠΛΗΡΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Details

Μεσολόγγι: Σύμβολο αγώνα των λαών της Ευρώπης κατά της τυραννίας

Μεσολόγγι: Σύμβολο αγώνα των λαών της Ευρώπης κατά της τυραννίας

Η Χριστιανική Δημοκρατία για τα 200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου

Με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την έξοδο του Μεσολογγίου η Χριστιανική Δημοκρατία εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

  1. Η ηρωική αντίσταση επί ένα χρόνο ευάριθμων Αγωνιστών στο Μεσολόγγι, στους συντριπτικά υπεράριθμους Οθωμανούς και των Αιγυπτίους και η απεγνωσμένη τους Έξοδος, το ξημέρωμα της Κυριακής των Βαΐων του 1826 (10 προς 11 Απριλίου) αποτελούν αγέραστο παγκόσμιο σύμβολο της αντίστασης στην τυραννία και του αγώνα για ελευθερία. Αξίζει εμείς σήμερα, στη μνήμη των Αγωνιστών, να σταθούμε σε κάποιες πτυχές της Ιστορίας που παραμένουν επίκαιρες:
  2. Η αντίσταση στο Μεσολόγγι δεν αφορούσε μόνο στενά τους επαναστατημένους κατά της Πύλης Έλληνες. Στην πόλη από νωρίς είχαν προσέλθει πολλοί φιλέλληνες από την Ευρώπη και την Αμερική, όπως ο Άγγλος ποιητής Λόρδος Μπάιρον, που άφησε την τελευταία του πνοή στην πόλη, και ο Ελβετός Ιωάννης Ιάκωβος Μάγιερ, που χάθηκε τη νύχτα της Εξόδου. Οι αγωνιστές αυτοί, τάχθηκαν στο πλάι των Ελλήνων, όχι μόνο από φιλελληνικά αισθήματα, αλλά επιπλέον λόγω των φιλελεύθερων αισθημάτων τους και του χριστιανικού πνεύματος αλληλεγγύης στον αγώνα του Σταυρού απέναντι στη μουσουλμανική Ημισέληνο.
  3. Ο πολυεθνικός χορός των αγωνιστών, πολέμησαν και πολλοί από αυτούς έπεσαν στο πλευρό των Ελλήνων, οραματιζόμενοι μια Ευρώπη και έναν κόσμο απαλλαγμένο από την τυραννία των δυναστών της Ιεράς Συμμαχίας και των απολυταρχικών βασιλικών οίκων και εμπνεόμενοι από το όραμα της ελευθερίας και από ένα πρώιμο αίτημα δημοκρατίας. Γι’ αυτό, η άλωση της πόλης δημιούργησε μεγάλο κίνημα συμπαράστασης στην Ευρώπη και στην Αμερική.Μάλιστα, με το Μεσολόγγι εμφανίζεται για πρώτη φορά με τέτοια ένταση και με τέτοια παγκόσμια εξάπλωση αυτό που σήμερα ονομάζουμε «κοινή γνώμη». Αυτή η λαϊκή φωνή μετάλλαξε την πολιτική των Μεγάλων Δυνάμεων, η οποία ήταν απροσχημάτιστα ή κεκαλυμμένα φιλοτουρκική. Ο αγώνας του 1821 ήταν η αρχή του τέλους της δεσποτικής Ευρώπης και η αρχή για την κατάργηση της δουλείας όπου γης, καθώς ενέπνευσε την ελευθερία σε μεγάλα και δημιουργικά πνεύματα.
  1. Το ίδιο το πολιορκημένο Μεσολόγγι, άλλωστε, ήταν κύτταρο Δημοκρατίας, καθώς όλες οι αποφάσεις παίρνονταν συλλογικά, όπως μαρτυρούν τα Απομνημονεύματα των Αγωνιστών. Η απόφαση για την Έξοδο, μάλιστα, πάρθηκε μετά από πολλές και αγωνιώδεις συνεδριάσεις, το δε πρακτικό της Εξόδου, γραμμένο από το χέρι του επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ, ξεκινούσε με το «όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος», ως εγγυητή της ομοψυχίας των πολεμιστών και των κατοίκων της πόλης, Ελλήνων και ξένων, και της απόφασής τους για ελευθερία.
  2. Αξίζει να σημειώσουμε την σθεναρή στάση του επισκόπου Ιωσήφ, μάρτυρα της Εξόδου, ο οποίος απειλώντας με την αρχιερατική του κατάρα, έπεισε τελικά τους Αγωνιστές να μην εκτελέσουν την ληφθείσα απόφασή τους για σφαγή όλων των αμάχων, γυναικών, παιδιών και ανήμπορων, ώστε να έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας το διάβημα της Εξόδου. Με τη στάση του έδειξε θυσιαστικά ότι ο πόλεμος, ακόμα και ο αναπόφευκτος πόλεμος υπεράσπισης βωμών και εστιών, δεν μπορεί να γίνεται χωρίς όρια φιλευσπλαχνίας προς τον αδύναμο.
  3. Μια άλλη πτυχή που εμείς οι Έλληνες δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι το Μεσολόγγι δεν θα έπεφτε ποτέ στα χέρια των Τούρκων, αν υπήρχε μεταξύ μας ομόνοια. Ο αχρείαστος Εμφύλιος, ήδη από τον δεύτερο χρόνο της Εθνεγερσίας, έφερε, εκτός από αλόγιστη και φαύλη κατάχρηση των χρημάτων του αγγλικού δανείου, φαυλότητα που ως σήμερα μας τυραννάει, και αλόγιστη σπατάλη δυνάμεων μεταξύ των επαναστατημένων Ελλήνων, που είχαν την δύναμη, αν πολεμούσαν ενωμένοι, όχι μόνο το Μεσολόγγι να σώσουν, αλλά και τη φωτιά του Αγώνα να μεταδώσουν σε περισσότερες περιοχές της χώρας.
  4. Τέλος να πούμε για την απόφαση των πολεμιστών του Μεσολογγίου να βγουν από την παγίδα θανάτου που είχαν στήσει Οθωμανοί και Αιγύπτιοι, τη μέρα «των Βαγιών», ώστε να γιορτάσουν Μεγάλη Εβδομάδα και Ανάσταση ελεύθεροι, «εκείθε με τους αδελφούς», όπως ωραία το ζωγραφίζει ο Διονύσιος Σολωμός. Η Ελληνική Επανάσταση εμπνεόταν απ’ αρχής από τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού. Η ελευθερία των Ελλήνων, και μαζί με αυτή και η ελευθερία άλλων λαών που εμπνεύστηκαν απ’ αυτήν, έχει θεμέλιο την πίστη. Γιατί, όπως καλά το κατάλαβαν οι γενναίοι εκείνοι, αν ο Χριστός και το Ευαγγέλιο δεν μπουν στην «κεφαλή γωνίας» του οικοδομήματος της Ελευθερίας και τη Δημοκρατίας, αυτό που χτίζεται δεν είναι παρά μία ακόμα φυλακή.
  5. Το “ένδοξο αλωνάκι” είναι ένα αιώνιο σύμβολο για την δυναμική και επαναστατική πορεία του ανθρώπου προς την ανάκτηση των θεόδοτων αγαθών του, όπως η πολιτική ελευθερία, η ελευθερία από την καταχρηστική εξουσία και την τυραννία αλλοεθνών ή ομοεθνών (σύμφωνα με την προκήρυξη του Υψηλάντη) και τα κοινωνικά τους δικαιώματα, τα “δέοντα και τα αυτάρκη”.

Με την ευχή για αιωνία μνήμη όσων έπεσαν την ηρωική εκείνη μέρα, διακόσια χρόνια πριν, και με τον νου μας στους εκατοντάδες αιχμαλώτους της Εξόδου, εικόνα της αιχμαλωσίας πολλών έως σήμερα, μέσα στη φρίκη των πολέμων, προσευχόμαστε για την ειρήνη του κόσμου, που μόνο με ελευθερία και δικαιοσύνη μπορεί να ριζώσει.

Αθήνα 7.4.2026. Από το Γραφείο Τύπου της ΧΔ.

Στη ΦΩΤΟ ο γνωστός πίνακας του Γάλλου ζωγράφου Ντελακρουά με την Ελλάδα να θρηνεί στα ερείπια του Μοσολογγίου. Ο εμβληματικός αυτός πίνακας, όπως και αυτός για τη σφαγή της Χίου με τα δεδομένα της εποχής λειτούργησε δίνοντας εικόνα όπως σήμερα τα φωτογραφικά και κινηματογραφικά ρεπορτάζ και συνέβαλε στην κινητοποίηση της κοινής γνώμης υπέρ του αγώνα των Ελλήνων

Το πρότυπο της πολιτικής διακονίας της γυναίκας η Παναγία

Το πρότυπο της πολιτικής διακονίας της γυναίκας η Παναγία

ΟΜΙΛΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΓΛΥΚΑΤΖΗ-ΑΡΒΕΛΕΡ

Από το φύλλο μας της 1ης Δεκεμβρίου 1994 διαλέξαμε και αναδημοσιεύουμε το ρεπορτάζ της Μαρίας Μπινιάρη με όσα είπε η πρόσφατα θανούσα καθηγήτρια για την Παναγία στην ιστορία και στην ορθόδοξη ζωή.
Αναπολώντας τη μνήμη της αξέχαστης Μαρίας Μπινιάρη, που υπήρξε πολύτιμη συνεργάτιδα της εφημερίδας μας, θυμόμαστε ταυτόχρονα λόγια με ιδιαίτερη σημασία της αείμνηστης καθηγήτριας: Details

Τὸ σκάνδαλο τῆς ἐκχώρησης τῆς κυριαρχίας τῆς χώρας

Τὸ σκάνδαλο τῆς ἐκχώρησης τῆς κυριαρχίας τῆς χώρας

Ἂν ὅλοι θυμόμαστε καὶ γιορτάζουμε τὴν ἔναρξη τοῦ ὑπὲρ έλευθερίας ἀγώνα, ἡ εἰκόνα σὲ σχέση μὲ τὸ πότε ἀκριβῶς καὶ σὲ ποιὸ βαθμὸ αὐτὸς δικαιώθηκε παραμένει συγκεχυμένη.
• Τὸ ὅραμα τοῦ Ρήγα Βελεστινλῆ καὶ τῶν ἐπαναστατῶν στὴ συνέχεια ἦταν ἡ συνολικὴ ἀνατροπὴ καὶ κατάργηση τῆς ὀθωμανικῆς τυραννίας καὶ ἡ ἀποκατάσταση τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας σὲ δημοκρατικὴ μορφή, μὲ κατοχυρωμἐνα τὰ θεμελιώδη δικαιώματα ὅλων τῶν πολιτῶν καὶ τῶν ἐθνοτήτων. Ἑνὸς «γαλαξία» κοινοτήτων ποὺ θὰ συμβίωναν ἁρμονικὰ στὴ βάση τοῦ ἀλληλοσεβασμοῦ. Μιὰ τέτοια ἐξέλιξη ταίριαζε στὴν πραγματικότητα τῶν χερσονήσων τῶν Βαλκανίων καὶ τῆς Μικρασίας, ὅπου ζοῦσαν ἀνάμικτα διαφορετικὲς ἐθνοτικὲς καὶ θρησκευτικὲς κοινότητες.
• Τὸ νεο-οθωμανικὸ ἀφήγημα στὶς μέρες μας ἐπενδύει στὴ λήθη καὶ ἀποπειρᾶται νὰ ἐξωραΐσει τὶς συνθῆκες ζωῆς στὴν πάλαι ποτὲ ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία, παρουσιάζοντάς την οὔτε λίγο οὔτε πολὺ ὡς ὑπόδειγμα «πολυπολιτισμικῆς» κοινωνίας.
• Στὴν πραγματικότητα, τὸ ὀθωμανικὸ καθεστὼς πιὸ πολὺ προσομοίαζε σὲ καθεστὼς «ἀπαρτχάϊντ», ἀφοῦ οἱ Χριστιανοὶ ἦταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ποὺ ζοῦσαν σὲ καθεστὼς διακρίσεων, μὲ τὴ ζωή, τὴν τιμὴ καὶ τὴν περιουσία τους στὸ ἔλεος τῆς αὐθαιρεσίας τῆς διοίκησης. Δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ οἱ ὑπόδουλοι Ἕλληνες ἐπέλεγαν νὰ ζήσουν σὲ βουνὰ καὶ νησιά. Περιοχὲς ἄγονες, κακοτράχαλες καὶ ἀπομονωμένες, ποὺ δὲν τραβοῦσαν τὸ ἐνδιαφέρον τῶν δυναστῶν τους.
• Ἡ Ἐπανάσταση ἐν μέρει δικαιώθηκε, μὲ τὴ δημιουργία τοῦ νεοελληνικοῦ ἐθνικοῦ κράτους. Στὴν ἀρχή, ὡς ὑποτελοῦς στὸ Σουλτάνο. Στὴ συνέχεια, ἀναγνωρισμένου ἀπὸ τὶς τότε μεγάλες δυνάμεις ὡς «Κράτος ἀνεξάρτητον», τὸ ὁποῖο «θέλει χαίρει ὅλα τὰ δίκαια, πολιτικά, διοικητικὰ καὶ ἐμπορικά, τὰ προσπεφυκότα εἰς ἐντελῆ ἀνεξαρτησίαν», γιὰ πρώτη φορὰ μὲ τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Λονδίνου στὶς 3 Φεβρουαρίου 1830, κατὰ τὴν ἀκριβῆ διατύπωση τοῦ ἄρθρου 1.
• Δὲν ἀμφσβητεῖται ὅτι, στὴν πράξη, ἐξάρτηση ὑπῆρξε ἀπὸ ξένες δυνάμεις. Ὅμως, ὅπως ἔχουμε ἤδη ἐπισημάνει καὶ τονίζεται στὴν ἀνακοίνωση τῆς ΧΔ γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἐπέτειο, γιὰ πρώτη φορὰ τὸ Σύνταγμα τοῦ 1975 μὲ τὸ ἄρθρο 28 ἐπιτρέπει «περιορισμοὺς ὡς πρὸς τὴν ἄσκηση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας» τῆς χώρας. Μὲ τὸ ἄρθρο αὐτὸ νὰ ὁρίζεται ὡς βάση γιὰ τὴ συμμετοχὴ τῆς χώρας στὴν ἀποκαλούμενη «εὐρωπαϊκὴ ὁλοκλήρωση».
• Μὲ τὴ συνθήκη τοῦ Μάαστριχτ, δὲν ἐκχωρήθηκε μόνον ἡ νομισματικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας, ἀλλὰ μπῆκαν καὶ οἱ βάσεις περιορισμῶν στὴν ἄσκηση τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς τῶν ἐθνικῶν κυβερνήσεων, στὰ πλαίσια τῆς ἐπιβολῆς τῆς πολιτικῆς τοῦ οἰκονομικοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ. «Ἡ Εὐρώπη ἐπιβάλλει περιορισμούς, ἀλλὰ αὐτοὶ εἶναι εὐτυχεῖς περιορισμοί, γιατὶ εἶναι περιορισμοὶ φιλελεύθεροι», σύμφωνα μὲ τὴ διατύπωση τοῦ Γάλλου νεοφιλελεύθερου πολιτικοῦ Ἀλὲν Μαντλὲν τὸ 1992.
• Γιὰ νὰ φτάσει στὸ σημεῖο ὁ μουσικοσυνθέτης Μάνος Χατζηδάκις νὰ κάνει λόγο γιὰ «Νέα Τουρκοκρατία» τὸ 1994. Μιὰ εὐαισθησία σπάνια, ποὺ δὲν μοιάζει νὰ συμμερίζονται ἀρκετοὶ ἐκφραστὲς τοῦ «ἐθνικοπατριωτικοῦ τόξου», οἱ ὁποῖοι κάνουν πὼς δὲν τὸ καταλαβαίνουν. Καί, ὅπως ὁ προμνημονιακὸς ΣΥΡΙΖΑ, ἀναλώνονται σὲ φιλολαϊκὲς ἐξαγγελίες, οἱ περισσότερες ἀπὸ τὶς ὁποῖες, γιὰ νὰ πραγματοποιηθοῦν, προϋποθέτουν ἀμφισβήτηση τοῦ πλαισίου λήψης ἀποφάσεων ποὺ ἔχει ἀπομείνει στὴν κυβέρνηση τῆς χώρας βάσει τῶν λεγόμενων «εὐρωπαϊκῶν συνθηκῶν».
• Ἡ ἐκχώρηση καὶ τῆς οἰκονομικῆς πολιτικῆς προχώρησε μὲ βάση τὴ δοκιμασμένη τακτικὴ τῶν «μικρῶν βημάτων», ἀφοῦ μετὰ τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ εὐρὼ οἱ ἀπόψεις τῆς «Κομισιὸν» γιὰ τὴν ἐσωτερικὴ πολιτικὴ τῶν κρατῶν-μελῶν τῆς Εὐρωζώνης λειτουργοῦσαν ὡς συστάσεις, γιὰ νὰ καταστοῦν σταδιακὰ ὑποχρεωτικές, μὲ πρόσχημα καὶ τὴν ἑλληνικὴ κρίση.
• Ἔχουμε φτάσει στὸ πρωτοφανὲς σημεῖο, κυρίαρχα κράτη-μέλη τῆς ΕΕ νὰ ἔχουν λιγότερες ἐξουσίες σὲ θέματα λειτουργίας τῆς ἀγορᾶς, ἀπὸ τὶς ἐπιμέρους Πολιτεῖες τῶν ΗΠΑ.
• Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἔχει καταστεῖ ἰδιόμορφος ὀργανισμὸς πού, ἂν καὶ ἀποτελεῖται ἀπὸ κυρίαρχα κράτη, ἔχει περιβληθεῖ μὲ ὁμοσπονδιακὰ χαρακτηριστικά.
• Ἕνας τέτοιος δρόμος, γιὰ νὰ εἶναι συμβατὸς μὲ τὴ λειτουργία τῆς Δημοκρατίας, θὰ προϋπέθετε τὴ δημιουργία Συντάγματος ἡ ἀποδοχὴ τοῦ ὁποίου νὰ τεθεῖ σὲ Δημοψήφισμα. Ἀκριβῶς ἐπειδὴ τέτοιες ἀπόπειρες ἔχουν ἀποτύχει, οἱ ἰθύνουσες τάξεις τῶν κρατῶν-μελῶν φρόντισαν ὥστε σταδιακὰ οἱ κυβερνήσεις νὰ μὴν εἶναι πλέον ὑπόλογες στοὺς λαοὺς ποὺ τὶς ἐκλέγουν, ἀλλὰ στὴν «ὑπερκυβέρνηση» τῶν Βρυξελλῶν.
• Ἡ ὁποία ὑποτίθεται ὅτι «λογοδοτεῖ» στὸ Εὐρωκοινοβούλιο.
• Λόγω τῆς ἐπιδρομῆς ΗΠΑ-Ἰσραὴλ στὸ Ἰράν, πέρασε σχετικὰ ἀπαρατήρητο τὸ γεγονὸς ὅτι, παρόλο ποὺ τὸ Εὐρωκοινοβούλιο δὲν ἐπικύρωσε τὴ συμφωνία μὲ τὴ Μερκοσούρ, ἡ «Κομισιὸν» ἀκάθεκτη προχωρᾶ στὴν προσωρινὴ ἐφαρμογή της, ὅπως τονίστηκε στὴ στήλη «9 Μποφὸρ» τοῦ περασμένου φύλλου.
• Τὸ γεγονὸς αὐτό, σὲ σχέση μὲ ἄλλα ποὺ ἔχουμε ἐπισημάνει, ἐπιβεβαιώνει ὅτι ἡ ὅποια «δημοκρατικὴ νομιμοποίηση» ἀπὸ τὸ Εὐρωκοινοβούλιο εἶναι διακοσμητική.
• Γιὰ μᾶς, παραμένει πρώτη προτεραιότητα ἡ ἀποκατάσταση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας τῆς χώρας. Ζοῦμε στὰ πλαίσια μιᾶς διεθνοῦς κοινότητας, ὅπου πρέπει οἱ κανόνες τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου καὶ ὀ σεβασμὸς τῶν θεμελιωδῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων νὰ εἶναι γιὰ ὅλους δεσμευτικά.
• Ὅμως, ἐπιβάλλεται, μὲ βάση τὴ δημοκρατικὴ ἀρχή, κάθε ἐκλεγμένη κυβέρνηση νὰ ἀποφασίζει γιὰ τὰ τοῦ οἴκου της ἀποκλειστικὰ στὴ βάση τῆς θέλησης τοῦ λαοῦ ποὺ τὴν ἐκλέγει.
• Ἡ «ἐντελὴς ἀνεξαρτησία», γιὰ τὴν ὁποία κάνει λόγο τὸ Πρωτόκολλο τοῦ Λονδίνου τοῦ 1830, κατάκτηση πολυετῶν ἀγώνων καὶ θυσιῶν τῶν Ἐπαναστατῶν τοῦ 1821, παραμένει σήμερα ζητούμενο.
• Σὲ μιὰ Εὐρώπη μὲ πολλὲς ξεχωριστὲς παραδόσεις καὶ γλῶσσες, ἡ διακυβερνητικὴ συνεργασία κυρίαρχων κρατῶν εἶναι ποὺ ἁρμόζει καὶ ὄχι ὁμοσπονδιακοῦ τύπου δομές.

Χριστιανική 26 Μαρτίου 2026 Στήλη τα του Καίσαρος