ΣΥΝΟΔΟΣ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

«Σύνοδος γιὰ τὰ δυτικὰ Βαλκάνια» πραγματοποιήθηκε στὸ Βερολίνο τὴν περασμένη Δευτέρα, μὲ συμμετοχὴ τῶν κυβερνήσεων τῆς Γερμανίας, τῆς Γαλλίας καὶ τῆς Σερβίας Κροατίας, Σλοβενίας, Ἀλβανίας, Βοσνίας-Ἐρζε­γοβίνης, Μαυροβουνίου, Σκοπίων καὶ ἐκπροσώπων τῆς σερβικῆς ἐπαρχίας τοῦ Κοσσυφοπεδίου, ποὺ αὐτοανα­κηρύχθηκε ἀνεξάρτητη.

Βασικὸς στόχος ἦταν ἡ ἐξεύρεση συμβιβασμοῦ μεταξὺ Σερβίας καὶ Κοσ­σοβάρων, ἀφοῦ ἡ Σερβία δὲν ἀναγνω­ρίζει τὴν ἀνεξαρτησία τῆς ἐπαρχίας.

Στὸ μεταξύ, γιὰ «ἀνευθυνότητα» κατηγορεῖ τὴν Ε.Ε. ὁ Γερμανὸς χρι­στιανοδημοκράτης πολιτικός, εἰδικὸς σὲ θέματα Βαλκανίων, Μίχαελ Μπραντ, λόγω τῆς ἀποδοχῆς ἀπὸ τὴν ἐνταταλ­μένη γιὰ ἐξωτερικὰ θέματα τῆς Ε.Ε. Φεντερίκα Μογκερίνι νὰ συζητήσει τὴν προτεινόμενη άνταλλαγὴ ἐδαφῶν μεταξὺ Σερβίας καὶ Κοσσυφοπεδίου.

«Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἐντεταλμένη γιὰ τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Ε.Ε. Μο­γκερίνι κάνει λόγο γιὰ ἀλλαγὴ συνό­ρων, εἶναι ἕνα παιχνίδι με τη φωτιά… Ὅποιος δὲν ἀντιδρᾶ στὶς ἀλλαγὲς συνόρων, θὰ εἶναι συνυπεύθυνος σὲ περίπτωση ποὺ ὑπάρξει νέος θερμὸς πόλεμος στα Βαλκάνια», δήλωσε σὲ συνέντευξή του στὸ ραδιόφωνο rbb- Inforadio, διερωτώμενος, σὲ περίπτωση ἐφαρμογῆς μιᾶς τέτοιας πολιτικῆς, ποιὸς θὰ μποροῦσε νὰ ἐμποδίσει τοὺς Ἀλβανοὺς νὰ συνενωθοῦν μὲ τὸ ἀλβα­νόφωνο τμῆμα τῶν Σκοπίων.

Πρὸς τὸ παρόν, τὴ θέση αὐτὴ υἱο­θετεῖ καὶ ἡ κα Μέρκελ.

Ὅμως, τὸ 1991, ἡ Γερμανία τοῦ Χέλ­μουτ Κόλ, μὲ τὸν «ἀέρα» τῆς γερμα­νικῆς ἑνοποίησης, κατάφερε νὰ σύρει τὴν τότε Ε.Ο.Κ. στὴν ἀναγνώριση τῆς Σλοβενίας καὶ τῆς Κροατίας, ἐγαινιά­ζοντας τὴ διάλυση τῆς Γιουγκοσλαβί­ας μὲ τὶς τραγικὲς συνέπειες ποὺ ὅλοι γνωρίζουμε σήμερα..

Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ποὺ ὑποτίθεται ὅτι φέρνει τὴν εἰρήνη, μὲ τὴν πολιτικὴ τῶν «ἀναγνωρίσεων» τῶν ὀντοτή­των τῆς πρώην Γιουγκοσλα­βίας, φέρει τὴν κύρια εὐθύνη γιὰ τὸν ἐμφύλιο σπαραγμὸ ποὺ ἀκολούθησε.

Εἶναι προφανὲς ὅτι ἀνάλο­γες θὰ εἶναι οἱ συνέπειες καὶ νέων χαράξεων σὲ σχέση μὲ τὰ ὑφιστάμενα σύνορα καὶ νέων ἀναθεωρητισμῶν, ποὺ μποροῦν νὰ φτάσουν ἕως ἐμᾶς.

Ἡ Ἑλλάδα, ἀποδυναμωμένη καὶ στὸ περιθώριο τῶν ἐξελί­ξεων, παρακολουθεῖ ἁπλῶς τοὺς νέους ἐρασιτεχνισμοὺς τῶν εὐρωκρατῶν, ἐνῶ εἶναι φανερὸ ὅτι:

Ἡ Γερμανία πρωτευόντως μὲ τὴ Γαλλία νὰ ἀκολουθεῖ, ἐπείγεται γιὰ τὴν ἑδραίωση καὶ óλοκλήρωση τῆς ἐπικυριαρχί­ας της στὰ Δυτικὰ Βαλκάνια. Ἤδη, Ἑλλάδα καὶ Βουλγαρία εἶναι ἀποικίες της. Μένουν νὰ ἐνταχθοῦν στὴ γερμανο­κρατούμενη Ε.Ε. τὰ Δυτικὰ Βαλκάνια, ἀφοῦ ὅμως ἐπιλύ­σουν τὶς μεταξύ τους διαφορές, σύμφωνα μὲ τὶς ἀπαιτήσεις καὶ τὰ ἰμπεριαλιστικὰ σχέδια τῶν ἐπικυριάρχων. Ἤδη, μὲ τὸν κατακερματισμὸ τῆς πρώην Γιουγκοσλαβίας σὲ πολλὰ ἀδύ­ναμα κρατίδια, μὲ κυβερνήσεις σὲ μεγάλο βαθμὸ συνδεόμενες καὶ ἐξαρτημένες ὄχι μόνον ἀπὸ τὴ διεθνῆ Ὀλιγαρχία, ἀλλὰ καὶ -κάποιες φορὲς- τὸ κοινὸ ἔγκλημα, ἡ προεργασία ἔχει ὁλοκληρωθεῖ.

Μὲ τὴν παραπάνω «λογικὴ» φτάσαμε στὴν «ἱστορικῆς σημασίας» Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, μὲ βάση τὴν ὁποία Ἀθήνα καὶ Σκόπια ἔγιναν «σύμ­μαχοι» στὸ ΝΑΤΟ καὶ προα­λείφονται γιὰ «συν-εταῖροι» στὴν Ε.Ε.. Πρᾶγμα ποὺ ση­μαίνει βάση τῶν ΗΠΑ-ΝΑΤΟ γιὰ τὰ γεωπολιτικὰ καὶ ἰμπερι­αλιστικά τους σχέδια καὶ ἀπὸ οἰκονομικὴ ἄποψη «κολλῆγοι» τῆς Γερμανίας.

Ἂν ἡ Μέρκελ μοιἀζει νὰ δι­αφοροποιεῖται πρὸς τὸ παρὸν ἀπὸ τὶς ἐπικίνδυνες τοποθε­τήσεις Μογκερίνι, πρέπει νὰ συνυπολογιστεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ γερμανικὴ ἰθύνουσα τάξη ἔχει ἀποδειχθεῖ ἰδιαίτερα ἀδί­στακτη τὸν τελευταῖο αἰώνα, προκειμένου νὰ ἐξασφαλίσει τὰ οἰκονομικά της συμφέροντα.

Τὴν περίοδο αὐτή, κατὰ τὴν ὁποία συμπληρώνονται εἴκοσι χρόνια ἀπὸ τοὺς βάρ­βαρους νατοϊκοὺς βομβαρ­δισμοὺς στὴ Σερβία μὲ τοὺς ἑκατοντάδες νεκρούς, ἂς ἔχουμε τὸ νοῦ μας.

Γ.Ζ.

Ἡ ἀπαίτηση τῆς λογικῆς, ἀκόμη καὶ τὴ στιγμὴ τοῦ “τετέλεσται”, θέτει τοὺς ὅρους της: “Εἰ βασιλεὺς Ἰσραήλ ἐστι, καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσομεν ἐπ’αὐτῶ”. Ὁ Θεὸς ἀποκρίνεται μὲ τὴ σιωπή, ἀλλὰ γιὰ ἐκεῖνον ποὺ μπορεῖ νὰ καταλάβει, μέσα σ’ αὐτὴ τὴ σιωπὴ “δηλώνει τὴν ἀγάπη του γιὰ τὸν ἄνθρωπο” [Νικολάου Καβάσιλα, “Ἡ ἐν Χριστῶ ζωή”]. Εἶναι ἡ “μωρία τοῦ Θεοῦ”, γιὰ τὴν ὁποία κάνει λόγο ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὁ ἀκατανόητος σεβασμὸς τοῦ Θεοῦ πρὸς τὴν ἐλευθερία μας.

Κάθε ἀναγκαστικὴ ἀπόδειξη βιάζει τὴν ἀνθρώπινη συνείδηση, μεταβάλλει τὴν πίστη σὲ ἁπλῆ γνώση. Γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς περιορίζει τὴν παντοδύναμία του, κλείνεται μέσα  στὴ σιωπὴ τῆς πονεμένης ἀγάπης του, ἀποσύρει κάθε σημεῖο, κάθε θαῦμα, ρίχνει μιὰ σκιὰ πάνω στὴ λάμψη τῆς ὄψης του.[…]

Ἡ πίστη εἶναι ενας διάλογος. Ἀλλὰ ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι σχεδὸν σιωπή. Ἀσκεῖ μιὰ πίεση απειρα λεπτὴ καὶ ποτὲ ἀκαταμἀχητη. Ὁ Θεὸς δεν δίνει διαταγές, ἐκπέμπει προσκλήσεις: “Ἄκουε Ἰσραήλ” ἢ “εἰ θέλεις τέλειος εἶναι…” Στὴν ἀπόφαση ἑνὸς τυράννου, ἀπαντᾶ μιὰ ὑπόκωφη ἀντίσταση, στὴν πρόσκληση τοῦ Κυρίου τοῦ Δείπνου ἀπαντᾶ ἡ χαρούμενη ἀποδοχὴ ἐκείνου “ὅστις ἔχει ὦτα”, ποὺ κάνει τὸν ἑαυτό του ἐκλεκτό, τείνοντας τὸ χέρι του στὸ προσφερομενο δῶρο. […]

Ὁ Πατέρας εἶναι πατέρας χωρὶς νὰ ἐπιβάλει τὴν πατρότητά του. Προσφέρεται ἐν τῶ Υἱῶ του. Καὶ κάθε ἀνθρωπος εἶναι υἱὸς τοῦ Θεοῦ: “θεοὶ ἐστε καὶ υἱοὶ ὑψίστου πάντες”, “θεοὶ” ὑπὸ τὸν ὅρο νὰ ἀναγνωρίσουν τοὺς ἑαυτούς τους υἱοὺς ἐν Χριστῶ […] Ἡ ἐλευθερία τῶν υἱῶν ταυτίζεται καὶ συμπίπτει μὲ τὸ Δῶρο τοῦ Πατέρα, ποὺ εἶναι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

Καὶ γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς δέχεται νὰ τὸν ἀρνηθοῦν, νὰ τὸν ἀπορρίψουν, νὰ τὸν ἀποβάλουν ἀπὸ τὴ δημιουργία του.

Στὸ Σταυρὸ ὁ Θεός, ἔναντι τοῦ Θεοῦ, πῆρε τὸ μέρος τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ Χριστιανὸς εἶναι ἕνας ἄνθρωπος ἄθλιος, ἀλλὰ ξέρει ὅτι ὑπάρχει κάποιος ἀκόμη ἀθλιότερος, αὐτὸς ὁ Ζητιάνος τῆς ἀγάπης στὴ θύρα τῆς καρδιᾶς: “Ἰδοὺ εστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω. Ἐὰν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν  καὶ δειπνἠσω μετ’ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ’ ἐμοῦ”. [‘Αποκ. 3,20] .Ὁ Υἱὸς ἔρχεται στὴ γῆ γιὰ νὰ καθίσει στὸ “τραπέζι τῶν ἁμαρτωλῶν”.

Παύλου Εὐδοκίμωφ “Ἡ Πάλη μὲ τὸν Θεὸν”. Πατριαρχικὸ Ἵδρυμα Πατερικῶν Μελετῶν , Θεσσαλονίκη 1991, σσ 57-59

Ἀπόδοση στὴ Δημοτικὴ τῆς μετάφρασης τοῦ Ἰ.Κ.. Παπαδόπουλου.

Ἡ εἰκόνα ἀπὸ τοιχογραφία τῆς Καπνικαρέας.