Με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από τη γενοκτονία των Ποντίων, η ΧΔ εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:
100 χρόνια συμπληρώνονται από τις 19 Μαϊου 1919, ημέρα που ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάσθηκε στην Σαμψούντα, για να συντονίσει την εξόντωση του ποντιακού ελληνισμού. Για το λόγο αυτό, η 19η Μαϊου έχει ανακηρυχθεί ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού από το ελληνικό Κοινοβούλιο, με μεγάλη καθυστέρηση, το 1994.
Η Γενοκτονία των Ποντίων αποτελεί μέρος της ευρύτερης πολιτικής των Νεοτούρκων να εξοντώσουν τις εθνικές μειονότητες, ως «λύση» για την αντιμετώπιση της παρακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μετά το 1908, όταν ανέλαβαν την εξουσία, κατά προτροπή και των Γερμανών συμμάχων τους, που ήθελαν να πλήξουν την οικονομική ισχύ Ελλήνων και Αρμενίων και να επικυριαρχήσουν οικονομικά.
Δεν είχαν λείψει και προγενέστερες όμοιες αντιλήψεις «εκσυγχρονιστών» Οθωμανών, όπως ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β’ , που σκόπευε, σε περίπτωση καταστολής της Επανάστασης του 1821, να εκδιώξει όλο τον ελληνικό πληθυσμό της Πελοποννήσου. Χάρη στον εθνο-ιερομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγόριο και τον μωαμεθανό Σεϊχουλισλάμη, είχε αποτραπεί και η έκδοση διατάγματος γενικής σφαγής των Χριστιανών.
Ο ελληνισμός μπήκε άμεσα στο στόχαστρο και οι διώξεις κλιμακώθηκαν σε όλη τη χώρα, ιδίως μετά τους βαλκανικούς πολέμους.
Η Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916 αποτελεί φρικιαστική κλιμάκωση της στρατηγικής αυτής, αφού η εμπόλεμη κατάσταση μετά την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου έδωσε η δυνατότητα να διαπραχθούν ανεξέλεγκτα μαζικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Ακολούθησε η Γενοκτονία των Ποντίων το 1919, που είχε ως αποτέλεσμα την εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων Ποντίων που υπολογίζονται έως και 350.000 και τον ξεριζωμό των υπόλοιπων που μπόρεσαν να επιζήσουν. Με εκτελεστικά όργανα δολοφόνους όπως ο διαβόητος Τοπάλ Οσμάν, οργανώθηκαν σφαγές, δολοφονίες με πρόσχημα παρωδίες «δικών», πορείες θανάτου στο εσωτερικό.
Συνολικά εκκαθαρίστηκαν πληθυσμοί Ασσυριακοί, Ελληνοποντιακοί και Αρμενιακοί, στο πλαίσιο του ενδοοθωμανικού ξεκαθαρίσματος και της νεωτερικής «αρχής των εθνοτήτων» η οποία καταπολεμούσε τα παλαιά κράτη των Μέσων Χρόνων και προήγαγε τα εθνικά κράτη. Οι κεμαλιστές του Κομιτάτου «Ένωση-Πρόοδος» εκπροσωπούσαν μια από τις ακραιότερες τάσεις στο νεοτουρκικό εθνικιστικό κίνημα, το οποίο προήγαγε μεταξύ των άλλων και το κοσμικό κράτος. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι παρ’ότι ο τελευταίος Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ Β’, που ευθύνεται εν μέρει για την Αρμενική Γενοκτονία, θεωρήθηκε «καταραμένος» από πολλούς Ισλαμιστές λόγω της βίας που χρησιμοποίησε, ο Κεμάλ φέρει μέχρι και σήμερα τον τιμητικό τίτλο «Ατατούρκ» (πατέρας των Τούρκων), ενώ οι επίσημες ισλαμικές εκδηλώσεις μέχρι και πριν τον πρόεδρο Ερντογάν θεωρούνταν εντελώς αποβλητέες από το «βαθύ κράτος».
Ο ποντιακός ελληνισμός είχε συνεχή παρουσία στην περιοχή του Πόντου από τα χρόνια του 2ου ελληνικού αποικισμού τον 8ο π. Χ αιώνα, η οποία συνεχίστηκε αδιάλειπτα στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της ποντιακής «Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας», η οποία εκτεινόταν και σε τμήμα της Κριμαίας. Άκμασε και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, μέχρι τον ξεριζωμό του, ενώ μέχρι σήμερα έχουν απομείνει πολυάριθμοι ελληνόφωνοι Μουσουλμάνοι, απόγονοι εξισλαμισμένων Ελλήνων, που διατηρούν την αρχαιοπρεπή ποντιακή λαλιά, ζωντανό μάρτυρα της δισχιλιετούς ελληνικής παρουσίας στην περιοχή.
Με αυτά τα δεδομένα, έρχεται ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν να προκαλέσει και να δηλώσει ότι η Γενοκτονία αποτελεί εκδίωξη εισβολέων. Αγνοώντας όχι μόνο τη συνολική Ιστορία της περιοχής, αλλά και -ενδεχομένως- την προσωπική δική του οικογενειακή ιστορία, αφού ο ίδιος κατάγεται από το χωριό του Πόντου με το ελληνικό όνομα Ποταμιά και – σύμφωνα με αντιπολιτευόμενους τους οποίους έχει, ως συνήθως, καταμηνύσει- είναι απόγονος εξισλαμισθέντων Ελλήνων.
Το μαρτύριο που έζησαν οι Έλληνες του Πόντου και τη μαζική Γενοκτονία τους, τιμούμε και θυμόμαστε σήμερα.
