Στις 28 Αυγούστου 1963, έγινε στην Ουάσιγκτον των ΗΠΑ, στο μνημείο του Αβραάμ Λίνκολν, η μνημειώδης ομιλία του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, με τη γνωστή επωδό ” Έχω ένα όνειρο” (I have a dream).
Παρά το γεγονός ότι ήδη από το 1865 είχε ψηφιστεί η κατάργηση της δουλείας στο Σύνταγμα των ΗΠΑ και από το 1870 ίσχυε η 15η τροπολογία του Συντάγματός τους που απαγόρευε τις φυλετικές διακρίσεις στο δικαίωμα ψήφου, όλα αυτά έμεναν στα χαρτιά στον αμερικανικό Νότο, όπου οι λευκές πλειοψηφίες έβρισκαν έμμεσους τρόπους να αποτρέπουν τους Μαύρους να ψηφίζουν και εφάρμοζαν πολιτική φυλετικών διακρίσεων και εξευτελιστικού κοινωνικού αποκλεισμού απέναντί τους.
Μεταξύ άλλων, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ χαρακτήρισε τις ανθρωπιστικές αρχές του Συντάγματος και της Διακήρυξης Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ ως “υποσχετική” προς όλους τους πολίτες, που όμως όσον αφορά τους έγχρωμους πολίτες, έχει βρεθεί χωρίς αντίκρυσμα, σαν ακάλυπτη επιταγή. Με αυτή την έννοια, διευκρίνισε, λέγοντας μεταξύ άλλων:
Ήρθαμε εδώ στην πρωτεύουσα του έθνους μας για να εξαργυρώσουμε μία επιταγή…Αρνούμαστε να πιστέψουμε πως χρεωκόπησε η Τράπεζα της Δικαιοσύνης…Ήρθαμε λοιπόν να εξαργυρώσουμε την επιταγή, που “άμα τη εμφανίσει” θα μας αποδώσει τα αγαθά της ελευθερίας, της ασφάλειας και της δικαιοσύνης.
Επίσης, ήρθαμε σ’ αυτόν τον ιερό τόπο για να θυμίσουμε στην Αμερική το κατεπείγον του σήμερα. Δεν είναι ο καιρός της πολυτέλειας να ηρεμούμε, ή να παίρνουμε το ηρεμιστικό φάρμακο των σταδιακών αλλαγών.Τώρα είναι καιρός να γίνουν πραγματικές υποσχέσεις δημοκρατίας. Είναι καιρός να ανυψωθούμε από τη σκοτεινή και έρημη κοιλάδα του φυλετικού διαχωρισμού στο ηλιοφώτιστο μονοπάτι της φυλετικής δικαιοσύνης. Τώρα είναι καιρός να σηκώσουμε το έθνος μας από την κινούμενη άμμο της φυλετικής αδικίας στο στέρεο βράχο της δικαιοσύνης. Τώρα είναι καιρός να κάνουμε τη δικαιοσύνη πραγματικότητα για όλα τα παιδιά του Θεού. (…)
Όσοι ελπίζουν ότι ο Νέγρος ήθελε απλώς να ξεσπάσει και τώρα θα ικανοποιηθεί, θα αφυπνισθεί απότομα αν το έθνος πορευθεί όπως πριν. Δεν πρόκειται να υπάρξει ηρεμία και ησυχία στην Αμερική έως ότου ο Νέγρος κατοχυρώσει τα πολιτικά του δικαιώματα. Οι άνεμοι της εξέγερσης θα συνεχίσουν να σείουν τα θεμέλια του έθνους μας, μέχρι να ξημερώσει η λαμπρή μέρα της δικαιοσύνης (…)
¨Όμως, είναι κάτι που πρέπει να πω στο λαό μου που στέκει στο θερμό κατώφλι που οδηγεί στο παλάτι της δικαιοσύνης. Στη διαδικασία να κερδίσουμε τη θέση που δικαιούμαστε, δεν πρέπει να γίνουμε ένοχοι πράξεων λανθασμένων. Ας μην επιδιωξουμε να ικανοποιήσουμε τη δίψα μας για ελευθερία πίνοντας από το κύπελλο της πικρίας και του μίσους. (…)
Έχω ένα όνειρο σήμερα.(…)
Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα αυτό το έθνος θα σηκωθεί και θα βιώσει την αληθινή έννοια της διακήρυξής του ότι “Θεωρούμε τις αλήθειες αυτές αυτονόητες. Ότι όλοι οι άνθρωποι είναι πλασμένοι ίσοι.
Έχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου μια μέρα θα ζήσουν σ’ ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους.
Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα κάθε πεδιάδα θα ανυψωθεί, κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, τα κακοτράχαλα μέρη θα γίνουν ομαλά, τα απόκρημνα μέρη θα ισιώσουν, και “ὀφθήσεται ἡ δόξα Κυρίου, καὶ ὄψεται πᾶσα σάρξ” [Ησαϊας 40, 5]
Την επόμενη χρονιά, το 1964, ως αποτέλεσμα των αγώνων των Μαύρων, εγκρίθηκε με πρωτοβουλία του Αμερικανού προέδρου Τζόνσον από τα νομοθετικά σώματα των ΗΠΑ η Πράξη περί Πολιτικών Δικαιωμάτων, με την οποία απαγορεύονταν σε ομοσπονδιακό επίπεδο οι κάθε είδους φυλετικές διακρίσεις. Δεδομένου ότι οι ρατσιστές εμφανίζονταν [και εξακολουθούν να εμφανίζονται σε όλα τα μἠκη και πλάτη] ως θρησκευόμενοι, ο Τζόνσον επικαλέστηκε κατά κόρον το ασυμβίβαστο του χριστιανικού ήθους με τις φυλετικές διακρίσεις και την αστυνομική βία εις βάρος των μαύρων.
Τούτο στοίχισε στο Δημοκρατικό Κόμμα την μεταστροφή των νοτίων ρατσιστών λευκών προς τους Ρεπουμπλικάνους, οι οποίοι ἐκτοτε επικυριαρχούν στις Νότιες Πολιτείες
