“Η παρατεταμένη και σκληρή φύση της κράτησης αυτής με σοκάρει, καθώς περιμένω στην πρώτη γραμμή έξω από την πύλη της τουβλόχτιστης φυλακής.Στο κέντρο επισκεπτών απέναντι μού πήραν δακτυλικά αποτυπώματα, αφού επέδειξα δύο διαφορετικά έγγραφα που πιστοποιούν τη διεύθυνση και το διαβατήριό μου. Έπρεπε να αδειάσω τελείως τις τσέπες μου, να κλειδώσω τις τσάντες μου, κρατώντας μόνον είκοσι λίρες (…) Εμείς οι επισκέπτες, αφού διαβούμε την πύλη, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα του κλουβιού: γκρίζα περίφραξη με κοφτερό συρματόπλεγμα ύψους τεσσάρων μέτρων μας περιβάλλει. Σπεύδω στο επόμενο κτήριο, σ’ ένα δωμάτιο με τριάντα μικρά τραπέζια στερεωμένα στο δάπεδο, με μια γαλάζια πλαστική καρέκλα και τρεις πράσινες το καθένα. Είναι καθισμένος σε μία από τις γαλάζιες πλαστικές καρέκλες”
“Διστάζω, όπως πάντα, να τον περιγράψω. Τo έμαθα κι αυτό. Μια μορφή προστασίας απέναντι στη νοσηρή γοητεία κάποιων υποστηρικτών αλλά και απέναντι σε άλλους που χαίρονται γιατί υποφέρει. Η υγεία του ήδη χειροτέρευε ραγδαία όταν έφυγε από την πρεσβεία. Επιβεβαιώνει ότι κρατείται ακόμα στην πτέρυγα των υγιών, αν και δεν τον έχουν εξετάσει ειδικοί, πράγμα που είναι απαραίτητο μετά από όσα έχει περάσει. Εξηγεί ότι μεταφέρεται μέσα και έξω από το κελί του, όπου μένει είκοσι δύο ώρες το εικοσιτετράωρο, υπό καθεστώς “ελεγχόμενων κινήσεων” πράγμα που σημαίνει ότι στο διάστημα αυτό η φυλακή είναι κλειδωμένη και οι διάδρομοι αδειανοί.Περιγράφει τον χώρο προαυλισμού. Έχει μια επιγραφή που λέει: “Χαρείτε τo γρασίδι κάτω από τα πόδια σας.” Όμως, δεν υπάρχει τίποτα πράσινο. Μόνον αλλεπάλληλα συρματοπλέγματα πάνω από το κεφάλι του, και ολόγυρα μπετόν”
“Μετά από τόση απομόνωση και στέρηση της ανθρώπινης συντροφιάς, χαίρεται που βλέπει φίλους. Κρύβει τη στενοχώρεια του συναντώντας με, χαμογελώντας με τα αστεία μου, υπομονετικός με την αμηχανία μου, ενθαρρύνοντας με να θυμηθώ μισοξεχασμένα μηνύματα (..) O Τζούλιαν έχει επισκεπτήριο δύο φορές το μήνα. Το προηγούμενο ήταν τρεισήμισι βδομάδες νωρίτερα. Μιλάμε γρήγορα, ανταλλάσσοντας όσο περισσότερα λόγια, μηνύματα και ιδέες μπορούμε. Στο παρελθόν έχουμε κάνει πολλές συζητήσεις μαζί, πίνοντας καφέ μέχρι τις πρωινές ώρες και μιλούσαμε ταυτόχρονα απαντώντας ο ένας στον άλλον. Όμως, ο θόρυβος στην αίθουσα είναι πολύ δυνατός γι’ αυτό. Συχνά χρειάζεται να κλείνει τα μάτια για να διατηρεί τη ροή των συλλογισμών του, κι έπειτα συνεχίζουμε, για να αξιοποιήσουμε το χρόνο του επισκεπτηρίου, με τη βοή από τριάντα άλλους φυλακισμένους που βλέπουν οικογένειες και φίλους, νήπια που προσπαθούν να ακουστούν, και ενδεχομένως μικρόφωνα και κάμερες να προσπαθούν να ακούσουν όσα λέγονται.”
“Ο εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ που τον επισκέφθηκε επίσης στο Μπέλμαρς είπε ότι ο Τζούλιαν παρουσιάζει τα συμπτώματα παρατεταμένων ψυχολογικών βασανιστηρίων. Έχει βασανιστεί από την απροσδιόριστη διάρκεια της κράτησης. Χωρίς αμφιβολία, και η προοπτική έκδοσής του στις ΗΠΑ, για μια δίκη προβολής, όπου θα κινδυνεύσει με 175 χρόνια φυλακή, κάτι αντίστοιχο με τη θανατική ποινή, είναι μια μορφή βασανισμού. Παρ’ όλα αυτά, συνεχώς εκπλήσσομαι που συχνά απομακρύνει τη συζήτηση από τον εαυτό του και την κατευθύνει σε θέματα αρχών και ευρύτερων επιπτώσεων της υπόθεσής του: ” Δεν αφορά μόνον εμένα Φλικ [χαϊδευτικό της Φελίσιτι], αφορά τόσους ανθρώπους , κάθε δημοσιογράφο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αν μπορούν να αρπάξουν εμένα, έναν από τους Αυστραλούς που δουλεύουν στο Λονδίνο, μπορούν να αρπάξουν οποιονδήποτε δημοσιογράφο ή εκδότη μόνο και μόνο γιατί κάνει τη δουλειά του”(..) Αγκαλιάζω και αποχαιρετώ έναν άνθρωπο πολύ πιο αδύνατο από αυτόν που ήξερα πιο πριν, ένα πρόσωπο διαφορετικό εξαφανίζεται στο διάδρομο στο τέλος του επισκεπτηρίου, αν και οι δυο μας έχουμε υψωμένη την αριστερή γροθιά, όπως συνήθως” Σημειώνεται ότι η όραση του Ασάνζ έχει αδυνατίσει εξαιτίας του πολύχρονου περιορισμού και εγκλεισμού.
Τυπικά, ο Ασάνζ από τις 23 Σεπτεμβρίου έχει εκτίσει την ποινή που του έχουν επιβάλει τα βρετανικά Δικαστήρια, επειδή παραβίασε τους όρους της εγγύησης που ίσχυε πριν ζητήσει πολιτικό άσυλο στην πρεσβεία του Ισημερινού. Κρατείται πια μόνο με την προοπτική της έκδοσής του στις ΗΠΑ. Εντελώς παράνομα και αντικανονικά, του έχουν αρνηθεί το δικαίωμα να μείνει προσωρινά ελεύθερος με εγγύηση, μέχρι η υπόθεση να εκδικασθεί.
Η αποκάλυψη λεπτομερειών για τους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν για βαρβαρότητες των Δυτικών έχει κυρίως ενοχλήσει τις ΗΠΑ. Μεταξύ άλλων, κατηγορείται επειδή αποκάλυψε τον αληθινό αριθμό των χιλιάδων πολιτών που έπεσαν θύματα βομβαρδισμών, βασανιστηρίων και ακρωτηριασμών στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Επίσης, δημοσίευσε πληροφορίες για δημοσιογράφους που σκότωσαν οι δυτικές δυνάμεις, περιλαμβανομένου και του Χοσέ Κούσο, του Ισπανού δημοσιογράφου που σκότωσαν τα στρατεύματα των ΗΠΑ. Οι Ισπανοί πιέστηκαν από τις ΗΠΑ να μη ζητήσουν έρευνα.
“Γι’ αυτό θέλουν να φυλακίσουν τον Τζούλιαν. Για παραδειγματισμό, και για να επαναλάβουν [τα εγκλήματα] στο μέλλον χωρίς να δώσουν λόγο”,
συμπεραίνει η Φελίσιτι Ρούμπι.
“Ποινικοποιούν πρακτικές συνηθισμένες στη δημοσιογραφία”, τονίστηκε στην Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για την ελευθερία των ΜΜΕ τον περασμένο Ιούνιο στο Λονδίνο, από τον Αμάλ Κλούνι, ειδικό εντεταλμένο της Βρετανικής κυβέρνησης για την ελευθερία των ΜΜΕ.
Και σ’ αυτό το θέμα ο Πρόεδρος Τραμπ άλλαξε “γραμμή”, σε σχέση με όσα προεκλογικά έλεγε, όταν χρησιμοποιούσε τις αποκαλύψεις Ασάνζ για να πλήξει τον προκάτοχό του Μπάρακ Ομπάμα. Οι κατηγορίες των ΗΠΑ κατά του Ασάνζ βασίζονται στο νόμο περί κατασκοπίας, που εφαρμόζεται για πρώτη φορά κατά εκδότη και δημοσιογράφου. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ πιέζει, τους επίσης επ’ αόριστον φυλακισμένους για διαρροή πληροφοριών Τσέλσι Μάνινγκ και Τζέρεμι Χάμοντ να καταθέσουν κατά του Ασάνζ, χωρίς να καταφέρουν να τους λυγίσουν. Οι καταθέσεις επρόκειτο να γίνουν σε μυστική συνεδρίαση υπάτου σώματος ενόρκων, χωρίς την παρουσία Δικαστή, θεσμό που μόνο στη Λιβερία υπάρχει.
Γι’ αυτό και αυξάνεται ο προβληματισμός και στις ΗΠΑ, στον Τύπο, αλλά και από πολλές προσωπικότητες.
Καλείται το Ηνωμένο Βασίλειο να αντισταθεί στις πιέσεις και να μην εκδώσει τον Ασάνζ στις ΗΠΑ, όπου είναι φανερό ότι δεν θα δικαστεί δίκαια.
