xristianiki-admin

Total Post: 3484

Φωνή βοώντος (μεταξύ των εκλογών)

Φωνή βοώντος (μεταξύ των εκλογών)

ΣΑΡΑΝΤΑ ΠΈΝΤΕ ΧΡΌΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ «ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ» ΠΡΏΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Του Ιωάννη Γ. Μαύρου

Πέρα από τις διαπιστώσεις (βλ. άρθρο του Στάθη στο χθεσινό Ποντίκι με τίτλο «Το παράδοξο συνεχίζει την πορεία του μέσα στο αδιέξοδο») και ορμώμενος από το γεγονός ότι τα «λοιπά» μικρά κόμματα που δεν εκπροσωπούνται στην Ευρωβουλή ξεπερνούν το 20% των ψήφων, θα προχωρήσω σε ορισμένες αξιολογήσεις και σε μια πρόταση. Προηγουμένως όμως επιτρέψτε μου δυό λόγια για τον εαυτό μου για όσους δεν με ξέρουν και μια σύντομη αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν.
Αφετηρία μου είναι πάντα η θέση ότι βρισκόμαστε υπό νέα κατοχή, ότι το πολιτικό σύστημα, αποτελώντας «καθεστώς», είναι η καρδιά του προβλήματος, και ότι σαρανταπέντε χρόνια μετά την «Μεταπολίτευση» πρώτο ζητούμενο παραμένει η Δημοκρατία.
Έχοντας πιστέψει ότι η Αριστερά μπορούσε και όφειλε να αναλάβει ρόλο βασικής Αντιπολίτευσης, πιάνοντας το νήμα της ΕΔΑ του 1958, διεκδίκησα και υποστήριξα την ίδρυση του Συνασπισμού το 1989, με τον οποίο και πολιτεύθηκα ως ανεξάρτητος στην Β’ Αθηνών. Συμμετείχα, πάντα ως ανεξάρτητος, στην ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ μέσα από τον Χώρο Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς από το 2002 ως το 2004 ώσπου, από το 2007 και μετά έφτασα να δηλώνω ότι δεν είμαι πιά αριστερός γιατί παραμένω επαναστάτης. Πίστευα και πιστεύω ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια νέα Εθνική Αντίσταση και με αυτό το πνεύμα συμμετείχα τόσο στο Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα όσο και στην ΣΠΙΘΑ από το 2010. Μόνο όταν αυτή απέτυχε να συγκροτήσει κίνημα απελευθέρωσης και ναυάγησαν οι προσπάθειες δημιουργίας του διαδόχου κινήματος ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α. υποστήριξα την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε Αξιωματική Αντιπολίτευση, ασκώντας κριτική στην επιδίωξη «Κυβέρνησης της Αριστεράς» καθώς και στην πολιτική του ως Κυβέρνησης, κυρίως για την «διαπραγμάτευση» για το δημόσιο χρέος και την πάση θυσία παραμονή μας στο Ευρώ. Πίστεψα ότι η προκήρυξη του Δημοψηφίσματος του 2015 σήμαινε ότι, παρ’ όλα τα λάθη που διεπράχθησαν μέχρι τότε, υπήρχε εκ μέρους του Πρωθυπουργού και της ηγετικής ομάδας η βούληση να υπηρετήσουν την εντολή του Ελληνικού Λαού και ήλπιζα ότι θα χρησιμοποιούσαν το ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο που συνιστούσε το συντριπτικό ΟΧΙ του 62%, το οποίο, υπό τις συνθήκες που τότε επικρατούσαν, διατράνωνε το πείσμα και τη διάθεσή του να αγωνιστεί, πιστός στις καλύτερες παραδόσεις του. Η συνέχεια είναι βέβαια γνωστή. Η εντολή προδόθηκε εντός εικοσιτεσσάρων ωρών με το πραξικόπημα Τσίπρα-Παυλόπουλου που ‘μετέτρεψε’, με την κάλυψη των αρχηγών των υπολοίπων κομμάτων, πλήν ΚΚΕ και ΧΑ, το μεγάλο ΟΧΙ στο επονείδιστο «ναι σε όλα». Η υποτιθέμενη δεκαεπτάωρη «διαπραγμάτευση» των Βρυξελλών δεν αφορούσε παρά το φύλλο συκής που απεγνωσμένα επιζητούσε ο Τσίπρας προκειμένου να επιστρέψει «αξιοπρεπώς» στην Ελλάδα, πράγμα που του αρνήθηκαν οι επικυρίαρχοι και έτσι φτάσαμε στο τρίτο και χειρότερο μνημόνιο. Έστω καθυστερημένα, ο ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε, τόσο σε επίπεδο Κυβέρνησης και Κοινοβουλευτικής Ομάδας όσο και σε επίπεδο Κεντρικής Επιτροπής, η οποία μάλιστα πλειοψηφικά εξέφρασε την αντίθεσή της και απαίτησε την διεξαγωγή Συνεδρίου. Ενώπιον του ενδεχομένου να απορριφθεί από το κόμμα η άνευ όρων συνθηκολόγηση των Βρυξελλών ο Τσίπρας προχώρησε σε δεύτερο, κομματικό αυτή τη φορά, πραξικόπημα προκηρύσσοντας τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Αυτό συνιστούσε κατάλυση της κομματικής νομιμότητας, κατάργηση ουσιαστικά του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος από εκείνη τη στιγμή συνέχισε να υπάρχει μόνο κατ’ όνομα και χάρις στο γεγονός ότι οι διαφωνούντες τον εγκατέλειψαν προκειμένου να συμμετάσχουν στις εκλογές ως ΛΑΕ.
Έτσι έκλεισε ουσιαστικά και άδοξα η παρένθεση που άνοιξε τον Ιανουάριο του 2015, με αποτέλεσμα να ενσωματωθεί σε χρόνο ρεκόρ ο -ψευδεπίγραφος πιά- ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα ως ‘αριστερός’ πυλώνας ενός νέου δικομματισμού στην υπηρεσία της πολιτικής των ιμπεριαλιστών και των ξένων και ντόπιων κεφαλαιοκρατών. Η Χώρα έκτοτε δεν είχε και δεν έχει ουσιαστικά ούτε Κυβέρνηση ούτε και Αντιπολίτευση ικανή να προτείνει αξιόπιστη πολιτική, εναλλακτική σ’αυτή που της έχει επιβληθεί εδώ και εννέα χρόνια και της οποίας οι εκάστοτε «κυβερνώντες» είναι μόνο οι διαχειριστές.
Έτσι φτάσαμε στο προχθεσινό αποτέλεσμα με την μεγάλη αποχή, τα άκυρα και τα λευκά, που αντανακλούν και την πεποίθηση πολλών πως «όλοι τους είναι ίδιοι» και ότι «δεν αλλάζει τίποτα με τις εκλογές». Εκτός από την ισχυρή αποδοκιμασία του λεγόμενου ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα προσωπικά και την ανάδειξη της ΝΔ υπό τον Μητσοτάκη σε διάδοχη κατάσταση, παρατηρούμε το ΚΙΝΑΛ και το ΚΚΕ να πασχίζουν να συντηρούν απλώς δυνάμεις, το μέν πρώτο αποσκοπώντας σε ρόλο συμπληρωματικό, το δε δεύτερο αρκούμενο στην περήφανη απομόνωσή του και, τέλος, την αναδιάταξη του δεξιού και ακροδεξιού λαϊκισμού με την πτώση της ΧΑ και την ανάδειξη της «Ελληνικής Λύσης» και άλλων μικρότερων δυνάμεων.
Τι γίνεται όμως με τον «δικό μας» χώρο, αυτόν του δημοκρατικού πατριωτισμού, αυτού που εκδηλώθηκε περίτρανα με το ΟΧΙ του 2015 και τα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία και τη Δημοκρατία του 2018 και 2019; Πώς επιτρέπουμε στο κομματικό σύστημα να μας πολυδιασπά, με αποτέλεσμα να αυτοακυρωνόμαστε; Και καλά, υπό συνθήκες ‘κανονικότητας’, όπως αυτές περασμένων δεκαετιών, που είχαμε –ή νομίζαμε ότι είχαμε- την πολυτέλεια να προτάσσουμε τις ιδεολογικοπολιτικές μας διαφορές και τους προσωπικούς ή κομματικούς μας εγωϊσμούς, αλλά σήμερα; Μετά από εννέα χρόνια μνημόνια και επιτροπεία, εννέα χρόνια εσχάτης προδοσίας; Τόσο ανεπίδεκτοι και άφρονες είμαστε, τόσο άξιοι της μοίρας μας; Και αν ήταν μόνο η δική μας μοίρα λίγο θα ενδιέφερε αλλά είναι αυτή των παιδιών μας και των παιδιών των παιδιών μας, απέναντι στα οποία δεν έχουμε δικαίωμα να συμπεριφερόμαστε με τέτοια ανευθυνότητα, με τέτοια μικροψυχία.
Πρέπει να ντρεπόμαστε!
Έχουμε τεράστιες ευθύνες –δια πράξεων και παραλείψεων- για το ότι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και συνεχίζουμε το βιολί μας σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Αν δεν αναγνωρίσουμε ότι είμαστε μέρος του προβλήματος, καρδιά του προβλήματος, δεν θα γίνουμε ποτέ μέρος της λύσης. Αν το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα δεν μας ταρακουνήσει εκ βάθρων, αν δεν αισθανθούμε και δεν εννοήσουμε ότι αποτελεί μια σαφή απόρριψη εκ μέρους της συντριπτικής πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού όλων ημών, τότε δεν έχουμε καμιά ελπίδα σωτηρίας. Δεν υποτιμώ τους αγώνες όλων μας, ούτε τις χιλιάδες, τις δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους που λάβαμε στις πρόσφατες εκλογές αλλά θυμώνω με τον εφησυχασμό και την αυταρέσκεια, την έλλειψη αυτοκριτικής, το ιδιότυπο βόλεμα στο περιθώριο των εξελίξεων, στο περιθώριο της Ιστορίας, αφήνοντας τη Χώρα έρμαιο στα χέρια ιδιοτελών και ανικάνων, αρκούμενοι στη σωτηρία της ψυχής μας, όπως βαυκαλιζόμαστε, μοιραίοι και αδύναμοι να υπερβούμε τα σύνδρομα της ήττας.
Οφείλουμε και μπορούμε πολλά περισσότερα.
Δεν πολεμάμε για την τιμή των όπλων μόνο.
Ας κρίνουμε εαυτούς με αυστηρότητα, με κριτήριο τι απαιτούν οι περιστάσεις, τι κάνουμε και τι μπορούμε να κάνουμε.
Μ’ αυτά υπ’ όψιν, απευθύνομαι πρώτα στους συντρόφους * με τους οποίους μοιραστήκαμε βιώματα, με τους οποίους μαλώσαμε και αγαπηθήκαμε, παλέψαμε, ιδρώσαμε, ματώσαμε, δακρύσαμε…
Έπειτα στους συναγωνιστές * που βρεθήκαμε και συμπορευθήκαμε σε κόμματα και παρατάξεις, σε δρόμους και σε πλατείες, σε συνελεύσεις και επιτροπές ή ακόμα και σε ανταλλαγές σκέψεων και λέξεων διαδικτυακά.
Όλοι τους είναι επώνυμοι κι ας μείνουν εδώ ανώνυμοι…
Απευθύνομαι όμως επώνυμα στον Γιώργο και τους φίλους στο Άρδην, στον Παναγιώτη, τη Νάντια και τους φίλους στη ΛΑΕ, στο ΔΗΚΚΙ και τη Χριστιανική Δημοκρατία, στον Μίκη, τον Δημήτρη, τον Γιώργο και όλους στη ΣΠΙΘΑ, τη Ζωή και την Πλεύση, στον Νότη και τον Άλλο Δρόμο, στον Αλέξη και την Όρθια Ελλάδα, στους φίλους του ΕΠΑΜ, του παρελθόντος και του παρόντος, στον Βαγγέλη και τα μέλη της Επιτροπής για Δημοψήφισμα για τη Συμφωνία των Πρεσπών, στους φίλους στους ΑΝΕΛ, ακόμη και στον Πάνο κι’ ας μ’ έχει πολύ στεναχωρήσει, στον Ανδρέα και την Ελεύθερη Πατρίδα, στους συναγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κι’ ας διαφωνούμε σε πολλά και βεβαίως στο ΜΕΡΑ-25 και τον Γιάνη, για τον οποίο δεν ισχύουν τα όσα αυστηρά προανέφερα. Θα ήθελα όμως να διαβάσω το βιβλίο του και να ακούσω την αυτοκριτική του και πώς απαντάει στην σκληρή -και μήπως κάπως άδικη- κριτική του πρώην συνεργάτη του Δημήτρη.
Απευθύνομαι στον Βασίλη και στους φίλους στην Ένωση Κεντρώων, με την οποία με συνδέουν συναισθηματικοί δεσμοί καθώς και το ανεξάρτητο φρόνημα και το πείσμα και κοινές ηθικές αξίες που υπερισχύουν των όποιων ιδεολογικοπολιτικών μας διαφορών.
Απευθύνομαι, τέλος, σε όλους όσους αγαπούν την Ελλάδα, και αγωνίζονται για το Δίκιο και τη Λευτεριά, όσους πιστεύουν στη Δημοκρατία, την Αριστεία, την Αρετή
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΛΩ προτάσσοντας το μείζον, που είναι η σωτηρία της Πατρίδας, η ανάκτηση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και η απελευθέρωση της Χώρας και η Ανάσταση του Λαού και του Έθνους, να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και
ΝΑ ΣΥΝΕΛΘΟΥΜΕ ΑΜΕΣΑ για να διαβουλευθούμε μέχρι να συγκροτήσουμε επιτέλους το Απελευθερωτικό Μέτωπο που θα διεμβολίσει το ασφυκτικό πολιτικό σκηνικό και θα βάλει τη Χώρα σε ρότα Σωτηρίας και Αναγέννησης. Ως πρώτο βήμα να συγκροτήσουμε ενιαίο ψηφοδέλτιο (προτείνω ως τίτλο ΜΕΤΩΠΟ ΝΕΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ή απλά ΝΕΑ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ) και να κηρύξουμε νέο ΑΝΕΝΔΟΤΟ ΑΓΩΝΑ, επικαλούμενοι το Άρθρο 120 του Συντάγματος, το οποίο πρέπει πρώτα να υπερασπιστούμε και μετά να αναθεωρήσουμε εκ βάθρων.
Το εγχείρημα δεν είναι απλά δύσκολο, είναι τιτάνιο αλλά δεν είναι ακατόρθωτο. Απέναντί μας έχουμε το παγκόσμιο «σύστημα» που θέλει την Ελλάδα, όπως και όλα τα έθνη, στα τέσσερα. Εμείς όμως έχουμε πρόσθετες δυσκολίες λόγω ιστορίας και γεωγραφίας, έχουμε όμως επίσης και τεράστιες δυνατότητες που πηγάζουν από τον Ελληνισμό εντός μας και εκτός μας αλλά και τον φιλελληνισμό όπου γης. Το «σύστημα» δεν είναι παντοδύναμο. Είναι ηθικά χρεοκοπημένο και πολιτικά και οικονομικά νοσεί βαθύτατα. Το μεγαλύτερο στήριγμά του είναι η δική μας αδυναμία και έλλειψη αυτοπεποίθησης.
Ας αναλάβουμε λοιπόν τις ευθύνες μας και ας επιστρατεύσουμε όλες μας τις εφεδρείες στον αγώνα για την απελευθέρωση και αναγέννηση της Χώρας και του Λαού μας.
Με τη βοήθεια του Θεού θα νικήσουμε!
Ο Ιωάννης Γ. Μαύρος είναι γιος του αειμνήστου Γεωργίου Μαύρου και ενεργό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας
pyrna@otenet.gr

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ 30.5.2019

“Για μια Ευρώπη δικαιοσύνης” Παρουσίαση του βιβλίου της ΧΔ

“Για μια Ευρώπη δικαιοσύνης” Παρουσίαση του βιβλίου της ΧΔ

Αναβάλλεται για τον ερχόμενο Σεπτέμβριο η εκδήλωση που επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη, την 1η Ιουλίου, με τίτλο «Για μια Ευρώπη δικαιοσύνης» με αφορμή τη νέα έκδοση της Χ.Δ. Μεταξύ των εισηγητών θα είναι ο Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης, Αντιπρόεδρος της ΧΔ και ο Τριαντάφυλλος Σερμέτης, θεολόγος-συγγραφέας, υπ. Δρ. Φιλοσοφίας. Το ίδιο διάστημα έχει ήδη προγραμματιστεί ανάλογη εκδήλωση και στην Αθήνα.

Φύλλο 1035-Πέμπτη 13 Ιουνίου 2019

Φύλλο 1035-Πέμπτη 13 Ιουνίου 2019

ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ Η.Π.Α. ΝΑ ΣΥΡΘΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ  Σε ατζέντα Άγκυρας

Κυκλοφορεῖ μὲ τὸν παραπάνω τίτλο τὸ νέο φύλλο τῆς 13ης Ἰουνίου 2019 της «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ», στὸ κύριο ἄρθρο τοῦ Μανώλη Μηλιαράκη, ὅπου τονίζεται, μεταξὺ ἄλλων:

«…Η σταθεροποίηση των θέσεων της Ρωσίας στην Συρία, με τις Η.Π.Α. να έχουν αποτύχει στο στόχο που είχαν να ανατρέ­ψουν τον Άσαντ, υποχρεώνει την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική να αντιστέκεται και να έχει προτεραιότητά της την, παση θυσία, αποτροπή κάθε περαιτέρω επέκτασης της ρώσικης επιρροής στα «ΝΑΤΟϊκά χωράφια». Για αυτούς ακριβώς τους λόγους οι Η.Π.Α. πιέζουν και απειλούν την Τουρκία για τους S-400. Μέχρι που όμως μπορούν να φθάσουν οι απειλές αυτές; Σε καμιά περίπτωση σε οριστική και μάλιστα βίαιη ρήξη, που θα σήμαινε ένα ανέλπιστο δώρο των Η.Π.Α. προς τη Ρωσία, αφού έτσι θα εξωθείτο η Τουρ­κία να πέσει στην αγκαλιά του Πούτιν.!»

Ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Γραφτείτε συνδρομητές

ΤΑ ΠΛΗΡΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗΣ: ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ Η.Π.Α. ΝΑ ΣΥΡΘΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ  Σε ατζέντα Άγκυρας

ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ: Τώρα το θυμήθηκαν;

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗΣ:  Η παρέμβαση Σημίτη

ΣΟΦΙΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ: Σαν σήμερα (μόνιμη στήλη)

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ – ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΉΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ: Για μια Ευρώπη δικαιοσύνης

ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ «Στενή και τεθλιμμένη» η οδός ανάδειξης των προβλημάτων

ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΕΡΒΟΣ: Τὰ τοῦ Καίσαρος (μόνιμη στήλη)

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗΣ:  ΝΕΟΣ ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ «ΤΡΥΠΕΣ»

Ελεύθεροι να βλασφημούμε και να υβρίζουμε Θεό, Αγίους και νεκρούς!

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ :ΙΡΑΚ, ΣΥΡΙΑ, ΑΙΓΥΠΤΟΣ, ΝΙΓΗΡΙΑ, ΚΕΝΤΡΟΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΣΟΥΔΑΝ, ΣΟΜΑΛΙΑ, ΠΑΚΙΣΤΑΝ, ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ Νέοι διωγμοί Χριστιανών, σιωπή «χριστιανών»

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: Η «εξέγερση» της κοινωνικής ευπρέπειας

ΜΑΝΟΛΗΣ ΔΡΕΤΑΚΗΣ: Η ΔΥΝΑΜΗ ΠΕΝΤΕ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΣΤΙΣ 13 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ ΣΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2019 ΚΑΙ 2014  Κέρδη και απώλειες μικρών και μεγάλων

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ::ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ Ευρωσκεπτικισμός και ο μπαμπούλας του Ολοκληρωτισμού

ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΟΥΡΤΑΛΙΔΗΣ: Το κανόνι του 1453 και η πόλη μας

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ π. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΠΛΕΥΡΑΚΗ ΚΑΙ π. ΑΝΤΏΝΙΟ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΆΟΥ Ιερείς που τιμούν το ράσο και τον άνθρωπο

ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΙΚΆΒΑΡΊΔΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΕΔΕΙΞΕ ΕΝΤΙΜΑ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ Να καταξιωθεί η Αριστερά ως βαθιά πατριωτική δύναμη

ΜΕΛΕΤΗΣ ΜΕΛΕΤΟΠΟΥΛΟΣ: «Πρώτη φορά Αριστερά»: Μια αποτίμηση

Κώστας Κουτσουρέλης: Ο Καπιταλισμός δεν τρελάθηκε. Πάντα τέτοιος ήταν

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: ΜΑΡΙΑ-ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ Το τέλος της οικονομικής κυριαρχίας της Δύσης και η εισβολή της Ανατολής (Βιβλιοπαρουσίαση)

ΜΑΡΙΑ ΜΠΙΝΙΑΡΗ: Η ιδέα χωρισμού Εκκλησίας – Κράτους στη σημερινή Ρωσία

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΝΑΚΑΚΗΣ: Βιβλιοπαρουσίαση (Μόνιμη στήλη)

ΕΛΕΝΑ ΧΑΤΖΟΓΛΟΥ: Τὸ δυσεπίλυτο αἴνιγμα γιὰ τὸ νόημα τῆς δικαιοσύνης

ΦΙΛΑΛΗΘΕΙΕΣ(Μόνιμη στήλη): «Μακριά από… αθέους»

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ :   «Τελικά, ποιος κοροϊδεύει ποιον; Ο ένας πόλος (Ν.Δ.) τον άλλο (ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) ή και οι δυο τους, εμάς που, θέλοντας και μη, τους ακούμε;…»

9 ΜΠΟΦΟΡ (Μόνιμη στήλη σχολίων)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Στενή και τεθλιμμένη η οδός της ανάδειξης των πραγματικών προβλημάτων

Στενή και τεθλιμμένη η οδός της ανάδειξης των πραγματικών προβλημάτων

ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ ΤΟΥ Π.Γ. ΤΗΣ Χ.Δ. ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΣΤΙΣ 26 ΜΑΪΟΥ ΚΑΙ 2 ΙΟΥΝΙΟΥ

Σε σχέση με τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών και των αυτοδιοικητικών εκλογών η Χ.Δ. έχει τις ακόλουθες εκτιμήσεις:
1 Το υψηλό ποσοστό αποχής (40% την πρώτη Κυριακή και 60% τη δεύτερη), επέτρεψε στο εκλογικό σώμα που τελικά ψήφισε να δώσει σε όλες τις ταυτόχρονες και διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις τη νίκη με υψηλά ποσοστά στη Νέα Δημοκρατία και την πολλαπλή συντριβή του κυβερνητικού κόμματος, το οποίο αναγκάσθηκε να εξαγγείλει τη διεξαγωγή πρόωρων εθνικών Εκλογών.
2 Ο ΣΥΡΙΖΑ, από τον Σεπτέμβριο του 2015 και μετά, κυβέρνησε ως εντολοδόχος των συμφερόντων που καταπολεμούσε ως Αντιπολίτευση. Και επειδή ακριβώς τα καταπολεμούσε, αναδείχθηκε πρώτο κόμμα, αξιοποιώντας τη φθορά του παλιού πολιτικού συστήματος. Κι όμως, εφάρμοσε πιστά την ίδια πολιτική των προκατόχων του, την οποία καταπολεμούσε ως αντιπολίτευση. Αντίστοιχη με την πολιτική του μετάλλαξη ήταν η υποβάθμιση και της ποιότητας του πολιτικού του λόγου, που χαρακτηρίστηκε από ανυπόφορη υπεροψία και διχαστικό πνεύμα: Με αποκορύφωμα τον προβαλλόμενο ισχυρισμό ότι τερματίστηκε η πολιτική των Μνημονίων και «έφυγαν» η Τρόικα και οι Δανειστές. Ισχυρισμός που αποτελεί εμπαιγμό της νοημοσύνης του ελληνικού Λαού, τη στιγμή που η χώρα βρίσκεται ακόμη σε αυστηρή επιτήρηση ως προς τη δημοσιονομική της πολιτική, εφόσον έχει δεσμευτεί σε υψηλότατα πλεονάσματα ως το 2022, και με τη δημόσια περιουσία υποθηκευμένη.
3 Οι προεκλογικές παροχές που νομοθέτησε ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και αν χαρακτηρισθούν θετικές καταρχήν, δεν βελτίωσαν τις υποδομές του διαλυμένου από τα Μνημόνια κοινωνικού κράτους, αλλά δείχνουν πως λειτούργησαν στο πλαίσιο του εξευμενισμού δυσαρεστημένων ψηφοφόρων.
4 Άνοιξε έτσι ο δρόμος για την “παλινόρθωση” του παλιού δικομματισμού, Ν.Δ.-Κιν.Αλ. (Πα.Σο.Κ.), που είχε οδηγήσει στην χρεωκοπία τη χώρα και φέρει την ευθύνη της πολύπλευρης κρίσης και των τραγικών συνεπειών της για τον ελληνικό Λαό. Αφού σκότωσε την ελπίδα ότι μια άλλη πολιτική είναι εφικτή, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α νεκρανάστησε πολιτικά το παλιό πολιτικό σύστημα, εφαρμόζοντας την πολιτική του. Έτσι, όσοι ψήφισαν στις Εκλογές, στράφηκαν προς τη Νέα Δημοκρατία και τής έδωσαν τη νίκη, με μεγάλη διαφορά στις Ευρωεκλογές και τον έλεγχο ένδεκα από τις δεκατρείς περιφέρειες. Οι κυβερνητικοί υποψήφιοι γνώρισαν τη συντριβή τόσο στις περιφερειακές εκλογές, όσο και στις εκλογές για τη δημαρχία των μεγάλων αστικών κέντρων.
5 Έτσι, με την ολοκλήρωση της παλινόρθωσης του παλιού πολιτικού συστήματος προ των πυλών, χάθηκε η ευκαιρία που έδωσε η κρίση, για την ανανέωση του πολιτικού συστήματος και την ανάδειξη νέων πολιτικών δυνάμεων που είχε ανάγκη η χώρα. Και αν ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ επιβιώσει ως εναλλακτικός πόλος του δικομματισμού, θα είναι απλώς η συνέχεια του παλιού Πα.Σο.Κ., με τις ίδιες νοοτροπίες και παθογένειες. Οι ίδιες δυνάμεις που μας οδήγησαν στην καταστροφή, κατάφεραν να επιβιώσουν πολιτικά και να ελέγχουν την εξουσία.
6 Η απαξίωση της Αριστεράς που προκάλεσε με την πολιτική του ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, αλλά και η κυρίαρχη πολιτική που επιβάλλεται ως μονόδρομος στις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης, οδήγησε πολλούς απογοητευμένους σε ακροδεξιά σχήματα. Μια τάση που ενισχύεται από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Στην Ελλάδα, τα σχήματα αυτά πολλαπλασιάστηκαν και απορρόφησαν ψήφους της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, χωρίς να απέχουν πολύ σε θέσεις και φρασεολογία. Όλα μαζί συγκεντρώνουν ποσοστό της τάξης του 14%, ιδιαίτερα ενισχυμένο στους νέους ψηφοφόρους 17-24 ετών.
7 Λόγω της μνημονιακής μετάλλαξης του πρώην «αντιμνημονιακού μετώπου» του Ιανουαρίου του 2015, στις Ευρωεκλογές, απουσίασε εντελώς η συζήτηση για ευρωπαϊκά θέματα και το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα. Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα έχει πλήρως συμμορφωθεί και υποταχθεί στη λογική του μονόδρομου της πολιτικής της λιτότητας, την οποία επιβάλλουν οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Άλλωστε, το Ευρωκοινοβούλιο είναι στην πραγματικότητα μια συνέλευση εκλεγμένων μελών χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες. Αυτό κάνει τις Εκλογές αυτές να μην έχουν ουσιαστικό αντικείμενο. Ακόμα και όσες αξιόλογες παρεμβάσεις έγιναν στο Ευρωκοινοβούλιο, ούτε προβλήθηκαν από τα ΜΜΕ, ούτε συνέβαλαν στην επανεκλογή των μελών του απερχόμενου Ευρωκοινοβουλίου που τις ενέργησαν.
8 Τα υψηλά ποσοστά του μειονοτικού κόμματος, που έλαβε την 1η θέση στις περιφερειακές ενότητες Ροδόπης και Ξάνθης, είναι αποτέλεσμα της εγκατάλειψης της Θράκης από τις ελληνικές Κυβερνήσεις και της έλλειψης μακρόπνοης πολιτικής, που θα βοηθούσε στην ενσωμάτωση της μουσουλμανικής μειονότητας στην εθνική και κοινωνική ζωή της χώρας. Η εγκατάλειψη αυτή ρίχνει τους μουσουλμάνους μειονοτικούς πολίτες στην επιρροή και στον έλεγχο του τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής.
9 Πέρα από τα ευρωπαϊκά, ούτε άλλα σημαντικά προβλήματα του τόπου αποτέλεσαν κριτήριο για τις Εκλογές αυτές. Η Συμφωνία των Πρεσπών που προβλήθηκε κυρίως κατά της κυβερνητικής πολιτικής, συνέβαλε στην απομείωση του ποσοστού του κυβερνητικού κόμματος, χωρίς να αποτελέσει την βασική αιτία της ήττας του.
10 Η Νέα Δημοκρατία που ετοιμάζεται να ξανακυβερνήσει, θα ακολουθήσει στο πλαίσιο που οι επικυρίαρχοι του Βερολίνου και των Βρυξελλών επιτρέπουν και καθορίζουν, σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική, πιο σκληρή από αυτήν που προηγήθηκε. Χαρακτηριστικά, ο πρόεδρος της ΝΔ έφτασε ήδη προεκλογικά στο σημείο να αμφισβητήσει μερικές από τις πιο στοιχειώδεις κοινωνικές κατακτήσεις του εργατικού δικαίου όπως το πενθήμερο και το οκτάωρο με ενιαία μορφή ως «μάλλον ξεπερασμένες» και αντί αυτών τα μικρά και πολυδιασπασμένα “ευέλικτα” ωράρια των εργαζομένων μέσα στην εβδομάδα τα οποία οδηγούν συν τοις άλλοις με μαθηματική ακρίβεια και στην κατάργηση της Κυριακής αργίας.
11 Η εισαγωγή της Απλής Αναλογικής στην εκλογή των συμβούλων στις αυτοδιοικητικές Εκλογές είναι σύμφωνη με την πάγια θέση της Χ.Δ. υπέρ της καθιέρωσης αυτού του εκλογικού συστήματος συνολικά. Όμως, με δεδομένη την απαξίωση της πολιτικής ζωής, κινδυνεύει να λειτουργήσει διχαστικά. Η εισαγωγή της πρέπει να συνδυαστεί και με την καθιέρωση ενιαίου ψηφοδελτίου για την εκλογή περιφερειακών, δημοτικών και κοινοτικών συμβούλων.
12 Νέα ευκαιριακά πολιτικά σχήματα-παγίδες εμφανίστηκαν ως δεξαμενές ασφαλείας για να περιμαζέψουν τους απογοητευμένους αντικαθιστώντας τα προηγούμενα. Είτε από τα ακροδεξιά με ανέξοδη και επιφανειακή, υποκριτική και ανέξοδη «πατριωτική» ρητορεία η οποία δεν αμφισβητεί την απώλεια της κυριαρχίας της Χώρας και την ουσία των μνημονιακών πολιτικών, ιδίως από το κόμμα Βελόπουλου, είτε από τα αριστερά με επιφανειακή ενδοσυστημική «αμφισβήτηση» από το κόμμα Βαρουφάκη λόγω της καταρχήν αποδοχής του πλαισίου λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τον τελευταίο.
13 Σειρά σφαλμάτων οδήγησαν και στην εκλογική ήττα της «Λαϊκής Ενότητας», η οποία στις Εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, είχε λάβει ποσοστό κοντά στο 3%. Βασική αιτία της εξέλιξης αυτής ήταν η αδυναμία συνολικά των αντιμνημονιακών δυνάμεων να αξιοποιήσουν την τετραετία που πέρασε για να συγκροτηθεί ευρύτερο κοινό μέτωπο, με αξιόπιστο πρόγραμμα και στόχους, που θα δημιουργούσε την κατάλληλη δυναμική για να το εμπιστευθούν οι απογοητευμένοι πολίτες. Ιδιαίτερα η πτώση της ΛΑΕ μπορεί να αποδοθεί στο γεγονός ότι η σύνθεσή της περιείχε αντικρουόμενες αριστερές δυνάμεις χωρίς ιδεολογική συνοχή και κοινό εθνικό-πατριωτικό και πνευματικό όραμα. Η πανσπερμία των φορέων δεν εμπνέει κατά κανόνα τη συνεργασία και την ενότητα.
14 Αντίστοιχα, οι Περιφέρειες και οι μεγάλοι Δήμοι, έχουν πάψει να λειτουργούν με αυτοδιοικητικά κριτήρια. Χρησιμεύουν ως «εφαλτήρια» ανάδειξης πολιτικών προσώπων προς την κεντρική εξουσία, με αποτέλεσμα την υποβάθμισή τους. Ωστόσο η καινοτομία της Απλής Αναλογικής εισάγει μια νέα κατάσταση στη συντριπτική πλειοψηφία των Περιφερειών και των Δήμων.
Ο Περιφερειάρχης και ο Δήμαρχος δεν είναι παντοδύναμοι με πλειοψηφία στα νέα συμβούλια. Μένει να αποδειχθεί λοιπόν αν προκύψει διαφάνεια και συναινετικές διαδικασίες για λήψη αποφάσεων που αφορούν τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών σε όλα τα επίπεδα ή υπόγειες συναλλαγές για τεχνητές πλειοψηφίες μεταξύ παρατάξεων προς όφελος μικροπαραταξιακών προσωπικών ή τοπικιστικών συμφερόντων. Η Α.Α. πάντως ευνοεί την ανάδειξη νέων προσώπων και δυνάμεων χωρίς κομματικές δεσμεύσεις και πατρωνίες συμφερόντων. Οπωσδήποτε ευνοεί την καλλιέργεια της πολιτικής ευθύνης και προάγει τον παιδευτικό ρόλο της συμμετοχής στα κοινά αλλά και τον δημοκρατικό διάλογο για τη διακονία της κοινής πατρίδας.
15 Το πολιτικό σκηνικό που τείνει να διαμορφωθεί, είναι καταρχήν αποτέλεσμα της κατάργησης κάθε ελπίδας και προοπτικής για μια εναλλακτική πολιτική, που θα μπορούσε να επέλθει με πολιτική αλλαγή, με την έκφραση της λαϊκής εντολής και κυριαρχίας.  Ο Πρόεδρος της Κομισιόν Γιούνκερ, έσπευσε μόλις εκλέχτηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τον Ιανουάριο του 2015, να διατυπώσει το δόγμα ότι «δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική επιλογή αντίθετη με τις ευρωπαϊκές συνθήκες», το οποίο επιβεβαιώθηκε με την μνημονιακή μετάλλαξη των δύο κομμάτων που συγκυβερνούσαν. Η καθεστωτική προπαγάνδα και το οργανωμένο ψεύδος έκαναν τα υπόλοιπα, με τον μεθοδευμένο αποπροσανατολισμό από τα πραγματικά προβλήματα και την δαιμονοποίηση οποιασδήποτε εναλλακτικής πολιτικής. Όλα αυτά καταδεικνύουν πόσο  «στενή και τεθλιμμένη» είναι η οδός της ανάδειξης των πραγματικών προβλημάτων και της ολοκληρωμένης διάστασης του πνευματικού και πολιτικού προβλήματος της χώρας. Η προτεραιότητα, όμως, αυτή, είναι περισσότερο αναγκαία παρά ποτέ. Στην τετραετία που πέρασε, η ΧΔ κατέβαλε επίμονες προσπάθειες, τα θέματα αυτά να αναδειχθούν από ευρύτερη συσπείρωση δυνάμεων. Τον αγώνα αυτόν είμαστε αποφασισμένοι να τον συνεχίσουμε, για μια Ελλάδα, της οποίας οι  κυβερνήσεις θα δίνουν λόγο μόνο στο Λαό που τις εκλέγει. Για μια νέα πανευρωπαϊκή συνεργασία στη βάση της Δικαιοσύνης που θα αντικαταστήσει τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση της κοινωνικής αδικίας και των ανισοτήτων.

Σε ατζέντα Άγκυρας

Σε ατζέντα Άγκυρας

του Μανώλη Μηλιαράκη

Στο προηγούμενο, 30-5-2019, φύλλο της «Χ», υπήρχε ο ισχυρισμός ότι « Ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι πάντα φίλος μου». Λίγες μέρες μετά, στις 7-6-2019, η εφημερίδα «Καθημερινή», που δεν έχει καμιά σχέση με αντιαμερικανισμό, αποκάλυψε «Χάρτη της Υπηρεσίας Ενεργειακών Πόρων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, στον οποίο απεικονίζονται η υφαλοκρηπίδα που διεκδικεί στην Ανατολική Μεσόγειο η Τουρκία», χωρίς να παρουσιάζει και τις αντίστοιχες ελληνικές και κυπριακές θέσεις. Σύμφωνα μάλιστα με το δημοσίευμα της «Καθημερινής», τους χάρτες αυτούς «παρουσίασε κατά την περίοδο 2015-2017 ο Αμος Χοκστάιν, τότε αναπληρωτής βοηθός υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α., στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ο κ. Χοκστάιν αποκάλυψε στην ιστοσελίδα mcclatchydc.com,
ότι ο χάρτης, ο οποίος περιελάμβανε το σενάριο ενός αγωγού από το Ισραήλ στην Τουρκία παρουσιάστηκε στον κ. Ερντογάν κατά τη διάρκεια των συνομιλιών για το Κυπριακό μεταξύ 2015 και 2017 και περιλαμβανόταν στην προσπάθεια επαναπροσέγγισης Άγκυρας και Τελ Αβίβ. Όπως αναφέρει, τον χάρτη έχουν στην κατοχή τους οι Λιβανέζοι, οι Ισραηλινοί αλλά και οι Κύπριοι…Ο συγκεκριμένος χάρτης ήταν ένα σχέδιο επίλυσης των μεσανατολικών διαφορών αλλά και του Κυπριακού, καθώς απεικονίζει και έναν μελλοντικό αγωγό από το κοίτασμα «Αφροδίτη» προς την Κύπρο και από εκεί, απέναντι, στην Τουρκία. Είναι σαφές, κατέληγε το δημοσίευμα
της «Καθημερινής», ότι η Ουάσιγκτον έβλεπε την ενέργεια ως καταλύτη για την επίλυση του Κυπριακού, για την επαναπροσέγγιση Τουρκίας και Ισραήλ, αλλά και τη δημιουργία στην Ανατ. Μεσόγειο ενός ενεργειακού κόμβου απεξάρτησης της Ευρώπης από το ρωσικό αέριο»
Πάγια η πολιτική των Η.Π.Α.
Είναι φανερό ότι οι Η.Π.Α., προκειμένου να απεξαρτήσουν την Ευρώπη από το ρωσικό αέριο, για να είναι έτσι πάντα εξαρτημένη από αυτές και ταυτόχρονα να διασφαλίσουν τα συμφέροντα του Ισραήλ, «δώριζαν» στην Τουρκία όλα όσα, κόντρα στο Διεθνές Δίκαιο, διεκδικεί σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, αρκεί η Άγκυρα να ομαλοποιούσε τις σχέσεις της με το Ισραήλ και να συναινούσε την επίλυση του Κυπριακού. Μη ξεχνάμε επίσης ότι και το 2004 οι Η.Π.Α. μαζί με την Αγγλία είχαν προσφέρει, σύμφωνα με δηλώσεις αξιωματούχου του ΥΠΕΞ των Η.Π.Α., το Σχέδιο Ανάν στην Τουρκία ως αντάλλαγμα των διευκολύνσεών της, για την προώθηση των γεωπολιτικών συμφερόντων της Αμερικής στο χώρο της Μέσης Ανατολής.

Αυτά το 2004 και το 2015. Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει στην ουσία τους, ως προς την πολιτική των Η.Π.Α. στην ευρύτερη περιοχή μας και σήμερα. Αντίθετα μάλιστα, έχουν γίνει πολύ πιο δυσοίωνα. Η σταθεροποίηση των θέσεων της Ρωσίας στην Συρία, με τις
Η.Π.Α. να έχουν αποτύχει στο στόχο που είχαν να ανατρέψουν τον Άσαντ, υποχρεώνει την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική να αντιστέκεται και  να έχει προτεραιότητά της την, πάση θυσία, αποτροπή κάθε περαιτέρω επέκτασης της ρώσικης επιρροής στα
«ΝΑΤΟϊκά χωράφια». Για αυτούς ακριβώς τους λόγους οι Η.Π.Α. πιέζουν και απειλούν την Τουρκία για τους S-400. Μέχρι που όμως μπορούν να φθάσουν οι απειλές αυτές; Σε καμιά περίπτωση σε οριστική και μάλιστα βίαιη ρήξη, που θα σήμαινε ένα ανέλπιστο δώρο
των Η.Π.Α. προς τη Ρωσία, αφού έτσι θα εξωθείτο η Τουρκία να πέσει στην αγκαλιά του Πούτιν.!
Με τα δεδομένα αυτά, πρέπει να αντιμετωπίζουμε το σημερινό «πόλεμο» Η.Π.Α.-Τουρκίας, ως μια σκηνή ενός σκληρού παζαριού με αντικείμενο, από τη μια μεριά τη διασφάλιση των στρατηγικών συμφερόντων των Η.Π.Α. στην Περιοχή και από την άλλη την στήριξή της επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας, στην Κύπρο, στο Αιγαίο και τη Θράκη, με τουρκικές επιδιώξεις τον πλήρη έλεγχο της Μεγαλονήσου, την συνεκμετάλλευση του θαλάσσιου πλούτου του Αιγαίου και την «κυπροποίηση» της Θράκης. Το παζάρι αυτό θα
συνεχιστεί και οι προκλήσεις της Τουρκίας εναντίον Ελλάδας και Κύπρου θα ενταθούν, μέχρι πού όμως; Δύσκολη η απάντηση. Μάλλον ως δεδομένο πρέπει να θεωρείται ότι οι Η.Π.Α. έχουν κάθε λόγο να θέλουν να αποτρέψουν μια πολεμική σύρραξη μεταξύ δύο ΝΑΤΟϊκών συμμάχων, γεγονός που «θα άνοιγε πόρτες και περάσματα» στη Ρωσία για να κάνει πιο έντονη την παρουσία της στην Ανατ. Μεσόγειο.
Επιδιώκουν όμως την με κάθε θυσία, (όχι δική τους θυσία) «ειρηνική» επίλυση των διαφορών Ελλάδας-Τουρκίας.
Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής ανέχονται, αν δεν ενθαρρύνουν, τις προκλήσεις της Άγκυρας, μέχρι και του σημείου ενός σύντομου» θερμού επεισοδίου, με κυρίαρχο στόχο να συρθεί η Ελλάδα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, με την ατζέντα που θα επιβάλει η Τουρκία!

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η Ε.Ε., που πέραν των φραστικών καταγγελιών της Τουρκίας, την αφήνει ανενόχλητη, να παραβιάζει έμπρακτα κυριαρχικά δικαιώματα κράτους  κράτους, της Κύπρου, μέλους της Ε.Ε.! Η Συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί οδοδείκτη για Η.Π.Α., Τουρκία και Σία.! Ο μη γένοιτο!

Πρωτοσέλιδο άρθρο φύλλου 1035 της 13.6.2019 

Η “ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ” έχει ανάγκη τη συνδρομή σας

Η “ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ” έχει ανάγκη τη συνδρομή σας

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε τους συνδρομητές της εφημερίδας μας, οι οποίοι στηρίζουν την έκδοση και κυκλοφορία της. Χρηματοδότες μεγάλους ούτε είχαμε, ούτε έχουμε, ούτε σκοπεύουμε να αποκτήσουμε, στο βαθμό που τούτο θα επιφέρει εξάρτηση και αλλοίωση της ελεύθερης και αδέσμευτης φωνής της «Χριστιανικής», η οποία στις 17 του περασμένου Μαΐου, έκλεισε τα 66 χρόνια αγωνιστικής παρουσίας.
Ταυτόχρονα, βρισκόμαστε στην ανάγκη να ενημερώσουμε τους αναγνώστες και συνδρομητές ότι τα χρέη από παλαιότερες συνδρομές ανέρχονται σε πολλές χιλιάδες ευρώ συνολικά. Η εκκρεμότητα αυτή δημιουργεί σοβαρά προβλήματα και δυσκολεύει την απρόσκοπτη κυκλοφορία της εφημερίδας.
Αντίθετα, η τακτοποίησή της, όχι μόνο θα εξασφάλιζε την απρόσκοπτη έκδοση και κυκλοφορία της, αλλά και θα άφηνε περιθώρια για αισθητική και ποιοτική αναβάθμιση της εφημερίδας.
Γι’ αυτό και απευθύνουμε θερμή παράκληση, οι εκκρεμότητες αυτές να τακτοποιηθούν. Μπορείτε να αποφύγετε τις ουρές στην Τράπεζα ή στο Ταχυδρομείο, με ένα έμβασμα στον τραπεζικό λογαριασμό της Χ.Δ. στην Ε.Τ.Ε. μέσω διαδικτύου. Η απόδειξη θα σας αποσταλεί.
Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε τηλεφωνικά μαζί μας σε περίπτωση οποιουδήποτε προβλήματος. Λύσεις υπάρχουν.
ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ ΦΩΝΗ ΤΗΣ «Χ»

Οι Έλληνες στην απόβαση της Νορμανδίας

Οι Έλληνες στην απόβαση της Νορμανδίας

Εβδομήντα πέντε χρόνια έκλεισαν από την απόβαση στη Νορμανδία στις 6 Ιουνίου 1944, με την οποία ξεκίνησε η απελευθέρωση της Δυτικής Ευρώπης από τη γερμανική ναζιστική κατοχή. Οι κατεχόμενοι λαοί με ευγνωμοσύνη θυμούνται και τιμούν τη μνήμη των νέων παιδιών που αγωνίστηκαν και έδωσαν τη ζωή τους για την απελευθέρωση της Ευρώπης, τόσο στο δυτικό μέτωπο, όσο και στο ανατολικό, με τις τεράστιες θυσίες του ρωσικού λαού. Ο ελληνικός λαός αντιστάθηκε ξεκινώντας με το αλβανικό έπος του 1940-41 και με την Εθνική Αντίσταση 1941-44. Μεγάλες ήταν οι θυσίες του στην κοινή αντιναζιστική υπόθεση.

Πιο άγνωστη είναι η ελληνική συμμετοχή στην απόβαση στη Νορμανδία, με δύο πολεμικά πλοία, τις κορβέτες ” Τομπάζης”  και “Κριεζής” και τέσσερα εμπορικά πλοία υποστήριξης. Οι ελληνικές κορβέτες «Κριεζής» και «Τομπάζης» συνόδευαν δώδεκα μεταγωγικά που μετέφεραν επίλεκτες δυνάμεις του βρετανικού συντάγματος Northumberland με το πρώτο κύμα της εισβολής. Όταν ο κυβερνήτης της πρώτης ναύαρχος Κιοσσές πληροφορήθηκε την επιτυχία της επιχείρησης, αναφώνησε “Χριστός Ανέστη”, ενώ το πλήρωμα ζητωκραύγαζε.

Αξίζει επίσης να μνημονευθεί ότι στις αποβατικές δυνάμεις των ΗΠΑ μετείχαν 155 ελληνοαμερικανοί στρατιώτες. Από αυτούς, ο Έντι Λάμπρος, που υπηρετούσε στην 82η αερομεταφερόμενη μεραρχία, εικονίζεται (με κύκλο) στην πασίγνωστη φωτογραφία των αλεξιπτωτιστών, με τρόπαιο μια γερμανική σημαία, την 1η μέρα της απόβασης, που δημοσιεύθηκε την επομένη στην εφημερίδα New York Times: Τη 2η μέρα της απόβασης, όταν είχε ήδη πέσει στη μάχη.

Ας είναι αιώνια η μνήμη όσων αγωνίστηκαν για την ελευθερία της Ευρώπης.

Ἀνάληψη: Ἡ διάβαση τῆς ἀνθρώπινης φύσης ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό

Ἀνάληψη: Ἡ διάβαση τῆς ἀνθρώπινης φύσης ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό

Βλέπετε αὐτὴ τὴ κοινὴ γιὰ μᾶς ἑορτὴ καὶ εὐφροσύνη, τὴν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἐχάρισε μὲ τὴν ἀνάσταση καὶ ἀνάληψή του στοὺς πιστούς; Ἐπήγασε ἀπὸ θλίψη.

Βλέπετε αὐτὴ τὴ ζωή, μᾶλλον δὲ τὴν ἀθανασία; Ἐπιφάνηκε σὲ μᾶς ἀπὸ θάνατο.

Βλέπετε τὸ οὐράνιο ὕψος, στὸ ὁποῖο ἀνέβηκε κατὰ τὴν ἀνύψωσή του ὁ Κύριος καὶ τὴν ὑπερδεδοξασμένη δόξα ποῦ δοξάσθηκε κατὰ σάρκα; Τὸ πέτυχε μὲ τὴ ταπείνωση καὶ τὴν ἀδοξία. Ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος γι᾿ αὐτόν, «ἐταπείνωσε τὸν ἑαυτό του γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα σταυρικοῦ θανάτου, γι᾿ αὐτὸ κι᾿ ὁ Θεὸς τὸν ὑπερύψωσε καὶ τοῦ χάρισε ὄνομα ἀνώτερο ἀπὸ κάθε ὄνομα, ὥστε στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ νὰ καμφθεῖ κάθε γόνατο ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων καὶ νὰ διακηρύξει κάθε γλώσσα ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος σὲ δόξα Θεοῦ Πατρός».(Φιλ. β´ 8-11). (…)

Ἡ ἐνυπόστατος Σοφία τοῦ ὑψίστου Πατρός, ὁ προαιώνιος Λόγος, ποὺ ἀπὸ φιλανθρωπία ἑνώθηκε μ᾿ ἐμᾶς καὶ μᾶς συναναστράφηκε, ἀνέδειξε τώρα ἐμπράκτως μιὰ ἑορτὴ πολὺ ἀνώτερη καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὑπεροχή. Γιατὶ τώρα γιορτάζουμε τὴ διάβαση, τῆς σ᾿ αὐτὸν εὑρισκομένης φύσεώς μας, ὄχι ἀπὸ τὰ ὑπόγεια πρὸς τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, ἀλλὰ ἀπὸ τὴ γῆ πρὸς τὸν οὐρανὸ τοῦ οὐρανοῦ καὶ πρὸς τὸν πέρα ἀπὸ αὐτὸν θρόνο τοῦ δεσπότη τῶν πάντων.

Σήμερα ὁ Κύριος ὄχι μόνο στάθηκε, ὅπως μετὰ τὴν ἀνάσταση, στὸ μέσο τῶν μαθητῶν του, ἀλλὰ καὶ ἀποχωρίσθηκε ἀπὸ αὐτοὺς καί, ἐνῷ τὸν ἔβλεπαν, ἀναλήφθηκε στὸν οὐρανὸ καὶ εἰσῆλθε στ᾿ ἀληθινὰ ἅγια τῶν ἁγίων «καὶ ἐκάθησε στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρὸς πάνω ἀπὸ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία καὶ ἀπὸ κάθε ὄνομα καὶ ἀξίωμα, ποὺ γνωρίζεται καὶ ὀνομάζεται εἴτε στὸν παρόντα εἴτε στὸν μέλλοντα αἰώνα». (Ἐφ. α´ 20)

«Λόγος περὶ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ» Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ

Πηγή : http://users.uoa.gr

Λαφαζάνης: Να απαλλαγεί η Αριστερά από τα δογματικά βαρίδια και να καταξιωθεί ως βαθιά πατριωτική δύναμη

Λαφαζάνης: Να απαλλαγεί η Αριστερά από τα δογματικά βαρίδια και να καταξιωθεί ως βαθιά πατριωτική δύναμη

“Είμαι υποχρεωμένος να θυμηθώ ότι στην πύλη του Πολυτεχνείου, όταν έμπαινε το τανκς, ψάλαμε όλοι οι πολιορκημένοι τον εθνικό ύμνο και ανεμίζαμε ψηλά τις ελληνικές σημαίες, τις οποίες αν κρατήσουμε τώρα σε καμμιά ανάλογη διαδήλωση πιθανόν να βρεθούμε κατηγορούμενοι, απ’ όσους κλειδοκράτορες προφυλάσσουν τις παραχαραγμένες αρχές μας. Αυτό το νήμα του δημοκρατικού προοδευτικού πατριωτισμού πρέπει να ξαναπιάσει η ΛΑ.Ε και συνολικά η Αριστερά της εποχής μας για μια κυρίαρχη, ασφαλή, ακέραια και ανεξάρτητη Ελλάδα, χωρίς ευρωατλαντικά δεσμά. Και πρέπει να ξαναπιάσει η ΛΑ.Ε αυτό το νήμα, προκειμένου να υπηρετήσει μια προοδευτική αλλαγή στη χώρα και για να φράξει τον δρόμο στην εθνοκαπηλεία της πιο αντιδραστικής Δεξιάς, της Ακροδεξιάς και του νεοναζισμού.”

Αυτά τόνισε μεταξύ άλλων ο Παναγιώτης Λαφαζάνης κατά την ομιλία του στις 2 Ιουνίου στην Κεντρική Επιτροπή του “Αριστερού Ρεύματος”, κατά την οποία ανακοίνωσε την παραίτησή του από Γραμματέας της “Λαϊκής Ενότητας”, αναλαμβάνοντας προσωπικά την ευθύνη για το αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα της παράταξής του, το οποίο απέδωσε στην διατήρηση δογματικών αγκυλώσεων, οι οποίες εμπόδισαν τη λήψη ξεκάθαρων θέσεων σε θέματα προγραμματισμού, και εναλλακτικής πρότασης διεξόδου από την κρίση, αλλά και επέβαλλαν αναστολές στις αναφορές στον πατριωτισμό και σε θέματα όπως η συμφωνία των Πρεσπών.

Τόνισε σχετικά: ” Με ρώτησαν αρκετοί μετά την δήλωσή μου. Μα εσύ αναλαμβάνεις μόνος όλη την ευθύνη; Οι άλλοι δεν έχουν μερίδιο; Απαντούσα ειλικρινά. Ο επικεφαλής οφείλει πάντα την ευθύνη της ήττας να την αναλαμβάνει στο ακέραιο χωρίς να προσπαθεί να την καταμερίσει σε φέτες. Από κει και πέρα το κάθε στέλεχος κάνει τις επιλογές του. Ένα γνωρίζω, στις νίκες υπάρχουν πολλοί που συνωστίζονται για μερίδιο, στις ήττες κανένας.”(…)

“Ως κύρια και μεγαλύτερη ευθύνη μου θεωρώ, όμως, ότι, παρά τις κατά καιρούς προτάσεις μου, δεν επιχείρησα, με επιμονή, σθένος και διαδικασίες δημιουργικού σοκ ώστε να πραγματοποιηθούν, όλες εκείνες οι ριζοσπαστικές τομές και βαθιές ανατροπές που όφειλαν να γίνουν στην ΛΑ.Ε για να προχωρήσει η αναγκαία κατά την γνώμη μου πολιτική, ιδεολογική, προγραμματική, οργανωτική της ανασυγκρότηση και επαναθεμελίωσή της με σύγχρονους ριζοσπαστικούς όρους.(…) Αποδείχθηκε ότι είχα πολύ λάθος.(…) ότι όφειλα να αναλάβω αυτό το ρίσκο αντί της συνέχισης των αρνητικών ισορροπιών και των μικρών ανεπαρκέστατων βημάτων, που χαρακτήριζαν την πολιτική και οργανωτική πορεία της ΛΑ.Ε και τα οποία είχαν πολύ δυσμενή έως οδυνηρό αντίκτυπο στην διαδρομή της και ιδιαίτερα στο εκλογικό της αποτέλεσμα.”(…)

“Όπως επανειλημμένα έχω τονίσει, η Αριστερά στην χώρα μας και μέσα σε αυτήν και η ΛΑ.Ε, οφείλει να επαναθεμελιωθεί εκ βάθρων και χωρίς αναστολές, μέσα από τη συνέχεια των καλύτερων παραδόσεων της. Και ή θα επαναθεμελιωθεί εκ βάθρων στο ιδεολογικό, πολιτικό και προγραμματικό τομέα, αναζητώντας νέους αποτελεσματικούς και βιώσιμους δρόμους μετασχηματισμού, χωρίς τα δογματικά βαρίδια και στερεότυπα του παρελθόντος, ή θα αργοσβήνει ταπεινωτικά χωρίς κανένα μέλλον.”

(…) “Η εκ νέου ανάδειξη της Αριστεράς σε πατριωτική δύναμη επιβάλλεται πολύ περισσότερο στις σημερινές συνθήκες όπου το ευρωενωσιακό εγχείρημα αποσυντίθεται, η ψευδο – παγκοσμιοποίηση καταρρέει και το έθνος κράτος επανέρχεται με νέους όρους στο προσκήνιο ως καταφύγιο των εργαζομένων, ενώ ζούμε σε μια περιοχή όπου οι εθνικές απειλές και οι κίνδυνοι μεγεθύνονται. Η αναφορά της Αριστεράς στον πατριωτισμό δεν μπορεί να είναι αισχυντηλή και ενοχική, δεν μπορεί να θεωρείται ολίσθημα, αν όχι και παρέκκλιση από τις αρχές μας. Και θεωρώ υποχρέωσή μου να πω πως είναι αδιανόητο ότι δεν μπορέσαμε ως σχήμα της ΛΑ.Ε να βγάλουμε μια κοινή θέση για την Συμφωνία των Πρεσπών, ενώ όταν προσωπικά διαρκώς εκφωνούσα μια άποψη εναντίον αυτής της Συμφωνίας μια άποψη που είχε αρχή, μέση και τέλος, δεχόμουνα καταιγιστικά πυρά και εύκολες κατηγορίες για εθνικισμό, οι οποίες συχνά έφταναν από επαγγελματικά αριστερόμετρα σε πρωτοφανείς συκοφαντικές κατηγορίες, οι οποίες, δυστυχώς, έβρισκαν έδαφος στις γραμμές των άλλων συνιστωσών της ΛΑ.Ε αλλά ακόμα και του Αριστερού Ρεύματος. Λυπάμαι ειλικρινά.

“Η Αριστερά της Ελλάδας συγκροτήθηκε ως μαζική λαϊκή πολιτική δύναμη με ρίζες και εθνική εμβέλεια, όταν με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ ανέλαβε τολμηρά ένα απελευθερωτικό εθνικά και κοινωνικά ρόλο. Της Αριστεράς προσέδωσε, επίσης μια νέα λαϊκή αίγλη η υπεράσπιση μεταπολεμικά και στην πρώτη γραμμή του Κυπριακού και της ενιαίας ανεξάρτητης Κύπρου και στη συνέχεια το Πολυτεχνείο.” (…)  Και οφείλει η Αριστερά να ξαναπιάσει το νήμα του δημοκρατικού, προοδευτικού πατριωτισμού ιδιαίτερα σε μια εποχή μιας νέας αποικιοποίησης της χώρας, όπου το αίτημα της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης αναβιώνει με νέους όρους και γίνεται ζωτικό για την επιβίωση της πατρίδας μας, του λαού αλλά και της νεολαίας μας που μαζικά εκκενώνει την χώρα μας. Πατριωτισμός, κοινωνικός μετασχηματισμός και διεθνιστική αλληλεγγύη σε όλους τους λαούς που αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους,  για την ελευθερία τους και ενάντια σε κάθε μορφής εθνική καταπίεση και κοινωνική εκμετάλλευση, είναι αξεδιάλυτα συνώνυμα στην ταυτότητα της Αριστεράς του 21ου αιώνα.”

(…) Η ΛΑ.Ε έκανε όλα τα προηγούμενα χρόνια βήματα για ένα ριζοσπαστικό ρεαλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση. Δυστυχώς, τα βήματά μας αυτά ενώ ήταν αξιόλογα δεν προχώρησαν λόγω μια ελλιπούς δημιουργικής προσπάθειας και κυρίως λόγω δογματικών αγκυλώσεων σε προγραμματικά θέσφατα που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν και τα οποία παρέπεμπαν σε άλλες εποχές.”

 

Παγκόσμια ἡμέρα περιβάλλοντος

Παγκόσμια ἡμέρα περιβάλλοντος

Παγκόσμια ἡμέρα περιβάλλοντος ἡ 5η Ἰουνίου, ποὺ ἐφέτος συμπίπτει μὲ τὴν ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα.

Τὶς ἀνοιξιάτικες αὐτὲς μέρες, ποὺ ἡ φύση βάζει τα γιορτινά της, ποὺ καὶ τὸ πιὸ μικρὸ κομμάτι γῆς εἶναι ὁλάνθιστο στὴν Ἑλλάδα, ἔρχεται στὸ νοῦ ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς 3ης Κυριακῆς τοῦ Ματθαίου: «Οὔτε ὁ βασιλιᾶς Σολομώντας μὲ τὴν πιὸ λαμπρὴ φορεσιά του δὲν ντύθηκε ὅπως ἕνα ἀπὸ αὐτὰ (τὰ ἀγριολούλουδα).» (Ματθ. στ 28)

Ἡ λαμπρότητα τῆς Δημιουργίας, τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος ἔχει ταχθεῖ νὰ  φυλᾶ σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο, συγκρινόμενη μάλιστα μὲ τὰ ἀνθρώπινα δημιουργήματα καὶ τὴ ματαιόδοξη πολυτέλεια. Στὸ ταπεινὸ ἀγριολούλουδο ἔχει δώσει ὁ Θεὸς μεγαλύτερη λαμπρότητα ἀπὸ τὸν λαμπροντυμένο βασιλιᾶ.

Τὸ Θ’ Συνέδριο τῆς Χ.Δ. διατύπωσε τὴν ἀκόλουθη θέση γιὰ θέματα προστασίας περιβάλλοντος, ποὺ εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐπιμέρους σκοποὺς τοῦ Κινήματος τῆς Χριστιανικῆς Δημοκρατίας ὅπως περιγράφονται ἀπὸ τὸ Καταστατικό της:

« Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Θεὸς ἔπλασε τὰ πάντα «καλά λίαν», «τίποτα περιττὸ ἢ ἄχρηστο δὲν μπορεῖ νὰ βρεθεῖ στὴ φύση ….δὲν ἔχουν ὅλα δημιουργηθεῖ γιὰ τὴ δικιά μας καλοπέραση (τῆς γαστρὸς ἔνεκεν τῆς ἡμετέρας)», τονίζει ὁ Μέγας Βασίλειος στὸ ἔργο του «Ὁμιλίαι εἰς τὴν Ἑξαήμερον». «Σπόροι ποὺ γιὰ σένα ἄνθρωπε εἶναι δηλητήριο, ἀποτελοῦν θρεπτικὴ τροφὴ γιὰ τὰ πουλιὰ καὶ οὐσίες ποὺ σὲ βλάπτουν εἶναι θεραπευτικὲς καὶ εὐεργετικὲς γιὰ τὰ ψάρια», τονίζει επίσης.Ἡ προστασία τοῦ περιβάλλοντος περιλαμβάνεται στοὺς σκοποὺς τοῦ Κινήματος τῆς Χ.Δ., τὸ ὁποῖο μὲ βάση τὸ Καταστατικό του «Μεριμνᾶ γιά τήν προστασία τοῦ περιβάλλοντος, καλλιεργώντας τήν ἀγάπη τῆς φύσης καί τήν ἀειφόρο ἀνάπτυξη.»Ἡ ἐντεινόμενη ὑποβάθμιση τοῦ περιβάλλοντος εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀπληστίας καὶ τῆς κερδοσκοπίας τῆς οἰκονομικής Ὀλιγαρχίας, ἀλλὰ καὶ τῆς ὑπερκατανάλωσης, ποὺ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς δημιουργίας τεχνητῶν ἀναγκῶν στοὺς ἀνθρώπους.Ἡ κατάσταση αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἀνακοπεῖ, ὄχι μόνο μὲ διεθνεῖς πρωτοβουλίες, ἀλλὰ κυρίως μὲ τὴν καταπολέμηση τοῦ καταναλωτισμοῦ, σὲ πλαίσιο κοινωνικῆς δικαιοσύνης.

ΦΩΤΟ: Ἀγριολούλουδα τῆς Οἴτης (Asperula Boissieri στὴν κορυφὴ καὶ Viola Poetica στὸ ἄρθρο )Γιώργου Κορέτσου. Ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα foropenforests.org  γιὰ τὴ διατήρηση Δασών και Δασικών Ανοιγμάτων Προτεραιότητας στον Εθνικό Δρυμό Οίτης και στο Όρος Καλλίδρομο της Στερεάς Ελλάδας