xristianiki-admin

Total Post: 3484

Μέλη και φίλοι της Χ.Δ. και της “Χ” στις τοπικές εκλογές

Μέλη και φίλοι της Χ.Δ. και της “Χ” στις τοπικές εκλογές

Δήμος Νεάπολης-Συκεών Θεσσαλονίκης
Με την τροποποίηση της νομοθεσίας για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, τα ψηφοδέλτια για τον καλλικρατικό δήμο και τις δημοτικές ή τοπικές κοινότητες (πρώην ΟΤΑ που συναπάρτισαν τον σημερινό Δήμο) είναι για πρώτη φορά ξεχωριστά. Και η εκλογή γίνεται σε χωριστή κάλπη.
Έτσι, στο Δήμο Νεάπολης-Συκεών Θεσσαλονίκης, κατέρχονται δύο ψηφοδέλτια, ενδιαφέροντος μελών και φίλων της Χ.Δ.
Η «Αυτόνομη Παρέμβαση Νεαπολιτών», η οποία παρουσιάζεται στις εκλογές για την ανάδειξη των οργάνων της δημοτικής κοινότητας Νεάπολης Θεσσαλονίκης.
Ο αδ. Μανώλης Τασόγλου μετέχει στο ψηφοδέλτιο «Η πόλη αλλιώς» ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος του καλλικρατικού Δήμου Νεάπολης-Συκεών.
Η κίνηση ΑΠΑΝ δεν είναι απλά συνδυασμός που σχηματίζεται για εκλογική κάθοδο. Διαθέτει «στέκι» που μόνιμα λειτουργεί στο κέντρο της Νεάπολης και αθόρυβα επιδίδεται σε ποικίλες δραστηριότητες κοινωνικής και ανθρωπιστικής αλληλεγγύης

O Χαρίλαος Κουσινίδης στο Δήμο Ορεστιάδας
Ο αδ. Χαρίλαος Κουσινίδης, παλαιό μέλος της ΕΧΟΝ και της ΧΔ, είναι από τους πιο δραστήριους εμπλεκόμενους στα αυτοδιοικητικά πράγματα του νομού Έβρου. Διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος της Κοινότητας Καστανεών Έβρου, που σήμερα περιλαμβάνεται στο Δήμο Ορεστιάδας. Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του είχε φιλοξενήσει και εκδηλώσεις της Διαβαλκανικής Ομοσπονδίας Ορθοδόξων Νεολαιών.
Στις ερχόμενες δημοτικές εκλογές κατέρχεται ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στον ανεξάρτητο συνδυασμό «Είναι στο χέρι μας» για τον Δήμο Ορεστιάδας Έβρου.
Ο Γρηγόρης Μαλτέζος στην Αίγινα
Στο συνδυασμό «Αλλαγή Πορείας για την Αίγινα» κατέρχεται ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος ο Γρηγόρης Μαλτέζος, παλαιό μέλος της ΕΧΟΝ και της ΧΔ.
Στο Δήμο Θεσσαλονίκης
Οι Σοφία, Γεωργία, και Ιωάννης Νικολαΐδης και ο Βασίλης Ανανιάδης είναι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι στο σχήμα «Μένουμε Θεσσαλονίκη», για το Δήμο Θεσσαλονίκης.
Στο Δήμο Αθηναίων
Στο συνδιασμό «Αθήνα για την Ελλάδα» του Γιώργου Καραμπελιά, εκτός από τον Κ. Καμαριάρη (Ψυχραιμία), συμμετέχουν οι: Γιώργος Τασιόπουλος, Νίκος Ντάσιος και Θεόδωρος Παντούλας, συνεργάτες της «Χριστιανικής».

Ο Γιώργος Παπαδόπουλος στο Βόρειο Αιγαίο
Στον συνδυασμό «Άλμα Ανάπτυξης στο Βόρειο Αιγαίο», του Ανεξάρτητου Υποψήφιου Περιφερειάρχη Μουτζούρη Κώστα, πρ. Πρύτανη του Μετσόβειου Πολυτεχνείου και νυν Προέδρου της διοικούσας Επιτροπής του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, συμμετέχει ως υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος ο Παπαδόπουλος Γιώργος του Φωτίου.

 

 

 

Ὁ Παναγιώτης Μπούρδαλας στὴν Πάτρα 

Παλαιὸ καὶ μαχητικὸ στέλεχος τῆς ΕΧΟΝ, ὁ Παναγιώτης Μπούρδαλας κατεβαίνει ὑποψήφιος δημοτικὸς σύμβουλος στὴν Πάτρα μὲ τὴν “Ανυπότακτη Πολιτεία” καὶ ὑποψήφιο δήμαρχο τὸν Χρῆστο Πατούχα.

Ο Παναγιώτης Μπούρδαλας γεννήθηκε το 1955 στην Κέρτεζη Καλαβρύτων από μικροαγροτική οικογένεια και μεγάλωσε εκεί. Σπούδασε φυσική και θεολογία. Τα τελευταία χρόνια είναι και συγγραφέας.

Ο κλάδος της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αχαΐας τον ανέδειξε σε όλες σχεδόν τις θέσεις ευθύνης (πολλές φορές Γραμματέας και Αντιπρόεδρος, Πρόεδρος, απλό μέλος, αιρετός στο ΠΥΣΔΕ Αχαΐας, αναπλ. αιρετός στο ΑΠΥΣΔΕ Δυτ. Ελλάδος και με θητεία στο ΚΕΜΕΤΕ της ΟΛΜΕ). Θέσεις ευθύνης είχε και στο γονεϊκό κίνημα στην Μεσσάτιδα Αχαΐα και στα τρία επίπεδα.

Εργάζεται πάνω από τριάντα χρόνια ως φυσικός μέσα στις μαθητικές γυμνασιακές ή λυκειακές τάξεις, χωρίς επιδίωξη διοικητικών θέσεων από επιλογή.

Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί συχνά για καυτά ζητήματα. Διατηρεί από το 2007 το ιστολόγιο «Το μανιτάρι του βουνού» και από το 2009 την ιστοσελίδα προβληματισμού «Αποικία ορεινών μανιταριών». Πρόσφατα ξεκίνησε και την έκδοση βιβλίων από τις εκδόσεις «Αρμός» («Τα νερά των βουνών και η Κέρτεζη» 2018 και «Στα ίχνη του συλλογικού ανθρώπου» 2019).

Ως θεολόγος είναι απέναντι τόσο στην συντηρητική θεολογία, όσο και στην σύγχρονη εμπορευματική. Υπερασπίζεται θεωρητικά και πρακτικά την ζωντανή παραδοσιακή, αλλά και την έκφρασή της στο υπαρκτό «εδώ και τώρα» με πολλαπλούς τρόπους και με προτεραιότητα υπέρ των καταπιεσμένων και αδυνάμων.

 

 

 

 

Ο Μέγας Κωνσταντίνος, το Imperium Romanum και η χριστιανική πολιτική

Ο Μέγας Κωνσταντίνος, το Imperium Romanum και η χριστιανική πολιτική

Τι είναι ο Μέγας Κωνσταντίνος; Αυτός που έκανε τον Χριστιανισμό μια αυτοκρατορική θρησκεία; Ο παγανιστής που ευνόησε το Χριστιανισμό για πολιτικούς λόγους; Ο μεγάλος Χριστιανός πολέμαρχος; Τίποτα από αυτά. Ο ίδιος κάποτε είπε τα εξής: Ἔνθεν εἰκότως αὐτὸς ἐν ἑστιάσει ποτὲ δεξιούμενος ἐπισκόπους λόγον ἀφῆκεν, ὡς ἄρα καὶ αὐτὸς εἴη ἐπίσκοπος, ὧδέ πη αὐτοῖς εἰπὼν ῥήμασιν ἐφ’ ἡμετέραις ἀκοαῖς· “ἀλλ’ ὑμεῖς μὲν τῶν εἴσω τῆς ἐκκλησίας, ἐγὼ δὲ τῶν ἐκτὸς ὑπὸ θεοῦ καθεσταμένος ἐπίσκοπος ἂν εἴην”. Δηλαδή με άλλα λόγια θα ήθελε (ευκτική) να είναι Επίσκοπος των εκτός της ενδιαφερόντων της Διοικούσας Εκκλησίας, δηλαδή Κυβερνήτης των βιοτικοκοινωνικών ζητημάτων.

 

Σε ό,τι αφορά την επιρροή του στα εντός της Εκκλησίας, ο Ράνσιμαν τουλάχιστον στη “Βυζαντινή Θεοκρατία” είναι κατηγορηματικός: συνεκάλεσε μεν την Α’ Οικουμενική Σύνοδο, όπως του ζητήθηκε, αλλά παρακάθησε σε μια άκρη απλώς και παρακολουθούσε τα θεσμικά εκκλησιαστικά πρόσωπα και τους Αγίους να συνομιλούν.

Μήπως όμως καταπίεσε το παγανιστικό θρήσκευμα; Για αυτό θα αρκούσε μια ανάγνωση αυτού του υπέροχου νομικού κειμένου που ακούει στο όνομα “Διάταγμα περί ανεξιθρησκείας” (313 μ.Χ.). Δεν ήταν ο Κωνσταντίνος ο άγιος και (κατά την Ιστορία) μέγας, αλλά ο Θεοδόσιος ο Α’ ο οποίος κατέστησε το Χριστιανισμό “επικρατούσα θρησκεία”, το 380 μ.Χ..

Μήπως παραταύτα προέβαλε ή προβλήθηκε από την Εκκλησία η μονοκρατορία του ως πρότυπο ή ανάλογο για τον μονοθεϊσμό στον Ουρανό; Το μόνο κείμενο στο οποίο μπορεί να στηριχτεί μια τέτοια ιδέα είναι τα γραπτά του Ευσεβίου Καισαρείας, και ιδιαίτερα ο “Τριακονταετηρικός”, αλλά ο Ευσέβιος δεν είναι Άγιος της Εκκλησίας, αφού μάλιστα διακρινόταν για κακοδοξίες. Στο έργο του Ιωάννη του Χρυσοστόμου, για παράδειγμα, δεν υπάρχει πουθενά μια τέτοια ιδέα, όπως καταδεικνύεται στο βιβλίο του K. Μποζίνη “Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ IMPERIUM ROMANUM”. 

Μήπως τέλος είναι ο μεγάλος πολέμαρχος, που για αυτό το λόγο αγιοποιήθηκε από τον Ανώτερο Κλήρο; Ούτε μια τέτοια ιδέα βρίσκει ανταπόκριση μέσα στην Πατερική γραμματεία, αφού το γεγονός ότι ο Μ. Κωνσταντίνος υπήρξε “ανήρ αιμάτων”, όπως ο Δαυίδ, σαφώς καταβίβασε την εκκλησιαστική αξία του, σύμφωνα με σημαντικούς Βίους Αγίων. Αντιθέτως, ο Μ. Κωνσταντίνος υπήρξε αυτός που κατεξοχήν αναβίβασε την αξία των φτωχών, των γυναικών, των δούλων, και τους υπερασπίστηκε από την αδικία και την καταπίεση, θεωρώντας αυτό ιερό χρέος του, προσδιορίζοντας έτσι εντελώς διαφορετικά τη “χριστιανική πολιτική” από αυτό που νομίζεται και προβάλλεται σήμερα εκ μέρους του αστοχριστιανισμού.

 

.

 

 

 

 

Κώστας Καμαριάρης-ὑποψήφιος δημοτικὸς σύμβουλος Ἀθηναίων

Κώστας Καμαριάρης-ὑποψήφιος δημοτικὸς σύμβουλος Ἀθηναίων

“Ἡ ἀξία μιᾶς πόλης στηρίζεται στή μνήμη τῶν «ἀναχωρησάντων διά τούς οὐρανούς» καί ἡ τρέχουσα ἀντίληψη ὅτι ὅλα εἶναι κέρδος ὐπονομεύει τήν βαθύτερη πίστη τῆς ἀντιστροφῆς τῶν ὄρων, τῆς ἀναστάσιμης ἐλπίδας καί ζωῆς. Τά ἐκκλησιαστικά μας Μνημεῖα δέν ἐπιδεικνύουν ἀλλά ὑποδεικνύουν τήν ἄλλη διάσταση τῆς ζωῆς: Γύρω πέτρινα καί τσιμεντένια μεγαθήρια, ἀλλά στή μέση ἕνα ἀρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα: ἡ Καπνικαρέα! Αὐτή ἡ καλή ἀλλοίωση μπορεῖ νά ἀποδει­κνύεται καί τώρα, ἐάν θελήσουμε νά βοηθήσουμε ὁ καθένας ἀπό τή θέση του τή διάσωση, τήν διατήρηση, τήν ἀνάδειξη, τήν καλή λειτουργία γύρω καί ἐντός τῶν μηνμείων (μικρῶν ἤ μεγάλων). Ἐπειδή σέ αὐτά συγκε­ντρώνονται οἱ μνῆμες καί οἱ ἐλπίδες νεκρῶν καί ζώντων τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς, τῆς έκκλησιαστικῆς παράδοσης ἀλλά καί τῶν λαϊκῶν θρύλων καί δο­ξασιῶν. Μ’ ἕνα λόγο ἐκεῖ βρίσκεται κρυμμένο καί φανερωμένο τό συνα­ξάρι τοῦ Γένους!”

Ὁ Κώστας Καμαριάρης εἶναι ὑποψήφιος δημοτικὸς σύμβουλος γιὰ τὸ Δήμου Ἀθηναίων μὲ τὸ συνδυασμὸ “Ἀθήνα γιὰ τὴν Ἑλλάδα”

Γιά μιά Εὐρώπη δικαιοσύνης-Κριτική καί ἀντίσταση στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση των ἀνισοτήτων

Γιά μιά Εὐρώπη δικαιοσύνης-Κριτική καί ἀντίσταση στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση των ἀνισοτήτων

Κυκλοφορεῖ τὸ βιβλίο “Γιά μιά Εὐρώπη δικαιοσύνης-Κριτική καί ἀντίσταση στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση των ἀνισοτήτων ” μὲ τὶς θέσεις τῆς Χ.Δ. γιὰ τὴν Εὐρώπη.  

“Τὸ αἴτημά μας εἶναι ἁπλὸ καὶ αὐτονόητο:

Ἡ Κυβέρνηση ποὺ ἀναδεικνύεται μὲ τὴ λαϊκὴ ψῆφο, νὰ λογοδοτεῖ μόνο στὸν κυρίαρχο λαὸ καὶ ὄχι σὲ ὁποιουδήποτε τύπου «ὑπερκυβέρνηση» διορισμένων ὑπαλλήλων.

Ἡ ἀντίστασή μας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση συνδέεται ἄμεσα μὲ τὰ αἰτήματα

– Τῆς πλήρους ἀποκατάστασης τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας καὶ τῆς οὐσιαστικῆς λειτουργίας τῆς Δημοκρατίας· – Τῆς κατάργησης ὁποιασδήποτε διεθνοῦς συμφωνίας περιορίζει τὸ πιὸ πάνω δικαίωμα καὶ ἰδίως τῶν λεγόμενων «Εὐρωπαϊκῶν Συνθηκῶν»·

– Τῆς ἀποκατάστασης τῶν ἀδικιῶν ποὺ ἔχουν προκαλέσει ἡ νεοφιλελεύθερη λαίλαπα καὶ ἡ νέου τύπου Κατοχὴ στὴ Χώρα μας καὶ εἰδικότερα:

« Ἀποκατάσταση τοῦ κοινωνικοῦ Κράτους καὶ τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης μὲ ἔμφαση στὴν Παιδεία καὶ στὴν Ὑγεία, ἀναβίωση τῆς πραγματικῆς οἰκονομίας καὶ παραγωγικὴ ἀνασυγκρότηση τῆς Χώρας. Κοινωνικοποίηση (ὄχι γραφειοκρατικοποίηση, κρατικοποίηση) τῶν στρατηγικῆς σημασίας τομέων τῆς οἰκονομίας.

Ἀποκατάσταση τῶν ἐργασιακῶν δικαιωμάτων καὶ τῆς Κυριακῆς ἀργίας.

Κατοχύρωση των ἐργαζομένων τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα ἀπὸ τὴν ἐκβιαστικὴ πρακτικὴ τῆς ἐργοδοσίας, ποὺ ἐκμεταλλεύεται τὴν κρίση. Διαφύλαξη τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου καὶ ἀνατροπὴ τῶν χαριστικῶν καὶ ληστρικῶν ἰδιωτικοποιήσεων ποὺ στὴν οὐσία εἶναι κρατικοποιήσεις πρὸς ὄφελος ξένων Κρατῶν.

Σεισάχθεια-ἀνατροπὴ τῶν συνεπειῶν τοῦ ὑπερδανεισμοῦ νοικοκυριῶν καὶ ἐπιχειρήσεων. Ἡ γενίκευση καὶ διευκόλυνση τῶν πλειστηριασμῶν συνδέεται μὲ τὴν «ἐπιτήρηση» τῆς Χώρας. Ἐξυπηρετεῖ τὸ σχέδιο τῶν Δανειστῶν νὰ ἀποστερήσουν τούς Ἕλληνες ἀπό τὴν κατοικία τους καὶ τὴν ἀνεξαρτησία ποὺ αὐτή προσφέρει, καθιστώντας τους ἀπόκληρους καὶ έξαρτημένους στὸν ἴδιο τους τὸν Τόπο. Στὶς περιστάσεις ποὺ περνᾶμε, ἐπιβάλλεται μία γενικευμένη σεισάχθεια, μὲ ἐπίκεντρο τὴν προστασία τῆς πρώτης κατοικίας, καὶ κούρεμα τῶν ἀνατοκισμῶν καὶ τῶν ἐπιτοκίων, ὥστε νὰ δοθεῖ ἡ δυνατότητα σὲ ὅσο περισσότερους μποροῦν νὰ ἀποδώσουν τὶς χορηγήσεις ποὺ ἔλαβαν.

Νὰ ἐπικεντρωθοῦν οἱ ἐλεγκτικοί μηχανισμοί στὴν ἀποζημίωση Δημοσίου καὶ Τραπεζῶν ἀπό τοὺς μεγαλοοφειλέτες, ποὺ ἔλαβαν θαλασσοδάνεια ἑκατομμυρίων, ἐμφανίζονται πτωχευμένοι καὶ ταυτόχρονα διατηροῦν τεράστιες περιουσίες στὸ ἐξωτερικό» (Θ΄ Συνέδριο, 2019).

Οἱ Ἕλληνες ἔχουν πληρώσει πανάκριβα καὶ μὲ ἀγῶνες αἱματηροὺς τὴν ἐλευθερία, καὶ τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία καὶ κυριαρχία. Ἂς πάψουμε νὰ ξεπουλᾶμε φτηνὰ τὰ ἀνεκτίμητα αὐτὰ ἀγαθά.”

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος- Α. ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΑΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΣΤΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ (Ε.Ο.Κ./Ε.Ε.)1. Ἱστορικὸ πλαίσιο ποὺ ὁδήγησε στὴν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση α. Ἡ «Πανευρώπη» τοῦ Καλέργκις.β. Ἡ γερμανικὴ-ναζιστικὴ προσέγγιση γ. Ἡ ἀντιναζιστικὴ προσέγγιση: Γιὰ μιὰ ὁμοσπονδία ἐλευθερίας, δικαιοσύνης καὶ εἰρήνης 2. Ἵδρυση καὶ θεσμοὶ στὴ σημερινή «Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση».α. Ἡ Ε.Ο.Κ. ὡς δημιούργημα τοῦ «ψυχροῦ πολέμου». Ἑνοποίηση μὲ βάση τὴν οἰκονομία β. Βασικὰ στάδια πρὸς τὴν Ε.Ο.Κ. καὶ τὴν Ε.Ε γ. Κύρια θεσμικὰ ὄργανα τῆς Ε.Ε. σήμερα: Εὐρωπαϊκή Ἐπιτροπή – Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο -Εὐρωπαϊκό Συμβούλιο – Συμβούλιο Ὑπουργῶν -Εὐρωζώνη – Εὐρωομάδα Β. Η Ε.Ο.Κ./Ε.Ε. ΩΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ  • Νίκος Ψαρουδάκης, ἱδρυτὴς καὶ 1ος πρόεδρος τῆς Χ.Δ: « Ἡ παγίδα τῆς Ε.Ο.Κ.» • Στόχος ἡ ἀποδόμηση τοῦ μεταπολεμικοῦ εὐρωπαϊκοῦ κοινωνικοῦ Κράτους • Γιατὶ λέγαμε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ «ΟΧΙ»: Ἐξάρτηση καὶ ὄχι ἀνάπτυξη ἀπὸ τὴν ἔνταξή μας • Ὁ «ζουρλομανδύας» τῆς «δημοσιονομικῆς σταθερότητας»: «Λιτότητα» γιὰ τοὺς πολλοὺς καὶ ὑπερκέρδη γιὰ τοὺς λίγους. -Τὸ Εὐρὼ μοχλὸς μεγαλύτερης ἀνισότητας ἀντὶ σύγκλισης Γ. ΜΝΗΜΟΝΙΑ: Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ • Ἡ επιβολὴ μιᾶς ἄκριτης λιτότητας ἀπὸ «ἑταίρους» • Ξεπούλημα ὑπὲρ τῶν Τραπεζῶν καὶ τοῦ γερμανικοῦ Δημοσίου • Οἱ εὐθύνες τῶν ἰσχυρῶν καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτικοῦ  συστήματος • Ἡ παρακμὴ ποὺ ὁδήγησε στὴν κρίση: Εὔκολο κέρδος, ἀναξιοκρατία, διαπλοκὴ καὶ σπατάλες. • Ἡ τετραετία 2011-2015: Νέου τύπου κατοχή, καταστροφὴ Ἀσφαλιστικῶν Ταμείων καὶ μικροεπενδυτῶν, πτώχευση καὶ ἀνεργία Δ. ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ • Οἱ παθογένειες: Διεκδίκηση τῆς ἐξουσίας χωρὶς ἐναλλακτικὰ σχέδια • Τὸ Δημοψήφισμα τοῦ 2015: Τὸ «ΟΧΙ» παρακαταθήκη γιὰ μελλοντικοὺς ἀγῶνες Ε. Η ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ-ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΗΣ Χ.Δ.  • Οἱ πολιτικὲς δυνάμεις στὴ Βουλὴ τοῦ Σεπτεμβρίου 2015 • Ὁ ἀντιμνημονιακὸς ἀγώνας τῆς Χ.Δ. ἀπὸ τὸ 2010. ΣΤ. ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΟΡΑΜΑ • Μακρόπνοη στρατηγικὴ ἐξόδου ἀπὸ τὴν Ε.Ε. • Γιὰ μιὰ καινούργια πανευρωπαϊκὴ συνεργασία ποὺ θὰ ἀντικαταστήσει τὴν Ε.Ε. • Εὐρώπη δὲν εἶναι μόνον ἡ Δύση: Ἡ ὀρθόδοξη συνιστῶσα τῆς Εύρώπης Ζ. ΟΙ ΕΚΛΕΓΜΕΝΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΝΑ ΛΟΓΟΔΟΤΟΥΝ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΛΑΟ ΠΟΥ ΤΙΣ ΕΚΛΕΓΕΙ

 

Ευρωεκλογές και μετά τι;

Ευρωεκλογές και μετά τι;

του Γιάννη Τόλιου

Η σημασία των Ευρωεκλογών δεν βρίσκεται τόσο στην όποια ανασύνθεση της Ευρωβουλής, όσο στη δυνατότητα αποδοκιμασίας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών από τους λαούς και εργαζόμενους της ΕΕ, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί ευκαιρία προβολής της εναλλακτικής πρότασης που ανοίγει ελπιδοφόρους δρόμους στον κόσμο της μισθωτής εργασίας, στους ανθρώπους του μόχθου και στη νέα γενιά.

Ο νεοφιλελευθερισμός βασική πηγή «ευρωσκεπτικισμού»

Οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν για δημιουργία μιας ΕΕ, με οικονομική σύγκλιση, ισότιμη συνεργασία, εξίσωση δικαιωμάτων, σεβασμού βούλησης των λαών, κά, έχουν πλήρως διαψευστεί. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που προωθεί η ΕΕ και οι «πυλώνες» της Ευρωζώνης (ΕΚΤ, Ευρώ, Σύμφωνο Σταθερότητας, Δημοσιονομικό Σύμφωνο, ΕΜΣ, Τραπεζική Ενοποίηση, κά), οξύνουν τις εισοδηματικές και περιφερειακές ανισότητες, μειώνουν κοινωνικές δαπάνες, διευρύνουν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τις ιδιωτικοποιήσεις κά, τροφοδοτώντας τον «ευρωσκεπτικισμό». Πάνω απ’ όλα ενισχύουν το αντιδημοκρατικό «ευρωπαϊκό οικοδόμημα», όπου οι σημαντικότερες αποφάσεις για λαούς και εργαζόμενους, παίρνονται πλέον από όργανα, τύπου Eurogroup, με τη ….«βούλα» της Γερμανίας.!!

Η απάντηση στον «ευρωσκεπτικισμό», δεν είναι ούτε οι λαϊκίστικες και ακροδεξιές πολιτικές τύπου Λεπέν και Σαλβίνι, ούτε γενικόλογες διακηρύξεις για «περισσότερη Ευρώπη» και διάφορα σχέδια «μεταρρύθμισης» της ΕΕ και ΟΝΕ, οι οποίες δεν αμφισβητούν το νεοφιλελεύθερο μοντέλο. Σημειώνουμε ότι τα σχέδια μεταρρύθμισης της Ευρωζώνης από την Κομισσιόν, είναι στην κατεύθυνση ενίσχυσης του νεοφιλελεύθερου οικοδομήματος. Ειδικότερα για την «κοινωνική Ευρώπη», δεν υπάρχει ούτε απλή αναφορά για διασφάλιση κατώτατου μισθού, επιδομάτων ανεργίας, σύνταξης, κοινωνικής προστασίας και άλλα θεμελιώδη εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα. Όσο για τους «ίδιους πόρους» (προϋπολογισμός ΕΕ), ενώ ομολογείται η αδυναμία να καλυφθούν οι νέες απαιτήσεις για οικονομική σύγκλιση, κοινωνική συνοχή, κλιματική αλλαγή, βιώσιμη ανάπτυξη, μείωση ανεργίας, κά, η  ανακατανομή κονδυλίων επικεντρώνεται στη μείωση δαπανών για γεωργία και «πολιτική συνοχής» (περιφερειακή ανάπτυξη, κοινωνική πολιτική, κά), με παράλληλη αύξηση κονδυλίων για στρατιωτικούς σκοπούς.!!

Είναι φανερό ότι το σημερινό «ευρωπαϊκό οικοδόμημα» των κυρίαρχων ελίτ δεν μεταρρυθμίζεται επ’ ωφελεία των λαών και των εργαζόμενων, αλλά ανατρέπεται. Η αμφισβήτηση της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης, η αποδέσμευση από την ΟΝΕ και η ρήξη με την ΕΕ, είναι η μόνη ελπιδοφόρα προοπτική, για άνοιγμα του δρόμου μιας γόνιμης συνεργασίας των ευρωπαϊκών χωρών, στη βάση της ισοτιμίας, του αμοιβαίου οφέλους και σεβασμού της κυριαρχικής βούλησης των λαών. Όταν σε κάθε χώρα ή σε ομάδα χωρών, οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές δυνάμεις γίνουν κυρίαρχες, τότε θα δημιουργηθούν συνθήκες φερέγγυας προσέγγισης για τη συγκρότηση της μεγάλης οικογένειας των λαών και εργαζόμενων της Ευρώπης.

 «Πικρή» εμπειρία της Ελλάδας από το Ευρώ

Το «Ευρώ» παρουσιάστηκε από τις ευρωπαϊκές ελίτ και την ελληνική άρχουσα τάξη, ως ιστορική ευκαιρία για οικονομική ανάπτυξη και ευημερία, εισοδηματική και κοινωνική σύγκλιση, ασφάλεια, σταθερότητα, αλληλεγγύη, κά. Είκοσι χρόνια αργότερα, οι ευρωπαϊκοί λαοί και ιδιαίτερα ο ελληνικός, έχουν «πικρή γεύση» από τις ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Αποδείχτηκε ότι η συμμετοχή στην ΟΝΕ ήταν σε βάρος των εργαζόμενων και του ελληνικού λαού, αλλά …«επωφελής» για την ολιγαρχία και τα «διαπλεκόμενα συμφέροντα» των εκπροσώπων του αστικού συστήματος.!

Ο απολογισμός των τριών Μνημονίων είναι  άκρως τραγικός. Συντριβή μισθών και συντάξεων (απώλειες πάνω από 30%), έκρηξη ανεργίας, φυγή νέων επιστημόνων στο εξωτερικό, αποψίλωση παραγωγής βάσης, λεηλασία δημόσιας και λαϊκής περιουσίας, φορολογική εξουθένωση και πάνω απ’ όλα εξαέρωση εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Ταυτόχρονα η τυπική έξοδος από τα μνημόνια συνοδεύεται από ισχυρές δεσμεύσεις «μεταμνημονιακής» Λιτότητας και Επιτροπείας. Η λεγόμενη «επιστροφή στην κανονικότητα» αποτελεί μύθο, όταν ο κατώτατος μισθός από 751 € το 2010 είναι σήμερα 650 €, τα ¾ των συντάξεων είναι κάτω από 500 €, οι δαπάνες για υγεία, παιδεία, πολιτισμό, περιβάλλον και ανάπτυξη, περικόπτονται για να βγουν τα αναγκαία «πλεονάσματα» εξυπηρέτησης του χρέους κά. Όσον αφορά τις λεγόμενες προεκλογικές παροχές, είναι …«ψίχουλα αγάπης» από τα υπερ-πλεονάσματα φτώχειας, με σκοπό την ψηφοθηρία για παραμονή στην εξουσία.

 

                                                         Πέτρος Ζερβός, «Εφημερίδα Συντακτών, 10/5/19

 

«Καθαρή εντολή» ή «ελπιδοφόρα εντολή»;

Οι ευρωεκλογές δίνουν στον ελληνικό λαό τη δυνατότητα καταδίκης και αποδοκιμασίας των ασκούμενων πολιτικών. Οι εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, νεολαία, αγρότες, επαγγελματίες, πρέπει να απορρίψουν τις εγκλίσεις των ηγεσιών ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ για «καθαρή εντολή», προκειμένου να συνεχίσουν, με μικροδιαφορές, την ίδια πολιτική «Λιτότητας και Επιτροπείας». Οι λεκτικοί βερμπαλισμοί και «κοκορομαχίες» που τελευταία είδαμε στη Βουλή, έχουν στόχο να κάνουν πιστευτές τις «διαφορές» τους και να παγιδέψουν τους ψηφοφόρους στο ψευτοδίλημμα … «προοδευτικών» και «δεξιών» δυνάμεων.!

Η απάντηση πρέπει να είναι στήριξη μιας «ελπιδοφόρας προοπτικής» απαλλαγής από τη «Λιτότητα και Επιτροπεία» και ενίσχυσης εκείνων των δυνάμεων που έχουν φιλολαϊκή και ταυτόχρονα ρεαλιστική πρόταση εξόδου από την κρίση και βρίσκονται αγωνιστικά στα μέτωπα αντίστασης των εργαζόμενων και λαϊκών δυνάμεων, για αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών και άνοιγμα του δρόμου ενός καλύτερου μέλλοντος στον ελληνικό λαό και συνολικά στη χώρα.

Γιάννης Τόλιος, διδάκτωρ Οικονομικών,

υποψήφιος Ευρωβουλευτής «Λαϊκής Ενότητας-Μέτωπο Ανατροπής»

Ὁ Σταυρός, σημεῖο νίκης καί Ἀναστάσεως καί ὄχι κολάσεως

Ὁ Σταυρός, σημεῖο νίκης καί Ἀναστάσεως καί ὄχι κολάσεως

Αὐτὸ ποὺ ὁ Χριστιανισμὸς τῆς ἱστορικῆς χριστιανοσύνης, ἡ οἰκογένεια ἢ τὸ χριστιανικὸ περιβάλλον, διατηροῦν ἀκόμα, ἀλλὰ συχνὰ στερημένο ἀπὸ ὅ,τι καλύτερο –τὴ γεύση τῆς γιορτῆς μέσα στὴν καθημερινότητα–, αὐτό, λοιπόν, τὸ ὑπόλειμμα ἀπειλοῦνταν πάντοτε ἀπὸ μιὰ διπλὴ ὀπισθοχώρηση: πρὸς τὸν Ἰουδαϊσμὸ καὶ πρὸς τὴ διανοητικότητα. Ἡ μεσαιωνικὴ εὐσέβεια, τὸ εἴπαμε κιόλας, ἐξέφραζε κατὰ ἕνα μέρος μιὰν εἰκονοπλασία πολιτικο–θρησκευτικὴ τοῦ Θεοῦ–βασιλιᾶ, ἐπιστρέφοντας σὲ ἕνα εἶδος ἰουδαϊκῆς μονοθεΐας περισσότερο, παρὰ μετέχοντας στὸ μυστήριο τῆς Τριάδος. Ἂν ὄχι στὴ θεολογία καὶ τὴ λειτουργία, τουλάχιστον στὴ νοοτροπία, ἡ εἰκόνα ποὺ ἐπικρατοῦσε ἦταν ἑνὸς Θεοῦ «τῆς μονοθεΐας», τρομεροῦ, δικαιοδότη. Κι αὐτὴ ἡ οὐράνια μετάδοση τοῦ αὐθαίρετου Βασιλιᾶ, κέρδισε στὴ Δύση τὴν ἴδια τὴ θεολογία μὲ τὴν ὀνοματοκρατία (nominalismus) καὶ ὁρισμένες ἀπόψεις τῆς Μεταρρύθμισης – ἂν καὶ ὁ Λούθηρος, στὴν παρακμὴ αὐτὴ τοῦ Μεσαίωνα, ὅπου ὁ Χριστὸς ἐνέπνεε φόβο, ξαναβρῆκε μὲ μιὰ διαίσθηση ποὺ γρήγορα ἀντικειμενοποιήθηκε, τὴν εὐαγγελικὴ μεγάλη ἀντιστροφὴ τῶν ἀξιῶν.

Details

Γενοκτονία των Ποντίων: εκατό χρόνια από ένα στυγερό έγκλημα του τουρκικού εθνικισμού

Γενοκτονία των Ποντίων: εκατό χρόνια από ένα στυγερό έγκλημα του τουρκικού εθνικισμού

Με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από τη γενοκτονία των Ποντίων, η ΧΔ εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

100 χρόνια συμπληρώνονται από τις 19 Μαϊου 1919, ημέρα που ο Κεμάλ Ατατούρκ αποβιβάσθηκε στην Σαμψούντα, για να συντονίσει την εξόντωση του ποντιακού ελληνισμού. Για το λόγο αυτό, η 19η Μαϊου έχει ανακηρυχθεί ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού από το ελληνικό Κοινοβούλιο, με μεγάλη καθυστέρηση, το 1994.

Η Γενοκτονία των Ποντίων αποτελεί μέρος της ευρύτερης πολιτικής των Νεοτούρκων να εξοντώσουν τις εθνικές μειονότητες, ως «λύση» για την αντιμετώπιση της παρακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μετά το 1908, όταν ανέλαβαν την εξουσία, κατά προτροπή και των Γερμανών συμμάχων τους, που ήθελαν να πλήξουν την οικονομική ισχύ Ελλήνων και Αρμενίων και να επικυριαρχήσουν οικονομικά.

Δεν είχαν λείψει και προγενέστερες όμοιες αντιλήψεις «εκσυγχρονιστών» Οθωμανών, όπως ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β’ , που σκόπευε, σε περίπτωση καταστολής της Επανάστασης του 1821, να εκδιώξει όλο τον ελληνικό πληθυσμό της Πελοποννήσου. Χάρη στον εθνο-ιερομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγόριο και τον μωαμεθανό Σεϊχουλισλάμη, είχε αποτραπεί και η έκδοση διατάγματος γενικής σφαγής των Χριστιανών.

Ο ελληνισμός μπήκε άμεσα στο στόχαστρο και οι διώξεις κλιμακώθηκαν σε όλη τη χώρα, ιδίως μετά τους βαλκανικούς πολέμους.

Η Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916 αποτελεί φρικιαστική κλιμάκωση της στρατηγικής αυτής, αφού η εμπόλεμη κατάσταση μετά την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου  Πολέμου έδωσε η δυνατότητα να διαπραχθούν ανεξέλεγκτα μαζικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Ακολούθησε η Γενοκτονία των Ποντίων το 1919, που είχε ως αποτέλεσμα την εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων Ποντίων που υπολογίζονται έως και 350.000 και τον ξεριζωμό των υπόλοιπων που μπόρεσαν να επιζήσουν. Με εκτελεστικά όργανα δολοφόνους όπως ο διαβόητος Τοπάλ Οσμάν, οργανώθηκαν σφαγές, δολοφονίες με πρόσχημα παρωδίες «δικών», πορείες θανάτου στο εσωτερικό.

Συνολικά εκκαθαρίστηκαν πληθυσμοί Ασσυριακοί, Ελληνοποντιακοί και Αρμενιακοί, στο πλαίσιο του ενδοοθωμανικού ξεκαθαρίσματος και της νεωτερικής «αρχής των εθνοτήτων» η οποία καταπολεμούσε τα παλαιά κράτη των Μέσων Χρόνων και προήγαγε τα εθνικά κράτη. Οι κεμαλιστές του Κομιτάτου «Ένωση-Πρόοδος» εκπροσωπούσαν μια από τις ακραιότερες τάσεις στο νεοτουρκικό εθνικιστικό κίνημα, το οποίο προήγαγε μεταξύ των άλλων και το κοσμικό κράτος. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι παρ’ότι ο τελευταίος Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ Β’, που ευθύνεται εν μέρει για την Αρμενική Γενοκτονία, θεωρήθηκε «καταραμένος» από πολλούς Ισλαμιστές λόγω της βίας που χρησιμοποίησε, ο Κεμάλ φέρει μέχρι και σήμερα τον τιμητικό τίτλο «Ατατούρκ» (πατέρας των Τούρκων), ενώ οι επίσημες ισλαμικές εκδηλώσεις μέχρι και πριν τον πρόεδρο Ερντογάν θεωρούνταν εντελώς αποβλητέες από το «βαθύ κράτος».

Ο ποντιακός ελληνισμός είχε συνεχή παρουσία στην περιοχή του Πόντου από τα χρόνια του 2ου ελληνικού αποικισμού τον 8ο π. Χ αιώνα, η οποία συνεχίστηκε αδιάλειπτα στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της ποντιακής «Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας», η οποία εκτεινόταν και σε τμήμα της Κριμαίας. Άκμασε και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, μέχρι τον ξεριζωμό του, ενώ μέχρι σήμερα έχουν απομείνει πολυάριθμοι ελληνόφωνοι Μουσουλμάνοι, απόγονοι εξισλαμισμένων Ελλήνων, που διατηρούν την αρχαιοπρεπή ποντιακή λαλιά, ζωντανό μάρτυρα της δισχιλιετούς ελληνικής παρουσίας στην περιοχή.

Με αυτά τα δεδομένα, έρχεται ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν να προκαλέσει και να δηλώσει ότι η Γενοκτονία αποτελεί εκδίωξη εισβολέων. Αγνοώντας όχι μόνο τη συνολική Ιστορία της περιοχής, αλλά και -ενδεχομένως- την προσωπική δική του οικογενειακή ιστορία, αφού ο ίδιος κατάγεται από το χωριό του Πόντου με το ελληνικό όνομα Ποταμιά και – σύμφωνα με αντιπολιτευόμενους τους οποίους έχει, ως συνήθως, καταμηνύσει- είναι απόγονος εξισλαμισθέντων Ελλήνων.

Το μαρτύριο που έζησαν οι Έλληνες του Πόντου και τη μαζική Γενοκτονία τους, τιμούμε και θυμόμαστε σήμερα.

 

Σφαγές χιλιάδων χριστιανών στη Νιγηρία

Σφαγές χιλιάδων χριστιανών στη Νιγηρία

Πάνω από 6.000 άνθρωποι, κυρίως γυναίκες και παιδιά, έχουν δολοφονηθεί από ισλαμιστές από τον Ιανουάριο στη Νιγηρία, πράγμα που έχει χαρακτηρισθεί ” καθαρή γενοκτονία”  η οποία και πρέπει να σταματήσει αμέσως, όπως δήλωσαν οι ηγέτες των θρησκευτικών εκκλησιών στην ομόσπονδη πολιτεία Plateau της Νιγηρίας.

«Πάνω από 6.000 άτομα, κυρίως παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι, έχουν σκοτωθεί σε νυχτερινές επιδρομές από ένοπλους Fulani», συμπληρώνουν.  Με δελτίο τύπου μάλιστα υποστηρίζουν ότι η διεθνής κοινότητα και τα Ηνωμένα Έθνη οφείλουν να παρέμβουν προτού το φαινόμενο εξαπλωθεί και σε άλλες χώρες.

Παρόλο που ορισμένα διεθνή μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να χαρακτηρίσουν τις δολοφονίες ως εμφύλια σύγκρουση μεταξύ κοινοτικών ομάδων, οι ηγέτες των εκκλησιών, μαζί με μεγάλες ομάδες ελέγχου των διωγμών όπως  η Open Doors USA και η International Christian Concern υποστηρίζουν ότι οι Χριστιανοί αποτελούν σκόπιμο στόχο.

Το ζήτημα ανέδειξε πρόσφατα και το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, για να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη.

Συνολικά στη Νιγηρία, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι μοιράζονται εξίσου περίπου το σύνολο των 200.000.000 του πληθυσμού. Οι Χριστιανοί πλειοψηφούν στο Νότο και οι Μουσουλμάνοι στο Βορρά.

ΠΗΓΗ: ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ “ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ”

Αθήνα – Ελλάδα, πληγωμένες πόλεις και χερουβικά σκουπίδια

Αθήνα – Ελλάδα, πληγωμένες πόλεις και χερουβικά σκουπίδια

ΕΚΛΟΓΕΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ

του Κωνσταντίνου Μπλάθρα

«Χερουβικά σκουπίδια κι αστράφτουν εξαίσια
στ’ απόμερα της Αθήνας ερημιασμένα.»
Νίκος Καρούζος,
Συντήρηση ανελκυστήρων
Η Αθήνα είναι όλη μια πληγή. Απ’ εκείνες που πονούν και χαίνουν ασταμάτητα ή που κακοφορμίζουν με τον καιρό κι αναισθηταίνονται. Είναι πώς το ζει κανείς ή πώς ζει. Η πληγή της είναι η πληγή της σημερινής Ελλάδας, που ακόμα, διακόσια χρόνια από το Εικοσιένα, δεν έγιανε από τις ιστορίες της, παλιές και νέες. Πριν την Απελευθέρωση και πριν ακόμα τα Ορλωφικά –που μαζί με τη γερμανική Κατοχή κατεδάφισαν τη Χώρα σχεδόν ολοσχερώς, έτσι που αιώνες καταστροφών δεν είχαν καταφέρει– η Αθήνα ήταν μια πόλη. Μην ακούτε που τη λένε χωριό, η τέταρτη πολυανθρωπότερη ήταν στην Ευρώπη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μετά τη Πόλη, τη Θεσσαλονίκη και την Ανδριανούπολη. Μια πόλη Ρωμέικη, Βυζαντινή, με όρθια ακόμα τα αρχαία της κλέη και τον Παρθενώνα. Οι πολιορκίες των Βενετών, η φωτιά των Ορλωφικών έπειτα και οι εξακολουθητικές πολιορκίες του Κάστρου της Ακρόπολης στα χρόνια της Επανάστασης, την άφησαν έρημη, ερειπιώνα σκέτο, σκέλεθρο νεκρό της παλιάς της ζωντάνιας.
Έπειτα ήρθε η Απελευθέρωση και η πόλη επιβλήθηκε ως πρωτεύουσα του νέου Κράτους, κυρίως από τους ξένους κτηματίες, που δεν είχαν άλλο να θαυμάσουν στην καθημαγμένη Ελλάδα του Αγώνα, από τα αρχαία της ερείπια, κι έσπευσαν –καληώρα σαν σήμερα– να τ’ αγοράσουν κοψοχρονιά. Κι ας ήταν οι Αγωνιστές, κυρίως αυτοί οι καθαυτό συνεχιστές του πνεύματος που έθρεψε τη Σαλαμίνα και το Μαραθώνα κι έχτισε τον Παρθενώνα. Έκτοτε, και αφού οι ξένοι «επενδυτές» αποζημιώθηκαν πλούσια από το πάντα τρύπιο Δημόσιο Ταμείο για να «αποχωρήσουν», η Αθήνα μετρά και ξαναμετρά τις πληγές της και γιατρειά δε βρίσκει: Στην αρχή ήταν οι «αλλοδαποί», Έλληνες δηλαδή από τα άλλα τουρκοκρατούμενα μέρη, που έσπευδαν στη νέα πρωτεύουσα για να μετάσχουν –πού νάξεραν!– της πανάκριβης ελευθερίας. Ήταν και οι υπάλληλοι, που εξ αρχής επέπεσαν στην ελληνική διοίκηση, από τα μέρη της παλιάς Ελλάδας. Κι η Αθήνα βάλθηκε να καμώνεται την πρωτεύουσα, με κρινολίνα και περιπάτους, σε μια μικρή ανάπαυλα καλών (παλαιών) ημερών. Γιατί γρήγορα ήρθαν συμφορές πάνω στις συμφορές: Πρόσφυγες από τα τέσσερα πέρατα του Ελληνισμού, έκαναν την πόλη τη μεγαλύτερη προσφυγούπολη της Ευρώπης. Κι ύστερα Κατοχή και πείνα –τα ξέρετε, μη σας κουράζω– κι ύστερα Εμφύλιος και όπως όπως «ανάπτυξη» μεταπολεμική και πληγές στις πληγές η Χούντα, το Πολυτεχνείο κι ένας πόλεμος που συνεχίστηκε σχεδόν μέχρι το ’80, για να μη λήξει κι αυτός και νάρθουν οι φωτιές του ’98 και το Μνημόνιο και νέοι πρόσφυγες με το μιλένιουμ και… – τι να σας τα λέω τώρα;
Αυτή η ανοιχτή πληγή είναι, εν ολίγοις, η Αθήνα μας. Αυτή η ανοιχτή πληγή είναι σήμερα η Ελλάδα. Άλλοι την είπαν χωματερή, άλλοι τη λένε χαβούζα, άλλοι την ξαναβαφτίσαν τερατούπολη. Αυτή την Αθήνα θέλουν να δημαρχέψουν σήμερα καμιά ντουζίνα επίδοξοι δημαρχέοι, που καρφί δεν τους καίγεται, των περισσότερων, για την πόλη και τα πάθη της. Καρφί δεν τους καίγεται για την Ελλάδα και τις πληγές της. Εδώ υπάρχουν επιχειρήσεις, τουρισμός, «πράσινη ανάπτυξη», «αναπλάσεις», πεζοδρομήσεις, νέα πολύφερνα πολιτιστικά κέντρα σε πρώην ιπποδρόμους, νέοι λεωφόροι και Μετρό και Αττική Οδός. Η Ιερά εκείνη, των παλαιών Αγωνιστών και των Αρχαίων, Οδός μπορεί να μένει στη σκόνη των νεκρών της. Κι ο Παρθενώνας μπορεί να ξεμείνει σκέλεθρο, ένδοξο και θλιμένο ερείπιο, χωρίς τον Φειδία να τον στολίζει, χωρίς την Παρθένο να τον σκέπει, χωρίς προσκυνητές και ευσεβείς πιστούς. Μπορεί να μείνει με τουρίστες, μουσείο μιας πομπής θριάμβου που τον διαπομπεύει εσαεί.
Μόνη παρηγοριά μας, έτσι το θέλει ο Θεός, θα παραμένει πάντα εκείνη η κρυφή Αθήνα, που καμιά φορά τη συναντάς στον παράδρομο καμιάς φωτισμένης λεωφόρου, σαν εκκλησάκι παλαιό και έρημο, αν εξαιρέσεις κάτι πανταβούς π’ ανάβουν τα καντήλια του, σαν τον Αη-Γιάννη της Κολώνας ή σαν τη Ζωοδόχο Πηγή, που ακόμα ποτίζει νάματα, βαθειά μες τη σπηλιά της Ακρόπολης. Σαν κάτι παλιά καφενεία, με αρχοντιά που δύσκολα την κρύβουν κι ακόμα δυσκολότερα τη φανερώνουν.
Σαν κάτι φτωχόσπιτα που στέκουν ακόμα πεισματάρικα, οπλισμένα απ’ την αισθηματική ματιά ενός Παπαδιαμάντη ή ενός Μητσάκη, με σκονισμένους του ζωγραφισμένους τοίχους τους από κανέναν Κόντογλου ή κάποιον Τσαρούχη ή έστω Εγγονόπουλον. Σαν κάτι ταβέρνες με παλιό ρητινίτη από τα Μεσόγεια, που ακόμα μπορεί να βρεις να μπεκρουλιάζουν τίποτα αποξεχασμένοι ποιητές, κανας Βάρναλης ή κανας Καρούζος, κατακόκκινοι απ’ το κρασί και τις θρυμματισμένες τους αγάπες.
Σε κάτι τέτοια στενά, σε κάτι τέτοιες στροφές του δρόμου, αίφνης λούζεσαι σ’ εκείνο το αττικό φως, που όλοι το ποθούνε μα πόσοι αξιώθηκαν να το δουν; Κι έρχεται εκείνο το φως γιατρικό όλης της πληγής κι όλα τα φαρμάκια ειρηνεύουν. Μα πού έχουν μάτια να δουν και όρεξη να πάρουν τους δρόμους όλοι ετούτοι οι χιλιάδες δημοτικοί σύμβουλοι και παρασύμβουλοι; Γι’ αυτούς η Αθήνα είναι πρόβλημα που με ξιπασιά μεγάλη καταγίνονται να λύσουν. Για κείνους όμως που έχουνε αυτιά ν’ ακούσουν το σιγανό τραγούδι όλων των πεθαμένων που έζησαν κάποτε από την Πύλη του Αδριανού και το Ζάππειο μέχρι το Δημόσιο Σήμα και το Μεταξουργείο, η Αθήνα είναι όμορφιά και θαύμα. Είναι μια πομπή αμίαντης Παρθένου, που γεννά τη Ζωή. Γιάτρισσα πάνω στης πόλης και του λαού μας τις πληγές. Μια Ανάσταση που η είδησή της ακούγεται από στόμα σε στόμα ανάμεσα στους πάγκους της Αγοράς, εκεί που οι άνθρωποι, παλιοί και νέοι Αθηναίοι, ακόμα ζουν κι ακόμα νοιάζονται για χερουβείμ και πανηγύρεις. Αυτοί, σαλοί γέροι οι πιο πολλοί, το παραδέχομαι, ακόμα λιτανεύουν τον Αη-Δημήτρη τους στην Αθηνάς, ανάμεσα στ’ αλεύρια και τα αλίπαστα, μεταξύ χοροδιδασκαλείων και καταστημάτων, απόμερα από πάρτι(ς) και τουρίστες.
Αυτή η πολύπαθη Αθήνα, που ναι, τώρα πια απόμεινε μοναδική μεγάπολη και μητρόπολη του Ελληνισμού, αυτή μπορεί, αν την αγαπήσουμε λίγο, να μας βγάλει από τη θλίψη τη μεγάλη, από τους δύσκολους καιρούς. Να μας γλυτώσει από την Ανάπτυξη και την Κατοχή. Να ξαναστήσει χορό στου Φιλοπάππου και να ξαναχτίσει τον Παρθενώνα της. Αμήν.
Κωνσταντίνος Μπλάθρας

ΦΩΤΟ:  Η γειτονιά της Αθήνας που κατεδαφίστηκε για την ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου της αρχαίας Αγοράς με την εκκλησία της Παναγίας Βλασσαρούς.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ 16.5.2019

Δώδεκα νέοι μάρτυρες στη Συρία

Δώδεκα νέοι μάρτυρες στη Συρία

ΝΕΑ ΣΦΑΓΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ, ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΜΜΕ

Γυναίκες και πάλι γυναίκες που θρηνούν. Πώς έλεγε κάποιος, αν ακόμα και ένα παιδί κλαίει, τότε όποιο σύστημα κι αν χτίζουμε στον κόσμο, αποτυχαίνει. Πόσο μάλλον όταν τα παιδιά δολοφονούνται, όπως εδώ στη Συρία, την ώρα που βρίσκονταν στην εκκλησία, την Κυριακή των Μυροφόρων. Ετούτες οι μανάδες δεν είδαν ακόμα τον λευκοφόρο Άγγελο, όπως οι Μυροφόρες του Ευαγγελίου. Είναι σαν την Ραχήλ. την «κλαίουσα (ακόμα) τα τέκνα αυτής». Αυτές οι μανάδες δεν έχουν θέση στα δελτία των ειδήσεων, ούτε τα παιδιά τους. Με βεβαιότητα σας λέω όμως, έχουν θέση υψηλή μαζί με τον Αναστημένο Κύριο. Ο κόσμος μας καταρρέει με το κλάμα αυτών των γυναικών, με το θάνατο αθώων παιδιών. Κι ο Αντίχριστος κυβερνά! Μα ο Χριστός Νικά. Χωρίς αμφιβολία, κι ας φαίνονται «ωσεί λήρος», σαν τρελαμάρα τα λόγια τούτα. Αν έχετε υπομονή, δείτε τις λεπτομέρειες μιας σημαντικότατης είδησης που πέρασε στα ψιλά.

Μαρτυρικό θάνατο βρήκαν την Κυριακή (12/5), στην Συρία δώδεκα παιδιά, στο ναό των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στη Σελευκούπολη της Κεντρικής Συρίας. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο θάνατός τους προήλθε από επίθεση που αποδίδεται σε Τζιχαντιστές της ομάδας Αλ Νούσρα. Από την επίθεση υπήρξε και αδιευκρίνιστος αριθμός τραυματιών. Τα παιδιά, μαθητές του Δημοτικού, παρακολουθούσαν εκείνη τη στιγμή μάθημα του κατηχητικού σχολείου. Ο ναός, ο οποίος δέχθηκε την επίθεση, ανήκει στη Μητρόπολη Επιφανείας του Πατριαρχείου Αντιοχείας και είχε δεχθεί πάλι επίθεση το 2016, με βομβαρδισμό κατά τη διάρκεια Λειτουργίας. Η Σελευκούπολη είναι πόλη της κεντρικής Συρίας, με 20.000 κατοίκους, από τους οποίους οι 12 με 15 χιλιάδες, περισσότεροι από τους μισούς, είναι Χριστιανοί και ανήκει στη Μητρόπολη Επιφανείας. Την κηδεία τέλεσε ο μητροπολίτης Επιφανείας Νικόλαος και πλήθος ιερέων, που έσπευσαν στο ναό για να βρεθούν κοντά στις οικογένειες των θυμάτων. Κατά τη διάρκεια της κηδείας των παιδιών, ανάμεσά τους και αδελφών, η οποία έγινε λίγες μόλις ώρες μετά την επίθεση, επικράτησαν σκηνές αρχαίας τραγωδίας με τους γονείς να θρηνούν πάνω στα φέρετρα των μικρών τους. Την είδηση της νέας απεχθούς σφαγής των παιδιών, αξίζει να σημειωθεί, αναπαράγουν μόνο ορθόδοξες εκκλησιαστικές ιστοσελίδες ειδήσεων, ενώ είναι εκκωφαντική η σιωπή του διεθνούς –και του εγχώριου– τύπου.
Συλλυπητήριο γράμμα του προς τον Πατριάρχη Αντιοχείας κ. Ιωάννη απέστειλε ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, όπου αναφέρει: «Μετά βαθυτάτου πόνου ψυχής επληροφορήθημεν περί της τρομοκρατικής επιθέσεως εις τον Ιερόν Ναόν των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου της Σελευκουπόλεως, κατά την διάρκειαν Λειτουργίας του Κατηχητικού Σχολείου. Το ημέτερον ψυχικόν άλγος κατέστη έτι βαρύτερον εκ του θανάτου οκτώ παιδίων, άτινα παρηκολούθουν το μάθημα της Κατηχήσεως. Διά μίαν εισέτι φοράν διαπιστούμεν τα τραγικά αποτελέσματα του θρησκευτικού μίσους, όπερ τυφλοί τον ανθρώπινον νουν και καθιστά τον άνθρωπον δαιμονιώδη, ικανόν ίνα σκορπίζη τον θάνατον και την ανείπωτον θλίψιν. Δεχθήτε, Μακαριώτατε, τας ημετέρας ειλικρινείς ευχάς συμπαθείας προς Υμάς, προς τον Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Επιφανείας κύριον Νικόλαον, ως και προς τας οικογενείας των κεκοιμημένων παιδίων, μετά των ημετέρων προσευχών προς τον Αναστάντα Κύριον της Δόξης, όπως παρηγορήση τας ψυχάς των πενθηφόρων γονέων και συγγενών των ήδη απολαυόντων την Επουράνιον Βασιλείαν παιδίων των και χαρίση την υγίειαν εις τα λοιπά τραυματισθέντα τέκνα των».
Συλλυπητήριο γράμμα απέστειλε στον Πατριάρχη Αντιοχείας και ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρος: «Δια της παρούσης αδελφικής επιστολής προαγόμεθα όπως εκφράσωμεν τα θερμά ημών συλλυπητήρια και την αμέριστον συμπαράστασιν ημών προς Υμάς και προς τους συγγενείς των θυμάτων και τον ευσεβή Συριακόν λαόν, ευχόμενοι όπως ο Αναστάς Κύριος ημών Ιησούς Χριστός κατατάξη τα παιδία εν χώρα ζώντων και σκηναίς Αγίων Μαρτύρων, η δε Παναγία Θεοτόκος, η Ελπίς των Απηλπισμένων, παραμυθήση Υμάς.»

Κ.Μ.

Χριστιανική 16.5.2019