«Ἂν ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὁ Θεὸς μένει μέσα μας καὶ γίνεται τέλεια ἀγάπη μέσα μας. (…) Ὅποιος ὁμολογήσει ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεὸς μένει μέσα του καὶ μένει κι αὐτὸς στὸ Θεό. Κι ἐμεῖς γνωρίσαμε καὶ πιστέψαμε στὴν ἀγάπη ποὺ ἔχει ὁ Θεὸς γιὰ μᾶς. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη κι ὅποιος ἐπιμένει στὴν ἀγάπη, μένει κοντὰ στὸ Θεὸ κι ὁ Θεὸς εἶναι μέσα του. Ἡ ἀγάπη του μαζί μας εἶναι τέλεια, γιὰ νὰ ἔχουμε θᾶρρος τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσης, γιατὶ ὅπως κι ἐκεῖνος, κι ἐμεῖς εἴμαστε στὸν κόσμο τοῦτο. Δὲν συμβιβάζεται ὁ φόβος μὲ τὴν ἀγάπη. Ἡ τέλεια ἀγάπη διώχνει τὸν φόβο, γιατὶ ὁ φόβος φέρνει τὴν κόλαση κι ὅποιος φοβᾶται δὲν ἔχει τέλεια ἀγάπη. Κι ἐμεῖς ἀγαπᾶμε τὸ Θεό, ἀφοῦ πρῶτος ἐκεῖνος μᾶς ἀγάπησε» (Α’ Ἰωάν. δ’ 12-19- Ἀπὸ τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς περασμένης Κυριακῆς, ποὺ συνέπεσε μὲ τὴν Κοίμηση τοῦ Ἰωάννη τοῦ Θεολόγου)

Ὁ φόβος καὶ ἡ ἀνασφάλεια κακοὶ σύμβουλοι

Ἡ προσωπικὴ ἀνασφάλεια, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸ φόβο πρὸς τὸ συνάνθρωπο ἔχει ἀνοίξει τὸ δρόμο γιὰ τὶς χειρότερες παρεκτροπές.
Ἡ δαιμονοποίηση κατηγοριῶν ἀνθρώπων, εἶναι ὄντως δαιμονική, ἀφοῦ τοὺς ἀποστερεῖ τὴν ἰδιότητα τοῦ πλησίον ὡς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ καὶ προσφέρει παραπλανητικὰ ἠθικὴ νομιμοποίηση γιὰ τὴν ἀπόρριψη καὶ κάθε μορφὴ ἐγκλήματος. Ὁ φόβος βρίσκεται στὴ ρίζα κάθε εἴδους τυραννίας καὶ Φασισμοῦ.
• Ὄχι μόνον ἡ ἀγάπη, ἀλλὰ καὶ τὸ θεῖο δῶρο τῆς ἐλευθερίας δὲν συμβιβάζεται μὲ τὸ φόβο. Ὁ φόβος εἶναι ποὺ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν παραίτηση ἀπὸ τὴν ἐλευθερία του. Κι ὁ φόβος βρίσκει ἔδαφος ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸ Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀγάπη.
• ῾Ὅπως τονίζει στὴν 4η προκήρυξή του τὸ «Λευκὸ Ρόδο» τοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου Σμορέλ, «Παντοῦ καὶ πάντοτε, οἱ δαίμονες παραμόνευαν στὸ σκοτάδι, περιμένοντας τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀδύναμος ὅταν μὲ τὴ δική του βούληση ἐγκαταλείπει
τὴ θέση του στὴν τάξη τῆς Δημιουργίας, ὅπως δημιουργήθηκε γι’ αὐτὸν ἀπὸ τὸ Θεό ἐν ἐλευθερίᾳ, ὅταν ὑποχωρεῖ στὴ δύναμη τοῦ κακοῦ καὶ ἀποχωρίζεται ἀπὸ τὶς ἄνωθεν δυνάμεις κι ἀφοῦ θεληματικὰ κάνει τὸ πρῶτο βῆμα, ὁδηγεῖται ὁλένα στὸ ἑπόμενο μὲ ραγδαῖα ἐπιταχυνόμενο ρυθμό. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι, βέβαια, ἐλεύθερος, ἀλλὰ χωρὶς τὸν ἀληθινὸ Θεὸ εἶναι ἀνυπεράσπιστος ἐνάντια στὸ κακό. Εἶναι σὰν καράβι χωρὶς πηδάλιο, στὸ ἔλεος τῆς θύελλας, σὰν μικρὸ παιδὶ χωρὶς τὴ μητέρα του, σὰν σύννεφο ποὺ διαλύεται στὸν ἀέρα. Καὶ σὲ ρωτάω, σὰ Χριστιανὸ ποὺ ἀγωνίζεσαι γιὰ τὴ διαφύλαξη τοῦ πιὸ πολύτιμου θησαυροῦ σου, μήπως διστάζεις, μήπως ξεπέφτεις στὴ δολιότητα, τὸν ὑπολογισμὸ καὶ τὴν ἀναβλητικότητα, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι κάποιος ἄλλος θὰ σηκώσει τὸ χέρι γιὰ νὰ σὲ ὑπερασπίσει; Δὲν σοῦ ἔδωσε ὁ Θεὸς τὴ δύναμη καὶ τὴ θέληση νὰ ἀγωνιστεῖς;»

“Χριστιανική 30 Σεπτεμβρίου 2021. Ἀπὸ τὴ στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”

Δυστυχῶς,τὰ ἐκτεταμένα ἐπεισόδια στὴ Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης μαρτυροῦν ὅτι παρὰ τὴν καταδίκη τῆς “Χρυσῆς Αὐγῆς” δὲν ἔχουμε τελειώσει μὲ τὸν Φασισμὸ στὴν Ἑλλάδα. Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ ἐντείνει τὸ κατηχητικό της ἔργο, προκειμένου νὰ γίνει κατανοητὸ στοὺς νέους, ἀλλὰ καὶ συνολικὰ στοὺς πιστούς, ὅτι ἰδεολογικὲς “καρικατοῦρες” ἐθνικιστικοῦ μίσους μὲ χριστιανικὸ ἐπίχρισμα δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ παράδοση, μὲ τὴν ὁποία ὁ Φασισμὸς ἔρχεται σὲ εὐθεῖα ἀντίθεση. Ὅπως ἔχει γράψει ἀπὸ τὸ 1963 ὁ Νίκος Ψαρουδάκης, ὅταν ἡ πατρίδα παίρνει τὴ θέση τοῦ Θεοῦ, γίνεται ὄργανο τοῦ διαβόλου.

Ἡ ἀπαξίωση τῶν πάντων καὶ σήμερα καλλιεργεῖ τὴν ἀνασφάλεια καὶ τὸν φόβο, καθιστᾶ τὸν πολίτη εὐάλωτο, “σὰν καράβι χωρὶς πηδάλιο, στὸ ἔλεος τῆς θύελλας”, εὔκολη λεία τῆς ἰδεολογίας τοῦ μίσους, ποὺ γιὰ τὰ κακῶς κείμενα ἀναζητεῖ στοὺς πιὸ ἀδύναμους ἀποδιοπομπαίους τράγους. Τοῦ Φασισμοῦ ποὺ λειτουργεῖ τελικὰ σὰν τὸ μαντρόσκυλο τοῦ συστήματος: Δείχνει τὰ δόντια στοὺς ἀδύναμους καὶ χαϊδεύεται σὰν κατοικίδιο μὲ τοὺς ἰσχυρούς.     .