Οἱ ἀναγνῶστες τῆς «Χριστιανικῆς» γνωρίζουν τὸν ἀντιπρόεδρο τῆς ΧΔ κυρίως ὡς τακτικὸ ἀρθρογράφο. Παράλληλα, ἐπιδίδεται καὶ σὲ ἄλλο εἶδος γραφῆς, τὸ ἀστυνομικὸ μυθιστόρημα. Τὸ 4ο κατὰ σειρὰ τέτοιο ἔργο του, μὲ τίτλο «Τὸ φάντασμα τοῦ ἥλιου», τῶν ἐδόσεων «Ἄγρια Δύση», παρουσιάστηκε τὸ περασμένο Σάββατο 13 Δεκεμβρίου σὲ βιβλιοπωλεῖο τῆς Καλλιθέας, ὅπως εἴχαμε ἀνακοινώσει. Κάποια σημεῖα τῆς παρουσίασης ποὺ ἔγινε παραθέτουμε στὸν πιὸ περιορισμένο χῶρο τοῦ ἐντύπου:
Τὸ ἀστυνομικὸ μυθιστόρημα, ἡ μορφὴ αὐτὴ τῆς λογοτεχνίας στὴν ὁποία περιλαμβάνεται τὸ ἔργο, δίνει ἀφορμὲς γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῆς βαθύτερης ψυχολογίας τῶν ἀνθρώπων καὶ καίριων ζητημάτων ποὺ ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη καὶ κρίσιμες ἐπιλογὲς τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Ἐπειδὴ ἀντικείμενό του εἶναι ἡ ἐπίλυση ἀξιόποινων πράξεων, συνήθως φόνων, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ὁποίων πέρα ἀπὸ τὰ φαινομενικὰ εὐρήματα κρίσιμο εἶναι νὰ ἐντοπισθεῖ τὸ κίνητρο γιὰ νὰ βρεθεῖ ὁ ἔνοχος.
Τέτοια εἶναι ἡ εὐρύτητα τῶν δυνατοτήτων ποὺ δίνει τὸ ἀστυνομικὸ μυθστόρημα, ποὺ καμμιὰ φορὰ ξεχνᾶμε ὅτι ὁ πυρήνας ἀριστουργημάτων τοῦ Ντοστογιέφσκι ὅπως οἱ «Ἀδελφοὶ Καραμάζωφ» καὶ «Τὰ δαιμόνια» εἶναι ἡ ἐπίλυση ἐγκληματικῶν πράξεων ἀπὸ τὴν ἀστυνομία.
Τὶς δυνατότητες αὐτὲς ἀξιοποιεῖ στὸ ἔπακρο ὁ συγγραφέας, μὲ βάση τὴν ἄψογα δομημένη πλοκὴ τοῦ ἔργου, ἡ ὁποία κρατᾶ μέχρι τέλους τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ ἀναγνώστη.
Οἱ χαρακτῆρες τοῦ ἔργου εἶναι σύγχρονοι ἄνθρωποι τῆς διπλανῆς πόρτας, ποὺ κάνουν τὴν ὑπέρβαση ὅταν χρειάζεται. Χωρίς ἰδιαίτερη ὑποχρέωση, μὲ ἀνιδιοτέλεια καὶ χωρὶς προσδοκία προσωπικοῦ ὀφέλους. Μὲ ὑποκρυπτόμενη, χωρίς μεγάλα λόγια, ἀλλά φανερωμένη ἀπὸ τὶς πράξεις, τὴν παρακίνηση τῆς 2ης Μεγάλης Ἐντολῆς «ἀγάπα τὸν πλησίον…», τὶς διαστάσεις τῆς ὁποίας ἔχει ἀναλυτικὰ καὶ κατ’ ἐπανάληψη ἀναλύσει ὁ συγγραφέας ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα μας. Κι ἐνῶ αὐτὸ εἶναι τὸ κίνητρο τῶν θετικῶν πρωταγωνιστῶν, τὸ «ὕποπτο αὐτοκίνητο» τῶν ἀντιθέτων παρουσιάζεται μὲ χρῶμα κίτρινο, τὸ «χρῶμα τοῦ μίσους»…
Κάποιοι ἀπὸ τοὺς πρωταγωνιστὲς τακτικὰ ἐκκλησιάζονται καὶ συμβουλεύονται ἱερέα. Κάτι, ποὺ ἡ κατεστημένη διανόηση ἐπιχειρεῖ νὰ ἐμφανίσει καὶ νὰ ἐπιβάλει ὡς δῆθεν παρωχημένο καὶ ἀφύσικο, ὁ συγγραφέας τὸ παρουσιάζει ὡς αὐτονόητο καὶ φυσικὸ μέρος τῆς καθημερινότητάς μας. Συμβολὴ πολύτιμη σὲ ἐποχὲς ποὺ ἐπιδιώκεται ἡ ὁλοκληρωτικὴ ἀποβολὴ τῆς θρησκείας ἀπὸ τὸ δημόσιο χῶρο.
Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ πλοκὴ τῆς μυθιστορίας ἔχει ἡμερολογιακὴ ἐξέλιξη μέσα στὸ Δεκέμβριο τοῦ 2022. Μὲ παράλληλη ἀναφορὰ στὴν προετοιμασία γιὰ τὸν γιορτασμὸ τῶν Χριστουγέννων. Καὶ τὸ τέλος νὰ ἐπισφραγίζεται τὴν παραμονή, μὲ τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὴ νυκτρινὴ Θεία Μυσταγωγία τῶν Χριστουγέννων. Σὰν νὰ ἤθελε ὁ συγγραφέας νὰ ἐπιτρέψει στοὺς χαρακτῆρες του νὰ γιορτάσουν τὴν ἑπομένη, χωρὶς τὰ ἀδιάκριτα βλέμματα τῶν ἀναγνωστῶν. Ὅπως χαρακτηριστικὰ γράφει, «Τώρα ἦταν ἡ σειρὰ τοῦ νουμενικοῦ φρικτοῦ μυστηρίου νὰ μιλήσει, μέσα στὴ φοβερὴ ἐσωτερικὴ ἡσυχία τῆς νύχτας τῶν Χριστουγέννων».
Μὲ ἀφορμὴ τὴν πλοκὴ τῆς μυθιστορίας, ἀναδεικνύεται μὲ τρόπο περίτεχνο καὶ τὸ χριστιανικὸ νόημα τῆς γιορτῆς, τὸ μέγα καὶ ξένο μυστήριο τῆς ἐνανθρώπισης τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἐρχομοῦ του στὴ γῆ. Τῆς χαρμόσυνης ἐπανένωσης τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ Θεό, ὁ ὁποῖος «ἀγάπη ἐστί.»
Μιὰ συνεισφορὰ ἐπίσης ἰδιαίτερα πολύτιμη, ἀφοῦ ἐμφανίζεται ὁ αὐθεντικὸς καὶ πνευματικὸς γιορτασμὸς τῶν Χριστουγέννων ὡς μέρος τῆς καθημερινῆς ζωῆς καὶ ὄχι ὡς ἰδιορρθυμία κάποιων ἐμμονικῶν καὶ στρατευμένων..Οἱ δυτικοευρωπαϊκὲς κοινωνίες τείνουν νὰ ξεχάσουν τὸ λόγο τοῦ γιορτασμοῦ καὶ νὰ καταστήσουν τὰ Χριστούγεννα γιορτὴ τοῦ καταναλωτισμοῦ. Τὸ φαινόμενο κρατᾶ δεκαετίες, ἀφοῦ ἤδη ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1970, ἡ ἐφημερίδα «Χριστιανική» εἶχε δημοσιεύσει ἄρθρο τοῦ ἀείμνηστου Νίκου Ψαρουδάκη μὲ τίτλο «Χριστούγεννα χωρὶς Χριστό».
Στὶς μέρες μας ἔχουμε φτάσει ἀκόμα καὶ νὰ τεθεῖ θέμα κατάργησης τῆς προσφώνησης «Καλὰ Χριστούγεννα». Ἂν στὸ γιορτασμὸ τοῦ Πάσχα, ἡ ἀναφορὰ καὶ συμμετοχὴ στὶς ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας παραμένει ἀκόμα στὸ ἐπίκεντρο, ἡ ἀντίστοιχη συμμετοχὴ κατὰ τὰ Χριστούγεννα ἔχει μπεῖ σὲ μεγάλο βαθμὸ στὸ περθώριο, δυστυχῶς.
Ἡ πλοκὴ τῆς μυθιστορίας ἐμπλουτίζεται προσεγμένα καὶ ὄχι στρατευμένα, ἀπὸ τὶς βαθιὲς πνευματικὲς ἀναζητήσεις καὶ τὶς ἀσυνήθιστα πλούσιες ἱστορικὲς καὶ ἐγκυκλοπαιδικὲς γνώσεις τοῦ συγγραφέα.
Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ ἀποκαλούμενη «δύναμη τῆς νουβέλας», ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ περάσει μηνύματα καὶ πρότυπα πολὺ πιὸ εὔκολα ἀπὸ ἕνα ἄρθρο ἢ δοκίμιο. Ὁ συγγραφέας ἐξαντλεῖ αὐτὲς τὶς δυνατότητες στὸ νέο του ἔργο.
Τὰ συγχαρητήρια γιὰ τὴν καινούργια αὐτὴ ἔκδοση, συνοδεύονται ἀπὸ τὶς ὁλόψυχες εὐχὲς αὐτὴ νὰ εἶναι καλοτάξιδη. Ἕνα βιβλίο ποὺ ἀξίζει νὰ διαβαστεῖ καὶ πολλαπλῶς θὰ εὐφράνει τὸν ἀναγνώστη, ἰδίως ἐνόψει τῶν ἑορτῶν.
Γιάννης Ζερβός. Ἀπὸ τὴ βιλιοπαρουσίαση στὶς 13 Δεκεμβρίου στὴν Καλλιθέα.
