«Καὶ ὁ Συμεὼν τοὺς εὐλόγησε καὶ εἶπε στὴν Μαριὰμ τὴν μητέρα του: Αὐτὸς πρόκειται νὰ γίνη πτώση καὶ ἔγερση γιὰ πολλοὺς μέσα στὸν Ἰσραὴλ καὶ σημεῖο ἀντιλεγόμενο». Πτώση γιὰ ποιούς; Σαφῶς γι’ αὐτοὺς ποὺ ἀπιστοῦν, αὐτοὺς ποὺ ἀντιλέγουν, αὐτοὺς ποὺ τὸν σταυρώνουν. Καὶ ἔγερση γιὰ ποιούς; Αὐτοὺς ποὺ τὸν ἀναγνωρίζουν καὶ τὸν ὁμολογοῦν μὲ εὐγνωμοσύνη.
• «Καὶ σημεῖο ἀντιλεγόμενο». Ποιὸ σημεῖο ἀντιλεγόμενο; Τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ποὺ ἡ Ἐκκλησία τὸ θεωρεῖ σωτηρία τοῦ κόσμου, ποὺ οἱ Ἰουδαῖοι τὸ ἐχθρεύονται καὶ ποὺ πολλὲς φορὲς καὶ ὁ οὐρανὸς τὸ διεκήρυξε. Ἀμφισβητεῖται τὸ σημεῖο, γιὰ νὰ νικήσει ἡ ἀλήθεια. Γιατί χωρὶς ἀντίλογο δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ὁλοκληρωμένη νίκη. Ἔπρεπε λοιπὸν νὰ ἐμφανισθεῖ ἡ ἀντιλογία, γιὰ νὰ ἐκδώσει τὴν ἀπόφασή του ὁ δικαστής, ἀφοῦ μακροθυμήσει μέχρι τὸ τέλος τῶν αἰώνων. Γι’ αὐτὸ λέει «καὶ σημεῖο ἀντιλεγόμενο». Ἀντιλέγουν δὲ ἐκεῖνοι ποὺ ἀπιστοῦν. (Ἀγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, «Εἰς τὴν Ὑπαπαντὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ εἰς τὴν Θεοτόκον καὶ εἰς τὸν Συμεὼν». Στὴ βάση τῆς μετάφρασης ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Καρέα.)
• Μὲ βάση αὐτὴ τὴν ἑρμηνεία τοῦ Χρυσοστόμου, ἡ ἀναγνώριση τοῦ δικαιώματος τῆς ἀντιλογίας, ἀκόμα καὶ κατὰ τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἄλλη μιὰ ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης Του γιὰ τὸν ἄνθρωπο.
• Ταυτόχρονα, ἡ ἴδια ἡ ὕπαρξη τῆς ἀντιλογίας, ἐνδυναμώνει τὴν ἀλήθεια καὶ τὴ βοηθᾶ νὰ νικήσει.

Ἡ Δημοκρατία μόνη ἐπιλογὴ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ὡς πολίτες

• Ἂν τὴν ἀντιλογία τοῦ ἀνθρώπου τὴ σέβεται ὁ ἴδιος ὁ Θεός, πόσο μᾶλλον πρέπει νὰ τὸ κάνουν οἱ Χριστιανοί, στὴν προσωπική τους ζωὴ καὶ ὡς πολίτες.
• Ἔγραφε ὁ Νίκος Ψαρουδάκης: «Ἡ Χριστιανικὴ Πολιτεία εἶναι δημοκρατική. Καμμία ἰδέα δὲν διώκεται ἀστυνομικά, ὅσο ἀνατρεπτικὴ κι ἂν εἶναι. Καθένας εἶναι ἐλεύθερος νὰ πιστεύει τὶς ἰδέες του καὶ νὰ τὶς διαδίδει μὲ νόμιμα μέσα…Τὸ καλὸ διδάσκει θετικά, τὸ κακὸ διδάσκει ἀρνητικά. Γιὰ ἕναν μορφωμένο ἄνθρωπο, ὅλα εἶναι χρήσιμα καὶ διδακτικά. Κι ἀπὸ ἕναν τρελλό, ἕνας φρόνιμος μπορεῖ νὰ διδαχθεῖ…Ἡ κυκλοφορία τῶν ἐντύπων, ἡ ἵδρυση τῶν πολιτικῶν κομμάτων καὶ ὀργανώσεων εἶναι ἐλεύθερη καὶ μὲ ἴσους ὅρους γιὰ ὅλους. » («Γιὰ μιὰ Χριστιανικὴ Δημοκρατία» σελ. 191, Ἀθήνα 1977).
• Δυστυχῶς, δὲν ἔχουν λείψει οἱ περιπτώσεις ἐπιβολῆς δικτατορικοῦ καὶ τυραννικοῦ καθεστῶτος ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ αὐτοδιορίζονται αὐθεντικοὶ ἐκφραστὲς τῆς χριστιανικῆς ἀλἠθειας.
• Ὅπως καὶ Μαρξιστές, ποὺ μὲ τὸ πρόσχημα ὅτι στὴν ἀταξικὴ κοινωνία ποὺ ὁραματίζονται θὰ ἔχουν ἐκλείψει οἱ ταξικὲς διαφορές, καὶ ὅτι οἱ ἴδιοι ἔχουν αὐτοδιοριστεῖ αὐθεντικοὶ ἐκφράστὲς τοῦ «προλεταριάτου», σπεύδουν νὰ θεωρήσουν ἄνευ λόγου τὴν ὕπαρξη ἄλλων κομμάτων ἐκτὸς ἀπὸ τὸ δικό τους.

Ἐφημερίδα “Χριστιανική” 2.2.2023. Ἀπὸ τὴ στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”