-
Επέκταση ενός συλλογισμού του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου
«Αυτή τη στιγμή η Δύση, συμπεριφέρεται στον Ζελένσκι, πάρα πολύ φιλικά, του στέλνει οικονομική και στρατιωτική βοήθεια αλλά συμπεριφέρεται όπως η Σοβιετική Ένωση στον Ζαχαριάδη, κατά την περίοδο του ελληνικού εμφυλίου πολέμου. Βοήθησε, αλλά δεν ενεπλάκη». Αυτά δήλωσε στον σταθμό “Σκάι” ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, πρώην Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και βασικό στήριγμα των πρώτων μνημονιακών κυβερνήσεων. Details
ΤΟΥ ΜΑΝΟΛΗ Γ. ΔΡΕΤΤΑΚΗ*
Επί πάνω από ένα μήνα παρακολουθούμε με οδύνη και δέος την εισβολή της πολεμικής μηχανής της Ρωσίας στην Ουκρανία με τους χιλιάδες νεκρούς στον άμαχο πληθυσμό (ανάμεσα στους οποίους και χιλιάδες παιδιά) και τους επίσης χιλιάδες νεκρούς Ουκρανούς και Ρώσσους στρατιώτες, τους πολύ περισσότερους τραυματίες και από τις δύο πλευρές, τον ξεριζωμό από την πατρίδα τους εκατομμυρίων Ουκρανών κάποιοι από τους οποίους δεν θα μπορέσουν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους δεδομένου ότι τα σπίτια θα έχουν ισοπεδωθεί. Ταυτόχρονα ανυπολόγιστες είναι οι υλικές ζημίες σε κατεστραμμένα κτήρια (ανάμεσα στα οποία νοσοκομεία και κτήρια-κοσμήματα) καθώς και ζωτικές υποδομές.
To Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων εκφράζει την οδύνη του για τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία με το πιο κάτω Δελτίο Τύπου: Details
Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα
Ως κεραυνός εν αιθρία έπεσε για τους πολλούς η σχεδιασμένη στρατιωτική επίθεση της σύγχρονης Ρωσίας του 21ου αι., επί του «τσάρου» Βλαντίμιρ Πούτιν, στην σύγχρονη Ουκρανία. Μια Ουκρανία που βολοδέρνει πολιτικά και σε περίεργα λημέρια. Αφορμές για την επίθεση υπάρχουν πολλές. Όμως, όπως γνωρίζουμε από την ιστορία, αυτές δεν ταυτίζονται με τις αιτίες.
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και του «Συμφώνου της Βαρσοβίας», η στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ, όχι μόνο δεν αυτοδιαλύθηκε, αλλά επεκτείνεται ανατολικά της Ευρώπης, σε χώρες που το ζήτησαν στην μετασοβιετική εποχή. Αυτό βεβαίως δεν ήταν μόνο θέμα δυτικής προπαγάνδας, ούτε καν η κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Η Ουκρανία είχε μείνει έξω απ’ αυτή την επέκταση του ΝΑΤΟ, μετά την «Συμφωνία του Μίνσκ».
Όμως: «…ωστόσο, το Κίεβο και όχι η Μόσχα ευθύνεται για τη συστηματική ναρκοθέτηση των συμφωνιών. Σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι κενό γράμμα. Είναι ενδεικτικό πώς από τους 14.000 περίπου νεκρούς αυτά τα οκτώ χρόνια, οι περισσότεροι πέθαναν μετά την υπογραφή των συμφωνιών…».[1] Στην αρχή του άρθρου του σημειώνει ο ίδιος αρθρογράφος:
«…Υπογράφτηκαν το 2014 και 2015 στην πρωτεύουσα της Λευκορωσίας. Η αναγνώριση από την Ρωσία την Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου της ανεξαρτησίας των δημοκρατιών του Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ σίγουρα έβαλε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των συμφωνιών….».
Αυτή η ακύρωση στην πράξη είχε ως βάση την υπερβολική μέχρι φασιστική πίεση και «πνίξιμο» σε πολλούς ρωσόφωνους της Ουκρανίας που είναι και ρωσόφιλοι. Το αντάρτικο κίνημα από τότε είναι σε εξέλιξη σε δύο απ’ αυτές τις νοτιοανατολικές περιοχές της Ουκρανίας (Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ). Την αυτονομία-ανεξαρτησία τους, σχεδόν χωρίς να χυθεί αίμα, αποδέχτηκε το Κρεμλίνο ως ανεξάρτητες περιοχές και τις ενέταξε στη ρωσική ομοσπονδία με την εισβολή!
Πάντως, οφείλουμε να συμφωνήσουμε, ότι πρόκειται για τον πρώτο ουσιαστικά ενδο-ευρωπαϊκό πόλεμο (μεταξύ ευρωπαϊκών ανεξάρτητων κρατών) από την εποχή του Β’ παγκοσμίου πολέμου και ο κίνδυνος να είναι η αρχή ενός 3ου παγκοσμίου πολέμου δεν μπορεί να αποκλειστεί. Βεβαίως είχαμε από την ασιατική Τουρκία εισβολή στη βόρεια Κύπρο το 1974,[2] αλλά και την διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας – Σερβίας (επί Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς) το 1999 κυρίως από τις ΗΠΑ (επί Μπιλ Κλίντον).[3] Όμως δεν ήταν ανοικτά ενδο-ευρωπαϊκοί πόλεμοι. Μπορούμε να πούμε τελείως συνοπτικά ότι αυτός ο πόλεμος της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας είναι μια αποτυχία τόσο του γενικότερου ευρωπαϊκού ανθρωπιστικού ρεύματος, όσο και του εθνικιστικού ορθόδοξου ρεύματος.
Ως γνωστόν η σύγχρονη Ουκρανία, που δημιουργήθηκε από τον Βλαντίμιρ Λένιν[4] πριν εκατό χρόνια, χωρίζεται από βορρά προς νότο από τον ποταμό Δνείπερο, ο οποίος και σχίζει το σύγχρονο Κίεβο ανισομερώς. Κατά κανόνα η δυτική Ουκρανία είναι πλέον καθολική, ενώ η ανατολική ορθόδοξη. Οι καθολικοί έχουν αναπτύξει εκεί την Ουνία, ενώ οι ορθόδοξοι είναι διχασμένοι. Οι ρωσόφιλοι έχουν ως Αρχιεπίσκοπο τον Ονούφριο, ενώ ήδη το Οικουμενικό Πατριαρχείο από το 2019 έχει αναγνωρίσει την 15η αυτοκέφαλη εκκλησία της Ουκρανίας με Αρχιεπίσκοπο Κιέβου και πάσης Ουκρανίας τον Επιφάνιο.
Ας δούμε λίγο από πολιτική και ιστορική σκοπιά την αρχή με το μάτι ενός φίλου, όχι όμως ιστορικού: «Η ιστορία της νεότερης, μεταπαγανιστικής Ρωσίας ξεκινάει με τον εκχριστιανισμό του Πρίγκηπα Βλαδίμηρου του Μεγάλου (958-1015). Μετά το θάνατο του Βλαδίμηρου, το βασίλειο διαμοιράστηκε από τον ίδιο σε τρία ίσα μέρη στους τρεις γιους του. Ο πρωτότοκος γιος του, Σβιάτοπολκ, έγινε κληρονομικώ δικαιώματι Πρίγκηπας του Κιέβου και αμέσως θέλησε να σφετεριστεί όλη τη ρωσική επικράτεια και να γίνει απόλυτος κυρίαρχος.
Οι σύμβουλοι του δεύτερου γιου του Βλαδίμηρου, Πρίγκηπα Μπόρις, του διαμήνυσαν να πάρει το στρατό και να καταλάβει ο ίδιος το Κίεβο. Ο Μπόρις δε θέλησε να πάρει μέρος σε (κατά τη στενή έννοια) αδελφοκτόνο πόλεμο και προτίμησε να κρατήσει στάση ανεξίκακη και τελικά να δολοφονηθεί από πράκτορες του Σβιάτοπολκ. Ο Μπόρις (μαζί με τον άλλο αδελφό του, Γκλεμπ, που ακολούθησε παρόμοια τακτική) είναι ο πρώτος Ρώσος αναγνωρισμένος άγιος.
Τηρουμένων των αναλογιών, ο σημερινός Ρώσος πρόεδρος ακολουθεί τακτική διαφορετική ως αντίθετη αυτής του αγίου Πρίγκηπα Γκλεμπ και κοντύτερη αυτής του Σβιάτοπολκ του λεγόμενου Καταραμένου.
Είναι οριακά λοιπόν ίσως σαν αυτό που έλεγε ο Παπαδιαμάντης για τους Βαλκανικούς πολέμους: το δούλον γένος μπορεί να “έχρηζε χείρας βοηθείας” από τους Βούλγαρους υπερ-εθνικιστές που καταπίεζαν τους ελληνικούς πληθυσμούς, αλλά ο ίδιος ήταν απόλυτα αντίθετος σε αυτούς ως αδελφοκτόνων (μεταξύ σαρκικών και πνευματικών αδελφών) πολέμων.
Ό,τι έγινε δεν ξεγίνεται. Αυτό που τώρα γίνεται είναι να σταματήσουν άμεσα οι εχθροπραξίες, οι δύο πλευρές να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να καταλήξουν σε μια αληθινά δίκαιη λύση…».[5]
Το ζήτημα των πολέμων είναι όντως καταραμένο, όπως αποφάσισε και η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος στην Κρήτη, αλλά συχνά η θεσμικοί αντιπρόσωποι της Εκκλησίας γέρνουν συχνά προς την κρατική εξουσία. Έτσι ερμηνεύεται και η αποχή του Πατριαρχείου της Ρωσίας το 2016 από τη Σύνοδο αυτή, την τελευταία ακριβώς στιγμή. Λέτε η εισβολή στην Ουκρανία να είχε σχεδιαστεί ως μεγάλη πιθανότητα από τότε; Γι’ αυτούς, όλους όμως, τους πολέμους θα ήθελα ν’ αφήσω έναν άλλο φίλο να μιλήσει σχετικά:
«…Η Εκκλησία δεν μπορεί να μη ζήσει την τραγικότητα της ιστορίας και δεν μπορεί να προσπεράσει την σπουδαιότητα της ελευθερίας, η οποία, -και στις σχετικές εκδοχές της, δηλαδή ως πολιτική ελευθερία, ως αυτοδιάθεση κ.λ.π.- αποτελεί ανταύγεια του χριστιανικού οράματος για την έσχατη ελευθερία. Σε καμμία περίπτωση όμως δεν μπορεί να αρθεί το μείζον αξίωμα, ότι για τον χριστιανισμό κάθε πόλεμος είναι εμφύλιος πόλεμος.
Ας μου επιτραπεί να αναφέρω ένα μόνο παράδειγμα από τη βυζαντινή περίοδο, το οποίο αποτυπώνει, νομίζω, τις αντινομίες της ιστορίας και τον αγώνα να μη λησμονηθούν τα θεμελιακά κριτήρια (και τα οποία δυστυχέστατα, συχνά οι τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες λησμόνησαν, ιδίως όταν βάλτωσαν στα έλη του εθνικισμού). Επί αιώνες είχε κυριαρχήσει στην Εκκλησιαστική συνείδηση μία κρίση του Μεγάλου Αθανασίου (τέταρτος αιώνας), διατυπωμένη μάλιστα εν παρόδω, ότι όσοι διαπράττουν φόνο σε πόλεμο αγωνιζόμενοι για τα δίκαια και την πίστη, όχι μόνο δεν κατακρίνονται, αλλά μάλλον έπαινο αξίζουν.[6]
Όταν ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς, το 960, απαίτησε από την Εκκλησία να ανακηρύξει αγίους συλλήβδην όλους όσους έπεσαν στις μάχες κατά του Ισλάμ προς χάριν της χριστιανικής πίστης και της πατρίδας, η Εκκλησία αρνήθηκε, επικαλούμενη έναν ιερό κανόνα παλιό όσο και η ρήση του Αθανασίου, ο οποίος όμως (κανόνας) είχε μείνει, μέχρι τότε, στο περιθώριο. Επρόκειτο για τον δέκατο τρίτο κανόνα του Μεγάλου Βασιλείου, ο οποίος εκφράζει διαφωνία προς την ‘’ατιμωρησία’’ όσων σκότωναν σε πόλεμο (έστω και αμυντικό!) και υποστηρίζει ότι πρέπει να τους επιβάλλεται επιτίμιο τριετούς ακοινωνησίας.[7]
Στον ιστορικό βίο της, λοιπόν, η Εκκλησία καλείται να ζει μαρτυρικά το δίλλημα που εκπροσωπούν οι δύο Μεγάλοι. Θα μπορούσαμε να πούμε πως, αν η γνωμοδότηση του Αθανασίου διακρίνεται για το ρεαλισμό της, ο κανόνας του Βασιλείου διασώζει το ιδεώδες…
Το πρόβλημα δεν είναι όμως ότι αυτό το δίλημμα δεν έχει τελεσίδικη ενδοϊστορική λύση. Το πρόβλημα είναι ότι συχνά η εκκλησιαστική συνείδηση δεν βλέπει καν το δίλλημα και είναι πεπεισμένη ότι η ρύθμιση είναι μία και μοναδική: η του Αθανασίου. Αυτή η στρέβλωση (πάντα όσον αφορά τις Ορθόδοξες Εκκλησίες) φαίνεται ότι έγινε καθεστώς κατά τους νεότερους χρόνους, και μάλλον μετά την επανάσταση του 1821, οπότε -στο πλαίσιο της συγκρότησης της νεοελληνικής ιδεολογίας- ο οπλισμένος κληρικός θεωρήθηκε διαχρονικό σύμβολο! Οι πηγές όμως δείχνουν δεν αποτελεί παρά νεωτερισμό!…».[8]
Ας δούμε κατά σειρά πως αντέδρασαν οι Προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών και ο πάπας, ως κράτος του Βατικανού, στον πόλεμο της Ουκρανίας. (Δες σελ. 5)
Θα κλείσω, τέλος, με αναφορές του Chapnin Sergei[9]:
«…Την Πέμπτη το πρωί, ξυπνήσαμε σε έναν διαφορετικό κόσμο. Σε αυτόν τον νέο κόσμο, το Κρεμλίνο διεξάγει ταυτόχρονα δύο πολέμους: έχει εξαπολύσει έναν μεγάλο πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας και ξανάρχισε έναν πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Οι συνέπειες αυτών των πολέμων θα είναι σοβαρές για τους λαούς και των δύο χωρών. Η επιθετικότητα κατά της Ουκρανίας είναι ένας ανοιχτός πόλεμος, με βομβαρδισμούς, στρατεύματα στο έδαφος ενός ανεξάρτητου κράτους και απώλειες στρατιωτικών και αμάχων, αλλά ο πόλεμος του Κρεμλίνου εναντίον της Ρωσίας είναι λιγότερο προφανής. Συλλήψεις, πολιτικές δολοφονίες, δίκες που μετατράπηκαν σε παρωδίες, βασανιστήρια κρατουμένων, καταστολή ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης, πιέσεις σε δικηγόρους και ακτιβιστές· όλα αυτά μπορεί να μη συγκρίνονται με την ανοιχτή ένοπλη επίθεση, και όμως είναι ένας πόλεμος που το Κρεμλίνο διεξάγει σκληρά και με συνέπεια εναντίον του λαού του…
…Σήμερα είναι απολύτως ξεκάθαρο: ο Πατριάρχης Κύριλλος δεν είναι έτοιμος να υπερασπιστεί το ποίμνιό του -ούτε τον λαό της Ουκρανίας, ούτε τον λαό της Ρωσίας- ενάντια στο επιθετικό καθεστώς του Πούτιν. Ο ανθρώπινος πόνος δεν είναι μέσα στις προτεραιότητές του. Οι πατριαρχικές μεσολαβήσεις προς τους κατόχους εξουσίας έχουν μείνει μόνο στα βιβλία της ιστορίας. Συγχωρέστε την αφελή μου ερώτηση: ποιος χρειάζεται λοιπόν έναν τέτοιο Πατριάρχη;» [10]
Ο Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας είναι συνταξιούχος φυσικός, πτ. θεολόγος και συγγραφέας.
ΠΗΓΗ: 28.02.2022, www.tomtb.com.
[1][1] Λεωνίδας Βατικιώτης, «Ποιος ακύρωσε τις συμφωνίες ειρήνης του Μινσκ στην Ουκρανία;», 23.02.2027, www.kommon.gr/.
[2] Θεωρώ ότι επί της ουσίας η Τουρκία δεν είναι ευρωπαϊκή χώρα, αλλά ασιατική, παρότι βρίσκεται στα όρια των δύο ηπείρων. Όσο κι αν θεωρείται ότι έβαλαν χέρι οι ΗΠΑ και η Αγγλία στην αφορμή που δόθηκε, αυτοί που έκαναν εισβολή ήταν μόνο ο στρατός της Τουρκίας.
[3] Τυπικά συμμετείχε κυρίως και η Αγγλία και η Γαλλία, συμβολικά κάποιες ακόμα χώρες πλην της Ελλάδας, αλλά το κύριο βάρος το σήκωσαν οι ΗΠΑ παγκόσμιος «σερίφης». Όπως γράφει ο φίλος Σπύρος Φαναριώτης (28.02.2022) σε σχόλιό του στο f/b «Η διαταγή για την έναρξη των βομβαρδισμών στην Γιουγκοσλαβία στον διοικητή των νατοϊκών δυνάμεων, στρατηγό Γουέσλι Κλαρκ, έδωσε ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Χαβιέ Σολάνα (ΙΣΠΑΝΟΣ). Η νατοϊκή επιχείρηση ξεκίνησε χωρίς να υπάρχει έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και έφερε την κωδική ονομασία “ευσπλαχνικός άγγελος”». Πάντως όμως δεν ήταν πόλεμος μεταξύ δύο ευρωπαϊκών κρατών.
[4] Στις 21.02.2022, ο Βλαντίμιρ Πούτιν τα έβαλε και με τον Βλαντίμιρ Λένιν για να δικαιολογήσει στους Ρώσους και τους ρωσόφιλους την εισβολή…
[5] Γεώργιος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης, ως “Φιλαλήθης/Philalethe00”, στην ανάρτησή του: 27.02.2002, https://philalethe00.wordpress.com/.
[6] Αναφορά από την παραπομπή 48: «Μέγας Αθανάσιος, ‘’Επιστολή προς Αμμούν μονάζοντα’’, Γ. Α. Ράλλης – Μ. Ποτλής (Επιμ.), Σύνταγμα θείων και ιερών κανόνων, Τόμος 4, Αθήνησιν 1854 (Ανατύπωση Αθήνα: Γρηγόρη, 1996, 69).
[7] Αναφορά από την παραπομπή 49: «Γ. Α. Ράλλης – Μ. Ποτλής (Επιμ.), Σύνταγμα θείων και ιερών κανόνων, Τόμος 4, 131».
[8] Θανάσης Ν. Παπαθανασίου, «ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΠΡΑΞΗ», «Η χριστιανική ανθρωπολογία και το αίτημα για παγκόσμια ειρήνη», στο «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ», Σταύρος Σ. Φωτίου (Επιμέλεια), ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΩΓΗΣ, Αθήνα 2013, εκδ. Αρμός σελ. 90-92
[9] Ο Σεργκέι Τσάπνιν είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού «Δώρα» (Дары), ενός περιοδικού σύγχρονου χριστιανικού πολιτισμού, και επιμελητής εκθέσεων για τη σύγχρονη χριστιανική τέχνη. Παλαιότερα ήταν αρχισυντάκτης της Εφημερίδας του Πατριαρχείου Μόσχας και αναπληρωτής αρχισυντάκτης του Εκδοτικού Οίκου του Πατριαρχείου Μόσχας.
[10] ΠΗΓΗ: 25.02.2022, https://publicorthodoxy.org/el/2022/02/25/10647/. Το είδα: 27.02.2022, www.enoriako.info/index.php/diafora/1360-oi-dyo-polemoi-tou-patriarxi-kyrillou-kai-tou-vlantimir-poutin .
Πηγή φωτό: Ντόιτσε Βέλλε
Ο επιθετικός πόλεμος όπως η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία συνιστά από μόνος του ευθεία παράβαση του διεθνούς δικαίου και είναι δεδομένο ότι θα προκαλέσει απώλεια ζωών αμάχων και εκτεταμένες καταστροφές. Όμως, ιδίως η εμπειρία μας από τον γιουγκοσλαβικό εμφύλιο και τις επιδρομές των ΗΠΑ στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, πρέπει να μας κάνουν ιδιαίτερα επιφυλακτικούς για την αλήθεια των ειδήσεων που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Πολλές “ειδήσεις” που έχουν δει το φως της δημοσιότητας σε καιρό πολέμου, διαψεύστηκαν όταν έγινε δυνατό να διερευνηθούν σε καιρό ειρήνης. Στους “πρωταθλητές” του οργανωμένου ψεύδους συγκαταλέγεται ο πρώην Αμερικανός υπουργός Άμυνας Κόλιν Πάουελ, όταν παρουσίασε στον ΟΗΕ τα κατασκευασμένα στοιχεία για τα κατά φαντασία “όπλα μαζικής καταστροφής”. Ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, που στοχοποιήθηκε μαζί με όλο το σερβικό έθνος ως “εγκληματίας”, πέθανε ενώ δικαζόταν. Και θα αθωωνόταν, όπως προκύπτει από το σκεπτικό του Δικαστηρίου της Χάγης που δίκασε τους συγκατηγορούμενούς του. Details
-
Μπέρνι Σάντερς: Ειρηνική λύση κοινά αποδεκτή
Ενώ συμπληρώνονται 25 μέρες πολέμου στην Ουκρανία, μέχρι τώρα, οι ηγεσίες των χωρών του ΝΑΤΟ έχουν αποκλείσει κάθε άμεση εμπλοκή. Όμως, όσο η ρωσική εισβολή συνεχίζεται, τόσο περισσότερο καταστρέφεται η χώρα και τόσο περισσότερες ζωές χάνονται. Παράλληλα, όσο οι συγκρούσεις εντείνονται, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να “ξεφύγει” η κατάσταση και να προκληθεί εμπλοκή και άλλων χωρών. Τότε, ο πόλεμος μπορεί να κλιμακωθεί και να εξελιχθεί σε παγκόσμιο και πυρηνικό και να καταστραφεί ολόκληρη η ανθρωπότητα, της Ουκρανίας συμπεριλαμβανομένης. Details
-
«ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ» ΣΤΟ ΝΕΟ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ
Τὸ Κίνημα τῆς Χ.Δ. καὶ ἡ ἐφημερίδα «Χριστιανικὴ» αἰσίως κλείνουν 69 χρόνια ἀγωνιστικῆς παρουσίας. Ὁ ἱδρυτής τους ἀείμνηστος Νίκος Ψαρουδάκης, ἀνῆκε στὴ σπάνια κατηγορία ἀνθρώπων μὲ πολιτικὴ σκέψη, ποὺ ἐνῶ μαινόταν ὁ Ψυχρὸς Πόλεμος, ἀρνιόταν νὰ ἐνταχθεῖ στὴ μία ἢ στὴν ἄλλη ἐκδοχὴ ποὺ ἐπέβαλλαν τὰ ἀντιμαχόμενα πολιτικοκοινωνικὰ συστήματα καὶ στρατιωτικοὶ συνασπισμοί.
Στὴν ἴδια λογικὴ εἶχε κινηθεῖ ὁ Ρῶσος ὀρθόδοξος φιλόσοφος Νικόλαος Μπερντιάγιεφ, στὴν πολιτική του διαθήκη, τὸ τελευταῖο του κείμενο, ποὺ δημοσιεύτηκε τὸ 1949, ἕνα χρόνο μετὰ τὸ θάνατό του: «Ὅσοι ἀρνοῦνται νὰ προσχωρήσουν σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς δύο
συνασπισμοὺς στοὺς ὁποίους ἔχει διαιρεθεῖ ὁ κόσμος συνήθως κατηγοροῦνται ὅτι κάθονται ἀνάμεσα σὲ δύο σκαμνιά.
Ἡ κατηγορία αὐτὴ βασίζεται στὴν πρωτότυπη ὑπόθεση ὅτι ὑπάρχουν μόνο δύο σκαμνιὰ στὸν κόσμο. Καὶ γιατὶ ὄχι ἔνα τρίτο; Στὸ ὁποῖο εἶμαι ἀπόλυτα ἱκανοποιημένος νὰ καθίσω χωρὶς νὰ σκοπεύω νὰ μετακινηθῶ σὲ κάποιο ἀπὸ τ’ ἄλλα δύο(….)»
Ἡ ἴδια ἡ δημιουργία τῆς Χ.Δ. ἀποτέλεσε μιὰ ἔμπρακτη δημιουργία ἑνὸς «τρίτου δρόμου», ποὺ ὄχι μόνον ἀναδείκνυε τὸ ψεῦδος τῶν διλημμάτων ποὺ ἔβαζαν οἱ ἀντίπαλοι πολτικο-ιδεολογικοὶ καὶ στρατιωτικοὶ συνασπισμοί, ἀλλὰ καὶ ἄρθρωνε ἀξιόπιστη έναλλακτικὴ
πρόταση.
Παρόμοιες καταστάσεις ἀναβιώνουν τώρα, μὲ τὸν 2ο Ψυχρὸ Πόλεμο ποὺ βρίσκεται σὲ ἐξέλιξη. Τὸ Κίνημα αὐτὸ καὶ ἡ ἐφημερίδα του, μὲ ἐμπειρία δεκαετιῶν ἀνασκευῆς τῶν ψεύτικων διλημμάτων ποὺ ἐπιβάλλονται στὴν κοινὴ γνώμη, μπορεῖ νὰ άρθρώσει ἕναν «ὁδηγὸ ἐπιβίωσης»:
Στὸν 1ο Ψυχρὸ Πόλεμο δὲν ξεγελαστήκαμε ἀπὸ τὸ δυτικὸ «στρατόπεδο», ποὺ ἐμφανιζόταν ὠς ὑπέρμαχος τοῦ «χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ» ἀπέναντι στὴν διακηργμένη ἀθεΐα τῶν ἀντιπάλων. Ἔτσι καὶ στὸν 2ο Ψυχρὸ Πόλεμο δὲν παρασυρόμαστε ἀπὸ τὸ γεγονὸς
ὅτι ἡ ρωσικὴ πλευρὰ ἐπικαλεῖται τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἐμφανίζεται ὡς ὁ ὑπέρμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας ἐνάντια στὴ Νέα Τάξη πραγμάτων. Ἡ κάθε πλευρὰ κρίνεται ἀπὸ τὰ ἔργα της καὶ μόνο. Καὶ ἡ ρωσικὴ εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία δὲν μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ ὡς ἔργο ὀρθόδοξο καὶ χριστιανικό.
Στὸν 1ο Ψυχρὸ Πόλεμο καὶ ἰδίως στὸ ἑλληνικὸ μετεμφυλιακὸ περιβάλλον, περίσσευε ἡ ἰδεολογικὴ τρομοκρατία. Ὅποιος δὲν ἀκολουθοῦσε κατὰ γράμμα τὸ κυρίαρχο πολιτικὸ καὶ ἰδεολογικὸ ἀφήγημα, «βαπτιζόταν» συνοδοιπόρος τῶν «ἄλλων».
Παρόμοιες λογικὲς ἴσχυσαν καὶ στὶς ΗΠΑ τὴν περίοδο τοῦ Μακαρθισμοῦ, ὅπου κάποιος μποροῦσε νὰ καταδικαστεῖ καὶ ἐξαιτίας μιᾶς ἁπλῆς συναναστροφῆς. Ἀνάλογες τάσεις παρατηροῦμε καὶ τώρα στὰ συστημικὰ ΜΜΕ. Δὲν ἀρκεῖ ἡ ρητὴ καταδίκη τῆς ρωσικῆς
εἰσβολῆς. Ὅποιος ἐπιχειρεῖ νὰ ἀναλύσει συνολικὰ τὶς συνθῆκες ποὺ ὁδήγησαν στὶς σημερινὲς τραγικὲς ἐξελίξεις καὶ τὴν ἀπόδοση τῶν εὐθυνῶν ποὺ ἀναλογοῦν, λόγίζεται ὅτι «δικαιολογεῖ τὸν Πούτιν». Ἡ λογικὴ αὐτή, ἀκόμα καὶ ὅταν ἐκφράζεται καλοπροαίρετα,
τεμαχίζει καὶ συσκοτίζει τὴν ἀλήθεια. Καὶ οἱ μισὲς ἀλήθειες ὑπηρετοῦν τὸ ὀργανωμένο ψεῦδος. Γιὰ μᾶς, ἡ στρατιωτικὴ εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία δὲν δικαιολογεῖται καὶ τὴν καταδικάζουμε. Μιὰ τέτοια θέση δὲν «φοβᾶται» τὴν ἀπόδοση ὅλων τῶν πολιτικῶν εὐθυνῶν ὅπου καὶ ὅσο αὐτὲς ἀναλογοῦν καὶ οἱ ὁποῖες πρέπει νὰ ἀναδειχθοῦν ἄμεσα. Ἰδίως ὅταν εἶναι παρὼν ὁ κίνδυνος νὰ παρασυρθεῖ ὁ κόσμος σὲ
πυρηνικὸ ὁλοκαύτωμα.
Μαζὶ μὲ τὸν «Ψυχρὸ Πόλεμο», ἐπιστρέφει καὶ ἡ ἀντιρωσικὴ ὑστερία. Δὲν εἶναι δυνατόν, συλλήβδην ὁ ρωσικὸς λαὸς καὶ ὁ πολιτισμὸς τῆς χώρας νὰ ἐνοχοποιοῦνται ἀπὸ ἀτυχεῖς ἐπιλογὲς τῆς ἡγεσίας.
Ἡ ἀπαγόρευση τῶν ρωσικῶν ΜΜΕ ἀπὸ τὴν ΕΕ ἀποτελεῖ πράξη αὐταρχισμοῦ, ἀντίστοιχη μὲ τὶς «ψευδῶν εἰδήσεων» βαριὲς κυρώσεις ποὺ ἀπειλοῦνται στὴ Ρωσία.
Ἡ ἐκτίμησή μας ὅτι ἡ πιὸ φιλοπόλεμη μερίδα τῶν ἰθυνόντων τῶν ΗΠΑ, ποὺ ἐκφράζεται πολιτικὰ ἀπὸ τὴ συστημικὴ πτέρυγα τοῦ «Δημοκρατικοῦ Κόμματος» ἐπιθυμοῦσε τὴν ἀναβίωση ἑνὸς νέου τύπου «ψυχροῦ πολέμου» μὲ τὴ Ρωσία δὲν εἶναι καινούργια. Τὴν
ἔχουμε διατυπώσει ἐπανειλημμένα ἀπὸ χρόνια. Ἐνδεικτικὰ ἡ φρασεολογία τῆς ἀνακοίνωσής μας γιὰ τὶς ἀμερικανικὲς ἐκλογὲς τῆς 9.11.2016: «Ἡ διακυβέρνηση τοῦ συζύγου καὶ πολιτικοῦ συνεταίρου τῆς [Χίλαρι] Μπιλ Κλίντον ἐξέφρασε τοὺς πιὸ ἐπιθετικοὺς καὶ φιλοπόλεμους ἰμπεριαλιστικοὺς κύκλους τῶν Η.Π.Α. ὅπως ἔδειξαν οἱ ἐπεμβάσεις στὰ Βαλκάνια, μὲ ἀποκορύφωμα τοὺς βομβαρδισμοὺς τῆς Σερβίας. Σήμερα, ἡ ἐπιθετικότητα αὐτή, ποὺ θὰ ἐντεινόταν μὲ ἐκλογὴ τῆς Κλίντον, κατευθύνεται ἐναντίον τῆς Ρωσίας, θέτοντας σὲ κίνδυνο τὴν παγκόσμια εἰρήνη.» Ἐνδεχομένως, αὐτὰ ποὺ ζοῦμε σήμερα, νὰ τὰ εἴχαμε ζήσει τέσσερα χρόνια νωρίτερα, ἂν εἶχε ἐκλεγεῖ τότε ἡ Κλίντον.
Εὔγλωττες εἶναι καὶ οἱ «πανηγυρικὲς» δηλώσεις τοῦ ἑλληνοαμερικανοῦ ναυάρχου Τζέιμς Σταυρίδη στὸ MSNBC:
«Ὑπηρέτησα τέσσερα χρόνια ὡς ἀνώτατος διοικητὴς τοῦ ΝΑΤΟ. Σὲ κάθε διάσκεψη, σὲ κάθε συνάντηση ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ἀξιωματούχων τοῦ ΝΑΤΟ, ἐρχόμουν σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ τῆς Γερμανίας καὶ τὴν ὑπουργὸ Ἄμυνας, Ούρσουλα
φὸν ντερ Λάιεν. Καὶ τοὺς ἔλεγα: ‘Πρέπει νὰ αὐξήσετε τὶς ἀμυντικὲς σᾶς δαπάνες’. Καὶ δὲν κατάφερα τίποτα μέσα σὲ τέσσερα χρόνια…Σὲ 48 ὧρες, ὁ Βλαντιμίρ Πούτιν ὤθησε τοὺς Γερμανοὺς νὰ διπλασιάσουν οὐσιαστικὰ τὸν ἀμυντικὸ προϋπολογισμὸ τοὺς» πρόσθεσε,
χαρακτηρίζοντας ἔξυπνη τὴν κίνηση τῶν Γερμανῶν…Ὁ Βλαντιμίρ Πούτιν μπορεῖ νὰ εἶναι τὸ καλύτερο πράγμα ποὺ ἔχει συμβεῖ ποτὲ στὴ συμμαχία τοῦ ΝΑΤΟ».
Ὁ Σταυρίδης εἶχε περιληφθεῖ στὴν «ἐξαιρετικὰ μικρὴ λίστα» τῶν πιθανῶν συυνυποψηφίων ἀντιπροέδρων τῆς Χίλαρι Κλίντον τὸ 2016. (Ὅλες οἱ ἠλεκτρονικὲς παραπομπὲς στὴν ἱστοσελίδα τῆς «Χ»).
Κατὰ συνέπεια, ὁ κ. Πούτιν, ὄχι μόνο δὲν χάλασε τὰ σχέδια τῆς «νέας τάξης», ἀλλὰ τὰ ἐξυπηρέτησε μὲ τὸν καλύτερο τρόπο πραματοποιώντας τὴν εἰσβολὴ στὴν Οὐκρανία.
Οἱ Ἀμερικάνοι, ἀφοῦ μεγιστοποίησαν τὰ κέρδη τους, μὲ τὴν ἐπίλυση τοῦ «ὑπαρξιακοῦ προβλήματος» τοῦ ΝΑΤΟ καὶ τὸ «μάντρωμα» τῶν Εὐρωπαίων συμμάχων, δὲν ἔχουν λόγο νὰ ἐπιδιώκουν περαιτέρω ἀνάμιξη.
Ἡ διαιώνιση τῆς ἀπομόνωσης τῆς Ρωσίας τοὺς ἐξυπηρετεῖ καὶ στρατηγικὰ καὶ οἰκονομικά.
“Χριστιανική” 17.3.2022
Το Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας, απεύθυνε σε όλους τους προκαθήμενους της Ορθόδοξης Εκκλησίας έκκληση να τοποθετηθούν δημόσια για την άμεση κατάπαυση των εχθροπραξιών μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας και να ασκήσουν κάθε πίεση για τη δίκαιη και ειρηνική επίλυση των διαφορών μεταξύ των δύο χωρών. Details
-
Ζητούν επειγόντως τη διοργάνωση ενός “πράσινου διαδρόμου” για την εκκένωση των Ελλήνων και ανθρωπιστική βοήθεια
Μεταδίδεται επιστολή της Προέδρου της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων Ουκρανίας Αλεξάνδρας Προτσένκο-Πιτσατζή από την πολιορκημένη Μαριούπολη προς όλους τους Έλληνες, με αγωνιώδη έκκληση να να κινητοποιηθούν για να αποτραπεί ο επαπειλούμενός αφανισμός της ελληνικής ομογένειας στην Ουκρανία, κάνοντας λόγο για «γενοκτονία του ουκρανικού λαού και των Ελλήνων της Ουκρανίας από τη ρωσική ομοσπονδία». Ειδικά για τη Μαριούπολη και την περιφέρεια του Ντονέτσκ, όπου οι ομογενείς αποτιμώνται σε 77.500, ζητούν επειγόντως “τη διοργάνωση ενός “πράσινου διαδρόμου” για την εκκένωση των Ελλήνων από οικισμούς που περικυκλώνονται από τον εχθρό και την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας.”
Η Χ.Δ. έχει εξαρχής ζητήσει με την ανακοίνωσή της (27.2.2022) μόλις εκδηλώθηκε η ρωσική εισβολή “να απαιτηθεί από τις εμπλεκόμενες πλευρές να παράσχουν εγγυήσεις για την ασφάλεια της ελληνικής κοινότητας των εμπλεκόμενων περιοχών, ιδίως στη Μαριούπολη του Πόντου. Καταδικάζουμε τον βομβαρδισμό και τον φόνο των ομογενών της κωμόπολης Σαρτανά και ζητούμε την ανεύρεση και την τιμωρία των ενόχων, τόσο για το συγκεκριμένο, όσο και για όσα άλλα εγκλήματα πολέμου διαπραχθούν, όποια πλευρά και αν ευθύνεται”. Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να εξαντλήσει τα περιθώρια των πιέσεων προς τους αντιμαχόμενους και προς πάσα κατεύθυνση υπέρ των ομογενών, όπως πράττουν η Τουρκία για τους δικούς της πολίτες, αλλά και το Ισραήλ προς εξασφάλιση των Εβραίων της Ουκρανίας.
Η επιστολή, στην οποία παρατίθενται και αναλυτικά στοιχεία για τους ελληνικούς οικισμούς στη Μαριούπολη και και στα περίχωρά της, με μακραίωνη παρουσία και πολιτισμό, έχει ως εξής: Details