ΟΤΑΝ ΤΣΑΚΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΙΠΠΟΠΟΤΑΜΟΙ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΒΑΤΡΑΧΙΑ-

του Ηρακλή Κανακάκη*

Αυτό που συμβαίνει με την απογείωση των τιμών των καυσίμων και της ενέργειας, είναι συνέπεια της καταστάσεως πολιορκίας εν καιρώ ειρήνης λόγω κορωνοϊού, που επιβλήθηκε με τη συμμαχία πολιτικής και ιατρικής ως επιστημονική επιταγή και απόφαση.
Είναι το ξέσπασμα της αντιπαράθεσης του μεγάλου κεφαλαίου, που η λογική των άκριτων και γενικευμένων αποκλεισμών, με υπερθεματισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ.), το βρήκε ανέτοιμο και μαζί με τα κέρδη κατέγραψε και απώλειες.
Το λοκντάουν αποδείχτηκε ένα καταστροφικό εγχείρημα, ένα παγκόσμιο σοκ από το οποίο κάποιοι βγήκαν κερδισμένοι και οι πολλοί χαμένοι.
Στους μεγάλους χαμένους είναι οι μεσαίες και χαμηλές εισοδηματικές τάξεις και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Οι φτωχότεροι και πιο ευάλωτοι πληρώνουν, όπως πάντα, το βαρύτερο τίμημα. Οι υπάρχουσες κοινωνικές ανισότητες διευρύνθηκαν και δημιουργήθηκαν νέες.
Είναι, οι αδύναμες και υπερχρεωμένες και γι’ αυτό δανειο-εξαρτημένες και δανειο-βίωτες οικονομίες, όπως η ελληνική, που το δημόσιο χρέος έγινε βουνό και θα την πλακώσει, όταν η χώρα επανέλθει το 2023 στο Πρόγραμμα Σταθερότητας και στις δανειακές δεσμεύσεις.
Επίσης, επειδή τα συμφέροντα όλων των μερών της διεθνούς κεφαλαιοκρατικής ελίτ δεν ταυτίζονται, είδαμε στους κόλπους της χαμένους και κερδισμένους. Στους «πληγέντες» είναι οι αεροπορικές επιχειρήσεις, τα ταξιδιωτικά γραφεία, οι επιχειρήσεις τουρισμού, αλλά και το καρτέλ των υδρογονανθράκων και της ενέργειας.
Σ’ αυτούς που είδαν τα κέρδη τους σε δυσθεώρητα ύψη είναι το καρτέλ των εταιρειών λογισμικού: Amazon, Google, Facebook, Apple και Microsoft.
Είναι τυχαίο που ο Πρόεδρος του Π.Ο.Υ. Τέντρος Α. Γκερμπρεγέσους, υπέρμαχος των λοκντάουν, είναι άνθρωπος του Γκέιτς, ιδιοκτήτη της Microsoft, ο οποίος ελέγχει τον Οργανισμό δια των «δωρεών»; Στη θέση που κατέχει πέρασε, αφού υπηρέτησε ως διευθυντής του αφρικανικού παραρτήματος του Ιδρύματος του «φιλάνθρωπου» Γκέιτς.
Ασφαλώς, όχι. Το μήνυμα που στέλνει η παγκόσμια χρηματοκρατική ελίτ είναι ότι εκτός από τη δύναμη της πολιτικής έχει και τις επιστήμες στα χέρια της.
Στην ευρεία αποδοχή των γενικευμένων αποκλεισμών συνέβαλαν τα καλοπληρωμένα M.M.G., τα οποία δείχνουν βιτριολική εχθρότητα σε κάθε αντίθετη γνώμη και εκτοξεύουν προσβολές, προσωπικές επιθέσεις και απαξιωτικά σχόλια σε κάθε εναντιόφρονα.
Επιδιδόμενα σε διαστροφή των λέξεων θεωρούν τον αντίγνωμο ανάξιο αναφοράς, εκτός των ορίων του ορθολογικού διαλόγου ή και άτομο κάποιας παθολογίας.
Τον τόνο τον έδωσαν τα κόμματα εξουσίας και οι αρχηγοί τους, οι οποίοι κρυπτόμενοι πίσω από τα «φουστάνια της επιστήμης», λοιδορούσαν ως ψεκασμένους, συνωμοσιολόγους και ακροδεξιούς όποιους είχαν διαφωνία ή επιφύλαξη για τους εγκλεισμούς, τα εμβόλια και την υποχρεωτικότητά τους και τα οριζόντια υγειονομικά μέτρα.
Η κυβερνώσα αριστερά, μάλιστα, προσηλωμένη στη λατρεία των θεών της υγείας και της τεχνο-επιστήμης πλειοδοτούσε, τουλάχιστον στην αρχή, σε υγειονομική νομιμοφροσύνη.
Διατυμπάνιζαν τη συμμόρφωσή τους, Μητσοτάκης και Τσίπρας, στην επιστήμη και ταυτόχρονα ονείδιζαν και περιθωριοποιούσαν ή απέκλεισαν οποιαδήποτε επιστημονική άποψη δεν συμφωνούσε μαζί τους.
Σήμερα εγκαταλείφτηκε η πρακτική του λοκντάουν και αφήνονται οι εμβολιασμένοι, στο όνομα ποιας επιστημονικής επιτροπής, να «ξεσαλώνουν» μέχρι πρωίας σε χώρους αποκλειστικά γι’ αυτούς, χωρίς κανένα μέτρο προφύλαξης; Όταν είναι βέβαιο ότι και οι εμβολιασμένοι, σε μικρότερο ποσοστό και ελαφρότερα, προσβάλλονται από τη μετάλλαξη Δ του κορωνοϊού και τη μεταδίδουν.
Η ακρίβεια, που πυροδοτήθηκε από τους ενεργειακούς κολοσσούς σχεδιασμένα και εσκεμμένα, ήρθε για να μείνει και δεν είναι τίποτα αυτό που είδαμε σαν αρχή με αυτά που έρχονται. Εκτός, αν υπάρξουν ανατροπές, με την κοινωνία να βγαίνει από τη σημερινή κατάσταση αυτισμού και ληθαργικές νωθρότητας και αδράνειας.
Η Κυβέρνηση αμηχανεί ελπίζοντας ότι η αγορά θα αυτορρυθμιστεί μέσω του νόμου της προσφοράς και της ζήτησης.

  • *Χριστιανική” 28 Οκτωβρίου 2021 1η σελίδα

Του Ηρακλή Κανακάκη*

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, μετά από δέκα επτά χρόνια πνευματικής προετοιμασίας και άσκησης, άφησε την ησυχία και την κατάνυξη της μονής του και την αθωνική φιλόθεη αδελφότητα. Και ανέλαβε το μόχθο και τους κινδύνους της ιεραποστολικής περιοδείας, που σκοπό είχε, όπως γράφει ο μακαριστός π. Γ. Μεταλληνός, να φωτισθεί, να αναστηθεί και να αποκατασταθεί το ρωμέικο με όλα τα συστατικά του: πίστη, γλώσσα, παιδεία, κοινωνία.
Να ξυπνήσει την εθνική συνείδηση, να την ελευθερώσει από την απαιδευσία, να της ζωντανέψει την ιστορική μνήμη και να αναχαιτίσει τους εξισλαμισμούς.

Details

-του Ηρακλή Κανακάκη*

Για όσους κρατούν ζωντανή την ιστορική μνήμη και βλέπουν το παρόν και το μέλλον κοιτάζοντας και πίσω, η Μικρασιατική τραγωδία προσφέρει χρήσιμα διδάγματα και συμπεράσματα. Ιδιαίτερα, σήμερα, που η Τουρκία μας έχει κηρύξει τον πόλεμο, στο επίπεδο των μέσων ενημέρωσης, του διαδικτύου και των ανακοινώσεων, ενώ στο επιχειρησιακό πεδίο, αν δεν βάλει φωτιά στα τόπια, θα εξωθήσει τα πράγματα στην κόψη του ξυραφιού.
Προηγουμένως, ας δούμε τα αίτια της Μικρασιατικής καταστροφής εν συντομία. Τους λόγους που μόχθοι, κόποι, ιδρώτας και αίμα αιώνων έγιναν στάχτη και αποκαΐδια. Άνθρωποι νοικοκυραίοι στον τόπο τους έγιναν φυγάδες, άστεγοι, άποροι, επαίτες, «τουρκόσποροι» στα λιμάνια που τους ξέβρασε το τσουνάμι της τουρκικής θηριωδίας και ο «ποντιοπιλατισμός» των συμμάχων μας. Details

του Ηρακλή Κανακάκη*

Τούτες τις μέρες θα ’πρεπε, μετ’ εμφάσεως, ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης και η διπλωματία μας να θυμίσουν στη διεθνή κοινότητα τα Σεπτεμβριανά του 1955. Ένα από τα πιο άτιμα εγκλήματα εναντίον του ελληνισμού της Πόλης και της Σμύρνης, που οργάνωσε και εξετέλεσε η τουρκική κρατική βαρβαρότητα, υπό την προστατευτική σκιά της Ατλαντικής συμμαχίας και της Βρετανίας και σηματοδότησε την απαρχή του ξεριζωμού, της φυγής και του ξεκληρίσματος των Ελλήνων που είχαν απομείνει.

Details

-113 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ (1872-1907)-

του Ηρακλή Κανακάκη*

Η μελέτη των κειμένων που γράφτηκαν δια χειρός του και αυτών που γράφτηκαν από τρίτους για την πολύμορφη δράση και το πολυσχιδές έργο του, σε συνδυασμό με την απροκατάληπτη και προσεκτική διερεύνηση και άλλων πηγών, φωτίζουν άπλετα τις ιδέες του Μαρίνου Αντύπα. Τις πηγές έμπνευσής του στη διαμόρφωση των κοινωνικο-πολιτικών του αντιλήψεων.

Οι κινούσες δυνάμεις της ψυχής που επηρέασαν, προδιέγραψαν και επικαθόρισαν την πολιτική του φιλοσοφία και την ιδεολογική του οντότητα αρδεύονταν και τρέφονταν από τα γεγονότα και τις καταστάσεις μέσα στις οποίες έζησε και ανδρώθηκε.

Ως μαθητής του Γυμνασίου του Αργοστολίου βίωσε την αδικία και την εκμετάλλευση που υπήρχε στο νησί. Μάθαινε για τον επτανησιακό ριζοσπαστισμό στα χρόνια της Αγγλοκρατίας και τους σθεναρούς αγώνες του λαού της Κεφαλονιάς. Ως φοιτητής της Νομικής ήρθε σ’ επαφή και ενεργητική συνεργασία με το σοσιαλιστικό κύκλο του Σ. Καλλέργη. Με ξένες ιδεολογικές θεωρήσεις,
όπως φαίνεται και από τις μεταφράσεις άρθρων του Jaures που δημοσιεύονται στην “Ανάσταση” και από αναφορές του στον Κροπότκιν, τον Μπακούνιν, τον Τολστόι και Ρουσσώ σε άρθρα του στην ίδια εφημερίδα.

Πρωτίστως, όμως, τον συνάρπασε η πρωτοχριστιανική διδασκαλία και η ηθική και η εντρύφησή του στις βασικές αρχές του κοινωνικού χριστιανισμού. Ένοιωσε μέσα του τη θεία πνοή και την υποχρέωση να στρατευθεί στον αγώνα για να ανατείλει μία νέα ζωή σε μία νέα κοινωνία πρωτοχριστιανικής αγάπης και αδελφοσύνης, δηλαδή απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση ανθρώπου
από άνθρωπο και από κάθε αδικία, αθλιότητα και αμάθεια. Διότι ο Χριστιανός είναι επαναστάτης της αγάπης και της πράξης. Ο Χριστιανός που λιποτακτεί ή φυγομαχεί από τον αγώνα για ελευθερία, δημοκρατία, δικαιοσύνη είναι καρικατούρα της εικόνας του Θεού Δημιουργού.

Γράφει ο Μαρίνος Αντύπας: “…Ο Ιησούς παραγγέλλει “αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν”. Είναι δύσκολον ν’ αρνηθεί τις ότι εάν ο νόμος ούτος εφαρμοσθεί ποτέ, οι άνθρωποι θα ώσιν αδελφοί και η χαρά και το μειδίαμα θα βασιλεύσωσι μεταξύ των αντί των δακρύων και του αίματος”. “…Είμαι επαναστάτης, υποσκάπτων το άγριο καθεστώς μεθ’όλων μου των δυνάμεων, θεωρώ τους συντηρητικούς αξίους σεβασμού ως άτομα, αξίους θεραπείας ως μέλη του κοινωνικού σώματος… και όχι της βόμβας των  αναρχικών…”. “…Η ελευθερία συνίσταται εις το να δύναταί τις να πράττει παν ό,τι δεν βλάπτει τον άλλον (ο συ μισείς ετέρω μη ποιήσεις)…”. “Ζητούμεν Επανάστασιν ιδεών, επανάστασιν αισθημάτων, Παγκόσμιον Επανάστασιν Διοικητικού και Πολιτικού και Θρησκευτικού Συστήματος… Επιζητούντες δηλαδή την αντικατάσταση του Θεού ον κηρύσσουσι οι τύραννοι και δεσπόται δια του Αληθούς Θεού ον εκήρυξεν ο Χριστός και όστις καλείται ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ και ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑΣ και όχι Θεός σκληρότατος, δακρύων και δουλείας”.

Ο Αντύπας είναι επαναστάτης της αγάπης και όχι της εμπάθειας, της καταδυνάστευσης των πολλών από τους λίγους και του μίσους. Διότι η επανάσταση που μολύνεται από τη μνησικακία και την απανθρωπιά γίνεται τυραννία.

Είναι επαναστάτης της σταυρικής, της θυσιαστικής αγάπης. Δεν μένει στις καταγγελίες. Στις ανέξοδες ρητορικές επισημάνσεις και διαπιστώσεις. Στις υποδείξεις προς τους άλλους για το τι πρέπει να κάνουν βγάζοντας τον εαυτό του απ’ έξω. Ο ίδιος εξετάζει τι μπορεί να κάνει και το πράττει. Στο κτήμα του θείου του προσέδωσε εμπράγματη υπόσταση σε όσα δίδασκε. Κατέστησε ένσαρκη
πραγματικότητα όσα υποσχόταν, μεταβάλλοντας τη θέση των χωρικών από δουλοπάροικους σε συνιδιοκτήτες. Και στο τέλος, χριστιανοπρεπώς ενεργώντας και σκεπτόμενος θυσίασε τον εαυτό του και όχι τους άλλους για τις ιδέες του.

Πίστευε ότι η κοινωνία θα αλλάξει με την παιδεία, τις διαλέξεις, τον τύπο, το παράδειγμα και την πειθώ, γι’ αυτό δεν έστεργε τη βία των συνειδήσεων και τις επαναστατικές βιασύνες. Ήθελε οι ιδέες του κοινωνισμού να τύχουν πρώτα ευρείας κυκλοφορίας και εθελούσιας αποδοχής. Και σαν γίνονταν κτήμα του λαού, ο λυτρωμός δεν θ’ αργούσε.

Γράφει ο Αντύπας: “…Τα μέσα δι’ ων ζητούμεν την επίτευξιν του ημετέρου προγράμματος είναι Η ΗΘΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ήτις επιτευχθήσεται δια της διδασκαλίας, δια της δημοσιογραφίας, δια των διαλέξεων, δια της αυτοθυσίας και θελήσεως…”.Ζητούσε ηθική επανάσταση. Δεχόταν πως αυτή προηγείται της κοινωνικής και πολιτικής και θεωρούσε πως θα επιτυγχανόταν με την πλατιά λαϊκή μόρφωση, την ίδρυσυη σχολείων και λαϊκών μορφωτικών κέντρων, τη διδασκαλία και τις διαλέξεις.

Γι’ αυτό έστησε με ομοϊδεάτες του την εβδομαδιαία εφημερίδα “Ανάστασις” και ίδρυσε το Λαϊκό Αναγνωστήριο “Η ισότης”. Ήξερε ότι τα σύμβολα είναι φορείς εννοιών που διεγείρουν συναισθηματικά τα άτομα και τα κοινωνικά σύνολα και απελευθερώνουν δυναμισμό και ενεργητικότητα, γι’ αυτό και ονόμασε την εφημερίδα του “Ανάστασις” που παραπέμπει σε πάθη, δυσκολίες, στο Γολγοθά και στη σταύρωση του Κυρίου αλλά και στην απολύτρωση, στη συντριβή του θανάτου και ό,τι θανατώνει τη ζωή.

Βασικό στοιχείο της ιδεολογίας του είναι ο πατριωτισμός, η αγάπη του προς την Ελλάδα. Κάποιοι,συγχέοντας το σωβινισμό του κατακτητή με τον εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα των καταδυναστευομένων, τον κατηγόρησαν για εθνικιστή. Ο λόγος; Επειδή, έσπευσε ως εθελοντής το 1896 στην τυραννοκαταλύτρα Κρήτη και αγωνίστηκε στο πλευρό του λαού της, για το δικαίωμα της
αυτοδιάθεσης και της ένωσής της με την Ελλάδα. Επειδή, εξίσου με τον κρητικό αγώνα, τον συγκλόνιζε ο αγώνας του Μακεδονικού Ελληνισμού.

Στο πολιτικό του πρόγραμμα σημειώνει: “Ζητούμεν την Παγκόσμιον ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ-ΙΣΟΤΗΤΑΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ. Θέλομεν ό,τι θέλει ο ΧΡΙΣΤΟΣ “ουκ ένι Έλλην ή Ιουδαίος, ουκ ένι ελεύθερος ή δούλος” ήτοι θέλομεν την κατάργησιν των φυλών και των Πατρίδων, την κατάργησιν των αφέντων και δούλων…”. Κάποιοι βλέπουν αντίφαση το να θέλει την κατάλυση των πατρίδων και να αγωνίζεται
υπέρ της των Ελλήνων ελευθερίας. Να εμπνέεται ταυτόχρονα από εθνικά και πανανθρώπινα ιδεώδη. Δεν πρόκειται, όμως, για ιδεολογικό ακροβατισμό. Θέλει για το παρόν την ευδαιμονία, τη δόξα και την εθνική ολοκλήρωση της Ελλάδας και για το μέλλον
την κατάργηση των διαφορών, την πανανθρώπινη ειρήνη και ελευθερία, όταν βασιλεύσει στον κόσμο η αγάπη. Όταν, όπως γράφει, εκπληρωθεί το αγιογραφικό χωρίο “και ελεύσεται ημέρα καθ’ ην γενήσεται η ανθρωπότης μία ποίμνη εις ην θα είναι ποιμήν η αγάπη και η δικαιοσύνη”.

Στο τελευταίο άρθρο της ζωής του δηλώνει απερίφραστα: “Είμαι Σοσιαλιστής όνομα και πράγμα, φέρω τον τίτλον μου πιστώς και υπερηφάνως…”. Και αλλού σημειώνει: “…Ότι λοιπόν ο Σοσιαλισμός είναι αυτή η αλήθεια, αυτή η δικαιοσύνη και ότι ο διδάξας τούτον είναι ο Χριστός και ότι ολόκληρος εν τω Ευαγγελίω εμπεριέχεται τούτο είναι αναμφισβήτητον…”.

Αυτός είναι ο Μαρίνος Αντύπας, χριστιανοσοσιαλιστής, που εκφράζεται με κηρύγματα αντιπλουτοκρατικά και αντιδυναστικά και  αιτήματα αρχέτυπης κοινοκτημοσύνης. Με δανεισμό επιχειρημάτων από τα Ευαγγέλια και απόρριψη της βίαιης επαναστατικής προοπτικής. Με αυστηρή κριτική των αρχιερέων, όταν γίνονται όργανα των γαιοκτημόνων.

Με αμφισβήτηση του κοινωνικού οικοδομήματος, βασισμένη στις πρωτοχριστιανικές αρχές και στις πατερικές παραδόσεις. Με συνέπεια λόγων και έργων, διδασκαλίας και ζωής που χαρακτηρίζεται από τη διακονία του πλησίον, γεμάτη αυταπάρνηση.

* “Χριστιανική” 30.4.2020

του Ηρακλή Κανακάκη*

Η Ελλάδα έχει ένα πολίτευμα με ισχυρή ολιγαρχική θεμελίωση. Τα κόμματα, με εξαίρεση το Κ.Κ.Ε., είναι αρχηγικά δηλαδή ισχύει η αρχή του ενός. Στο Κοινοβούλιο λειτουργούν ως λόχοι. Το εκλογικό σύστημα είναι καλπονοθευτικό. Οι πολιτικοί θεωρούν κεκτημένο τους να εξυβρίζουν, να συκοφαντούν, να αυτο-εξαιρούνται από το κράτος δικαίου. Άλλα να λένε προεκλογικά ή ως αντιπολίτευση και άλλα να πράττουν ως Κυβέρνηση, χωρίς καμία λογοδοσία ή έλεγχο. Και στα δύσκολα να κάνουν την ιδεολογία τους σημαία «ευκαιρίας».

Ο τόπος, επομένως, έχει ανάγκη από μία αναγέννηση της Δημοκρατίας, που θα καθιστά τον πολίτη ενεργό, συνειδητοποιημένο και εταίρο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, ιδιαίτερα στα κρίσιμα ζητήματα και ο τρόπος είναι και το δημοψήφισμα.

Η Φιλελεύθερη Δημοκρατία απειλείται από το λαϊκισμό, ο οποίος συναντάται στα καθεστωτικά και στα αντικαθεστωτικά κόμματα, στη Μαρίν Λεπέν και στο Μακρόν, στο Βελόπουλο και στον Τσίπρα και το Μητσοτάκη. Περισσότερο, όμως, κινδυνεύει από την παραπληροφόρηση και υπερπληροφόρηση, από τη διασπορά ψευδών ειδήσεων και την εξαπάτηση, που έγιναν ευκολότερα και αποτελεσματικότερα στην ψηφιακή επικοινωνία. Από την ανάδειξη του ασήμαντου. Και βεβαίως από τον ηλεκτρονικό ολοκληρωτισμό.

Τα προηγούμενα χρόνια τα ολοκληρωτικά καθεστώτα προσπαθούσαν, με κάθε τρόπο, να συλλέξουν πληροφορίες για τους πολίτες. Σήμερα, τα ψηφιακά δεδομένα εκχωρούνται αβίαστα ή συγκεντρώνονται άκοπα, εν αγνοία των χρηστών. Οι κάτοχοί τους διαμορφώνουν το ψηφιακό προφίλ, που επιτρέπει την πρόβλεψη συμπεριφοράς και την χειραγώγηση.

Και το χειρότερο, η ιδέα ενός κόσμου υπό «επιτήρηση», που ως χθες φάνταζε παρανοϊκό και γέννημα αρρωστημένης φαντασίας και φανατικών συνωμοσιολογιών, δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Το τρομακτικό είναι ότι θεωρούμε το τέλος του δικαιώματος στην ιδιωτική ζωή ως κάτι αναπόφευκτο, μοιραίο και μη αντιμετωπίσιμο.

Μία προτύπωση, πρόγευση των καταστάσεων ολοκληρωτισμού που έρχονται, είναι οι ακρότητες που είδαμε σε μέτρα κατά του κοροναϊού, με πρόσχημα το καλό μας και το συμφέρον της ανθρωπότητας. Το γκουλάγκ μπροστά στα… ψηφιακά στρατόπεδα θα μοιάζουν με «ντάτσες», με τουριστικά θέρετρα.

*Απόσπασμα από βιβλιοκρισία προγραμματισμένη για το φύλλο της 30.4.2020 της “Χ”

ΦΩΤΟ: Εφημερίδα “Δημοκρατία” όπου και σχετικό άρθρο