Σε προηγούμενη ανάρτηση είχαμε αναδείξει το γεγονός ότι το οικονομικό σύστημα του νεοφιλελευθερισμού επεξεργάζεται και το αντίστοιχο ιδεολογικο-φιλοσοφικό εποικοδόμημα που ευνοεί τη διαιώνισή του. Μέχρι το σημείο να καλλιεργείται η δημιουργία ενός νεόυ τύπου ανθρώπου, συγκρινόμενη με προσηλυτισμό σε νέα θρησκεία, τα πρότυπα της προτροπής του αποστόλου Παύλου στην Προς Κολασσείς ἐπιστολή (γ’ 11): “ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ, καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν νέον τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ᾽ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν…”.  Ενός ανθρώπου που δεν οφείλει τίποτα στην κοινότητα, αλλά αντίθετα εκείνη του οφείλει λόγω της ιδιότητάς του ως παραγωγού πλούτου. “Μια ιστορική διαδικασία κατασκευής απολιτικού ανθρώπου, της οποίας ο σύγχρονος άνθρωπος είναι το τελικό προϊόν. Αυτός ο άνθρωπος, που απολαμβάνει μια χιμαιρική μεταπολιτική ελευθερία, είναι απαραίτητος για την ανάπτυξη του υπερφιλελευθερισμού. Έχει μάθει να πιστεύει ότι όσο κάποιος αποδεσμεύεται, τόσο η ελευθερία του αυξάνεται”, σύμφωνα με τη διατυπωση της Γαλλίδας φιλοσόφου Καελά Γκιλεσπί. Η οποία κάνει διάκριση ανάμεσα στους όρους “νεοφιλελευθερισμό” που υποδηλώνει το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα και “υπερφιλελευθερισμό” που υποδηλώνει το ιδεολογικο-πολιτικό του εποικοδόμημα. Details