Με ζήλο η κυβέρνηση Μητσοτάκη προχωρεί στην αποδόμηση του κοινωνικού Κράτους. Στη διαδικασία του ξεπουλήματος βρίσκεται το 49% του ΔΕΔΔΗΕ, της εταιρίας που δημιούργησε η ΔΕΗ προκειμένου να διαχειρίζεται το δίκτυο διανομής ηλεκτρικού ρεύματος, το οποίο αποσπάστηκε από τον ΄τομέα της παραγωγής: Ο λόγος: Να μπορούν και ιδιώτες παραγωγοί να χρησιμοποιούν το δίκτυο και να πουλάνε ηλεκτρικό ρεύμα. Στη φάση αυτή, στο όνομα του “ανταγωνισμού”, οι έτοιμες δομές που δημιουργήθηκαν με τα χρήματα του ελληνικού λαού μέσω της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) και συντέλεσαν τα μέγιστα στην ανάπτυξη και στην ευημερία του ελληνικού λαού, έγιναν προσβάσιμες σε ιδιώτες, που τίποτα δεν προσέφεραν για τη δημιουργία τους. Στη λογική αυτή του “ανταγωνισμού” που υπηρετείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΕΗ υποχρεώθηκε να συρρικνώσει το πελατολόγιό της, προκειμένου να πλασαριστούν οι ιδιωτικές εταιρίες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος με “δελεαστικές”, μάλιστα προσφορές.  Details

Σε εκδήλωση τιμής και μνήμης για τα 77 χρόνια της μαζικής δολοφονίας 67 κρατουμένων του γερμανικού στρατοπέδου συγκέντρωσης του Fossoli Carpi (Modena), ενός από τα Ιταλικά κέντρα απ’ όπου έφευγαν οι κρατούμενοι προς τα στρατόπεδα της Κεντρικής Ευρώπης, ο ανταποκριτής της ΕΡΤ, Κρίστιαν Μαυρής, εξασφάλισε δηλώσεις του πρώην προέδρου της “Κομισιόν” Ρομάνο Prodi για την πορεία της Ευρώπης και ειδικά για την λάθος πολιτική της στην Ελληνική κρίση:

“Επειδή είστε Έλληνας, η ευχή μου είναι να μην επαναληφθεί η πολιτική που ακολουθήθηκε έναντι της Ελλάδας. Αυτή είναι η πρώτη μου επιθυμία, γιατί αποτέλεσε ένα από τα μεγάλα ιστορικά λάθη της Ευρώπης. Μέσα σε 15 χρόνια, κατά τη διάρκεια της κρίσης, η Ευρώπη δεν συμπεριφέρθηκε ως Ευρώπη.”

  • 40 ΧΡΟΝΙΑ Ε.Ε. : ΓΙΑΤΙ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ;

του Μανώλη Μηλιαράκη*

Γιόρτασαν οι κατεστημένες πολιτικές, οικονομικές και «πνευματικές» ελίτ της Χώρας, τα 40 χρόνια ένταξης της Ελλάδας στην ΕΟΚ αρχικά και στην Ε.Ε. στη συνέχεια. Μάλιστα οι σχετικές φιέστες έγιναν την Πέμπτη 27 Μαΐου, στο Ζάππειο Μέγαρο, σε κλειστό, δηλαδή, χώρο και με παρουσία, όχι μόνο εννιά ατόμων, αλλά μεγάλου πλήθους «επωνύμων». Παρόντες, η Π. τ .Δ. Κατ. Σακελλαροπούλου, ο πρωθυπουργός Κυρ. Μητσοτάκης, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ντέιβιντ Σασόλι, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, άλλοι υπουργοί, γραμματείς (και φαρισαίοι φυσικά..) κ. λ. π. και στην πρώτη γραμμή ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος! Γιατί, Μακαριώτατε; Γιόρταζε μήπως η Εκκλησία μας; Γιόρταζε η Ελλάδα; Υπήρξε έστω και μια περίπτωση, σε όλη την Επικράτεια, που να στήθηκε πανηγύρι, από το λαό, για τα 40 χρόνια τους; Θα ξεχάσουμε ότι «οι επώνυμοι του Ζαππείου» δεν επέτρεψαν να γίνει καμιά εκδήλωση, σε κλειστό χώρο, για να τιμήσουμε την Επανάσταση του 1821, χάριν της οποίας υπάρχομε ως Κράτος και ούτε έχουν προγραμματίσει να κάνουν;
Αλλά ας δούμε την ουσία του θέματος.

«40 χρόνια ΕΟΚ- Ε.Ε.»

Να τονίσουμε πρώτα-πρώτα ότι ποτέ δεν ρωτήθηκε ο Ελληνικός λαός αν ενέκρινε ή όχι την ένταξή του στην ΕΟΚ-Ε.Ε. Όταν ο Γ.Α. Παπανδρέου, την περίοδο του πρώτου Μνημονίου διατύπωσε στα Όργανα της Ε.Ε. απλώς τη σκέψη του να θέσει σε δημοψήφισμα τα μέτρα του Μνημονίου, μόνο ξύλο που δεν έφαγε, από τους ευρωπαίους ηγέτες, αλλά αμέσως τον ανέτρεψαν και τον αντικατάστησαν στην πρωθυπουργία με τους Σαμαρά-Βενιζέλο.! Το δε δημοψήφισμα του 2015 με το 62,15% ΟΧΙ, εν μια νυκτί, έγινε ΝΑΙ από τον γιαλατζί αριστερό Τσίπρα.

Ουδέποτε έγινε διάλογος και πολύ περισσότερο ουδέποτε ενημερώθηκε ο λαός υπεύθυνα και με στοιχεία για το πρόσημο του τελικού ισοζυγίου ένταξής μας στην Ε.Ε., ύστερα από 40 χρόνια. Ραδιοτηλεοπτικά κανάλια και έντυπα μέσα ενημέρωσης, όπως πάντα έτσι και τώρα, με τον πολυφωνικό μονόλογό τους και με παντελή απουσία αντίθετης άποψης μας διαλάλησαν ότι χωρίς την Ε.Ε. Ελλάδα δεν θα υπήρχε! Χωρίς την Ε.Ε. θα υπήρχε χάος. Η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», για παράδειγμα, που αποτελεί, κατά τον Χρήστο Γιανναρά, την «ευπρεπέστατη εφημερίδα που διαθέτουμε»( 6-6-2021), δεν καταχώρησε ούτε ένα μονοστηλάκι, κριτικό της πορείας μας μέσα στην Ευρώπη τους. Αντίθετα με πολυσέλιδα αφιερώματα και με πλήθος άρθρων και αναλύσεων διακήρυξε: Ε.Ε. και ξερό ψωμί, γιατί, κατά «την ευπρεπέστερη», χωρίς την Ε.Ε. δεν θα είχαμε ούτε το ξερό ψωμί.!
Να θυμηθούμε τι μας είχε υποσχεθεί ο εθνάρχης τους; Με την ένταξή μας στην ΕΟΚ η Ελλάδα θα εξασφαλίσει: Οικονομική ανάπτυξη και ευημερία. Ασφάλεια των συνόρων της και σταθερότητα του πολιτεύματος. Θα γίνουμε ομοτράπεζοι της πολιτισμένης Ευρώπης. Οι αγρότες μας θα γίνουν επιχειρηματίες και άλλα ηχηρά παρόμοια!
Τι τελικά έγινε; Η Ελλάδα που πριν την ένταξη διέθετε βιομηχανίες σε στρατηγικούς τομείς της Οικονομίας, σήμερα έχει πλήρως αποβιομηχανοποιηθεί! Μόνο ως ανάμνηση υπάρχουν η ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΪΚΗ, η ΠΙΤΣΟΣ, οι Τσιμεντοβιομηχανίες, οι Φαρμακοβιομηχανίες κ.λ.π. Τα χωριά μας άδειασαν, όχι βέβαια γιατί οι αγρότες μας έγιναν επιχειρηματίες αλλά γιατί φαλήρησαν. Με τα Μνημόνια, καρπός και αυτά των συνεπειών της ένταξης, υποθήκευσαν τον δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο για ένα αιώνα και μετέτρεψαν την Ελλάδα σε αποικία . Σήμερα, Ενέργεια, Μεταφορές, Επικοινωνίες, Λιμάνια και Αεροδρόμια δεν μας ανήκουν. Τα έχουν αγοράσει ή υποθηκεύσει στο Υπερταμείο, οι ξένοι επικυρίαρχοι. Η νέου τύπου κατοχή προβάλλεται, από το σύστημα, ως η «σωτήρια λύση»!
Τα σύνορά μας, σύνορα υποτίθεται της Ε.Ε., παραβιάζονται καθημερινά από την Τουρκία και η γερμανοκρατούμενη Ε.Ε., όχι μόνο δεν επιβάλλει κυρώσεις στην Τουρκία, αλλά την εξοπλίζει με υπερσύγχρονα πολεμικά μέσα!
Η ίδια Ε.Ε. αφήνει ελεύθερη την Τουρκία να μην αναγνωρίζει Την Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος μέλος του ΟΗΕ και της Ε.Ε., να κάνει γεωτρήσεις μέσα στην κυπριακή ΑΟΖ και να απειλεί Ελλάδα και Κύπρο με πόλεμο, αν δεν υποχωρήσουμε στα επεκτατικά της σχέδια.
Το πολίτευμά μας είναι σταθερό τώρα, μας λένε. Ναι αλλά σε ποια βάση; Στη βάση μιας κάλπικης, στην ουσία της, Δημοκρατίας. Μιας Δημοκρατίας που εξασφαλίζει απόλυτη ελευθερία στους λίγους να εκμεταλλεύονται τους πολλούς και ελευθερία (τώρα περιορίζεται και αυτή) στους πολλούς απλώς να διαμαρτύρονται, αλλά εις ώτα μη ακουόντων.!
Ναι, θα μας πουν, αλλά αν δεν ήταν η Ε.Ε. θα ήμασταν χειρότερα. Αυτός ο ισχυρισμός είναι υπόθεση. Τα σημερινά όμως χάλια μας είναι πραγματικότητα. Και ακόμα κάτι. Θα ήμασταν χειρότερα αν κυβερνούσαν οι ίδιοι. Αυτοί που δεν πιστεύουν ότι ο λαός αυτός έχει αστείρευτες δυνάμεις και ότι η Χώρα αυτή έχει τεράστιο πλούτο και γεωπολιτική θέση κλειδί για Ευρώπη, Ασία και Αφρική. Εκείνοι όμως που μας κυβέρνησαν και μας κυβερνούν θεωρούν ύψιστη τιμή για το λαό μας να είναι «ομοτράπεζος», των χθεσινών αποικιοκρατών, δουλεμπόρων και ρατσιστών και σημερινών εραστών του πιο χυδαίου καπιταλισμού. Με τέτοια ηγεσία και κυρίως με το κοινωνικό σύστημά τους, Είτε μέσα, είτε έξω από την Ε.Ε. θα πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο.
Για μια άλλη πορεία απαιτείται αλλαγή μέσα μας και γύρω μας. Μέσα μας, η αλλαγή έρχεται αν οδοδείκτης μας είναι ο Χριστός και το βίωμα των εκατομμυρίων Μαρτύρων και Αγίων της Πίστης μας, Γύρω μας αν το κοινωνικό σύστημα του εωσφορικού ΕΓΩ το αντικαταστήσουμε με ένα σύστημα που όλο και θα απομακρύνεται από το ΕΓΩ και θα συγκλίνει στο ΕΜΕΙΣ. Μέσα, πάντως, στην Ε.Ε. του Μάαστριχτ, του ευρώ και της τραπεζοκρατίας, τέτοια πορεία δεν υπάρχει. Μέσα στην Ε.Ε. η ανάπτυξη της Αποικιοποίησής μας είναι μονόδρομος.

*Πρωτοσέλιδο φύλλου 1080 της “Χριστιανικής” 10.6.2021

 

Ἡ ἐπέτειος τῆς λήξης τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στὴν Εὐρώπη εἶναι ἰδιαίτερα σημαντική, ἀφοῦ σηματοδοτεῖ τὴν ἀποκατάσταση τῆς εἰρήνης στὴν καθημαγμένη ἤπειρο, ἀλλὰ καὶ ὑπενθυμίζει τὸ ἀντιναζιστικὸ μέτωπο συμμάχων ἀπὸ διαφορετικὴ ἰδεολογικὴ σκοπιά.
• Ἡ πρώην Σοβιετικὴ Ἕνωση πλήρωσε τὸ μεγαλύτερο τίμημα σὲ ἀνθρώπινες ζωές, μὲ νεκροὺς στρατιῶτες καὶ ἀμάχους νὰ πλησιάζουν τὰ 27 ἑκατομμύρια καὶ κράτησε τὸ κύριο βάρος τοῦ πολέμου στὴν Εὐρώπη.Οἱ Η.Π.Α. ἀνέλαβαν τὸ μεγαλύτερο βάρος τῆς οἰκονομικῆς στήριξης, πολλαπλασιάζοντας τὴν βιομηχανική τους παραγωγὴ καὶ ἐνισχύοντας μὲ ἐξοπλισμὸ τοὺς ἄλλους συμμάχους, μέσω τοῦ νόμου τοῦ Ροῦζβελτ «περὶ ἐκμισθώσεως καὶ δανεισμοῦ». Ὁ νόμος θὰ ὠφελοῦσε καὶ τὴν ἀγωνιζόμενη Ἑλλάδα, ἐὰν εἶχε προλάβει νὰ τεθεῖ σὲ ἐφαρμογὴ πρὶν τὴ ναζιστικὴ εἰσβολή. Στὴ Μεγάλη Βρετανία πιστώνεται κυρίως ἡ ἄρνησή της νὰ ὑποταχθεῖ στὴ ναζιστικὴ Γερμανία μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς Γαλλίας τὸν Ἰούνιο τοῦ 1940, ἐνῶ τόσο οἱ ΗΠΑ, ὅσο καὶ ἡ σοβιετικὴ Ρωσία ἦταν οὐδέτερες.
• Προπαντός, πρέπει νὰ φέρνουμε στὸ νοῦ μας τὴ θυσία ὅλων τῶν νέων ἀνθρώπων ποὺ ἔπεσαν ἀγωνιζόμενοι γιὰ νὰ ἀποτραπεῖ ἡ ἐπικράτηση τῆς ἀντίχριστης ναζιστικῆς-φασιστικῆς τυραννίας.
• Ὅμως, ὅπως ὀρθὰ ἐπισήμανε ὁ Ρῶσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν μιλώντας κατὰ τοὺς ἑορτασμοὺς στὴ Μόσχα, προωθεῖται ἡ ἀλλοίωση τῆς Ἱστορίας.
• Καταρχήν, μὲ τὸν ὑπερτονισμὸ τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς 9ης Μαΐου ὡς «ἡμέρας τῆς Εὐρώπης». Μὲ τὴν ἀναγωγὴ σὲ «κοσμοϊστορικό» ἑνὸς ἀσήμαντου περιστατικοῦ, τῆς «δήλωσης Σουμάν» τῆς 9ης Μαΐου 1950, μὲ τὴν ὁποία προτεινόταν ἡ δημιουργία τῆς ΕΚΑΧ (Εὐρωπαϊκὴ Κοινότητα Ἄνθρακα καὶ Χάλυβα), προδρόμου τῆς ΕΟΚ/ΕΕ.
Ὁ Ρομπὲρ Σουμὰν ἦταν τότε Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Γαλλίας. Τὸν Ἰούλιο τοῦ 1940, ὡς βουλευτής, εἶχε ψηφίσει ὑπὲρ τῆς χορήγησης δικτατορικῆς ἐξουσίας στὸν στρατάρχη Πεταίν καὶ τὴ συνακόλουθη κατάλυση τῆς Γ’ Δημοκρατίας στὴ χώρα του. Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, μαζὶ μὲ ὅσους ἄλλους τήρησαν τὴν ἴδια στάση, τοῦ ἀπαγορεύτηκε ἡ συμμετοχὴ στὴν πολιτικὴ ζωὴ τῆς χώρας μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση. Κι ὅμως, ἡ ἐπιρροή του στοὺς Γάλλους Χριστιανοδημοκράτες εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα, πρῶτος αὐτὸς νὰ ἐξαιρεθεῖ ἀπὸ τὸ μέτρο μὲ τὴ στήριξη τοῦ Καρόλου ντὲ Γκώλ.
• Σημειώνεται ὅτι ὁ Σουμὰν διατήρησε στὴν κατεύθυνση αὐτὴ στενὲς ἐπαφὲς μὲ τὴν «Ἀμερικανικὴ Ἐπιτροπὴ γιὰ μία ἑνωμένη Εὐρώπη» ἐπὶ μία δεκαετία (1950-1960). Ὅπως μπορεῖ κανεὶς νὰ διαβάσει στὸ βιβλίο τῆς ΧΔ «Γιὰ μιὰ Εὐρώπη Δικαιοσύνης», (σελ. 18-19), ἡ ἐπιτροπὴ αὐτὴ στελεχωνόταν ἀπὸ στελέχη τῶν ἀμερικανικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν, ἀπὸ τὰ κονδύλια τῶν ὁποίων χρηματοδοτοῦνταν οἱ δραστηριότητές της.
• Ἡ ΕΟΚ/ΕΕ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς δημιουργίας της, ἐντάσσεται στὰ πλαίσια τῶν σχεδιασμῶν Τὸ «ξέπλυμα» τοῦ Ναζισμοῦ μέσω τῆς γερμανικῆς «Εὐρώπης» τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου καὶ ἀπὸ μόνη της, καμμία συμβολὴ δὲν εἶχε στὴ διατήρηση τῆς εἰρήνης, ἀφοῦ ἐκ τῶν πραγμάτων, πόλεμος ἦταν ἀδύνατο νὰ ξεσπάσει μεταξὺ τῶν μελῶν τοῦ δυτικοῦ συνασπισμοῦ.
• Μὲ τὴν κατάρρευση τοῦ «Ὑπαρκτοῦ Σοσιαλισμοῦ» καὶ τὴν προσάρτηση τῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας ἀπὸ τὴ Δυτική, ἡ Γερμανία
ἐπικυριάρχησε πολιτικὰ καὶ οἰκονομικά, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καταφέρει σὲ μεγάλο βαθμὸ νὰ ἐπιβάλει στρτηγικὲς προτεραιότητες τῆς
ἰθύνουσας τάξης της, τὶς ὁποῖες ὑπηρέτησε καὶ τὸ ναζιστικὸ καθεστώς.
• Παράδειγμα ἡ διάλυση τῆς Γιουγκοσλαβίας. Λίγες μέρες μετὰ τὴν προσάρτηση τῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας, ὁ τότε καγκελάριος Κὸλ ἀπείλησε ὅτι θὰ προχωροῦσε μονομερῶς στὴν ἀναγνώριση τῆς Σλοβενίας καὶ τῆς Κροατίας (πρώην ἐπαρχίες τῆς Αὐστροουγγαρίας), παρασύροντας καὶ τοὺς λοιποὺς «ἑταίρους», ἀλλὰ καὶ τοὺς Ἀμερικανούς, οἱ ὁποῖοι μπῆκαν στὸ «παιχνίδι». Οἱ «ἀναγνωρίσεις» τῶν ὑπόλοιπων γιουγκοσλαβικῶν δημοκρατιῶν προκάλεσαν τὸν αἱματηρὸ γιουγκοσλαβικὸ ἐμφύλιο. Ἡ ἰσχυρὴ Γιουγκοσλαβία ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ κρατίδια εὐεπίφορα στὴν ξένη ἐπιρροή.
• Ἡ Σερβία, βασικὸς συντελεστὴς τῆς συμμαχικῆς νίκης στοὺς δύο Παγκοσμίους Πολέμους ἀπομονώθηκε, δαιμονοποιήθηκε καὶ ἀκρωτησιάσθηκε ἐδαφικά. Στὴν προκειμένη περίπτωση, μόνον εἰρήνη δὲν ἔφερε ἡ Ε.Ε., παρὰ τὶς διακηρύξεις Σουμάν.
• Ἀσφαλῶς, οἱ Σύμμαχοι ποὺ εἶχαν νικήσει στὸν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δὲν εἶναι ἀναμάρτητοι, οὔτε ἡ συνεισφορά τους μπορεῖ νὰ
ἀκυρώσει ἐγκληματικὲς συμπεριφορές, ὅπως ἡ ἀποικοκρατία καὶ τὰ σταλινικὰ ἐγκλήματα.
• Τοῦτο δὲν κάνει ἀποδεκτὴ τὴν ἀκύρωση τῆς συνεισφορᾶς τοῦ καθενὸς στὴν τελικὴ νίκη, καὶ ἰδίως τῆς πρώην Σοβιετικῆς Ἕνωσης.
• Ἤδη ἀπὸ τὸ 2009, ἡ 23η Αὐγούστου, ἐπέτειος τοῦ γερμανορωσικοῦ συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ (1939), τιμᾶται ὡς «εὐρωπαϊκὴ ἡμέρα μνήμης τῶν θυμάτων τοῦ ναζισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ». Γιατὶ δὲν «τιμᾶται» ἀνάλογα καὶ ἡ ἐπέτειος τῆς
συμφωνίας τοῦ Μονάχου (1938), μὲ τὴν ὁποία οἱ δυτικοὶ σύμμαχοι περέδωσαν τὴν Τσεχοσλοβακία στὸν Χίτλερ;
• Ἡ Χ.Δ. ἀπὸ τὴν ἵδρυσή της εἶχε ταχθεῖ ἐνάντια καὶ στὰ δύο κυρίαρχα στρατιωτικοπολιτικὰ συστήματα ποὺ διαμορφώθηκαν μετὰ τὸν πόλεμο.
• Καὶ τὰ δύο συστήματα, ἐπιφανειακὰ ἀποδέχονται ἀξίες βασισμένες στὴ χριστιανικὴ διδασκαλία ὅπως ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ ἰσότητα, ἐνῶ στὴ βάση τους εἶναι ὑλιστικά. Ὁ ναζισμὸς εἶναι ἕνας ἀπροκάλυπτος καὶ χυδαῖος ὑλισμός, ποὺ ἀπορρίπτει ἀνοιχτὰ τὸν σεβασμὸ στὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο στὸ ὄνομα τοῦ νόμου τοῦ ἰσχυροῦ.
• Ἡ ἄθεη καὶ ἀντίχριστη πλευρὰ τοῦ Ναζισμοῦ ὑποβαθμίστηκε στὰ χρόνια τοῦ Ψυχροῦ Πολέμου, προκειμένου τὸ σοβιετικὸ μπλὸκ
νὰ μονοπωλεῖ τὸ στίγμα τῆς ἀθεΐας.
• Παρατηρεῖται ἤδη, ἡ συνταύτιση τοῦ ἡττηθέντος «ὑπαρκτοῦ» μὲ τὸ Ναζισμό, μὲ στόχο νὰ ἀναδειχθεῖ ὡς «μονόδρομος» ὁ καπιταλισμὸς στὴν πιὸ ἀνεξέλεγκτη καὶ ἐκτροχιασμένη μορφή του, τὸν νεοφιλελευθερισμό.
• Μὲ συμμάχους τοὺς νεοναζὶ τῆς Οὐκρανίας καὶ τῶν Βαλτικῶν χωρῶν, ἐπιγόνους τῶν συμμοριῶν Μπαντέρα καὶ τῶν τοπικῶν μονάδων SS καὶ δαιμονοποιούμενη τὴ Ρωσία, ἡ ὁποία ἔχει πάψει νὰ εἶναι κομμουνιστική.
• Ἔχει δίκαιο νὰ διαμαρτύρεται γιὰ τὴν ἐξέλιξη αὐτὴ ὁ Ρῶσος Πρόεδρος, μιλώντας κατὰ τὸν ἑορτασμὸ τῆς ἐπετείου τῆς νίκης κατὰ τοῦ Ναζισμοῦ. Δυστυχῶς ὅμως, τὰ ἐγκλήματα τοῦ σταλινισμοῦ πληρώνονται καὶ ἀναδεικνύονται λόγω τῆς ἥττας τοῦ συστήματος.

“Χριστιανική” 13 Μαΐου. Ἀπὸ τὴ μόνιμη στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”

Τὴν ἐξομοίωση μὲ διπλωμάτη-ἐκπρόσωπο ξένης Κυβέρνησης πέτυχε ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση γιὰ τὸν πρεσβευτή της στὴ Μεγάλη Βρετανία. Μετὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ Brexit, τὸ θέμα ἐκκρεμοῦσε. Ἡ βρετανικὴ Κυβέρνηση ἰσχυριζόταν -ὄχι ἀβάσιμα- ὅτι ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση δὲν εἶναι κράτος, ἀλλὰ διεθνὴς ὀργανισμός. Ὅμως, μὲ ἐπιμονὴ τῆς πλευρᾶς τῆς Ε.Ε., ἡ ὁποία θεωροῦσε τιμωρητικὴ τὴ στάση του Λονδίνου, ὁ πρεσβευτής της ἐξομοιώθηκε μὲ ἐκπρόσωπο ξένου Κράτους, μὲ ὅλα τὰ ἀντίστοιχα προνόμια (διπλωματικὴ ἀσυλία, κλπ).        Details

Ενώ τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ στην Ελλάδα προσπαθούν να αναδείξουν ότι δήθεν οι επικεφαλής των οργανισμών της Ε.Ε. που ταξίδεψαν στην Άγκυρα “στρίμωξαν” τον Τούρκο Πρόεδρο, φαίνεται ότι ο τελευταίος είναι εκείνος που πέτυχε να τούς εκθέσει, αφού γνωρίζει ότι έχει την κάλυψη της Γερμανίδας καγκελαρίου Μέρκελ. Δεν δίστασε να ταπεινώσει την Πρόεδρο της “Κομισιόν” Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, αναγνωρίζοντας ως ισότιμο μόνο τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ, ο οποίος έσπευσε να “στρογγυλοκαθίσει” στη μοναδική πολυθρόνα που προσφέρθηκε όχι μόνον αδιαμαρτύρητα, αλλά και μοιάζοντας να το απολαμβάνει.     Details

Για άλλη μια φορά χωρίς κυρώσεις, αλλά μόνο με φραστικές αναφορές και καταδίκη της τουρκικής παραβατικότητας, ενέκρινε η Σύνοδος Κορυφής των ηγετών της Ε.Ε. (ΦΩΤΟ από τη διαδικτυακή συμμετοχή του κ. Μητσοτάκη) καθιερωμένο “κείμενο συμπερασμάτων” . Αναγνωρίζονται στην Τουρκία “εποικοδομητικές προσπάθειες” και τίθεται ο όρος αυτές να συνεχιστούν, προκειμένου να δρομολογηθεί το “θετικό πολιτικό θεματολόγιο ΕΕ-Τουρκίας”. Προκειμένου να είναι ο πήχης εξαρχής χαμηλά, στο αρχικό σχέδιο απουσίαζε κάθε αναφορά στην Τουρκία. Με τη μέθοδο αυτή, Αθήνα και Λευκωσία μπορούν να δηλώνουν “ικανοποιημένες”, χωρίς ταυτόχρονα να θίγεται ουσιαστικά η Τουρκία. Η τελευταία άλλωστε, καθησυχάζεται επαρκώς από τη στάση της Γερμανίδας καγκελαρίου Μέρκελ, η οποία δήλωσε ότι «Αποτελεί καλή είδηση το γεγονός ότι η Τουρκία, μετά τις προκλητικές δραστηριότητες σε κυπριακά και ελληνικά ύδατα, έδειξε τους τελευταίους μήνες ένα δείγμα αποκλιμάκωσης στην ανατολική Μεσόγειο, μπήκε και πάλι σε διάλογο με την Ελλάδα και θα συνεχιστούν και οι συνομιλίες για το μέλλον της Κύπρου στο σχήμα 5+1 υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών»       Details

  • Γερμανός ἱστορικός: Γιὰ λάθος λόγους καὶ ἐνάντια στὰ πιστεύω τους βοήθησαν τὴν Ἑλλάδα οἱ τρεῖς δυνάμεις

Ἡ εἰσήγηση τοῦ Γιάννη Ζερβοῦ στὴν ἐκδήλωση τιμῆς γιὰ τὸ 1821 τῆς “Χριστιανικῆς”. 

Ἀφορμὴ γιὰ τὴν προσέγγιση αὐτὴ τῆς ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, εἶναι ὁ δυσμενὴς διεθνὴς συσχετισμὸς ποὺ ὑπῆρχε ὅταν αὐτὴ ξέσπασε. Ἡ Εὐρώπη ἔβγαινε ἀπὸ μακροχρόνιο πόλεμο, ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ τὴ γαλλικὴ ἐπανάσταση τὸ 1792 καὶ τελείωσε μὲ τὴν ὁριστικὴ ἥττα τοῦ Ναπολέοντα τὸ 1815.

Οἱ εὐρωπαῖοι μονάρχες ἐπιθυμοῦσαν νὰ δημιουργήσουν ὑπερεθνικὴ συμμαχία, μὲ τὴν ὁποία νὰ κατοχυρώσουν τὴν ἐξουσία τους. Ἐπειδὴ εἶχαν ὡς δεδομένο ὅτι ἡ ἀπόλυτη ἐξουσία τους προερχόταν ἀπὸ τὸ Θεό, περιέβαλαν τὴ σύμπραξή τους μὲ χριστιανικὸ ἔνδυμα. Ἔτσι, οἱ μονάρχες τῆς Αὐστρίας, τῆς Πρωσίας καὶ τῆς Ρωσίας, μετὰ τὴ συμφωνία τῆς Βιέννης ποὺ κανόνισε τὰ εὐρωπαϊκὰ πράγματα μετὰ τὴν ἥττα τοῦ Ναπολέοντα,  ἵδρυσαν τὴν Ἱερὰ Συμμαχία, αὐτοπροσώπως, στὸ Παρίσι στὶς 14/26 Σεπτεμβρίου (ν.ημερ) του 1815, δηλαδή περίπου τρεῖς μῆνες μετὰ τὴ λήξη τοῦ Συνεδρίου τῆς Βιέννης (Ἰούνιος 1815).

Ὁ πρόλογος τῆς συνθήκης ποὺ ὑπογράφηκε, σὲ τίποτα δὲν μαρτυρεῖ τὸν ἀληθινὸ χαρακτήρα τῆς σύμπραξης αὐτῆς:

Κατ’ ακολουθίαν των μεγάλων γεγονότων, δι’ ων συνεπληρώθη η ιστορία των τελευταίων τριών ετών 1812 – 1815 εκτήσαντο την μυχιαιτάτην πεποίθησιν ότι παρέστη ανάγκη να στηρίζωσι τας ενεργείας αυτών (των Ηγεμόνων) επί των υψηλών αληθειών, ας διδάσκει εις ημάς η αιώνιος θρησκεία του Σωτήρος Θεού, κηρύττοντες πανδήμως ότι η παρούσα (συνθήκη) δεν σκοπεί άλλο τι ή το κηρύξαι εις τον κόσμον την ακλόνητον απόφασιν ην έχουσι να μη λαμβάνωσιν ως κανόνα της πολιτικής αυτών ειμή τα παραγγέλματα της αγίας ταύτης θρησκείας. Κατ’ ακολουθίαν αι Αυτών Μεγαλειότητες συνεφώνησαν περί των εξής όρων:

  1. Συμφώνως προς τας αγίας Γραφάς τας εντελλομένας πάσι τοις ανθρώποις το θεωρείν αλλήλους ως αδελφούς, οι τρεις Ηγεμόνες διατελέσωσιν ηνωμένοι δια των δεσμών αδελφότητος αληθούς και αδιαλύτου και θεωρούντες αλλήλους ως μέλη μιας και της αυτής πολιτείας εν πάση ευκαιρία και εν παντί τόπω θα παρέχωσιν αρωγήν και αντίληψιν αλλήλοις, εις τους υπηκόους και τους στρατούς αυτών, ων θεωρούσι εαυτούς πατέρας καθοδηγούντες εν τω αυτώ πνεύματι της αδελφικής αγάπης.
    2. Οι τρεις Ηγεμόνες θεωρούσιν εαυτούς ως απλούς υπό της Θείας Πρόνοιας τεταγμένους εκτελεστάς των βουλών της Προνοίας, ίνα άρχωσι των διαφόρων κλάδων μιας και της αυτής οικογενείας, αναγνωρίζοντες κατά βάθος ότι η χριστιανική θρησκεία, εις ην ανήκουσιν αυτοί τε και οι υπήκοοι αυτών, ουδένα όντως αληθώς αναγνωρίζει έτερον υπέρτατον ηγεμόνα ειμή εκείνον εις ον ανήκει το κράτος, ήτοι τον Θεόν ημών λυτρωτήν Ιησούν Χριστόν, τον Λόγον του Υψίστου, τον λόγον της ζωής.

Στο τέλος, η συνθήκη κλείνει με τη δήλωση όποια πολιτεία ήθελε αποδεχθεί τις παραπάνω αρχές μπορούσε να προσχωρήσει στη Συμμαχία. (πολλοί τη δήλωση αυτή την προσμετρούν ως άρθρο)

Στὴ βάση τῆς τελευταίας αὐτῆς διάταξης, μὲ τὴν ἐπιμέρους λεγόμενη συνθήκη τῆς Αἲξ λα Σαπέλ (Ἄαχεν) τοῦ 1818 προσχώρησε καὶ ἡ μοναρχικὴ  Γαλλία. Ἡ Ἀγγλία διατηροῦσε ἕνα εἶδος εἰδικῆής σχέσης καὶ μετεῖχε σὲ συνέδρια ὡς παρατηρητής.

Ἐμπνευστὴς τοῦ ἰδεολογικοῦ πλαισίου ἦταν ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Α’, ὁ ὁποῖος διακρινόταν εἰλικρινὰ γιὰ τὴν εὐσέβειά του, μὲ τὴν ἔννοια ποὺ ἐκεῖνος τῆς ἔδινε.

Ὅμως, πρωτεργάτης τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ ἀληθινοῦ σκοποῦ τῆς σύμπραξης, ποὺ ἦταν ἡ καταστολὴ κάθε ἀμφισβήτησης τῆς Μοναρχίας καὶ τῆς νέας εὐρωπαϊκῆς τάξης ποὺ εἶχε παγιωθεῖ ἀπὸ τὸ Συνέδριο τῆς Βιέννης τοῦ 1815, ἦταν ὁ καγκελάριος τῆς Αὐστρίας Μέτερνιχ.

Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση ποὺ ξέσπασε τὸ 1821, ἦρθε νὰ ἀναδείξει τὴν ὑποκρισία τοῦ ὅλου οἰκοδομήματος. Μὲ βάση τὴ λογικὴ τῆς Ἱερᾶς Συμμαχίας, οἱ Χριστιανοὶ μονάρχες ὄφειλαν νὰ ἐνισχύσουν τὸ καθεστὼς τῆς ὑποδούλωσης ἑνὸς ἱστορικοῦ χριστιανικοῦ λαοῦ ἀπὸ μιὰ ληστρικὴ καὶ ἀλλόθρησκη ἔννομη τάξη. Ὁ Μέτερνιχ δὲν εἶχε τέτοια διλήμματα καὶ ἔκανε ὅ,τι περνοῦσε ἀπὸ τὸ χέρι του γιὰ τὴν καταστολὴ τῆς ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης.

Ἡ Ἱερὰ Συμμαχία, ὅσο διάστημα λειτούργησε, συνεδρίασε τέσσερις φορὲς σὲ πλήρη σύνθεση, ἀπὸ τὸ 1815 ἕως τὸ 1822. Προσέφερε τὴν «ἀλληλεγγύη» της σὲ ὅποιον μονάρχη τὴ ζητοῦσε, ὅταν κινδύνευε ἀπὸ λαϊκὴ ἐξέγερση. Ἕνα παράδειγμα εἶναι ἡ ἀποστολὴ μοναρχικῶν γαλλικῶν στρατευμάτων στὴν Ἰσπανία γιὰ τὴν καταστολὴ τοῦ συνταγματικοῦ κινήματος.  Ἡ ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τὴν ἀπασχόλησε σὲ δύο Συνέδρια: Τοῦ Λάιμπαχ τὸ Μάιο τοῦ 1821 καὶ τῆς Βερόνας τὸ ἑπόμενο ἔτος.

Στὸ συνέδριο τῆς Βερόνας, ἡ ἑλληνικὴ ἀντιπροσωπεία δὲν ἔγινε δεκτὴ καὶ ἔτσι δὲν ἀκούστηκαν τὰ ἐπιχειρήματά της. Ὑπῆρξε μάλιστα καὶ φραστικὴ καταδίκη τῆς Ἐπανάστασης.

Ὅμως ταυτόχρονα, δὲν ὑπῆρξε καὶ συμφωνία γιὰ καταστολὴ τῆς Ἐπανάστασης, ὅπως γινόταν μέχρι τότε.

Ἐδῶ πρέπει νὰ τονίσουμε τὴν ἐπιρροὴ τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια στὸν Τσάρο Ἀλέξανδρο, ἡ ὁποία πέραν τῶν ἑλληνικῶν ζητημάτων, εἶχε κατευναστικὸ χαρακτήρα καὶ γιὰ ἄλλα θέματα. Γιὰ παράδειγμα, ὁ Καποδίστριας πέτυχε νὰ ἀποτραπεῖ ἡ ἐπιβολὴ συντριπτικῆς τιμωρίας στὴ Γαλλία μετὰ τὴν ἥττα τοῦ Βατερλό, ὡς κύρωση γιὰ τὶς «100 μέρες» τῆς προσωρινῆς ἐπιστροφῆς τοῦ Ναπολέοντα. Ἐπίσης, συνέβαλε τὰ μέγιστα, κατ’ ἐφαρμογὴ τῆς ἐπιθυμίας τοῦ Τσάρου, στὴν καθιέρωση τῆς οὐδετερότητας τῆς Ἑλβετίας καὶ στὴ σύνταξη τοῦ Συντάγματός της.  Ταυτόχρονα, ἐπηρέαζε ὅσο μποροῦσε ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων.

Ὁ ἀγώνας τῶν Ἑλλήνων συνεχίστηκε καὶ ἐπέδρασε στὴν εὐρωπαϊκὴ κοινὴ γνώμη σὲ πολλὰ ἐπίπεδα, ἀφοῦ ἡ Ἐπανάσταση συνδύαζε τὴν ἀναφορά της στοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ στὰ ἰδεώδη τῆς ἐλευθερίας, δίνοντας στὴ χριστιανικὴ διδασκαλία τὸ ἀληθινό της νόημα, σὲ σχέση μὲ τὶς ἰδεολογικὲς κατασκευὲς καὶ ἀλλοιώσεις τῆς εὐρωπαϊκῆς ἀπολυταρχίας.

Κατάφερε νὰ κερδίσει τὸ σύνολο τῆς κοινῆς γνώμης καὶ νὰ ἀνατρέψει τοὺς συσχετισμούς. Τὰ δεδομένα ποὺ δημιούργησαν οἱ ἀγωνιστὲς τοῦ 21 ἀποτέλεσαν καὶ τὴ βάση, μία προς μία, οἱ μεγάλες δυνάμεις τῆς ἐποχῆς σταδιακὰ νὰ προσεγγίσουν θετικὰ τὸν Ἀγώνα, προσδοκώντας νὰ ἑδραιώσουν τὴν έπιρροή τους στὴν περιοχή.

Κι ἔτσι φτάσαμε στὰ πρωτόκολλα τῆς ἀνεξαρτησίας καὶ στὴ ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου. Μὲ τὸν Μέτερνιχ νὰ ἀπομονώνεται. Καὶ τὴν Ἱερὰ Συμμαχία νὰ καταρρέει, ἀφοῦ μετὰ τὴ Βερόνα, δὲν ξανασυνεδρίασε ποτὲ σὲ πλήρη σύνθεση.

Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση, ὑπονόμευσε τὴν ἰδεολογικὴ συνοχὴ τῆς Ἱερᾶς Συμμαχίας καὶ ἀνέδειξε τὸν ἀντιχριστιανικό της χαρακτήρα. Συσπείρωσε ὅλες τὶς πτέρυγες τῆς εὐρωπαϊκῆς κοινῆς γνώμης, καλοπροαίρετους συντηρητικοὺς στὴ βάση τῆς χριστιανικῆς πίστης, φιλελεύθερους προοδευτικούς, λάτρεις τῆς ἑλληνικῆς κλασικῆς παιδείας.

Ἀκολούθησε καὶ ἡ ὑπονόμευση τῆς πολιτικῆς συνοχῆς.

Ὅσο καὶ ἂν φαίνεται ἀπίστευτο, ἀκριβῶς αὐτὸ ἦλθε νὰ καταλογίσει στὴν Ἑλλάδα, μὲ τὸ ἄρθρο του στὴν γερμανικὴ ἐφημερίδα «Ντι Βὲλτ», ὁ ἱστορικὸς Μπέρτολντ Ζέεμπαλντ στὶς 11 Ἰουνίου 2015.

Ὅτι δηλαδή,  τὸ 1821 εἶχε ὑπονομεύσει τὴν εὐρωπαϊκὴ τάξη καὶ ἐπαναλάμβανε τὸ ἴδιο τὸ 2015. Τὸ ἄρθρο μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ βρεῖ στὸ εὑρετήριο τῆς ἐφημερίδας, ἀλλὰ ἔχει ἀποκλειστεῖ ἡ πρόσβαση μέσω διαδικτύου. Παρθέτουμε ἕνα ἀπόσπασμα μέσω ἀναπαραγωγῆς του ἀπὸ τὴν τὴν Χάφινγκτον Ποστ:

“Οι τρεις δυνάμεις έπραξαν ενάντια στα πιστεύω τους (ότι οι λαοί δεν πρέπει να ξεσηκώνονται ενάντια στο νόμιμο ηγεμόνα τους), επηρεασμένες από καθαρό ρομαντισμό επειδή οι Ευρωπαίοι με την κλασική μόρφωση δεν ήθελαν οι απόγονοι του Ομήρου, του Σωκράτη και του Περικλή να συνεχίσουν να ζουν υπό τον Τουρκικό ζυγό”, επισημαίνει ο αρθρογράφος.

Μέσα από το άρθρο εξηγεί στους αναγνώστες του ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις βοήθησαν την Ελλάδα “για τους λάθος λόγους”. Κι αυτό επειδή “οι Έλληνες δεν ήταν αληθινοί Έλληνες” όσον αφορά στην καθαρότητα της φυλής τους.

“Η ιδέα ότι οι Έλληνες της σύγχρονης εποχής ήταν απόγονοι του Περικλή και του Σωκράτη και όχι μια φυλή με σλαβικά, βυζαντινά και αλβανικά γονίδια, που δημιουργήθηκε υπό την τουρκική κυριαρχία, ήταν διαδεδομένη μεταξύ των μορφωμένων Ευρωπαίων. Όμως, ούτε οι αρχιτέκτονες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπόρεσαν να ξεπεράσουν αυτήν την παρανόηση. Βάσει αυτής της λογικής έφεραν την Ελλάδα στην βάρκα της ΕΕ το 1980, με τις γνωστές συνέπειες που ‘θαυμάζουμε’ καθημερινά”.

Ὁ Ζέεμπαλντ δὲν εἶναι κάποιος τυχαῖος, ἀλλὰ τακτικὸς ἀρθρογράφος τῆς ντὶ Βὲλτ, ἡ ὁποία δὲν εἶναι «κίτρινος τύπος», ἀλλὰ σοβαρή -ὑποτίθεται- ἐφημερίδα, ἡ ὁποία ἀπηχεῖ τὶς ἀπόψεις τῆς γερμανικῆς ἰθύνουσας τάξης.

Ὁ Ζέεμπαλντ δὲν κάνει ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ ἐπαναλαμβάνει τὶς ἀντιλήψεις τοῦ Μέτερνιχ. Καὶ ἡ τιμωρητικὴ στάση ἀπέναντι στὴν Ἑλλάδα τὸ 2015 δὲν εἶναι ἄσχετη μὲ παρόμοια σύνδρομα τῆς γερμανικῆς ἄρχουσας τάξης, τῆς ὁποίας ἰδεολογικοὶ ἐκφραστὲς εἶναι ἡ σοβαρὴ «Ντι Βὲλτ» καὶ ὁ ἀρθρογράφος της.

Ὅπως καὶ ἡ Ἱερὰ Συμμαχία, ἡ ΕΟΚ/ΕΕ προβάλλει ὅτι στηρίζεται σὲ ἕνα πλέγμα ἀρχῶν ἀλληλεγγύης, δημοκρατίας καὶ ἀνθρωπισμοῦ. Ὅλα αὐτὰ ὅμως, ὑποκρύπτουν τὴν μεγιστοποίηση τοῦ ἐλέγχου τῶν λαῶν ἀπὸ τὴ διεθνῆ οἰκονομικὴ Ὀλιγαρχία.

Αὐτὸ ἔγινε ξεκάθαρο μὲ τὴ διατύπωση τοῦ «δόγματος Γιοῦνκερ» τὸ Φεβρουάριο τοῦ 2015, περὶ ὑπεροχῆς τῶν λεγόμενων εὐρωπαϊκῶν συνθηκῶν ἐναντι τῆς λαϊκῆς βούλησης. Ὅπως ἡ Ἱερὰ Συμμαχία δημιούργησε ἕνα σύστημα ἀλληλεγγύης μεταξὺ τῶν μοναρχῶν τῆς Εὐρώπης, ἔτσι καὶ ἡ Ε.Ε. λειτουργεῖ ὡς μηχανισμὸς διασφάλισης τῶν συμφερόντων τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκονομικῆς Ὀλιγαρχίας καὶ τοῦ περαιτέρω ἐκτροχιασμοῦ τοῦ συστήματος. Στὴν κατεύθυνση τῆς ἐκποίησης τῶν ὑποδομῶν τοῦ κοινωνικοῦ Κράτους ἐν ὀνόματι τοῦ ἐλεύθερου ἀνταγωνισμοῦ καὶ τῆς ἀπαξίωσης τῆς ἀξίας τῆς ἐργασίας.

Ἡ ἐκχώρηση τῆς νομισματικῆς πολιτικῆς ἔχει ἀφαιρέσει ἀπὸ τὶς ἐκλεγμένες κυβερνήσεις σημαντικὲς ἐξουσίες καὶ ταυτόχρονα τὶς κάνει νὰ παύσουν νὰ εἶναι ὑπόλογες στοὺς ψηφοφόρους τους.

Σημαντικὸ μέρος τῆς ὁλοκληρωμένης ἐθνικῆς κυριαρχίας γιὰ τὴν ὁποία ἀγωνίστηκε ὁ ἑλληνικὸς λαὸς τὸ 1821, ἔχει χαθεῖ, ἀφοῦ σημαντικὲς ἀποφάσεις ἔχουν πάψει νὰ λαμβάνονται ἀπὸ τὴν ἐκλεγμένη Κυβέρνηση.

Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι οἱ ἀντιλήψεις γιὰ τὴ δημιουργία ἑνωμένης Εὐρώπης ἀκολούθησαν τὴ διάλυση τῆς Αὐστροουγγαρίας μετὰ τὸν 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο καὶ ἐμπνεύστηκαν ἀπὸ τοὺς σχεδιασμοὺς γιὰ τὴ μετεξέλιξη τῆς αὐτοκρατορίας αὐτῆς σὲ πολυεθνικὸ κράτος, πρὶν αὐτὴ διαλυθεῖ στὰ ἐξ ὧν συνετέθη τὸ 1918. Ἐκεῖ βασίστηκε τὸ κίνημα τῆς «Πανευρώπης» τοῦ Κούντενχόβε Καλέργκις, ὅπως ἀναπτύσσουμε στὸ βιβλίο μας «Γιὰ μιὰ Εὐρώπη Δικαιοσύνης». Ἕνα κίνημα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο προέκυψε ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴν εὐρωπαϊκὴ ἑνοποίηση, ἀρχικὰ στὴ Δύση καὶ μὲ ἐν συνεχεία ἐπέκταση στὴν κεντρικὴ καὶ ἀνατολικὴ Εὐρώπη.

Ἂν τὸν 19ο αἰώνα ἡ «ψυχὴ» τῆς Ἱερᾶς Συμμαχίας ἦταν ἡ Αὐστρία μὲ τὸν Μέτερνιχ,  καὶ τώρα τὸ κέντρο βάρους τῆς ΕΕ ἔχει μεταφερθεῖ στὴν Κεντρικὴ Εὐρώπη, μὲ τὴν ἐπικυριαρχία τῆς ἑνωμένης Γερμανίας. Μιὰ κατάσταση, ποὺ ἀπὸ γεωπολιτικὴ σκοπιὰ οὐδέποτε εὐνόησε τὴν Ἑλλάδα.

Εἶναι ἄξιο προσοχῆς, ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἔχει σχετικὰ ἐπωφεληθεῖ ἀπὸ τοὺς διεθνεῖς συσχετισμοὺς ὅταν ὑπῆρχαν συνασπισμοὶ μεγάλων δυνάμεων ὅπως αὐτὸς τοῦ Ναυαρίνου. Ὅποτε ἡ Μεσευρώπη εἶχε κυρίαρχο λόγο, ἰδίως στὸ διάστημα τῆς ἐπικράτησης τῆς Γερμανίας κατὰ τοὺς δύο Παγκοσμίους Πολέμους, κινδύνεψε ἡ ἐθνική μας ἀκεραιότητα. Γι’ αὐτὸ καὶ θέλουν μεγάλη προσοχὴ οἱ καιροὶ ποὺ ζοῦμε, στοὺς ὁποίους ἡ Γερμανία ἔχει καὶ πάλι βαρύνοντα λόγο γιὰ τὶς ἐξελίξεις καὶ τὶς διεθνεῖς μας σχέσεις.

Μὲ τὴν ἐπιβολὴ τῶν τιμωρητικῶν μνημονίων, δὲν ἐπῆλθε μόνον ραγδαία ἐξαθλίωση τῶν μεσαίων καὶ κατωτέρων στρωμάτων τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἐξέλιξη ποὺ σταδιακὰ πααρτηρεῖται σὲ ὅλες τὶς χῶρες τῆς Ε.Ε.. Ὑπῆρξε καὶ ἀποδυνάμωση τῆς χώρας μας σὲ περιφερειακὸ ἐπίπεδο, σὲ ἐπίπεδο ἐπιρροῆς στὰ Βαλκάνια καὶ στὴν ἀνατολικὴ Μεσόγειο.

Ἂν ἡ ἑλληνικὴ ἐπανάσταση στάθηκε ἡ ἀφορμὴ νὰ ἀποδυναμωθεῖ καὶ νὰ καταργηθεῖ ἡ Ἱερὰ Συμμαχία, ἡ ἑλληνικὴ κρίση τῶν ἐτῶν 2010-2015 στάθηκε ἡ ἀφορμὴ νὰ γίνει κατανοητὴ ἡ ἀληθινὴ φυσιογνωμία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Δὲν εἶναι καθόλου τυχαῖο ποὺ ὁ ἀρθρογράφος τῆς Ντι Βὲλτ συνδέει τὰ δύο περιστατικά, γιὰ νὰ κατηγορήσει τὴν Ἑλλάδα ὅτι κατ’ ἐπανάληψη διαταράσσει τὴν εὐρωπαϊκὴ τάξη πραγμάτων.

Εξακολουθεί να κωλυσιεργεί η Ευρωπαϊκή Ένωση σε σχέση με την επιβολή κυρώσεων για την τουρκική παραβατικότητα. Φαίνεται ότι υιοθετούνται κάποιες σκληρότερες διατυπώσεις στο προς έγκριση κείμενο, αλλά η επιβολή κυρώσεων μετατίθεται για τον Μάρτιο, για την περίπτωση που η Τουρκία δεν μεταβάλει συμπεριφορά. Η πλέον αισιόδοξη εκδοχή από ελληνικής πλευράς είναι ότι “η Ευρώπη προχωρά βήμα-βήμα”. Η πλέον εμφανής, ότι απλώς κωλυσιεργεί, με την προοπτική όχι να συμμορφωθεί η Τουρκία με το διεθνές δίκαιο, αλλά να εξαναγκασθούν στο μεταξύ η Ελλάδα και η Κύπρος σε υποχωρήσεις. Ικανοποίηση στου τουρκικό Τύπο και ειρωνικά σχόλια σε βάρος της Ελλάδας.

    Details

ΜΕ ΚΥΡΙΟ “ΠΡΟΣΤΑΤΗ” ΤΗΣ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ-

Με το αποκαλούμενο “κείμενο συμπερασμάτων”,  στην παράγραφο 17το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Ε.Ε.:

  • “καταδικάζει έντονα τις παραβιάσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας οι οποίες πρέπει να τερματιστούν.”
  • “καλεί την Τουρκία να απόσχει στο μέλλον από παρόμοιες ενέργειες κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.”
  • “υπογραμμίζει ότι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης θα πρέπει να επιλυθεί μέσω διαλόγου και διαπραγμάτευσης καλή τη πίστει, με πλήρη σεβασμό του διεθνούς δικαίου, και καλεί την Τουρκία να αποδεχθεί την πρόσκληση της Κύπρου να συμμετάσχει σε διάλογο για τη διευθέτηση όλων των θαλάσσιων διαφορών μεταξύ Τουρκίας και Κύπρου.” 

Και πέραν τούτου, ουδέν. Ούτε συμβολικές κυρώσεις δεν επιβλήθηκαν στο τουρκικό καθεστώς, Μια στάση υποκριτική, συγκρινόμενη με την επιμονή να επιβληθούν κυρώσεις στη Λευκορωσία, της οποίας η Κυβέρνηση εγκαλείται για εσωτερικά της ζητήματα και όχι για κατ’ εξακολούθηση παραβάσεις του Διεθνούς Δικαίου όπως η Τουρκία. Και μάλιστα σε βάρος Κράτους- Μέλους. Details