Ὁ θάνατος τοῦ Πάπα Φραγκίσκου φέρνει στὴν ἐπικαιρότητα τὴν ἀπάντηση ποὺ εἴχαμε δώσει σὲ ἔρευνα τοῦ γαλλικοῦ περιοδικοῦ “Τεμουανιὰζ Κρετιὲν” μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἐκλογῆς τοῦ μεταστάντος Φραγκίσκου ὡς Πάπα. Μαζὶ μὲ τὴν μετάφραση τῆς ἐρώτησης καὶ τῆς ἀπόκρισης, παρουσιάσαμε περιληπτικὰ τὸ σύνολο τῆς ἔρευνας στὴ “Χριστιανική”.
Τὸ ἄρθρο εἶχε ὡς ἑξῆς: Γ.Ζ. Details
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
Εκδήλωση της εφημερίδας «Χριστιανική» με θέμα την καταγγελία της πολεμοκαπηλείας στην Ευρώπη (το λεγόμενο rearm Europe), την απειλή για την παγκόσμια ειρήνη και τις δυσμενείς συνέπειες της πολιτικής αυτής στο βιοτικό επίπεδο των λαών της Ε.Ε.
Δευτέρα 12 Μαΐου 2025 στις 7μμ
Aίθουσα της ΕΣΗΕΑ- Ακαδημίας 20 3ος όροφος
Ομιλητές:
Συντονίζει ο Διευθυντής της “Χ” Κωνσταντίνος Μπλάθρας
ΦΩΤΟ: “Σταματήστε το “rearm Europe”. Ευημερία και όχι πόλεμος. Από σύνθημα σχετικής εκστρατείας του διεθνούς δικτύου “Αλλάζουμε την Ευρώπη”
Στις 21 Απριλίου τρέχοντος έτους έφυγε τελικά από κοντά μας ο Πάπας Φραγκίσκος, στα 88 του χρόνια. Αφού ευχηθούμε ο Θεός να τον διαφυλάξει “σε χώρα ζώντων”, θα θέλαμε να κάνουμε μερικές επισημάνσεις:
Πέρα από όλα αυτά -και πάρα πολλά ακόμη- θετικά, το πρόβλημα με το Βατικανό ασφαλώς δεν έχει να κάνει με τη Διδαχή ενός συγκεκριμένου Πάπα (παρά το ότι αυτό παίζει ρόλο στη θεολογία του), αλλά είναι δογματικό και θεσμικό. Όσο ο Ρωμαιοκαθολικισμός στηρίζεται στον Άνσελμο, στον Ακινάτη, στον Αυγουστίνο και μάλιστα τον αυγουστινισμό και τις τερατώδεις κατά περίπτωση διαστροφές του λόγου περί Θεού που εισήγαγαν, υπάρχει πρόβλημα. Δεν είναι τυχαία η αποστροφή του Αλμπέρ Καμύ όταν είχε ακούσει τις ερμηνείες του Αυγουστίνου αναφορικά με το ότι “οι δίκαιοι ευφραίνονται βλέποντας τα βάσανα των κολαζομένων”: “ένας τέτοιος Θεός δε με ενδιαφέρει”. Την ίδια στιγμή, ο Πάπας Φραγκίσκος έβαλε τα γυαλιά σε κάποιους από τους δικούς μας ιεράρχες, που δίνουν την εντύπωση ότι συνιστούν, καταπώς το διατύπωσε και ο νεοφανής άγιος Παΐσιος, ένα θεσμικό πρόσωπο ανάλογο του… δημάρχου! Τέτοια Εκκλησία του Χριστού διακοσμητική στο πέτο του Καίσαρα δεν υπάρχει στη θεολογία μας. Από αυτή την άποψη, ο Πάπας μας δείχνει δρόμους απ’ τους οποίους, αν είμαστε άξιοι για κάτι τέτοιο, πρέπει να διδαχθούμε.
Ας ελπίσουμε ότι ο νέος προκαθήμενος θα συνεχίσει στον ίδιο θετικό δρόμο…
ΓΝΠ
Την περασμένη Τρίτη, έγινε εκδήλωση στη θεολογική του ΑΠΘ όπου συζητήθηκε το νέο βιβλίο του αντιπροέδρου της ΧΔ Γιώργου-Νεκτάριου Παναγιωτίδη με τίτλο: “Συνασπισμός της Δεξιάς και της Προόδου: ο Νεοφιλελευθερισμός και η Πατερική κριτική”, με συμμετοχή των καθηγητών Γρηγόρη Ζαρωτιάδη και Πέτρου Παναγιωτόπουλου και του Κώστα Καμαριάρη. Ακολούθησε καλή συζήτηση και παρεμβάσεις. Παρακάτω, η εισήγηση του συγγραφέα.
Εισαγωγή
Ο (μεγάλος Γάλλος συγγραφέας, μεγάλος μελετητής του μαρξισμού και πολιτικός επιστήμονας Ζακ Ελλύλ) είχε γράψει κάπου στην αρχή της δικής μας μεταπολίτευσης τα εξής προφητικά λόγια:
«Ο αστός δεν είναι πλέον ένας κοινωνικά προσδιορισμένος τύπος, όπως ήταν τον 19ο αιώνα. […] Σήμερα, ο αστισμός είναι ένα φαινόμενο καθολικό· έχει διαπεράσει όλες τις τάξεις. Ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο τεχνικός, ο διανοούμενος, όλοι λίγο-πολύ υιοθετούν τις αστικές αξίες. Δεν υπάρχει πια “αντικειμενικά” αστική τάξη: υπάρχει αστισμός ως τρόπος ζωής».
Ο κοινωνιολόγος Βασίλης Φίλιας είχε γράψει σε ένα από τα βιβλία του: ο αστός δεν θέλει και περιφρονεί τις «ηθικές μικρολογίες».
Ο αείμνηστος Παναγιώτης Κονδύλης είχε γράψει στην εισαγωγή του βιβλίου του «Η παρακμή του αστικού πολιτισμού» ότι στη νεοελληνική κοινωνία διακρίνουμε «καχεξία του αστικού στοιχείου».
Χαρακτηριστικά του νεοφιλελευθερισμού
Το προσωπικό μου ενδιαφέρον πάντως για το νεοφιλελευθερισμό ξεκίνησε όταν η κοινωνία μας είχε αποκτήσει πλέον το «αστικό στοιχείο» για τα καλά: είχε περάσει πλέον από το πρώτο εκσυγχρονιστικό εγχείρημα της εποχής και είχε ξεκινήσει σοβαρά να ξεχαρβαλώνεται. Μιλάμε για το μακρινό 2005-06. Τότε άρχισα να μελετάω συστηματικά αυτά τα θέματα. Στις μέρες μας, βέβαια, πλέον η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού έχει πάρει –αρκεί κανείς να επισκεφτεί την πρωτεύουσα- διαστάσεις πραγματικής ζούγκλας.
Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι κάτι περισσότερο από τη σύγχρονη εκδήλωση του αστισμού. Επίσης, είναι απόλυτη και κάπως διεστραμμένη και επιλεκτική επιστροφή στις ρίζες του. Οι πρώτοι αστοί ήθελαν να απελευθερώσουν την οικονομία από τους περιορισμούς που επέβαλε η (Καθολική) Εκκλησία: η δίκαιη τιμή (ας το θυμηθούμε σήμερα με τα ολιγοπώλια), ο τοκισμός ως κλοπή (ας το θυμηθούμε σήμερα που είμαστε στο έλεος της κερδομανίας των τραπεζιτών, που θέλουν και να επιβάλουν μηνιαίο φόρο ανά λογαριασμό που διατηρείς 0,80 και δίνουν 11 φορές κάτω καταθετικό επιτόκιο από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο), οι συντεχνίες, οι αργίες (που ήταν εκκλησιαστικές), η φιλανθρωπία (caritas) ως σκοπός της οικονομίας… όλα αυτά ήταν μεσαιωνικά κατάλοιπα. Τότε, λοιπόν, oι αστοί απελευθέρωναν από τους «περιορισμούς της Εκκλησίας». Σήμερα, οι νεοφιλελεύθεροι θέλουν να την απελευθερώσουν από τους λαϊκιστές, τους κρατιστές, τους καταληψίες, τους μονολιθικούς και δε συμμαζεύεται.
Οι Νεοφιλελεύθεροι επίσης δηλώνουν επιστήμονες, ορθολογιστές, μαχητικοί ή μη άθεοι ή αγνωστικιστές, και αποστρέφονται τη φιλοσοφία ή την πίστη.
Θεολογική προσέγγιση
Ο Νεοφιλελευθερισμός εκπροσωπεί όχι απλώς μια διαφορετική πρόταση αλλά σχεδόν μια πλήρη αντιστροφή της χριστιανικής πρότασης για την κοινωνία. Η Άιν Ραντ έλεγε ότι η πίστη είναι η μεγαλύτερη κατάρα της ανθρωπότητας, ως αντίθεση του λόγου. Ο Μίλτον Φρίντμαν μας λέει ότι όλες οι κοινωνικές σχέσεις πρέπει να διέπονται από ιδιοτέλεια. Όπως γράφει: «Δεν υπάρχει τίποτα κακό στην ιδιοτέλεια. Στην πραγματικότητα, χωρίς ιδιοτέλεια δεν θα υπήρχε ευημερία, πρόοδος ή πολιτισμός».
Αντίθετα, ο Χριστός δεν μας είπε απλώς: «αγαπάτε τον πλησίον ως εαυτόν», αλλά μετά την Ανάσταση έβαλε τον πήχυ πολύ ψηλότερα: «αγαπάτε ο ένας τον άλλον όπως εγώ σας αγάπησα». Αυτό σημαίνει ότι η αγάπη μας κάνει να υπερβούμε τον εαυτό μας και στην ακραία της μορφή φτάνει στην αυτοθυσία, όπως στη σταυρική του θυσία υπέρ του ανθρώπου. Όπως, για παράδειγμα, η αγία Μαρία Σκομπτσόβα θυσίασε τη ζωή της στους θαλάμους αερίων από αγάπη προς μια άρρωστη γυναίκα, που ήταν η επόμενη στη λίστα.
Το συμπέρασμα εδώ είναι σαφές, κρυστάλλινο: όσο και στο μέτρο που επικρατεί ο νεοφιλελευθερισμός, δε μπορεί να υπάρχει Εκκλησία του Χριστού. Στο μέτρο που επικρατεί ο νεοφιλελευθερισμός, δεν υπάρχουν εκκλησιαστικές αξίες. Ο νεοφιλελευθερισμός, ως σύγχρονη μορφή του καπιταλισμού, χτυπάει τις χριστιανικές αξίες στη ρίζα τους, δηλαδή στην αγάπη. Για αυτό ακριβώς και ο Άντον Λαβέι, ιδρυτής της εκκλησίας του Σατανά, δήλωνε νεοφιλελεύθερος και μάλιστα είχε βάλει συμβολικά τα γενέθλια κάθε πιστού του ως γιορτή της εκκλησίας του. Πίστευε, όπως έλεγε, στη φιλοσοφία της Άιν Ραντ και όπου ο χριστιανισμός μιλάει για την αγάπη, εκείνος είχε βάλει τον εγωκεντρισμό. Για αυτό και ο Νεοφιλελευθερισμός προτάσσει μια διαβολοπολιτεία, μια Civitas Diaboli.
Κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά
Σε επίπεδο κοινωνικοοικονομικό, επίσης ο Νεοφιλελευθερισμός, προτάσσει το ακριβώς αντίθετο ιδανικό από την εκκλησιαστική διδασκαλία. Μας μιλάει για ιδιωτικοποίηση των πάντων, μας μιλάει για την πλήρη «ελευθερία» του ισχυρού να καταπιέζει τον αδύνατο, θεωρώντας κάθε εμπόδιο σε αυτό, κάθε ρύθμιση που μπορεί να επιβάλει ο νόμος «δρόμο προς τη δουλεία», όπως θά’ λεγε ο Χάγιεκ. Αντίθετα, ο ορθόδοξος χριστιανισμός μας μιλάει για την κοινοκτημοσύνη ως ιδανικό. Είναι χαρακτηριστικό: η Ορθοδοξία δεν προτάσσει για την εν τω κόσμω ζωή κανένα άλλο ιδεώδες της μοναστικής ζωής από τα τρία βασικά πλην της κοινοκτημοσύνης.
Ο Νεοφιλελευθερισμός ουσιαστικά λειτουργεί ως ένας παγκόσμιος απορρυθμισμένος καπιταλισμός, όπου οι μεγάλες εταιρείες είναι ελεύθερες να ασκήσουν «υπερανταγωνισμό», όπως θα’ λεγε ο Φίλιπ Κότλερ, στις μικρομεσαίες εταιρείες, όπου ο εργαζόμενος δεν προστατεύεται από το νόμο, όπου μπορούν κάποιοι μπιζιμπόντηδες να μας επισείουν την απειλή ότι θα πάρουν το καπελάκι τους και θα φύγουν στο εξωτερικό –σε κάποια μπανανία, ας πούμε, με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές- αφού δε δεσμεύονται από κανένα εθνικό σύνορο. Αυτό, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν, έλεγε ο αριστερός Μάικλ Μουρ, ένα από τα θέλγητρα, ας το πούμε έτσι, και του Τραμπ, ο οποίος ήταν ο μόνος που μίλησε πολύ σκληρά στους εκπροσώπους των εταιρειών που ήθελαν να φύγουν στο εξωτερικό, αφήνοντας τους Αμερικανούς άνεργους και απειλώντας τους με δασμούς.
Ο Τζον Κέννεθ Γκάλμπρεϊθ, αυτή η τεράστια μορφή οικονομολόγου, είχε πει ότι αυτή η λεγόμενη ελεύθερη αγορά οδηγεί νομοτελειακά σε ολιγοπώλια. Τα ολιγοπώλια –και το ζούμε στο πετσί μας αυτά τα τελευταία χρόνια- έχουν ακυρώσει τον ανταγωνισμό μεταξύ τους και μας τσιτσιρίζουν όλους στο τηγάνι των συντονισμένων πρακτικών, πίνοντας στο όνομα των «ελεύθερων αγορών». Ο Νεοφιλελευθερισμός επίσης αντιτάσσεται στην αναδιανεμητική φορολογία. Προτιμάει τον flat tax, όπου όλοι, φτωχοί και σύγχρονοι ζάπλουτοι, πληρώνουν το ίδιο μέρος του εισοδήματός τους. Ένα είδος flat tax άλλωστε είναι και ο ΦΠΑ. Ο Νεοφιλελευθερισμός επίσης μας λέει ότι ο πλούτος πρέπει να διανέμεται με βάση το «τι παράγει ο καθένας και τα εργαλεία που έχει στη διάθεσή του». Εργαλείο βέβαια –πόρος δηλαδή- είναι και ο άνθρωπος: ένας παραγωγικός συντελεστής που δεν αντέχει η οικονομία.
Συμπεράσματα
Για να συνοψίσουμε: ο Νεοφιλελευθερισμός δε μιλάει καν για κοινωνία, αλλά για άθροισμα ατόμων και households. Κηρύσσει τον ατομισμό και την ιδιοτέλεια, που βρίσκεται σε διαμετρική αντίθεση με την αγάπη, και τη θεωρεί ηθικό προσόν που φτιάχνει την πρόοδο και τον πολιτισμό. Κηρύσσει έναν παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό χωρίς δημόσιο τομέα, χωρίς δημόσια-κοινωνικά αγαθά, χωρίς κοινωνικό κράτος ή κοινωνικά δικαιώματα, χωρίς εργασιακό δίκαιο, όπου θα βρισκόμαστε στο έλεος της «αργόσχολης τάξης» των μεγαλοεπιχειρηματιών. Όπου θα ζούμε για να δουλεύουμε και να τους τ’ ακουμπάμε, όπως έλεγε κι ένα τραγούδι. Έχει καταφέρει να φέρει την κοινωνικοοικονομική ανισότητα μέσα σε 40 χρόνια (όπου συνεχώς αυξάνεται) στην εποχή των Φαραώ!
Ήδη τον Μεσοπόλεμο, ο απορρυθμισμένος τότε καπιταλισμός «ξόφλησε» και γέννησε ως αντίδραση τα φασιστικά κινήματα. Αν συνεχιστεί αυτή η πορεία, θα βρεθούμε σε ανάλογα άσχημες καταστάσεις. Για αυτό, όπως σωστά είχε πει ο Κέννεντυ: «όποιος καθιστά την ειρηνική επανάσταση αδύνατη, θα καταστήσει τη βίαιη επανάσταση αναπόφευκτη». Ή, όπως είχε πει και ο γέροντας Παΐσιος: «τα αγαθά θα μοιραστούν είτε με το χέρι (με το Ευαγγέλιο) είτε με το μαχαίρι». Εμείς θέλουμε να μοιραστούν με το χέρι, έχοντας βάλει το μαχαίρι στο Νεοφιλελευθερισμό.
Και σε αυτόν τον ιερό σκοπό, με νηφάλιο και δυναμικό τρόπο, επιθυμεί να συμβάλει και το παρόν δοκίμιο.
του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου
Tο Κίνημα της Χ.Δ. εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση με αφορμή την εργατική Πρωτομαγιά:
Για άλλη μια χρονιά, συνεχίζεται η επίθεση του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού κατά των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Τα εργασιακά δικαιώματα απαξιώνονται, ενώ η πλήρης απασχόληση υποχωρεί σε σχέση με τη μερική απασχόληση. Η ανεργία που εκτινάχθηκε στα ύψη λόγω των καταστρεπτικών συνεπειών των Μνημονίων παραμένει σε υψηλά επίπεδα και αυξάνεται και μόνο φαινομενικά έχει περιοριστεί για τον εξής λόγο:
Το χαμηλό ποσοστό της ανεργίας που εμφανίζει η ΕΛΣΤΑΤ ( 8,7% τον Ιανουάριο του 2025) είναι πλασματικό, αφού με βάση τον πίνακα εγγεγραμμενων (ως αναζητούντων εργασία) της ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ), οι άνεργοι τον Ιανουάριο 2025 ήταν 981.374 (ποσοστό 21,51%).Αυξημένοι κατά 3.687 περισσότερους ανέργους (+0,8%) σε σχέση με τον Δεκέμβριο 2024. Η μεγάλη αυτή διαφορά των ποσοστών ανεργίας μεταξύ των δύο Οργανισμών οφείλεται στο γεγονός ότι η ΕΛΣΤΑΤ δεν λαμβάνει υπόψη τους μακροχρόνια ανέργους (πάνω από 12 μήνες) -που υποχρεωτικά βάσει του νόμου λαμβάνει υπόψη της η ΔΥΠΑ και αφετέρου στο ότι η ΕΛΣΤΑΤ θεωρεί ως εργαζόμενους και όσους εργάζονται τουλάχιστον μία (1) ώρα την εβδομάδα (4 ώρες τον μήνα).
Κατά συνέπεια, η ζημιά που προκάλεσαν τα Μνημόνια στην απασχόληση κάθε άλλο παρά έχει αποκατασταθεί, αφού στην πραγματικότητα οι θέσεις εργασίας με πλήρη απασχόληση που χάθηκαν, “αντικαταστάθηκαν” από μερική και ευκαιριακή απασχόληση, που είναι συγκαλυμμένη ανεργία.
Η γραμμή αυτή που επιβλήθηκε με τα Μνημόνια στην Ελλάδα, είναι μόνο ένα μέρος της διαρκούς επίθεσης του οικονομικού Νεοφιλελευθερισμού σε παγκόσμιο και πανευρωπαϊκό επίπεδο με στόχο την συνεχή απαξίωση της απόδοσης της εργασίας και των εργασιακών δικαιωμάτων και τη σώρευση όλο και περισσότερου πλούτου σε λίγους με πρόσχημα την ανταγωνιστικότητα και την προώθηση του καταναλωτισμού.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωζώνη, που λειτουργούν στη βάση του “θέσφατου” του ελεύθερου ανταγωνισμού, ο οποίος λογίζεται “αξία” υπέρτερη των εργασιακών δικαιωμάτων και του κοινωνικού κράτους, έχουν αναδειχθεί σε μηχανισμούς σταδιακής ανακατανομής του πλούτου υπέρ της Οικονομικής Ολιγαρχίας και φτωχοποίησης των εργαζομένων.
Το γεγονός ότι κατά καιρούς η διοίκηση της Εκκλησίας και η συστημική θεολογία έχουν συμβιβαστεί με την άρχουσα εκμεταλλευτική τάξη, έχει αποσιωπήσει το γεγονός ότι για τη Χριστιανική Διδασκαλία και την ορθόδοξη παράδοση, η αδικία είναι αμαρτία, μάλιστα κορυφαία και ασύγγνωστη λόγω της μη-ύπαρξης δικαιολογίας για αυτή, όπως σημειώνει ήδη ο άγιος Παφνούτιος ο Μέγας.
Ο προφήτης Ιερεμίας, του οποίου η μνήμη τιμάται σήμερα 1η Μαΐου από την Εκκλησία, λέει χαρακτηριστικά: «Συ που χτίζεις τα ανάκτορά σου με αδικίες και καταδυναστεύσεις, συ που αναγκάζεις τον πλησίον σου να εργάζεται δωρεάν για σένα και δεν τού δίνεις τον μισθό που δικαιούται, νομίζεις, ότι θα βασιλέψεις πολύ; (…) Συ και οι άνθρωποί σου δεν θα χαρούν τα παλάτια σου και τα καλά σου (…) Ήταν καλύτερα για σένα να είχες δίκαιη κρίση και να διοικούσες με δικαιοσύνη.» (Ιερ. 22. 13-15)
Η Αγία Γραφή αναφέρει επίσης, χαρακτηριστικά:
«Δεν θα μειώσεις, ούτε θα κατακρατήσεις το μεροκάματο φτωχού και αναγκεμένου, είτε είναι ομοεθνής σου, είτε ξένος από αυτούς που βρίσκονται στις πόλεις σας. Θα του πληρώνεις το μεροκάματο την ίδια μέρα. Δεν θα έχει δύσει ο ήλιος χωρίς να πληρωθεί , γιατί είναι φτωχός και σ’ αυτό έχει την ελπίδα. Γιατί θα διαμαρτυρηθεί για σένα στο Θεό, και θα σου καταλογισθεί αμαρτία» (Δευτ. 24. 14-15);
«Ελάτε τώρα σεις οι πλούσιοι, κλάψετε και θρηνήσετε για τις συμφορές που σας περιμένουνε. Ο πλούτος σας σάπισε και τα ρούχα σας τα ‘φαγε ο σκόρος. Το χρυσάφι σας και το ασήμι σας σκούριασε. Κι η σκουριά τους θα μιλάει εναντίον σας και θα φάει τις σάρκες σας σαν τη φωτιά. Θησαυρίσατε την καταδίκη σας για την ημέρα της κρίσεως. Τα μεροκάματα των εργατών που θερίσανε τα χωράφια σας, που δεν τους τα πληρώσατε, φωνάζουνε κι οι φωνές των θεριστάδων έχουνε φτάσει στ’ αυτιά του Παντοδύναμου Θεού. Εζήσατε στη γη με πολυτέλεια και σπατάλη, παχύνατε σαν θρεφτάρια για τον χασάπη. Καταδικάσατε και σκοτώσατε τον αθώο, χωρίς να φέρει αντίσταση (Ιακ. 5. 1-6 σε μετάφραση Νίκου Ψαρουδάκη).
«Δεν θα καταστρατηγήσεις το δίκαιον του ξένου, του ορφανού και της χήρας. Δεν θα λάβεις ως ενέχυρο το ιμάτιο της χήρας. Να θυμάσαι δε ότι και συ ήσουνα δούλος στην Αίγυπτο, κι ο Κύριος και Θεός σου σε απελευθέρωσε από εκεί. Γι’ αυτό και σε διατάζω να τηρείς αυτές τις εντολές μου.» (Δευτ. 18-19)
Ο Χριστός στο «Ευαγγέλιο της Κρίσεως» (Ματθ. Ματθ. 25. 31-46), ταύτιζε τον εαυτό Του με τους αναγκεμένους και όσους ζούσαν στο περιθώριο της κοινωνίας χωρίς ισχυρή φωνή: πεινασμένους (το ψωμί είναι το σύμβολο των χρειωδών οικονομικών αγαθών άλλωστε, όπως επισημαίνει ο Νικ. Μπερντιάγεφ), διψασμένους, ασθενείς, φυλακισμένους, ξένους, με αποτέλεσμα να είναι πρωταρχική υποχρέωση των Χριστιανών η δίκαιη κατανομή των εισοδημάτων και η στήριξη των αδυνάτων. Αυτή η θέση είναι τόσο ισχυρή στην Ορθοδοξία, ώστε και αυτή η κλοπή να συνδέεται κυρίως με την αφαίρεση από τους φτωχούς (άγ. Γρηγόριος Νύσσης, «Προς Λητόιον Επιστολή»).
Η κοινοκτημοσύνη κυριαρχούσε ανάμεσα στους πρώτους Χριστιανούς των Ιεροσολύμων, ενώ το προβαλλόμενο ως κομμουνιστικό ιδεώδες : «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνάμεις του στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του» είναι συνένωση δύο ευαγγελικών ρητών: «καθώς ηὐπορεῖτό τις» (Πραξ. 11.29), «διεδίδετο δὲ ἑκάστῳ καθότι ἄν τις χρείαν εἶχεν» (Πραξ. 4.35). Η ζωή της πρώτης αυτής χριστιανικής κοινότητας των Ιεροσολύμων περιγράφεται στις Πράξεις των Αποστόλων που διαβάζονται στις εκκλησίες την περίοδο μετά την Ανάσταση.
Σε καιρούς που η αδικία και οι ανισότητες αυξάνονται και το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα έχει ενσωματωθεί και αποδεχθεί τα πλαίσια που θέτουν η ξένη και εγχώρια οικονομική Ολιγαρχία, η Χ.Δ. επιμένει να καλεί σε ανυποχώρητο αγώνα για μια κοινωνία ελευθερίας και δικαιοσύνης.
Αθήνα 1η Μαϊου 2025
Από το Γραφείο Τύπου
Ο προφήτης Ιερεμίας, του οποίου η μνήμη τιμάται σήμερα 1η Μαΐου από την Εκκλησία: «Συ που χτίζεις τα ανάκτορά σου με αδικίες και καταδυναστεύσεις, συ που αναγκάζεις τον πλησίον σου να εργάζεται δωρεάν για σένα και δεν τού δίνεις τον μισθό που δικαιούται, νομίζεις, ότι θα βασιλέψεις πολύ; (…) Συ και οι άνθρωποί σου δεν θα χαρούν τα παλάτια σου και τα καλά σου (…) Ήταν καλύτερα για σένα να είχες δίκαιη κρίση και να διοικούσες με δικαιοσύνη.» (Ιερ. 22. 13-15)
Ο Προφήτης Ιερεμίας γεννήθηκε πιθανώς κατά το 650 π.Χ., στην μικρή πόλη της φυλής Βενιαμίν Αναθώθ, βορειοανατολικά της Ιερουσαλήμ. Ο πατέρας του ήταν ιερέας και ονομαζόταν Χελκίας. Ανατράφηκε στην ιερατική αυτή οικογένεια με αυστηρότητα. Μελετούσε τους προ αυτού Προφήτες Ησαΐα και Ωσηέ. Έδρασε επί του βασιλείας Ιωσία (627 – 621 π.Χ.), Ιωακείμ (609 – 598 π.Χ.), Σεδεκία (598 – 586 π.Χ.) και μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ, την αιχμαλωσία του Σεδεκία και τη Βαβυλώνιο αιχμαλωσία.
Ο Ιερεμίας δεν κήρυττε μόνο, αλλά ζούσε την διδασκαλία αυτή με τόση επιμονή και ήρθε σε ρήξη με τους κρατούντες. Όχι μόνο ο θάνατός του υπήρξε μαρτυρικός σύμφωνα με την παράδοση, αλλά και ολόκληρη η ζωή του ήταν ένα διαρκές μαρτύριο.
“Καταπέλτης” σε σχέση με την καταγγελία των σιωνιστικών εγλημάτων είναι ο συγγραφέας Pierre Stambul από την UJFP (Γαλλοεβραϊκή Ένωση για την Ειρήνη), που πρόκειται να παρουσιάσει στις Βρυξέλλες το Σάββατο 17 Μαΐου το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Από το Σιωνιστικό Σχέδιο στη Γενοκτονία», Την εκδήλωση (ΦΩΤΟ αναρτημένης αφίσας) διοργανώνει η “Ένωση Προοδευτικών Εβραίων του Βελγίου” (UPJB). Συμφωνούμε ιδίως με τη θέση ότι η Βίβλος εργαλειοποιήθηκε από το Σιωνισμό, αλλά με παραποίηση των ιστορικών στοιχείων τα οποία περιλαμβάνει. Επιφυλασσόμαστε να αναζητήσουμε το πρωτότυπο προκειμένου να έχουμε πιο ἀμεση επαφή με την επιχειρηματολογία και τις θέσεις των έντιμων και θαρραλέων αυτών ανθρώπων. Details
Η Λορέντζα Ροιάτι, ιδιοκτήτρια του αρτοποιείου “L’ attacco ai forni» στο Άσκολι της Ιταλἰας, δέχτηκε δύο φορές επισκέψεις και ελέγχους από την αστυνομία επειδή είχε αναρτήσει πανό με αντιφασιστικά συνθήματα στις 25 Απριλίου, εθνική επέτειο της οριστικής ήττας του φασιστικού καθεστώτος Μουσολίνι, το οποίο μετά την πρώτη ανατροπή του τον Ιούλιο του 1943 από το τότε μοναρχικό καθεστώς, εξακολούθησε να υφίσταται στα κατεχόμενα από τους Γερμανούς εδάφη.
Η αστυνομία δεν επάβαλε κάποια κύρωση, αφού τα πανό δεν μπορούσαν να κριθούν ως παράνομου περιεχομένου. Το ένα έγραφε: “25 Απριλίου: Καλή σαν το ψωμί. Ὄμορφη σαν τον αντιφασισμό”. [ΦΩΤΟ Αριστερά] .Το άλλο στον υπαίθριο πάγκο με τα ψωμιά: “Ψωμί και αντιφασισμός”. [ΦΩΤΟ κορυφής]
Πέρα από τον αστυνομικό έλεγχο, το αρτοποιείο έχει έγινε στόχος προσβλητικών πανό σε ορισμένους δρόμους της πόλης. Ο δήμαρχος της πόλης Φιοραβάντι, προσκείμενος στο “Δημοκρατικό Κόμμα”(Fdi-συνέχεια του Κομμουνιστικού Κόμματος) υπερασπίστηκε την τοπική αστυνομία ισχυριζόμενος ότι έκανε απλώς τη δουλειά της: Ανταποκρινόμενη σε αναφορές πολιτών που έκαναν λόγο για ανατρεπτικού περιεχομένου επιγραφές σε κεντρική πλατεία, αφού έλεγξε ότι τα πανό δεν είχαν παράνομο περιεχόμενο, δεν επέβαλε πρόστιμο, ούτε άλλη κύρωση. Ενώ αφαίρεσε τα υβριστικά πανό, γραμμένα με μαύρη μπογιά.
Αν και η υπόθεση ξεκίνησε από νοσταλγούς του φασισμού που προφανώς προέβησαν στις καταγγελίες, η αστυνομία όφειλε να μην είχε δώσει συνέχεια, αφού με φανερό το περιεχόμενο των πανό, κανένας έλεγχος δεν χρειαζόταν. Το θέμα θα τεθεί και στα νομοθετικά σώματα της χώρας.
Η Λορένζα, έγραψε στον λογαριασμό της στο Instagram «Όσο υπάρχει μόνο ένας φασίστας στο πρόσωπο της γης, υπάρχει ένας καλός λόγος να είμαστε αντιφασίστες. Γι’ αυτό δεν θα μας σταματήσουν ποτέ».
Η εθνική επέτειος της 25ης Απριλίου είναι ενοχλητική για τους πολιτικούς επιγόνους του Μουσολίνι. Οι νεοφασίστες-συνεχιστές της πολιτικής κληρονομίας του Μουσολίνι δεν έπαψαν να υπάρχουν, έστω και ως μειοψηφία. Όμως, ο ευτελισμός των συστημικών κομμάτων και η προσχώρησή τους στην καταστρπτική για τη χώρα πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τούς άφησαν χώρο. Το κόμμα της σημερινής πρωθυπουργού κας Μελόνι, λάμβανε μόλις 5% των ψήφων. Χωρίς να αρνείται τις νεοφασιστικές καταβολές του, αφού διατηρεί ως έμβλημα την τρίχρωμη φλόγα, έχει μεταλλαχθεί σε λαϊκιστικό κόμμα της σκληρής δεξιάς. Επειδή προνόησε -μόνον αυτό- να μη μετάσχει στην κυβέρνηση “εθνικής ενότητας” του “εθνοσωτήρα” Ντράγκι, είδε τα ποσοστά του να εκτοξεύονται στο 25% και να επικυριαρχεί έκτοτε στο πολιτικό σκηνικό. Το γεγονός ότι τα ποσοστά όλων των υπολοίπων κομμάτων που μετείχαν στην κυβέρνηση Ντράγκι συρρικνώθηκαν, λέει πολλά για την απέχθεια που προκαλείται στους Ιταλούς από τους ανθρώπους της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών.
Η κα Μελόνι, όσο κυβερνά, φροντίζει να συμμορφώνεται με τις επιταγές της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και του ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα, τηρεί κάποια προσχήματα, με παράδειγμα την φορολόγηση των υπερκερδών των Τραπεζών από την αύξηση των επιτοκίων.
Σε αντίθεση με το παλιό πολιτικό σύστημα, και ιδίως το “Δημοκρατικό Κόμμα”, συνέχεια του πάλαι ποτέ κραταιού ΚΚ του Ενρίκο Μπερλιγκουέρ, το οποίο έχει μεταλλαχθεί στον πιο υπάκουο τοποτηρητή των πολιτικών των Βρυξελλών και στυλοβάτη του “Ακραίου Κέντρου”. Οι οποίοι φέρουν ακέραιη την ευθύνη που ο νεοφασισμός βγήκε από το πολιτικό περιθώριο, αφού υπηρέτησαν τα συμφέροντα της Ολιγαρχίας, αφήνοντας πολιτικά ακάλυπτα μεγάλα χειμαζόμενα στρώματα του λαού.
