Το επόμενο φύλλο της κυκλοφορεί στις 15 Μαΐου (και όχι στις 8 Μαΐου όπως εκ παραδρομής έχει γραφεί στο έντυπο). Έτσι, τον ερχόμενο μήνα Μάιο η εφημερίδα προγραμματίζεται να κυκλοφορήσει στις 15 και 29 του Μηνός.
του Παναγιώτη Μυργιώτη
Κατά την επανάσταση του 1821 σύμπας ο Ελληνικός Λαός ξεσηκώθηκε και πολέμησε για την του Χριστού πίστη και της πατρίδος την ελευθερία. Μεγάλη η συμμετοχή της Εκκλησίας ,ανεξάρτητα από την μηδενιστική στάση των εθνομηδενιστών, γνωστή και κατακριτέα η στάση τους. Παραποιούν και ερμηνεύουν κατά το δοκούν τα τότε γεγονότα αντίθετα προς την πραγματικότητα.
Ένα από τα πρόσωπα που κατασυκοφαντήθηκε είναι ο Άγιος Γρηγόριος , ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Ξεχνούν πράγματι ή προσποιούνται ότι δεν ξέρουν ότι ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε κρεμάστηκε από τους Τούρκους στην Ωραία Πύλη κατά την ημέρα της Αναστάσεως του Κυρίου την 10η Απριλίου 1821. Γιατί τον θανάτωσαν με τέτοιο βάρβαρο τρόπο οι Τούρκοι και έριξαν το σεπτό σκήνωμα στη θάλασσα για να το φάνε τα ψάρια;
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε γεννήθηκε στη Δημητσάνα το 1745 ή 1746 από πτωχούς γονείς και το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Αγγελόπουλος. Αφού έμαθε τα πρώτα γράμματα στο χωριό του μετέβει στην Αθήνα το 1765 και μαθήτευσε παρά τον Βόδα Δημήτριο ιεροκήρυκα από τα Ιωάννινα. Στη συνέχεια μεταβαίνει στη Σμύρνη όπου ένας θείος του νεωκόρος τον βοηθάει και σπουδάζει για πέντε χρόνια στο περίφημο σχολείο της πόλης. Από την παιδική του ηλικία είχε επαφές με την Μονή Φιλοσόφου της Αρκαδίας ,όπου ενισχύθηκε η τάση του για τον μοναχισμό. Αποσύρεται στις Στροφάδες ,όπου στην Μονή του Αγίου Διονυσίου χειροτονείται μοναχός και λαμβάνει το όνομα Γρηγόριος. Στη συνέχεια σπουδάζει Θεολογία και φιλοσοφία και ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση του μητροπολίτη Προκοπίου μεταβαίνει πάλι στην Σμύρνη και χειροτονείται Διάκονος και Αρχιδιάκονος. Γρήγορα χειροτονείται Ιερέας και αναλαμβάνει πρωτοσύγκελος Σμύρνης. Κατά τη διάρκεια της Διακονίας και της Αρχιδιακονίας του στην Σμύρνη διατηρεί αλληλογραφία με τον επίσκοπο Μεθώνης Άνθιμο Καράκολο ο οποίος καταγόταν από τη Δημητσάνα και είναι γνωστός υποκινητής των Ελλήνων της περιοχής του, κατά την περίοδο των Ορλωφικών. Από την αλληλογραφία του με τον Άνθιμο σώζεται επιστολή του με ημερομηνία 4 Αυγούστου 1778, με την οποία τον ενημερώνει ότι χιλιάδες Έλληνες μετά την καταστροφή που υπέστησαν από τους Αλβανούς κατέφυγαν στα περίχωρα της Σμύρνης και εγκαταστάθηκαν εκεί.
Το 1875 ο Προκόπιος εκλέγεται Πατριάρχης και ο Γρηγόριος τον διαδέχεται στον αρχιεπισκοπικό θρόνο και αναπτύσσει έντονη δραστηριότητα με βαρύτητα στο κήρυγμα στην κοινωνική δράση και στην παιδεία. Την 1η Μαΐου 1797 παραιτείται ο Πατριάρχης Γεράσιμος λόγω γήρατος και την 9η του αυτού μηνός τον διαδέχεται, εκλεγείς ομόφωνα ως Γρηγόριος Ε.
Η πατριαρχία του (1η περίοδος) δεν είναι ανέφελη. Ο Γρηγόριος, αντιμετωπίζει με φρόνηση την κατάσταση, ασχολείται ιδιαίτερα με την κοινωνική δράση προς ανόρθωση της Εκκλησίας και της χριστιανικής κοινωνίας, προχωρώντας και στον έλεγχο κάποιων επισκόπων. Εκτός από τα κηρύγματα του Θείου Λόγου, που επιδίδεται ο ίδιος, μεριμνεί για την παιδεία, ιδρύοντας σχολεία, καθώς και το Πατριαρχικό Τυπογραφείο, από το οποίο και εξέδωσε πλείστα βιβλία
Μετά την θανάτωση του Ρήγα Φεραίου ο Γρηγόριος καθαιρείται και εξορίζεται στη Χαλκηδόνα από τον Σουλτάνο Σελίμ Γ΄ ως υποκινητής ταραχών. Το βεζυρικό διάταγμα της απομάκρυνσής του ανέφερε ότι ήταν άνθρωπος βίαιος και ανίκανος να διατηρήσει τον λαό σε υποταγή. Αφού παρέμεινε για μερικούς μήνες και εξορίστηκε αρχικά στη Χαλκηδόνα και μετά από μερικούς μήνες στη Δράμα και τη Μονή Παναγίας Εικοσιφοινίσσης. Κατέληξε στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους, όπου και παρέμεινε επί μια επταετία. Στη δε θέση του, Πατριάρχης ανέλαβε ο προηγουμένως εκδιωχθείς Νεόφυτος Ζ΄. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Άγιο Όρος, ο Γρηγόριος επιδόθηκε στη μελέτη ιερών κειμένων και επισκεπτόμενος τις διάφορες Μονές δίδασκε τους μοναχούς, παρακολουθώντας όμως και τα διάφορα γεγονότα που συνέβαιναν τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Κωνσταντινούπολη που διαμόρφωναν νέες εξελίξεις, ιδιαίτερα το 1805, κατά την ένταση του Ρωσο-Γαλλικού ανταγωνισμού. Με παρέμβασή του αντικαταστάθηκαν το 1806, ως ρωσόφιλοι, οι Ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας Αλέξανδρος Μουρούζης και Κωνσταντίνος Υψηλάντης και στη θέση τους ανέλαβαν οι Φαναριώτες (γαλλόφιλοι) Αλέξανδρος Ν. Σούτσος και Σκαρλάτος Καλλιμάχης αντίστοιχα. Οι τελευταίοι με τη σειρά τους προέτρεψαν τον τότε Πατριάρχη Καλλίνικο Ε΄ σε παραίτηση υπέρ του Γρηγορίου, γεγονός που συνέβη στις 22 Σεπτεμβρίου του 1806.
Η δεύτερη πατριαρχία. Την 24η Σεπτεμβρίου 1806 ο Γρηγόριος επανεκλέγεται ομόφωνα Πατριάρχης από την Ιερά Σύνοδο. Περίοδος δυσχερής. Το διεθνές σκηνικό αλλάζει. Ο Ρωσικός στρατός εισβάλει στη Μολδαβία και κηρύσσεται νέος ρωσικός πόλεμος κατά της Τουρκίας. Την 5η Ιανουαρίου 1807 ο Σουλτάνος Σελίμ Γ κηρύσσει επίσημα ,εκ μέρους του τον ρωσοτουρκικό πόλεμο και την ίδια ημέρα καλεί τον Γρηγόριο να εκδόσει προς όλους τους Έλληνες «εκκλησιαστικόν και συμβουλευτικόν γράμμα» με το οποίο θα καταδικάζει τους ρώσους και θα ζητεί από τους Έλληνες τυφλή υπακοή. Ο Πατριάρχης δέχεται .Στις 20 Φεβρουαρίου 1807 ο αγγλικός στόλος εμφανίζεται έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης και ζητά την άμεση διακοπή των σχέσεων Τουρκίας και Γαλλίας. Η πόλη είναι ανοχύρωτη. Την προσπάθεια οχύρωσης βοηθά προσωπικά ο Γρηγόριος. Στις 29 Μαΐου 1807 ανατρέπεται με πραξικόπημα ο Σελίμ Γ και αναλαμβάνει ο Μουσταφά Δ. Ένα μήνα αργότερα συνομολογείται μεταξύ Γαλλίας και Ρωσίας η συνθήκη του Τιλσίτ, με την οποία ουσιαστικά δρομολογείται η διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι αλλαγές των σουλτάνων δεν επηρεάζουν τον Γρηγόριο. Συνεχίζει το εκκλησιαστικό και εθνικό έργο του, μεταξύ των οποίων ήταν η μέριμνα περί των οικονομικών του Πατριαρχείου, η κοινωνική φιλανθρωπία, η οργάνωση της εσωτερικής ζωής των μοναστηριών, η ρύθμιση ζωής των αρχιερέων και του κλήρου και ιδιαίτερα οι υπέρ της ελληνικής παιδείας και των γραμμάτων ενέργειές του που προκάλεσαν ακόμα και τον έπαινο του Αδ. Κοραή που τις χαιρέτησε ως «επερχόμενην αναγέννησιν της Ελλάδος».
Νέο πραξικόπημα εκδηλώνεται το 1808(21 Ιουνίου) που καταλήγει να γίνει Σουλτάνος ο Μπαϊρακτάρ ο οποίος αξιώνει την παραίτηση του Γρηγορίου και έτσι τελειώνει και η δεύτερη περίοδος Πατριαρχίας του (10Σεπτεμβρίου) 1808.
Και κατά τη δεύτερη εξορία του στο Άγιο Όρος ο Γρηγόριος ο Ε΄ επιδόθηκε στις εκεί προσφιλείς του πνευματικές ασκήσεις και μελέτες επί εννέα χρόνια. Από το ερημητήριό του όμως δεν έπαψε να παρακολουθεί τα δρώμενα της Εκκλησίας και του Γένους. Περί τα μέσα του 1818 τον επισκέφθηκε ο Ιωάννης Φαρμάκης και του ανακοίνωσε τα σχετικά με τη Φιλική Εταιρεία. Μάλιστα, όπως ο ίδιος ο Φαρμάκης αφηγείται «ο πατριάρχης έδειξεν ευθύς ζωηρότατον ενθουσιασμόν» και «ηυχήθη από καρδίας» υπέρ της επιτυχίας του σκοπού της Εταιρείας. Αρνήθηκε όμως να δώσει τον σχετικό όρκο, λέγοντάς του «εμένα μ΄ έχετε που μ΄ έχετε», επικαλούμενος ως κληρικός αδυναμία να ορκιστεί, προσθέτοντας ότι ο όρκος μπορούσε να βλάψει, διότι αν εμφανισθεί το όνομα του Πατριάρχη στα βιβλία της Εταιρείας και αποκαλυφθούν αυτά στη συνέχεια τότε «θέλει κινδυνεύσει ολόκληρον το έθνος, του οποίου καίτοι εξόριστος προείχε πάντοτε». Τέλος δε της συνομιλίας εκείνης ο πατριάρχης συμπλήρωσε: «να προσέξωσι πολύ οι Εταίροι, μήπως βλάψωσιν αντί να ωφελήσωσι την Ελλάδα».
Τρίτη περίοδος πατριαρχίας Στις 15 Δεκεμβρίου 1818 παραιτείται ο πατριάρχης Κύριλλος Στ και εκλέγεται για Τρίτη φορά ο Γρηγόριος Πατριάρχης. Πρώτη του ενέργεια ήταν η σύσταση του φιλανθρωπικού ιδρύματος «Κιβώτιον του Ελέους» για την οικονομική ενίσχυση των φτωχών και την αποφυλάκιση κρατουμένων για χρέη. Παράλληλα μεριμνεί για την οικονομική ενίσχυση των νοσοκομείων με χρήματα των εκκλησιών. Συγχρόνως δίδει μεγάλη βαρύτητα και στην κήρυξη του Θείου Λόγου καλώντας στην Κωνσταντινούπολη τον διαπρεπή ιεροκήρυκα Κωνσταντίνο Οικονόμου. Αποδέχεται την εισήγηση του Κωνσταντίνου Κούμα περί της ανάγκης εκσυγχρονισμού των διδασκομένων μαθημάτων και εκδίδει τον περίφημο συνοδικό τόμο «Περί των Ελληνομουσείων» προτρέποντας την μόρφωση των Ελλήνων στη σπουδή της ορθής ελληνικής γλώσσας. Αναμορφώνει το 1820 το «πατριαρχικό τυπογραφείο» που ο ίδιος είχε ιδρύσει και εκδίδει πολλά συγγράμματα.
Κατά την διάρκεια της τρίτης πατριαρχίας ξεσπά η ελληνική επανάσταση. Πολλές φορές χρησιμοποιήθηκε το όνομα του Πατριάρχη, όπως και του Τσάρου για να τονωθεί το φρόνημα των Ελλήνων. Για να μη υποψιαστούν οι τούρκοι την προετοιμασία της παλιγγενεσίας κυκλοφορούσε η είδηση ότι οι Πελοποννήσιοι του Ιασίου αποφάσισαν να ιδρύσουν Μεγάλη Σχολή και για την οποία και ο πατριάρχης είχε στείλει σχετικές επιστολές. Οι Φιλικοί με τη φράση Μεγάλη Σχολή εννοούσαν την εξέγερση. Ο ηγεμόνας της Μάνης Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης από επιστολή του Γρηγορίου πληροφορείται περί των Φιλικών Σχολή και αποφασίζει μαζί με τους άλλους οπλαρχηγούς τη συμμετοχή τους στον αγώνα. Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο Γρηγόριος γνώριζε για την Φιλική Εταιρεία. Αν ο Γρηγόριος εμφανίζονταν επίσημα ως μέλος της Εταιρείας και αυτό το γεγονός πληροφορούνταν οι Τούρκοι το κακό για τον ελληνισμό θα ήταν τεράστιο, δεν θα σφάζονταν μόνο ελάχιστοι ιεράρχες ή απλοί έλληνες αλλά θα επλήγετο ανεπανόρθωτα ο θεσμός του Πατριαρχείου. Αυτή η στάση παραλληλίζεται με τη στάση του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού στη διάρκεια του Β παγκοσμίου πολέμου.
Τον Απρίλιο του 1820 ο Πατριάρχης δέχεται σε επίσκεψη τον Ιωάννη Παπαρηγόπουλος, ο οποίος κομίζει επιστολή του Παλαιών Πατρών Γερμανού Τι πρέπει να κάμουν και πως πρέπει να φερθούν». Ο Γρηγόριος φέρεται να είπε στον κομιστή «Περιττόν να μας ζητούν συμβουλή δια πράγματα τα οποία γνωρίζουν. Χρεωστούμεν να ποιμαίνωμεν καλώς τα ποίμνιά μας και χρείας τυχούσης να κάμωμε όπως έκαμεν ο Ιησούς δι΄ ημάς δια να μας σώσει». Δηλαδή θυσιαζόμαστε για την ελευθερία των ελλήνων.Παρεξηγήθηκαν συνθηματικές λέξεις από συνομιλητές του και του προτείνουν ή του δίνουν χρήματα και πλοίο για να φύγει από την Πόλη. Ο Γρηγόριος απαντά «μόνο νεκρός θα φύγω». Έχει την άποψη ότι ο αγώνας να ξεκινήσει από την Πελοπόννησο και όχι από τη Μολδοβλαχία.
Ο ξεσηκωμός αρχίζει από την Βλαχία από τον Υψηλάντη και αμέσως οι τούρκοι αρχίζουν να σφάζουν, να λεηλατούν ότι ελληνικό. Φυλακίζονται και εκτελούνται πολλοί λαϊκοί , κληρικοί και επίσκοποι μεταξύ των οποίων ο ο Εφέσου Διονύσιος Καλλιάρχης, ο οποίος απαγχονίστηκε πρώτος «κατά την οδόν ιχθυοπωλείου (Μπαλούκ-παζάρ)», φυλακίστηκαν οι Νικομηδείας Αθανάσιος και Δέρκων Γρηγόριος, ο Αγχιάλου Ευγένιος, ενώ ο Σουλτάνος διέτασσε τον Πατριάρχη να στείλει και άλλους για φυλάκιση.«Υπό την δαμόκλειαν σπάθην την κρεμαμένην … επί της κεφαλής του ελληνικού πληθυσμού της Κωνσταντινουπόλεως» ο πατριάρχης επικεφαλής συνόδου λαϊκών και κληρικών αναγκάσθηκε να εκδόσει δυο αφορισμούς..Ο πρώτος αφορισμός αναφερόταν στην επαρχία της Ουγγροβλαχίας δεν ικανοποιούσε τους τούρκους και ζήτησαν να υπάρξει και άλλο κείμενο για όλους τους χριστιανούς. Το δεύτερο κείμενο ήταν πιο διπλωματικό και άφηνε κενά ως προς τη θεολογική του ερμηνεία. Ως παράδειγμα αναφέρω δεν υπάρχουν οι κατάρες που υπήρχαν στο πρώτο, στο πρώτο κείμενο αναφαίρετο «αφωρισμένοι υπάρχουσι», στο δεύτερο γράφεται «αφωρισμένοι υπάρχοιεν. Ο Υψηλάντης προβλέψας ένα τέτοιο ενδεχόμενο έγραφε στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη την 29η Ιανουαρίου «ο μεν Πατριάρχης βιαζόμενος παρά της Πόρτας σας στέλλει αφοριστικά και εξάρχους παρακινώντας σας να ενωθήτε με την Πόρτα, εσείς όμως να τα θεωρείτε ταύτα ως άκυρα, καθότι γίνονται με βία και δυναστείαν και άνευ θελήσεως του πατριάρχου». Οι απόψεις των μελετητών διαφέρουν ως προς τα κίνητρα και τα αίτια της ενέργειας αυτής. Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι έγινε δια της βίας και για να μη σφαγιαστούν έλληνες πολίτες. Οι βιογράφοι του Γρηγορίου αναφέρουν ότι το ίδιο βράδυ μυστικά ο αφορισμός ανακλήθηκε. Σε επιστολή του προς τον επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα της 28ης Δεκεμβρίου 1820, ο Γρηγόριος Ε΄ έγραφε: «…Κρυφά υπερασπίζου αυτόν (σσ. Η του Παπανδρέου πράξις πατριωτική), εν φανερόν δε άγνοια υποκρίνου, έστι δε ότε και επίκρινε τοις θεοσεβέσι αδελφοίς και αλλοφύλοις ιδία. Πράυνον βεζύρην λόγοις και υποσχέσεσιν αλλά μη παραδοθήτω εις λέοντος στόμα. Άσπασον συν ταις εμαίς ευχαίς τους ανδρείους αδελφούς, προτρέπον εις κρυψίνοιαν δια τον φόβον των Ιουδαίων».
Στο μεταξύ ο σουλτάνος πιεζόμενος από ακραία στοιχεία ζητά από τον Σεϊχουλισλάμη Χατζή Χαλίλ να εκδώσει διαταγή γενικής σφαγής των ελλήνων της Πόλης. Ο Πατριάρχης τον πείθει ότι ο ίδιος και οι έλληνες της Πόλης είναι αμέτοχοι , ο Σεϊχουλισλάμη Χατζή Χαλίλ αρνείται να υπογράψει την γενική σφαγή των ελλήνων και οδηγείται στον θάνατο με διαταγή του Σουλτάνου.
Σύμφωνα με τον πανηγυρικό που εκφώνησε για τον Πατριάρχη το 1853 ο Γεώργιος Τερτσέτης, όπως αυτός μεταφέρεται από τον ανιψιό του Πατριάρχη, ο Γρηγόριος Ε’ απέρριψε προτάσεις υπαλλήλων ξένων πρεσβειών να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη λέγοντας: «Μη με προτρέπετε εις φυγήν, μάχαιρα θα διέλθη τας ρύμας της Κωνσταντινουπόλεως και των λοιπών πόλεων των χριστιανικών επαρχιών. Υμείς επιθυμείτε, εγώ μετημφιεσμένος να καταφύγω…ουχί! Εγώ δια τούτω είμαι πατριάρχης, όπως σώσω το έθνος μου…ο θάνατός μου ίσως επιφέρει μεγαλυτέραν οφέλειαν από την ζωή μου…Ναι, ας μη γίνω χλεύασμα των ζώντων. Δε θα ανεχτώ ώστε εις τα οδούς της Οδησσού, της Κέρκυρας και της Αγκώνος, διερχόμενον εν μέσω των αγυιών, να με δακτυλοδεικτούσι λέγοντες, Ιδού έρχεται ο φονεύς πατριάρχης». Details
-
Η κληρονομιά του στην Αφρική
του Γιάννη Πεγειώτη
Τον πατέρα Χρυσόστομο Παπασαραντόπουλο τον θαύμασα και τον αγάπησα από μικρός από έφηβος.Από τότε που πρωτοδιάβασα γι αυτόν σε εκκλησιαστικό περιοδικό.Ήταν από τις προσωπικότητες που με συγκινούσαν και γι αυτό μελετούσα ο,τι αφορούσε τη ζωή και τις θυσίες του.Με συγκινούσε η αγάπη του για τον Αφρικανό αδελφό.Δεν πήγε στην Αφρική για να πλουτίσει για να βρει χρυσάφια και διαμάντια .Πήγε για την Αγάπη με αγάπη με πρόθεση θυσίας για να κτίσει τις πρώτες υποδομές.
Αυτό το παιδί της Μεσσηνίας που ήτο βοσκός μέχρι την εφηβεία του και ακολούθως μοναχός και ιερέας με αγώνες πολλούς σε χρόνια δίσεκτα διακινδύνευσε σε ώριμή ηλικία
και διαβάς εις Αφρικήν επί δεκατρία έτη κήρυξε με λόγον μελένιον το Ευαγγέλιον Χριστού.Δεν δειλίασε.Έμαθε τη γλώσσα σουαχίλι.Δίδαξε μετέφρασε .Βάπτισε.Συνομίλησε αφοβα με τον κόσμο της Αφρικής και τους εκεί εργαζομένους Καθολικούς και Πρωτεστάντες.
Τον αγάπησαν οι άνθρωποι γιατί ήτο ποιμήν φωτεινός παρά τα βάσανα και τις αντιξοότητες.Έφυγε από την αυτάρκεια και την ασφάλεια των Αθηνών και πάλεψε για τους αδελφούς στην Αφρική.
Χαίρω όταν κατανοώ έστω και κατ ‘ολίγον τη δυναμική των πράξεών του και τη λευτεριά που ‘χε στην καρδιά του τούτος ο θαρραλέος παππούς .Πήρε τους δρόμους τις ζούγκλες και τις ερήμους για τον Χριστόν και τα αδέρφια του.Προικισε την Ελλάδα και την Κύπρο με ένα άλλο ήθος και άνοιξε ένα δρόμον αντρείας και ρωμαλέας αγάπης και βίωσης της χάριτος.Όσοι τον ηκολούθησαν επέδειξαν ένα σεβασμό στη θυσία του και πρόκοψαν .Ο Αλβανίας Αναστάσιος ο πατήρ Χαρίτων Πνευματικάκης ο πατήρ Ιγνάτιος Μαδενλίδης ο πατήρ Κοσμάς Γρηγοριάτης. Κάρπισε και καρπίζει ακόμη το αμπέλι του άφοβού παππού .Οι σοφοί λέγαν πως τρελλάθηκε.Δεν ξέραν για τη νηφάλιον μέθην του Κυρίου …
του Νότη Μαριά
Συμπληρώθηκαν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια από την 23η Απριλίου 2010 όταν ο Γιώργος Παπανδρέου από το Καστελόριζο ανακοίνωνε την ένταξη της χώρας στο πρώτο μνημόνιο.
Η μαύρη αυτή επέτειος αποτελεί μια καλή ευκαιρία να ανοίξει επιτέλους ένας ειλικρινής διάλογος για τα πραγματικά αίτια που οδήγησαν τη χώρα στην αγκαλιά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Εμείς από την πρώτη στιγμή υποδείξαμε τα δομικά προβλήματα της ευρωζώνης ως τη βασική αιτία της κρίσης χρέους της Ελλάδας τόσο με σχετική μας αρθρογραφία στον τότε ημερήσιο τύπο (Η Σφήνα 19/2/2010, σελ. 16) αλλά και στον περιοδικό (Επίκαιρα 27/5/2010, σελ. 33) όσο και με το Βιβλίο μας «Το Μνημόνιο της Χρεοκοπίας και ο Άλλος Δρόμος-Πειραματόζωον η Ελλάς», Εκδόσεις Λιβάνη Αθήνα 2011.
Ταυτόχρονα αντιταχθήκαμε με επιχειρήματα στις προσπάθειες της τότε κυβέρνησης να φορτώσει τον ελληνικό λαό με ένοχα αισθήματα, ότι δήθεν για την κρίση χρέους υπαίτιος ήταν ο ίδιος, με επιχειρήματα του τύπου «μαζί τα φάγαμε» ή ότι η χώρα ήταν «διεφθαρμένη», όπως δήθεν και όλοι οι Έλληνες.
Αυτό δεν σημαίνει ότι παραβλέψαμε τις ευθύνες της πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας αλλά και του ευρωπαϊκού νότου γενικότερα που εξέθρεψε τη λειτουργία του πελατειακού κράτους και του αντιπαραγωγικού δημόσιου τομέα.
Η Μέρκελ βεβαίως με ιδιαίτερη επιμονή επιχείρησε να αποφύγει την κριτική για τις ευθύνες που είχε το Βερολίνο για τον τρόπο συγκρότησης και λειτουργίας της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης (ONE) και τις οποίες έχουμε ήδη αναλύσει από το 1997 στο βιβλίο μας «Για μια Ευρωπαϊκή Ένωση των Πολιτών και της Αλληλεγγύης», Εκδόσεις Τυπωθήτω-Γ. Δαρδανός.
Οι μονεταριστικές αντιλήψεις της Γερμανίας που επικράτησαν κατά το σχεδιασμό της ΟΝΕ συνέβαλαν στη διατήρηση του καταμερισμού εργασίας που υπήρχε στο πλαίσιο της ΕΟΚ και ο βορράς κατάφερε να διατηρήσει την κυρίαρχη θέση του, ενώ ο νότος έγινε ακόμη πιο καταναλωτικός καθώς οι τράπεζές του λόγω των χαμηλών επιτοκίων του ευρώ χορηγούσαν αφειδώς φτηνά καταναλωτικά δάνεια με τα οποία οι πληθυσμοί του νότου αφενός αναπλήρωναν τα χαμηλά τους εισοδήματα και αφετέρου αγόραζαν βιομηχανικά προϊόντα του βορρά. Με τον τρόπο αυτό ο βορράς αξιοποίησε υπέρ του τα οφέλη μιας ενιαίας αγοράς με χαμηλό κόστος δανεισμού.
Μέσα σε λιγότερο από μία δεκαετία ο βορράς κέρδισε τριπλά.
1)Αύξησε τις εξαγωγές του στο νότο.
2)Εξαγόρασε τις κυριότερες τράπεζες και βιομηχανίες του νότου.
3)Μετατράπηκε στον μεγαλύτερο πιστωτή των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας.
Επομένως τα δημοσιονομικά προβλήματα του ευρωπαϊκού νότου οφείλονταν στον ευρωπαϊκό καταμερισμό εργασίας που είχε διαμορφωθεί κατά τη λειτουργία της ευρωπαϊκής οικονομικής ολοκλήρωσης.
Όπως επισημάνθηκε παραπάνω η αύξηση του χρέους στον ευρωπαϊκό νότο οφείλονταν σε σημαντικό βαθμό στο οικονομικό μοντέλο της Γερμανίας και στον τρόπο λειτουργίας του στο πλαίσιο της ευρωζώνης.
Έτσι ο βορράς και κυρίως η Γερμανία μετατράπηκε στον μεγαλύτερο πιστωτή των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας αγοράζοντας κρατικά ομόλογα της Ελλάδας, Ισπανίας, Πορτογαλίας και Ιρλανδίας αξίας 909 δισ. ευρώ (Ισοτιμία 13/2/2010, σελ. 6) ενώ ο φτηνός δανεισμός οδήγησε σε υπερχρέωση τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις του νότου.
Οι ανισορροπίες στο πλαίσιο της ΟΝΕ επιτάθηκαν λόγω της εμπορικής πολιτικής που ακολούθησε η Γερμανία. Ως γνωστόν ακρογωνιαίος λίθος της μεταπολεμικής οικονομικής ανάπτυξης της Γερμανίας θεωρούντο οι εξαγωγές και το ελεύθερο εμπόριο. Προκειμένου τα γερμανικά προϊόντα να καταστούν ανταγωνιστικά στο εξωτερικό οι μεγάλες γερμανικές επιχειρήσεις συνεπικουρούμενες από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και εν μέρει από τα συνδικάτα των εργαζομένων καθήλωσαν τους μισθούς στη Γερμανία. Έτσι με την «Ατζέντα 2010» τη γνωστή μεταρρύθμιση του Σρέντερ το 2003 και την ψήφιση του συνακόλουθου νόμου Χαρτς καθηλώθηκαν οι μισθοί στη Γερμανία, αυξήθηκε η μερική απασχόληση και το 2011 πέντε εκατομμύρια τουλάχιστον εργαζόμενοι στη Γερμανία απασχολούντο σε θέσεις μερικής απασχόλησης αμειβόμενοι με 400 ευρώ το μήνα!!! (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 8/5/2011, σελ. 9).
Έτσι όπως τονίζουμε στο βιβλίο μας το «Μνημόνιο της Χρεοκοπίας» (σελ. 185) η καθήλωση των μισθών των Γερμανών εργαζομένων οδήγησε σε μείωση της εσωτερικής ζήτησης στη Γερμανία, με αποτέλεσμα τα μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα της γερμανικής πλευράς να μην μετατρέπονται σε εσωτερική καταναλωτική δαπάνη.
Αν όμως υπήρχε δικαιότερη κατανομή πλούτου στη Γερμανία και αύξηση των μισθών και άρα και της εσωτερικής ζήτησης, αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση των εξαγωγών των υπόλοιπων χωρών της ευρωζώνης στη Γερμανία. Έτσι θα υπήρχε τόνωση της ανάπτυξης στις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης και κυρίως του ευρωπαϊκού νότου και αναδιανομή των πλεονεκτημάτων της ΟΝΕ σε όλα τα μέλη της.
Αυτό όμως δεν μπορούσε να συμβεί στο πλαίσιο του υφιστάμενου κοινωνικοοικονομικού καθεστώτος που ίσχυε και ισχύει στη Γερμανία αφού έτσι θα μειωνόταν τα υπερκέρδη των γερμανικών επιχειρηματικών ομίλων.
Την πολιτική αυτή της Γερμανίας είχαν ήδη στηλιτεύσει αρκετοί οικονομολόγοι όπως P. Krugman (New York Times 15/12/2008) αλλά και η Γαλλία με δριμύτατες δηλώσεις της τότε υπουργού οικονομικών Κριστίν Λαγκάρντ (Financial Times 15/3/2010).
Σύμφωνα με στοιχεία από την έκθεση του ΔΝΤ που παρουσιάστηκε τον Μάιο 2010 (Έκθεση 10/110, 5 Μαΐου 2010, σελ. 125) με αφορμή την ψήφιση του πρώτου μνημονίου από τη Βουλή, το συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό ) της χώρας μας από 186 δισ. ευρώ το 2004, (δηλαδή δύο χρόνια μετά την ένταξη της χώρας στο ευρώ) είχε φτάσει το 2010 στα 427 δισ. ευρώ!!!
Ειδικότερα στο δημόσιο χρέος από 131 δισ. ευρώ το 2004 σκαρφάλωσε στα 329 δισ. ευρώ το 2010.
Σύμφωνα με την ίδια Έκθεση του ΔΝΤ ενώ το 2004 οι ξένοι δανειστές κατείχαν το 70% του ελληνικού χρέους, το 2009 το ποσοστό αυτό είχε φτάσει στο 80%.
Ταυτόχρονα στο τέλος του 2009 ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου χρέους περί τα 150 δισ. ευρώ κατείχαν ξένες τράπεζες κυρίως ευρωπαϊκές και ειδικότερα το 36% το κατείχαν γαλλικές τράπεζες, το 32% άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες το 21% γερμανικές τράπεζες και το 11% μη ευρωπαϊκές τράπεζες.
Σε σχέση με τα νοικοκυριά της χώρας μας ενώ μέχρι το 2004 τους είχαν χορηγηθεί δάνεια 52,560 δισ. ευρώ, τον Ιούλιο του 2009 το ποσό είχε ανέλθει στα 118,333 δισ. ευρώ (Ισοτιμία 31/1/2010, σελ. 70), δηλαδή μέσα σε πέντε και μισό χρόνια τα νοικοκυριά δανείστηκαν 65,773 δισ. ευρώ!!!
Από τα ποσά αυτά 44,9 δισ. ευρώ αφορούσαν σε στεγαστικά δάνεια, ενώ 19,3 δισ. ευρώ αφορούσαν σε καταναλωτικά δάνεια τα οποία βεβαίως στο μεγαλύτερο μέρος χρησιμοποιήθηκαν για αγορές προϊόντων του ευρωπαϊκού βορρά και για άλλες υπηρεσίες. Μάλιστα μεγάλο μέρος του δανεισμού αυτού στράφηκε στην αγορά αυτοκινήτων από τις χώρες της ΕΕ και άλλες τρίτες χώρες. Άλλωστε κατά το διάστημα 2004-2009 πουλήθηκαν στην Ελλάδα κατά μέσο όρο 265.800 αυτοκίνητα ετησίως.
Έτσι αποδεικνύεται ότι ο Ελληνικός λαός υπερχρεώθηκε προκειμένου να στηρίξει τις εξαγωγές των γερμανικών και άλλων ευρωπαϊκών εργοστασίων στην Ελλάδα!!!
Και αυτό ήταν γνωστό στις εποπτικές αρχές της ΕΕ όπως προκύπτει από σχετικές δηλώσεις του τότε Προέδρου του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ (Κέρδος 9/10/2010 σελ.3). Μάλιστα πρόκειται για κατ΄ εξοχήν περίπτωση «επονείδιστου» χρέους αφού οι δυνάμεις του δικομματισμού στη χώρα μας σε συνεργασία με τις εποπτικές αρχές της ΕΕ, την ΕΚΤ, τις πολιτικές ηγεσίες της Γαλλίας και της Γερμανίας και τις διάφορες ευρωπαϊκές τράπεζες προχώρησαν στον υπερδανεισμό της χώρας μας προκειμένου να ενισχύσουν τις εξαγωγές γαλλο-γερμανικών προϊόντων και υπηρεσιών στην Ελλάδα, επιβαρύνοντας έτι περαιτέρω το εμπορικό έλλειμμα της χώρας.
Η συνέχεια την επόμενη εβδομάδα.
Ο Νότης Μαριάς είναι Καθηγητής Θεσμών της ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτής και Βουλευτής Ηρακλείου, notismarias@gmail.com
-
Τα φώτα της δημοσιότητας των μεγάλων μέσων ενημέρωσης έχουν απομακρυνθεί από τις εξελίξεις στο Σουδάν, όμως σε αυτή την ταραγμένη χώρα οι άνθρωποι συνεχίζουν να πεθαίνουν.
ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ*
Το Σουδάν εισήλθε στον τρίτο χρόνο πολέμου. Τα φώτα της δημοσιότητας των μεγάλων μέσων ενημέρωσης έχουν απομακρυνθεί από αυτό, όμως σε αυτή την ταραγμένη χώρα οι άνθρωποι συνεχίζουν να πεθαίνουν. Και όχι μόνο κάτω από τις βόμβες, αλλά και από τις κακουχίες, την πείνα και τη δίψα.
Οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο παρατάξεων, των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RFS), με επικεφαλής τον Mohamed Hamdan Dagalo “Hemetti”, αφενός, και των Σουδανικών Ενόπλων Δυνάμεων (SAF) με επικεφαλής τον Abdel Fattah Abdelrahman al-Burhan, επικεφαλής του Κυρίαρχου Συμβουλίου και de facto πρόεδρο του Σουδάν, δεν φαίνεται να υποχωρούν. Από την έναρξη της σύγκρουσης, πάνω από 12,4 εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, εκ των οποίων τα 3,4 έχουν καταφύγει σε γειτονικές χώρες.
“Σήμερα η χειρότερη ανθρωπιστική κρίση στον πλανήτη λαμβάνει χώρα στο Σουδάν. Ο πόλεμος μεταξύ των δύο στρατηγών, του Mohamed Hamdan Dagalo “Hemetti”, αρχηγού των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF) και του Abdel Fattah Abdelrahman al-Burhan, de facto προέδρου και αρχηγού του στρατού, δεν λυπάται κανέναν. Πάνω από 25 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή ο μισός πληθυσμός του Σουδάν, υποφέρουν από πείνα και περισσότερα από 15 εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους – μεταξύ αυτών τα 3,1 εκατομμύρια έχουν αναζητήσει προστασία σε γειτονικές χώρες – για να γλιτώσουν από τις συνεχείς μάχες.” (Σουδάν: ένας ακόμη πόλεμος σε εξέλιξη”, άρθρο μου στην Timesnews, 30.12.24)” (1).
Στα τέλη Μαρτίου, η κυβέρνηση κατέλαβε ξανά το Χαρτούμ, ωστόσο από χθες η πρωτεύουσα δέχεται και πάλι πυρά από το RFS. Στρατιωτικές πηγές επιβεβαίωσαν ότι παραστρατιωτικοί βομβάρδισαν το αρχηγείο των σουδανικών δυνάμεων με βαρύ πυροβολικό. Οι βόμβες εκτοξεύτηκαν από τη Σάλχα, ένα προάστιο νοτιοδυτικά του Ομντουρμάν, της αδελφής πόλης της πρωτεύουσας, στην άλλη πλευρά του Νείλου. Εκεί, οι αντάρτες κατάφεραν να διατηρήσουν μια θέση με βαριά όπλα.
Αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται και σε άλλα μέτωπα, ειδικά στο Νταρφούρ. Κοντά στο Αλ-Φασίρ, την πρωτεύουσα του Βόρειου Νταρφούρ, εκατοντάδες άμαχοι, συμπεριλαμβανομένων 12 εργαζομένων σε ανθρωπιστικές οργανώσεις, σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια ανελέητων βομβαρδισμών στο στρατόπεδο Ζαμζάμ για εκτοπισμένους. Χωρίς έλεος, χωρίς σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή, ακόμη και το νοσοκομείο στο σημείο χτυπήθηκε. Οι ιστορίες των επιζώντων είναι δραματικές: «Φύγαμε μόνο με ό,τι είχαμε στις πλάτες μας και τα παιδιά μας, το πιο πολύτιμο απόκτημά μας». Η Ζαμζάμ, η οποία πριν από τις τελευταίες επιθέσεις φιλοξένησε σχεδόν 400.000 εκτοπισμένους, είναι πλέον πρακτικά άδεια. Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, περισσότεροι από 330.000 άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει την περιοχή αφού καταστράφηκε μεγάλο μέρος των υποδομών και μπλοκαρίστηκαν τα βυτιοφόρα νερού.
Ο Noah Taylor, επικεφαλής επιχειρήσεων στο Σουδάν για το Νορβηγικό Συμβούλιο Προσφύγων, δήλωσε στους δημοσιογράφους του BBC ότι πολλοί εκτοπισμένοι έμειναν χωρίς φαγητό κατά τη διάρκεια της διαφυγής τους. Κάποιοι μασούσαν φύλλα για να καταπολεμήσουν την πείνα. Αλλά μόλις έφτασαν στην Tawila (μια πόλη στο βόρειο Νταρφούρ, περίπου 60 χιλιόμετρα από τον καταυλισμό Zamzam/ Ζαμζάμ), πολλοί πέθαναν από την πείνα. Άλλοι κατέρρευσαν στο δρόμο, εντελώς αφυδατωμένοι λόγω των υψηλών θερμοκρασιών και της έλλειψης νερού. Ο Taylor πρόσθεσε: «Μας έχουν πει ότι υπάρχουν ακόμα αρκετά πτώματα κατά μήκος του δρόμου μεταξύ Al-Fashir και Tawila». Οι παρενέργειες ορατές: Σύμφωνα με ορισμένες ανθρωπιστικές υπηρεσίες, η σεξουαλική βία και η αναγκαστική στρατολόγηση βρίσκονται σε άνοδο, ιδίως από παραστρατιωτικούς με επικεφαλής τον Hemetti. Στα τέλη Νοεμβρίου, στη μέση της ερήμου μεταξύ Λιβύης και Σουδάν, περίπου σαράντα Κολομβιανοί μισθοφόροι έπεσαν σε ενέδρα συμμαχικών μαχητών του σουδανικού στρατού (SAF). Οι Κολομβιανοί ήταν μέρος μιας νηοπομπής που μετέφερε επίσης όπλα. Η ανάπτυξη των Νοτιοαμερικανών κατέστη δυνατή χάρη στη βοήθεια των αρχών στο Άμπου Ντάμπι και του Λίβυου στρατηγού ανταρτών Χαλίφα Χαφτάρ και της φυλής του, οι οποίοι ήταν πάντα κοντά στους Σουδανούς παραστρατιωτικούς RFS.
Η εμπλοκή των αρχών στο Άμπου Ντάμπι, οι οποίες πάντα την αρνούνταν, ανακαλύφθηκε τυχαία από δημοσιογράφους του ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού France 24, οι οποίοι κατάφεραν να αναγνωρίσουν τις πολεμικές συσκευές που μεταφέρονταν με φορτηγά από τη Λιβύη. Οι δημοσιογράφοι αποκάλυψαν ότι πρόκειται για βλήματα όλμων, που προορίζονται για τους παραστρατιωτικούς του Hemetti, που παράγονται από τη βουλγαρική εταιρεία Dunarit και στη συνέχεια πωλούνται στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η πώληση του πολεμικού υλικού εγκρίθηκε από τη Διυπουργική Επιτροπή για τον Έλεγχο των Εξαγωγών Όπλων στη Σόφια, καθώς ο παραλήπτης, δηλαδή τα ΗΑΕ, δεν υπόκειται σε κυρώσεις από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Η εταιρεία των Εμιράτων, μια δημόσια εταιρεία, η International Golden Group, γνωστή για τη συμμετοχή της στην εκτροπή όπλων σε χώρες που έχουν υποστεί εμπάργκο, αναφέρθηκε σε έγγραφα της Dunarit ως «εισαγωγέας» στα ΗΑΕ. Το 2016, το 2022 και το 2023, το όνομά της συνδέθηκε με παραβιάσεις του εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ στη Λιβύη. Βλήματα όλμων που κατασκευάστηκαν στη Βουλγαρία, κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χρησιμοποιήθηκαν για να χτυπήσουν δημόσια κτίρια, αγορές, νοσοκομεία, σκοτώνοντας χιλιάδες Σουδανούς πολίτες.
Ακούει κανείς;
(1) “Σουδάν: συνεχίζεται ο εμφύλιος και οι δολοφονίες στο Νότιο Σουδάν”,Timesnews.gr, 22.01.25.
*Το τελευταio βιβλίο του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου “Παιζω-γραφίες” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Manifesto.
ΤΟ ΟΧΙ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΝΑΝ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ , ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΟΧΗ.
Το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια τιμά την 24η Απριλίου 2004:
• Τιμά την ημέρα διάσωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας .
• Τιμά την ημέρα που ο Κυπριακός Λαός, Έλληνες, Αρμένιοι, Μαρωνίτες, Λατίνοι, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΑΠΟΜΕΙΝΑΝΤΕΣ ΣΤΑ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΟΙ, οι οποιοι αποτελούσαν το 26% που ψήφισε ΟΧΙ εκεί, είπαμε όλοι, ΟΧΙ στο σχέδιο ΑΝΝΑΝ. ΝΑΙ στα κατεχόμενα, ψήφισαν οι Τούρκοι έποικοι και η ΤΜΤ.
• Τιμά την ημέρα που ο Κυπριακός Λαός ανέκοψε την ολομέτωπη επίθεση του Αττίλα και των Δυτικών συνοδοιπόρων του, με την οποία σκόπευαν να ολοκληρώσουν τη συνωμοσία τους, για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και διχοτόμηση της Κύπρου μας, με νομιμοποίηση των κατοχικών δεδομένων, με λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, (ΔΔΟ).
Θυμούμαστε την περίοδο που οδήγησε στην 24η Απριλίου του 2004 με το όργιο ωραιοποίησης της απαράδεκτης, παράνομης στη βάση της και ρατσιστικής, διχοτομικής λύσης ΔΔΟ που είχε πάρει σάρκα και οστά, στις χιλιάδες σελίδες του απαράδεκτου, αντιδημοκρατικού, ρατσιστικού σχεδίου ΑΝΝΑΝ.
Θυμούμαστε τις εγκληματικά απαράδεκτες πιέσεις, εκβιασμούς , απειλές πανω στην Ηγεσία του τόπου και τον Λαό μας για να εγκριθεί το παράνομο σχέδιο λύσης..
Θυμούμαστε τη συσκότιση και την παραπληροφόρηση για ότι αφορούσε την ουσία του σχεδίου και των καλά καμουφλαρισμένων παγίδων που υπήρχαν στο σχέδιο, οι οποίες θα αποτελούσαν τον σπόρο για ενεργοποίηση της επόμενης φάσης υλοποίησης των Τουρκικών επεχτατικών σχεδίων κατάληψης ολόκληρης της Κύπρου.
Θυμούμαστε τη θλιβερή εικόνα παραδοσης που παρουσίαζαν οι Ηγέτες μας πειθαρχούντες τυφλά στις ψεύτικες υποσχέσεις, ύπουλες συμβουλές και προτροπές των ξένων συνωμοτών και συνοδοιπόρων των Τούρκων εισβολέων και καταχτητών.
Θυμούμαστε την επανάσταση του Λαού μας που αυθόρμητα προκάλεσαν οι ιστορικές καταβολές και η θρησκευτική προσήλωση του, καθώς και την αυθόρμητη μαζική κινητοποίηση του, ενάντια στο σχέδιο ΑΝΝΑΝ, ενάντια στις απειλές, εκβιασμούς και τις ψεύτικες υποσχέσεις, κωφεύοντας στις μάταιες Κομματικες Ηγετικές προσπάθειες να χειραγωγήσουν τη λαϊκή επανάσταση.
Εν μέσω εκείνου τον αυθόρμητου Λαϊκού ξεσηκωμού, ο Θεός της Χριστιανοσύνης φώτισε την τελευταία στιγμή τον τότε Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσο Παπαδόπουλο [ΦΩΤΟ], να ταυτιστεί με τον επαναστατημένο Λαό, υπερ ενός βροντερού ΟΧΙ στο Σχέδιο ΑΝΝΑΝ, και υπερ της συνέχισης της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ευτυχήσαμε τότε, να είμαστε στην πρώτη γραμμή εκείνης της Λαίκης επανάστασης ενάντια στο σχέδιο ΑΝΝΑΝ και τη διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού από το λυόμενο οίκημα του Σωματείου Αδούλωτη Κερύνεια ήταν που έγινε το πρώτο κάλεσμα ενάντια στο σχέδιο ΑΝΝΑΝ, όπως και το δεύτερο στο Ξενοδοχείο Λήδρα στη Λευκωσία, όπου πήρε σάρκα και οστά η «ΠΑΓΚΥΠΡΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ» η οποία συντηρησε και οδήγησε υπερκομματικά την μεγαλειώδη πορεία αντίστασης η οποία έκαψε το σχέδιο ΑΝΝΑΝ.
Θυμούμαστε δυστυχώς και τη περίοδο που ακολούθησε το ΟΧΙ του Δημοψηφίσματος. Ενώ αναμένετο η φυσιολογική πολιτική διαχείριση του Κυπριακού από τις 25 Απριλίου, τιμώντας τη Λαίκή ετυμηγορία του Δημοψηφίσματος, να έπαιρνε καθαρή μορφή αντικατοχικού αγώνα για απελευθέρωση και αποκατάσταση της Διεθνούς Νομιμότητας που παραβιλαστηκε από την Τουρκία το 1974,αυτό δεν συνέβηκε. Πλήρης ήταν η απογοήτευσή μας να ακούουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρόεδρο του ΟΧΙ, να διαβεβαιώνει τους ξένους ότι η πολιτική διαχείριση του Κυπριακού θα συνεχίσει να είναι η ίδια: Δικοινοτικές συνομιλίες για λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.
Η αποτυχία επανατοποθέτησης του Κυπριακού, μετά το ΟΧΙ, παραμερίζοντας τη Λαϊκή βούληση και συνέχιση των Βρετανικής έμπνευσης Δικοινοτικών συνομιλιών για λύση ΔΔΟ αντί απελευθέρωσης, διευκόλυνε την συνεχόμενη εκτροπή του Κυπριακού από την ουσία του, με παραχωρήσεις μας στις συνομιλίες, οι οποίες μας έφεραν στο χείλος ξεπουλήματος Κρατικών κυριαρχικών Δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και απεμπόλησης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Βασικών Ελευθεριών του Κυπριακού Λαού. Ευρισκόμαστε στο παρά πέντε ξεπουλήματος του Κυπριακού, με τους Ηγέτες μας να παρουσιάζουν το ξεπούλημα που συνιστά μια λύση ΔΔΟ , ως απελευθέρωση/επανένωση. Σαφής ο εμπαιγμός και η επιδίωξη να παγιδευθεί ο Λαός με την πιο πάνω επικοινωνιακή ατάκα, Βρετανικής έμπνευσης.
Καλούμε τους Ηγέτες μας σε Κύπρο και Ελλάδα, οι οποίοι, με τυφλή εμμονή τους, επιμένουν να προωθούν τους ΒρετανοΤουρκικούς παράνομους σχεδιασμούς σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Κυπριακού Λαού στο σύνολό του,
• να σταματήσουν να λειτουργούν ως «κράχτες» και «βαποράκια» της ΒρετανοΤουρκικής Συνωμοσίας για διχοτόμηση της Κύπρου με λύση ΔΔΟ και,
• να σεβασθούν επιτέλους τη ψήφο του Λαού στο Δημοψήφισμα του 2004, την οποία οι ίδιοι ζήτησαν από το Λαό και ο Λαός Δημοκρατικά τους απάντησε: ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.
Καλούμε ανοιχτά τον Κυπριακό Λαό σε συστράτευση στον παλμό του 2002-2004 για να αποτραπεί το μοιραίο Πρέπει ξεκάθαρα να ακουστεί σήμερα η φωνή του Λαού ότι, το ΟΧΙ του Λαού , στο σχέδιο ΑΝΝΑΝ, που απέτρεψε την ολοκληρωση της συνωμοσίας του Τούρκου κατακτητή και των ξένων συνοδοιπόρων του, για διαλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και διχοτόμηση της Κύπρου, ΙΣΧΥΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΝΝΑΝ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΟΤΕ..
Αυτό υπαγορεύει το Δίκαιο, το οποίο είναι το μόνο σωσσίβιο των μικρών Λαών όπως είμαστε εμείς και πρέπει να το διεκδικήσουμε χωρις δισταγμό, κάτι που απαιτεί έστω και σήμερα, διακοπή των Δικοινοτικών Συνομιλιών για λύση ΔΔΟ και να ακολουθήσουμε τις πρόνοιες του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ για απαλλαγή μας από τη κατοχή με απελευθέρωση του τόπου. Μια τέτοια εγκαιρη κινητοποίηση του Λαού θα πρέπει να προκαλέσει και την αφύπνιση της Ηγεσίας ώστε να αντλήσει δύναμη να σπάσει, επιτέλους, τα «μάγια» της εχθρικής Βρετανικής Διπλωματείας και να πορευθεί με το Λαό σε απελευθέρωση της Κύπρου.
Από το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια.
Ο άνθρωπος του «market pass», του «fuel pass», του «power pass», του «freedom pass», των «click away» και των «self test», ο πρωθυπουργός που βάφτισε ένα οδικό δημόσιο έργο στη Θεσσαλονίκη… «Flyover» και το Ελληνικό… «Experience Park», ο πολιτικός που
όλη του η περί τον πολιτισμό και την παιδεία θητεία μπορεί να συνοψισθεί στο μήνυμα ότι εσείς οι Έλληνες είστε παρακατιανοί, ούτε στον τόπο σας δεν δικαιούστε να μιλάτε τη γλώσσα σας, ούτε καν για τα έργα που εσείς οι ίδιοι με τα λεφτά σας πληρώνετε, τώρα πανηγυρίζει για
την… Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας. Σημεία των καιρών…
Κώστας Κουτσουρέλης
Χριστιανική 17 Απριλίου 2025
Στη ΦΩΤΟ: Και άλλο δείγμα “τιμής” στην ελληνική γλώσσα πέρα από τα μνημονευόμενα στο άρθρο.
του Γιάννη Πεγειώτη
Ξημέρωνε ο Θεός όταν εβγήκαμε επολειτουρκήσαμεν μέρα της Αναστάσεως Πάσκαν του 1990 εις την Ιεράν Μονήν Σταυρονικήτα. Ήτουν η πρώτη λειτουργία Του Πάσχα που ζούσα εκτός Κύπρου. Πολύωρος πολύφωτος άνευ ηλεκτρικού περισπασμού αγρυπνία. Παντού Χριστός Ανέστη , κεριά πασχαλινά, ψαλμικά ουράνια. Είχε έρθει κι ο δάσκαλός των καλών ψαλτάδων της Μονής ονομαστός από τις Καρυές την Μεγάλη Παρασκευή. Ήταν σε μια ωραία σύναξη προ του Επιταφίου όπου μας ομίλησε ο Αρχιμανδρίτης Βασίλειος.
Η πασχάλιος πρωινή τράπεζα με μια σάλτσα λευκή, ψάρι της θαλάσσης της αγιονορίτικης και κρασίν νομίζω λευκόν. Κι ύστερα στην Κληματαριά της Μονής έξω χαρά μεγίστη. Παντού ευχές διάλογος χαράς ευλογημένος. Λευκασμένοι ασκητές, νέοι μοναχοί και οι φιλοξενούμενοι αδερφοί λαϊκοί. Άλλοι απ’ τα Εξάρχεια. Παρέες απ’ τη Θεσσαλονίκη. Κρητικοί συντοπίτες του γέροντα Βασίλειου. Ήταν νομίζω κι ο αδερφός του. Ο φιλόσοφος Ράμφος, ομιλητικός, απλός. Μαζί και τα αλητάκια του Χριστού και του βίου .Μαζί τους κι εγώ αλητήριος των οδοφραγμάτων και του εσταυρωμένου βίου των αποτυχιών που πήγα αναζητώντας παρηγοριά και είναι αλήθεια τη βρήκα. Εκεί στα πεζούλια στην είσοδο και στην κληματαριά έζησα την εν Χριστώ αδελφοσύνη .Μαζί με τον φίλο μου το Στέλιο τον Κούκο, τον Σάββα Αξιώτη, τον ηθοποιό τον ονομαστό, μεγάλη καρδιά .Τον Λεωνίδα τον Σαλονικιό .Τον διάκο Νεκτάριο τον Σταυρονικητιανό. που θα τον ξανάβρισκα και τα επόμενα Καλοκαίρια.
..
του Απόστολου Παπαδημητρίου
Άπιστοι και άθεοι δήλωσαν και δηλώνουν αρκετοί στις «χριστιανικές» κοινωνίες από την εποχή του «διαφωτισμού» ως τις ημέρες μας. Επιχειρήματα για να στηρίξουν τις απόψεις τους έχουν προβάλλει αρκετά φιλοσοφικά, κοινωνιολογικά και κυρίως “επιστημονικά”. Εκείνο που εντυπωσιάζει είναι ότι οι πλείστοι από αυτούς απέφυγαν και αποφεύγουν να ασχοληθούν με το πρόσωπο του Χριστού. Δεν αναφερόμαστε μόνο στον ιδεολογικό υλισμό, μορφή του οποίου είχε φθάσει, πριν από λίγες δεκαετίες, να αρνηθεί ακόμη και την ιστορικότητα του προσώπου του Χριστού, διαπράττοντας βαρύ ατόπημα λόγω φανατισμού. Κυρίως έχουμε κατά νου τους διαφόρους ανένταχτους θεωρητικούς του υλισμού (αλλά και του ομογάλακτου ιδεαλισμού) που έχουν γράψει ογκώδη συγγράμματα, στα οποία καταγίνονται με το σύνολο των πτυχών του ανθρώπινου βίου. Σ΄ αυτά αναλύουν σε βάθος το παρελθόν, ερμηνεύουν το παρόν και προχωρούν σε προφητεία για το μέλλον αγνοώντας προκλητικά το πρόσωπο του Χριστού! Φυσικά δεν λείπουν οι διθυραμβικές κριτικές για τους «μεγάλους» αυτούς στοχαστές που διαμόρφωσαν με τα κείμενά τους τη γνώμη πολλών σκεπτομένων, όπως αυτοχαρακτηρίζονται με εμφανή την έπαρση, ανθρώπων στην επιφάνεια του πλανήτη μας!
Περνά συνήθως απαρατήρητη από πολλούς ή ανάγκη να αναφέρονται συχνά στην εποχή πριν και μετά από την αρχή της χρονολογίας μας! Πιστεύουν άραγε πως πετυχαίνουν έτσι να εξοβελίσουν από την ιστορία τον Χριστό; Ο Χριστός δίχασε την ιστορία σε πριν και μετά από αυτόν. Το βιβλίο του βίου και της διδασκαλίας Του έχει μεταφραστεί σε τόσες γλώσσες και έχει γνωρίσει τέτοιο αριθμό εκδόσεων ώστε να μην υπάρχει δεύτερο προς συναγωνισμό!
Την Καινή Διαθήκη βρίσκουν πολλοί βιβλίο ευτελές, ανάξιο μελέτης από «πνεύματα» βαθυστόχαστα που ερευνούν τα βάθη της ανθρώπινης σοφίας! Αρνούμενοι τον πνευματικό κόσμο επιχειρούν να ευτελίσουν και την έννοια πνεύμα, στρεβλώνοντας το νόημά της. Είναι αλήθεια πως το κείμενο είναι τόσο απλό ώστε να το καταλαβαίνουν και ολιγογράμματοι. Δεν περιέχει στρυφνούς φιλοσοφικούς όρους ούτε ορισμούς για τις μεγάλες ιδέες που «γεμίζουν» την ανθρώπινη ύπαρξη. Στόχος του βιβλίου της ζωής δεν είναι να ικανοποιήσει την ανθρώπινη κενοδοξία αλλά να δείξει τον δρόμο προς την λύτρωση. Οι πάσης φύσεως στοχαστές κόπιασαν πολύ να προσφέρουν στην ανθρωπότητα ορισμούς και αναλύσεις για τις μεγάλες έννοιες που συγκινούν τον άνθρωπο, τις βάσεις των πανανθρωπίνων, όπως λέμε, ιδανικών. Έγραψαν για την ελευθερία, για την αλήθεια, για το δίκαιο, για τη ζωή. Όλοι αυτοί μοιάζουν με τον κυνηγό του αισώπειου μύθου. Δεν ήθελε να έλθει αντιμέτωπος με το λιοντάρι, τα ίχνη του και μόνο αναζητούσε! Ο Χριστός μας φέρνει εκεί που ενδόμυχα ποθούμε να φθάσουμε. «Εγώ ειμί η οδός, η αλήθεια και η ζωή», μας είπε. Δεν είναι οι έννοιες των πλαστικών γλωσσών, κυρίως της δικής μας, που οδηγούν στην κατανόηση των μεγάλων αληθειών. Είναι τα πρόσωπα που βιώνουν με συνέπεια λόγων και έργων και γίνονται φάροι φωτεινοί, που καταυγάζουν τα σκοτάδια της πνευματικής σύγχυσης στην οποία οδηγεί η ανθρώπινη έπαρση! Ο Χριστός με τη μωρία του σταυρού απάλλαξε τον άνθρωπο, ας τολμήσουμε να το γράψουμε, από τη σοφία που τον οδηγεί στα αδιέξοδα.
Θα περίμενε κάποιος από όλους αυτούς, που αγνοούν το πρόσωπο του Χριστού, να δείξουν τουλάχιστον κάποια συμπάθεια προς αυτό. Υπήρξε θύμα ενός αγρίου φανατισμού και ακόμη θύμα μιας θλιβερής κακοδικίας. Υπέμεινε «εμπτυσμούς, μάστιγες, κολαφισμούς, σταυρόν και θάνατον» αντιμετωπίζοντας τους δημίους του με τη θαυμαστή ρήση: «Πάτερ, άφες αυτοίς ου γαρ οίδασιν τι εποίησαν»! Αναλύοντας κοινωνιολογικά το φαινόμενο Ιησούς το πρόβαλαν κάποιοι ως το πρότυπο της δειλίας και τη διδασκαλία Του ως το αποτελεσματικότερο όπλο των εκάστοτε κρατούντων για την υποταγή των λαών!
Δεν είναι και λίγοι οι είκοσι αιώνες που μεσολάβησαν από τότε που δίχασε την ιστορία. Αν κάνουμε μια ιστορική αναδρομή θα δούμε πως πολλά από τότε άλλαξαν και πολλά άλλα παρέμειναν τα ίδια. Όλοι σε στιγμές ειλικρίνειας αναγνωρίζουμε πως το Ευαγγέλιο μετέβαλε τα ήθη των ανθρώπων στους λαούς που επηρέασε. Κι όμως οι λαοί αυτοί είναι εκείνοι που διέπραξαν, στο διάβα της ιστορίας, και εξακολουθούν να διαπράττουν τα φρικτότερα εγκλήματα. Πρώτης τάξεως επιχείρημα να δειχθεί το ουτοπικό της διδασκαλίας του Χριστού και να ακολουθήσει η απόρριψή της από πρόσωπα των ίδιων κοινωνιών! Αν υπήρχε η διάθεση αποδοχής με ταπείνωση των λόγων Του, θα γινόταν αντιληπτό ότι επαναλαμβάνεται η κακοδικία του Πιλάτου υπό φοβερότερες συνθήκες. Τη θέση του διστακτικού Πιλάτου κατέχουν, μεταξύ των κατά καιρούς «σταυρωτών» του Χριστού, πρόσωπα που ξεπερνούν σε εμπάθεια τους άρχοντες των Εβραίων. Ο Χριστός απλά τους είναι ανυπόφορος, επειδή τους ελέγχει!
Ο Χριστός στέκει προκλητικός και σήμερα, όπως και τότε, γιατί δεν θέλει να υποταχθεί και να δώσει ό,τι ο άνθρωπος ζητά. Και ο άνθρωπος ζητά, ό,τι ο Σατανάς πρόσφερε κατά τους τρείς πειρασμούς στην έρημο: Εξουσία (κι ο Χριστός μας είπε να γίνουμε υπηρέτες πάντων), Άρτον (κι ο Χριστός μας είπε πως αυτός είναι ο άρτος ο αληθινός) και Θέαμα (κι ο Χριστός κρυβόταν ύστερα από κάθε θαύμα). Ο Χριστός απέκρουσε τους τρείς πειρασμούς, αιώνιες παγίδες για τον άνθρωπο, και πρόσφερε σ΄ αυτόν εκείνο που πραγματικά τόσο διψούσε να βρει: Την αιώνια ζωή. Μόνο που δεν την εξέθεσε σε κάποια βιτρίνα πολυκαταστήματος, στην άμεση διάθεση σε κάθε ζήτηση. Την έθεσε στο τέρμα επίπονης πορείας που θυμίζει τη δική του πορεία προς το πάθος. Όμως το πάθος Του κατέληξε στην λαμπρή Ανάστασή Του! Σήμερα, όσοι ακόμη ελπίζουν, αρκούνται στην αποδοχή της Ανάστασης ως αλληγορίας, που μας παρέχει ελπίδες για την κοινωνική ανάσταση, ή εναποθέτουν τις ελπίδες σε εγκόσμιους «σωτήρες»-δημαγωγούς για καλύτερες ημέρες. Και βέβαια οι διαψεύσεις και οι απογοητεύσεις είναι απανωτές.
Ο Αναστημένος Χριστός αμφισβητείται στην πράξη ακόμη και από «πιστούς», που πασχίζουν να βρουν δρόμους προς την αιώνια ζωή παρακάμπτοντας τη σταύρωση. Και η έπαρση δεν τους επιτρέπει να διαπιστώσουν πως μοιάζουν με τον τραγικό Σίσυφο της μυθολογίας μας που εγκαταλειμμένος από τους πάντες ωθεί τον λίθο στην ανηφοριά. Στην περίπτωση μας όμως στέκει στο πλάι μας ο Χριστός πρόθυμος να επωμισθεί αυτός το φορτίο μας, αρκεί να του το ζητήσουμε. Και η ανθρώπινη τραγικότητα είναι διττή: Η αρνούμαστε κυνικά πως σηκώνουμε φορτίο δυσβάστακτο, τρεφόμενοι με ψευδαισθήσεις, ή αρνούμαστε την όποια βοήθεια τρεφόμενοι με την εγωιστική σκέψη πως μπορούμε να πορευθούμε μόνοι στη ζωή, δίχως βοήθεια η με επαρκή την ενδοκοσμική βοήθεια της επιστήμης και κάποιας ανθρώπινης ιδεολογίας μη αποδεχόμενοι ότι έχουμε περάσει στην μεταϊδεολογική εποχή! Μάταια η ψυχή, που λιμοκτονεί, αναζητεί την τροφή της. Η πίστη στον αναστημένο Χριστό βρίσκεται πλέον υπό εμφανή διωγμό στις «χριστιανικές» κοινωνίες. Σ’ αυτές μπορεί να ανεύρει κάποιος πλήθος υποκαταστάτων, τα οποία προβάλλονται από πρόσωπα και ομάδες, που έχουν ταχθεί στην πολεμική κατά του Χριστού και της Αλήθειάς Του.
Με αυτές τις προϋποθέσεις η Ανάσταση του Χριστού ως γεγονός είναι ανυπόφορη. Θέλει μεγάλη ταπείνωση να την δεχθούμε και έχει τόσο μεγάλη έλλειψη από αυτή ο σύγχρονος άνθρωπος!
του Νότη Μαριά
Αυτό επιβεβαιώνεται μετά και τη νέα απόφαση της Επιτροπής Αναφορών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις γερμανικές αποζημιώσεις την οποία έλαβε την ώρα που συμπληρωνόταν 84 χρόνια από την εισβολή του Χίτλερ στην Ελλάδα στις 6 Απριλίου 1941.
Έτσι η Επιτροπή Αναφορών απέρριψε ως δήθεν «μη παραδεκτή» την νέα αυτή Αναφορά των Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος (ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ) με αντικείμενο τις γερμανικές πολεμικές επανορθώσεις-αποζημιώσεις.
Και αυτό την ώρα που η ηγεσία της ΕΕ έχει προχωρήσει στο πάγωμα των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων και έχει μεταβιβάσει δισεκατομμύρια ευρώ στην Ουκρανία από τις αποδόσεις των εν λόγω ρωσικών περιουσιακών στοιχείων ως πολεμικές επανορθώσεις-αποζημιώσεις του Κιέβου λόγω του Πολέμου στην Ουκρανία.
Ειδικότερα η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ κατέθεσε την 1η Νοεμβρίου 2024 την Αναφορά αριθ. 1274/2024. Πρόκειται για τη δεύτερη αναφορά της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ επί του θέματος των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων-αποζημιώσεων καθώς αντίστοιχη Αναφορά είχε καταθέσει και προ δεκαετίας το 2014.
Πλην όμως η Αναφορά αριθ. 1274/2024 κρίθηκε «μη παραδεκτή» καθώς θεωρήθηκε ότι το θέμα των πολεμικών επανορθώσεων- αποζημιώσεων δεν εμπίπτει δήθεν στις αρμοδιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Και όλα αυτά την ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση με τον πιο πανηγυρικό τρόπο και μάλιστα στο υψηλότατο δυνατό θεσμικό επίπεδο έχει ήδη λάβει θέση στο ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων-αποζημιώσεων με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Έτσι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, δηλαδή οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ με δεκάδες αποφάσεις τους έκριναν ότι η Ρωσία οφείλει να καταβάλει πολεμικές επανορθώσεις-αποζημιώσεις στην Ουκρανία για τις ζημίες που έχει προκαλέσει ο πόλεμος αυτός.
Μάλιστα η ΕΕ προχώρησε ένα βήμα παραπέρα παγώνοντας κρατικά περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας στην ΕΕ εκ των οποίων 210 δισ. ευρώ αφορούν περιουσιακά στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας (www.consilium.europa.eu), ενώ στη συνέχεια με νέα απόφαση προχώρησε στη χρηματοδότηση του Κιέβου με χρήματα που προέκυψαν από την απόδοση και τα κέρδη των ως άνω παγωμένων ρωσικών κρατικών περιουσιακών στοιχείων.
Στο πλαίσιο αυτό είναι χαρακτηριστικό ότι στις 19 Δεκεμβρίου 2024 το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στην παράγραφο 7 των Συμπερασμάτων του τόνισε ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει έτοιμη να ασκήσει εντονότερη πίεση στη Ρωσία, μεταξύ άλλων επιβάλλοντας περαιτέρω κυρώσεις. Βάσει του δικαίου της ΕΕ, τα περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας θα πρέπει να παραμείνουν ακινητοποιημένα έως ότου η Ρωσία βάλει τέλος στον επιθετικό της πόλεμο κατά της Ουκρανίας και την αποζημιώσει για τις ζημίες που θα έχει προκαλέσει ο πόλεμος αυτός» (www.consilium.europa.eu 19/12/2024).
Το άκρων άωτον όμως της προκλητικής διγλωσσίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου είναι ότι την ώρα που η Επιτροπή Αναφορών της Ευρωβουλής απέρριπτε ως δήθεν «μη παραδεκτή» την νέα αυτή αναφορά της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ για τις γερμανικές πολεμικές επανορθώσεις-αποζημιώσεις, την ίδια στιγμή η Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου υιοθετούσε Ψήφισμα στις 2 Απριλίου 2025 «σχετικά με την εφαρμογή της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας – ετήσια έκθεση 2024», στην παράγραφο 20 του οποίου τόνιζε ότι «η πλήρης κατάσχεση των δεσμευμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων αποτελεί κατάλληλο βήμα για να επιβληθεί στη Ρωσία η υποχρέωση συμμόρφωσης με το διεθνές δίκαιο και αποζημίωσης της Ουκρανίας και άλλων ζημιωθέντων για τις ζημίες που υπέστησαν λόγω του επιθετικού πολέμου της Ρωσίας» (www.europarl.europa.eu 2/4/2025). Και συνέχιζε καλώντας «την Επιτροπή να θεσπίσει ένα εύρωστο νομικό καθεστώς για τη δήμευση των ρωσικών κρατικών περιουσιακών στοιχείων που έχει δεσμεύσει η ΕΕ» ζητώντας ταυτόχρονα «να συμπεριληφθούν όλα τα περιουσιακά στοιχεία του ρωσικού κράτους, των ρωσικών τοπικών αρχών, των ρωσικών κρατικών εταιρειών και των ατόμων που περιλαμβάνονται στον κατάλογο κυρώσεων της ΕΕ, και να χρησιμοποιηθούν τα εν λόγω περιουσιακά στοιχεία για την αποζημίωση της Ουκρανίας για τις ζημίες που έχει προκαλέσει ο πόλεμος αυτός».
Στο ίδιο μήκος υποκρισίας και διγλωσσίας και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες καθώς λίγες μέρες μετά, στις 9 Απριλίου 2025, η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν σε δηλώσεις της επισήμανε με στόμφο ότι «η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκταμίευσε μια πρόσθετη δόση 1 δισεκατομμυρίου ευρώ του έκτακτου δανείου της Μακροοικονομικής Χρηματοοικονομικής Βοήθειας (MFA) στην Ουκρανία, που θα εξοφληθεί με έσοδα από παγωμένα ρωσικά κρατικά περιουσιακά στοιχεία στην ΕΕ, ενισχύοντας τον ρόλο της ΕΕ ως του μεγαλύτερου δωρητή από την έναρξη του πολέμου της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας» (https://ec.europa.eu 9/4/2025).
Και συνέχισε λέγοντας ότι επιπλέον «η Επιτροπή θα λάβει 2,1 δισεκατομμύρια ευρώ λόγω απροσδόκητων κερδών που προέρχονται από παγωμένα περιουσιακά στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας, τα οποία κατέχονται από τα Κεντρικά Αποθετήρια Τίτλων. Η είσπραξη αυτού του ποσού θα σηματοδοτήσει τη δεύτερη μεταφορά αυτού του είδους, μετά από μια πρώτη δόση που παραδόθηκε τον Ιούλιο του 2024. Καλύπτει τα έσοδα που συγκεντρώθηκαν κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2024».
Και κατέληξε επισημαίνοντας ότι «αυτά τα κεφάλαια προέρχονται από περιουσιακά στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας τα οποία έχουν ακινητοποιηθεί υπό τις κυρώσεις της ΕΕ που επιβλήθηκαν ως απάντηση στον συνεχιζόμενο επιθετικό πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας. Ενώ τα ίδια τα περιουσιακά στοιχεία παραμένουν δεσμευμένα, τα έκτακτα έσοδα που δημιουργούν με την πάροδο του χρόνου χρησιμοποιούνται για την υποστήριξη της Ουκρανίας. Τα έσοδα από αυτή τη δόση θα διοχετευθούν μέσω της Ευρωπαϊκής Διευκόλυνσης Ειρήνης (EPF), όπως συμφωνήθηκε από το Συμβούλιο το 2024, και της Διευκόλυνσης της Ουκρανίας για να συμβάλει στην ενίσχυση των αμυντικών δυνατοτήτων της Ουκρανίας και να συμβάλει στην ανάκαμψη και ανασυγκρότηση της χώρας».
Δύο μέτρα και δύο σταθμά λοιπόν της ΕΕ κι ειδικότερα της Ευρωβουλής σε σχέση με τις πολεμικές επανορθώσεις- αποζημιώσεις.
Από τη μια πλευρά η Ευρωβουλή θεωρεί ότι το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων-αποζημιώσεων που οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα δεν εμπίπτει δήθεν στις αρμοδιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Από την άλλη πλευρά συμφωνεί και επαυξάνει με το πάγωμα των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων και την καταβολή πολεμικών επανορθώσεων-αποζημιώσεων στην Ουκρανία δαπάναις της Ρωσίας και μάλιστα χωρίς να υπάρχει απόφαση διεθνούς διάσκεψης ειρήνης.
Μάλιστα το ποσό των άνω των 300 δισ. ευρώ με τους τόκους που οφείλει η Γερμανία για πολεμικές επανορθώσεις-αποζημιώσεις προκύπτει από την απόφαση της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1946. Ας σημειωθεί δε ότι στο παραπάνω ποσό δεν συμπεριλαμβάνεται το κατοχικό δάνειο, οι αποζημιώσεις των συγγενών των θυμάτων της γερμανικής κατοχής, οι κλαπέντες αρχαιολογικοί θησαυροί κλπ.
Όμως η διγλωσσία της Ευρωβουλής χτυπάει κόκκινο καθώς ενώ έκρινε την εν λόγω δεύτερη Αναφορά της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ ως «μη παραδεκτή», δέκα χρόνια πιο πριν ήτοι την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2015 στη συνεδρίαση των συντονιστών της Επιτροπής Αναφορών μετά από αρκετές αντεγκλήσεις είχε γίνει δεκτή η σχετική πρότασή μου με αποτέλεσμα να κριθεί ως «παραδεκτή» η υπ’ αριθμ. 2214/14 πρώτη αναφορά της ΠΕΑΕΑ/ΔΣΕ για τις οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα.
Αναφορά την οποία στη συνέχεια αποφάσισε «να κλείσει» η Επιτροπή Αναφορών καθώς οι συντονιστές της Επιτροπής Αναφορών με σταθμισμένες ψήφους 20 έναντι 14 απέρριψαν την ένσταση μου με την οποία ζητούσα «να μείνει ανοιχτή» η εν λόγω Αναφορά και ταυτόχρονα να κληθούν τόσο η Γερμανία όσο και η Ελλάδα να τοποθετηθούν εγγράφως για το ζήτημα των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα όσο και η Κομισιόν να τοποθετηθεί για τις δεσμεύσεις της ΕΕ από τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1946.
Πάντως «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού».
Ο Νότης Μαριάς είναι Καθηγητής Θεσμών της ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτής και Βουλευτής Ηρακλείου, notismarias@gmail.com