Μπέσα, μπαμπέσης, και κυρίως μπεσαλής και μπεσαλίδικος… Όλες αυτές τις ξεχασμένες στη σημερινή διάλεκτο λέξεις και έννοιες μας θύμιζε ο αλβανικής καταγωγής λεβέντης Έλληνας Πάνος Ρούτσι με τον τιτάνιο αγώνα του. Ο αγώνας αυτός διήρκεσε 23 μέρες και ολοκληρώνεται τις ώρες που χαράσσονται αυτές οι γραμμές.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έγραψε κάποτε: “αρκεί ένας άνθρωπος πυρωμένος με ζήλο, ώστε να διορθώσει ολόκληρη πόλη”.
Ο ανεκδιήγητος αυτός τύπος που παριστάνει τον Υπουργό Υγείας και αντιπρόεδρος της κυβερνώσας παράταξης Άδωνις Γεωργιάδης καθ’ όλο το διάστημα της απεργίας πείνας, και ειδικά προς το τέλος, συνεπικουρούμενος από τα τρολ που μισθώνει η Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη και που πληρώνει μέσω ιδιωτικών εταιρειών, είχε αποδυθεί σε υπονοούμενα αισχρά και χυδαία όσο η διαγωγή του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ο αξιότιμος κύριος αντιπρόεδρος, κατόπιν εορτής, ισχυρίστηκε πως είχε στηρίξει και το αίτημα του απεργού πείνας για διενέργεια… τοξικολογικών. Κυβίστηση μεγατόνων!
Είναι γεγονός πως, όλες αυτές τις μέρες, η έκβαση του αιτήματος του απεργού ήταν αβέβαιη. Η κυβέρνηση επιστράτευσε εν τω μεταξύ λυτούς και δεμένους, προκειμένου να σπιλώσουν το κίνημα των Τεμπών και τα αιτήματά του. Από κοντά, διάφοροι κονδυλοφόροι στα διαπλεκόμενα Μέσα επινόησαν διάφορες χυδαιότητες κατά του κόσμου που βγήκε μαζικά για να διαδηλώσει για το έγκλημα των Τεμπών.
Χαρακτηριστική περίπτωση κάποιου αρθρογράφου του παρά θίν’ αλός εκδοτικού συγκροτήματος, του κ. Αλεξανδρή, που υπογράφει αυτές τις μέρες άρθρο υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο “Κόμμα των Τεμπών”. Όπως μας λέει: “Οι κυβερνήσεις είναι «σάπιες», η Δικαιοσύνη ανύπαρκτη, οι πολιτικοί είναι συνολικά διεφθαρμένοι. Αυτές είναι οι παραδοχές στις οποίες βασίζεται ο ρεμβασμός περί «κόμματος των Τεμπών»”. Έχουμε δηλαδή μια διαμαρτυρία που δεν αρθρώνει εναλλακτική πρόταση!
Εδώ τα πράγματα λίγο σοβαρεύουν. Όλη η κίνηση μέρους των συγγενών των θυμάτων με τον Σύλλογο “Τέμπη 2023”, που βρήκε πρωτοφανή απήχηση σε έναν λαό ρημαγμένο και παρηκμασμένο όπως ο ελληνικός, είναι μια κίνηση που είχε συγκεκριμένα αιτήματα και ξεκινούσε από γεγονότα όπως αυτό με το “μπάζωμα”, δηλαδή ότι συλλέχτηκε από συνεργαζόμενο της κυβέρνησης επιχειρηματία και πετάχτηκε σε άγνωστη (αρχικά) περιοχή χώμα μαζί με… μέλη και σορούς από τους νεκρούς από την περιοχή του δυστυχήματος-εγκλήματος! Επίσης, ότι δεν κλήθηκε κανείς συγγενής επί ενάμιση χρόνο, διότι οι μαρτυρίες τους θεωρήθηκαν εκ προοιμίου… αμφιλεγόμενες από τον ανακριτή κ. Μπακαΐμη.
Τη θριαμβευτική αυτή στιγμή, που, με όλες τις επιφυλάξεις προς την μπαγαμπόντικη κυβέρνηση και όλους τους ατελείωτους δικαστικούς που ελέγχει, έχουμε τη νίκη ενός ανθρώπου με όλο το δίκιο με το μέρος του, δεν θα πρέπει να αποξεχάσουμε ότι έχουμε ένα σημείο καμπής. Τόσο η Ευρωπαία Εισαγγελέας, γνωστή για την ακεραιότητά της, Λάουρα Κοβέσι, όσο και ο χαροκαμένος αυτός πατέρας, λυγίζουν ένα καθεστώς σιδηρούν. Ένα καθεστώς εκβιαστικό, εκτεταμένο, απλωμένο παντού, και με μεθόδους κεκαλυμμένες, σκληρές και απάνθρωπες.
Θα ρωτήσει κανείς: πώς μπόρεσε η σκληρή διαμαρτυρία ενός ανθρώπου τέτοιου να κάμψει τις αντιστάσεις της κυβέρνησης, η οποία προφανώς ελέγχει απόλυτα τη “δικαιοσύνη”; Οι κυβερνητικοί είδαν κι απόειδαν. Τα φέραν από δω, τα φέραν από κει, και κατάλαβαν το προφανές: ότι η κυβέρνησή τους δεν θα άντεχε έναν νεκρό πατέρα μπροστά στο Σύνταγμα, που έχουν επισκεφτεί χιλιάδες άνθρωποι, για να του σφίξουν απλώς το χέρι για τον δίκαιο και παλικαρίσιο αγώνα του.
Είθε αυτή να είναι η αρχή ενός τέλους. Του τέλους μιας κυβέρνησης βγαλμένης από τους χειρότερους πολιτικούς μας εφιάλτες…

Χριστιανική 9 Οκτωβρίου 2025. Στήλη “Φιλαλήθειες”

• ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΒΡΑΑΜ

«Ἐὰν δὲν ἀκοῦν τὸν Μωυσῆ καὶ τοὺς προφῆτες, οὔτε καὶ ἂν ἀναστηθεῖ κανεὶς ἐκ νεκρῶν θὰ πεισθοῦν». Αὐτὰ ἀπάντησε ὁ Ἀβραάμ, ἡ μνήμη τοῦ ὁποίου τιμᾶται σήμερα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας, στὴν ἔκκληση τοῦ πλουσίου τῆς παραβολῆς μὲ τὸν πτωχὸ Λάζαρο (Λουκᾶς ιστ: 19-31) νὰ ἐπιτραπεῖ στὸν τελευταῖο νὰ εἰδοποιήσει τὰ ἀδέλφια του ὡς αὐτόπτης μάρτυρας γιὰ τὴν κατάσταση στὴ μετὰ θάνατον ζωή.
• Ἀποδίδοντας αὐτὰ τὰ λόγια στὸν Πατριάρχη Ἀβραάμ, ὁ Χριστὸς ὑπονόησε σαφῶς ὅτι, ἀκόμα καὶ μὲ τὴ δική Του Ἀνάσταση ἐκ νεκρῶν, κάποιοι θὰ ἐπέμεναν νὰ μὴ πιστεύουν.
• Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι, ὅπως παραστατικὰ περιγράφεται στὸ ἐωθινὸ Εὐαγγέλιο τῆς περασμένης Κυριακῆς, ὁ Χριστὸς ἦταν ἀναστημένος ὡς Θεάνθρωπος, μὲ σάρκα καὶ ὀστᾶ. Ζήτησε, μάλιστα, κάτι φαγώσιμο. Καί, ὡς Θεάνθρωπος, ἀναλήφθηκε στοὺς οὐρανοὺς ἐνώπιον μαρτύρων.
• Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού, ὅσα θαυμαστὰ κι ἂν μάθουν ἢ διαπιστώσουν, θὰ ἐξακολουθήσουν νὰ μὴ πιστεύουν. Κι αὐτό, γιατὶ ἡ ἀντίληψη ὅτι ὅλα ἀρχίζουν καὶ τελειώνουν στὸν ὑλικὸ αὐτὸ κόσμο καὶ ὅτι τίποτα δὲν ὑπάρχει μετὰ θάνατον, ἐνῶ περιβάλλεται τὸν μανδύα τοῦ ὀρθολογισμοῦ καὶ τῆς «κοινῆς λογικῆς», τείνει νὰ ὑποκρύπτει τὴν ἀντιμετώπιση τῆς ὕλης ὡς θεότητας.
• Στὶς εἰδωλολατρικὲς θρησκεῖες, τὰ δημιουργήματα ἔγιναν ψεύτικοι «θεοὶ» καὶ ὑποκατέστησαν τὸν Δημιουργό.
• Ἕνας τέτοιος ψεύτικος «θεὸς» ἔχει γίνει σήμερα καὶ ἡ ὕλη, ἡ ὁποία θεωρεῖται αὐτοδημιούργητη, ἀρχὴ καὶ τέλος τῶν πάντων.
• Μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια, καὶ ὁ ὑλισμὸς μπορεῖ νὰ λειτουργήσει ὡς δεισιδαιμονία, στὸν βαθμὸ ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο προκατειλημμένο καὶ ἀδύναμο νὰ διακρίνει τὴν παρουσία καὶ τὶς ἐνέργειες τοῦ Δημιουργοῦ. Νὰ μὴ πιστέψει ὅτι ἡ ζωὴ δὲν τελειώνει στὸν τάφο, ἀκόμα κι ἂν δεῖ νεκροὺς νὰ ἀνασταίνονται.
• Αὐτὸς εἶναι ὁ ὁρισμὸς τῆς δεισιδαιμονίας: ἡ ριζωμένη πρόληψη, ἡ φοβία πρὸς τοὺς δαίμονες, τοὺς ψεύτικους καὶ ἀνύπαρκτους «θεούς».
• Ἡ ἀνάπαυση «ἐν κόλποις Ἀβραάμ», στὴν «ἀγκαλιὰ» τοῦ Ἀβραάμ, εἶναι εὐχὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία σήμερα τιμᾶ τὸν Πατριάρχη Ἀβραάμ, γιὰ κάθε κεκοιμημένο.
• Στὴν παραβολή, ὁ Χριστὸς βάζει στὸ στόμα τοῦ Ἀβραὰμ τὴν ὑπόμνηση πρὸς τὸν κοιμηθέντα «πλούσιο» ὅτι μὲ δική του ἐπιλογὴ δὲν ἔκανε ὀρθὴ χρήση τοῦ πλούτου του, ποὺ δὲν ἦταν δικός του, ἀλλὰ δῶρο τοῦ Θεοῦ καὶ τάλαντο, γιὰ τοῦ ὁποίου τὴ διαχείριση θὰ λογοδοτοῦσε.
• Τοῦ μιλᾶ μὲ ἀγάπη, προσαγορεύοντάς τον «τέκνον», «παιδί μου». Ταυτόχρονα τοῦ ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ κατάσταση στὴν ὁποία βρέθηκε μετὰ θάνατον εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς δικῆς του ἐλεύθερης ἐπιλογῆς, τοῦ μεγάλου χάσματος μὲ τὸν Θεό, ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε προκαλέσει στὴν ἐπίγεια ζωή του. Οἱ συνέπειες τοῦ ὁποίου γίνονται μετὰ θάνατον ἀντιληπτές.
• Ἡ τιμὴ ποὺ ἀποδίδει ἡ Ἐκκλησία σὲ πρόσωπα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅπως σήμερα στὸν Ἀβραάμ, φέρνει στὸν νοῦ τοὺς ναζιστὲς ἀποκαλούμενους «Γερμανοὺς Χριστιανούς», ποὺ πρέσβευαν τὴν ἀποβολὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ πίστη.
• Ἡ καταγγελία παρόμοιων δοξασιῶν, ποὺ ἐμφανίστηκαν πρόσφατα καὶ στὴν Ἑλλάδα στὸ ὄνομα τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, ὡς ἐπαναφορὰ ναζιστικῶν ἀντιλήψεων, στοίχισε στὴν ἐφημερίδα μας τὴν τελευταία δικαστική της περιπέτεια τὴ δεκαετία τοῦ 2000, μὲ ἀγωγὴ ἀποζημίωσης εἰς βάρος μας 600.000 εὐρώ. Ἡ ὑπόθεση ἔφτασε ἕως τὸν Ἄρειο Πάγο, ὅπου καὶ δικαιωθήκαμε.

Χριστιανική 9 Ὀκτωβρίου 2025. Ἂπὸ τὴ στήλη “Τὰ τοῦ Καίσαρος”