Τί θὰ ἀποκριθεῖς στὸν κριτή, ἐσὺ ποὺ στολίζεις μὲ καλύμματα τοὺς τοίχους καὶ ἄνθρωπο δὲν ντύνεις; Ποὺ στολίζεις τὰ ἄλογα καὶ παραβλέπεις τὸν ἀδελφό σου ποὺ εἶναι γυμνός; Ποὺ ἀφήνεις τὸ σιτάρι νὰ σαπίσει καὶ δὲν τρέφεις τοὺς πεινασμένους; Ποὺ παραχώνεις τὸν χρυσὸ καὶ περιφρονεῖς τὸν καταπιεζόμενο;

Μέγας Βασίλειος, Ὁμιλία πρὸς τοὺς πλουτοῦντες

Ἡ παραβολὴ τοῦ “ἄφρονος πλουσίου” εἶναι ἰδιαίτερα ἐπίκαιρη στοὺς καιροὺς ποὺ ζοῦμε, τοῦ ἐκτροχιασμένου καπιταλισμοῦ καὶ τῆς ξέφρενης σώρευσης πλούτου σὲ ὅλο καὶ πιὸ λίγους, εἰς βάρος ὅλο καὶ πιὸ πολλῶν:

Μόλις ἄρχισε νὰ διαφαίνεται ἡ κατάρρευση τοῦ “ἀντίπαλου δέους” τοῦ “Υπαρκτοῦ”, ξεκίνησε ἡ έπίθεση κατὰ τοῦ κοινωνικοῦ κράτους ποὺ εἶχε οἰκοδομηθεῖ στὴν δυτικὴ Εὐρώπη μετὰ τὸν 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση λειτούργησε ὡς ἐργαλεῖο στὴν κατεύθυνση αὐτή, ὅπως καὶ στὴν κατεύθυνση τῆς αὔξησης τῶν ἀνισοτήτων ἀνάμεσα στὰ Κράτη-μέλη, μὲ τὴν σώρευση πλούτου και θηριωδῶν πλεονασμάτων ἀπὸ τὴ Γερμανία καὶ τοὺς δοευφόρους της τοῦ εὐρωπαϊκοῦ Βορρᾶ, εἰς βάρος τοῦ εὐρωπαϊκοῦ Νότου. Ἰδίως ἡ γερμανικὴ ἰθύνουσα τάξη, ποὺ σωρεύει πελονάσματα, χωρὶς οὔτε κἂν νὰ τὰ ἀναδιανέμει στὸν ἴδιο της τὸ λαό, θυμίζει τὸν “ἄφρονα πλούσιο” τῆς Παραβολῆς, ποὺ ἔχει βάλει σκοπὸ τῆς ζωῆς του νὰ ἀποθηκεύει ὅλο καὶ περισσότερα πλεονάσματα των γεννημάτων του. Αὐτὰ δὲν τὰ λέμε ἐμεῖς, ἀλλὰ ἀκόμα καὶ ἐκθέσεις τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου. Πῶς γίνεται σὲ μιὰ χώρα, νὰ ἀνεβαίνει τὸ κατὰ κεφαλὴν εἰσόδημα καὶ ταυτόχρονα νὰ ἀνεβαίνει καὶ τὸ προσδόκιμο τῆς φτώχειας; Εἶναι φανερὸ ὅτι τὰ παραπάνω λεφτὰ ποὺ βγάζει ἡ χώρα ἢ πᾶνε σὲ λίγους, ἢ δὲν ἀναδιανέμονται στοὺς πιὸ ἀδύναμους μὲ τὴ δέουσα κοινωνικὴ πολιτική. 

Καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση ἔχει γίνει ἐργαλεῖο τῆς Ὀλιγαρχίας, ὥστε νὰ βρίσκει μεγιστοποιοῦνται τὰ κέρδη μὲ τὴν εὕρεση φτηνοῦ ἐργατικοῦ δυναμικοῦ σὲ ὅλη τὴ Γῆ καὶ ὁλοένα νὰ συμπιέζεται τὸ κόστος τῆς ἐργασίας. Στὰ πλαίσια τοῦ στόχου αὐτοῦ ἔχει μεταφερθεῖ ἡ παραγωγὴ πολλῶν προϊόντων στὴ Νοτιοανατολικὴ Ἀσία καὶ στὴν Κίνα, ἐνῶ ἐντάχθηκαν στὴν Ε.Ε. καὶ στὴν Εύρωζώνη χῶρες τοῦ πρώην “Ὑπαρκτοῦ Σοσιαλισμοῦ”, προκειμένου νὰ ἀξιοποιηθεῖ τὸ φθηνὸ ἐργατικὸ δυναμικό τους καὶ νὰ συμπιεστεῖ τὸ κόστος τῆς ἐργασίας στὴ δυτικὴ Εὐρώπη. 

Μιὰ τάξη “ὑπερπλουσίων” δημιουργεῖται, ποὺ ζεῖ ὅλο καὶ πιὸ προκλητικά, σὲ χτυπητὴ ἀντίθεση μὲ τὴν αὐξανόμενη ἐξαθλίωση. Ἂν ὁ Μέγας Βασίλειος θεωροῦσε σκάνδαλο νὰ στολίζονται ἄλογα καὶ τοῖχοι μὲ λεφτὰ ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ντύσουν ἀνθρώπους ἐνδεεῖς, τί θὰ ἔλεγε σήμερα, ἂν ἔβλεπε νὰ πωλοῦνται ὡρολόγια χειρὸς τῆς τάξης τῶν 50.000 εὐρώ, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ χάνονται πρῶτες κατοικίες γιὰ χρέη τῆς τάξης τῶν 15.000 ; Ἠ, ἀκόμα χειρότερα, εἰσιτήρια γιὰ ἕνα ὀλιγόλεπτο ταξίδι στὸ διάστημα 400.000-600.000 εὐρώ;….        

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>