• ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡOΠΗ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ: ΑΠOΤΙΜΗΣΗ ΤOΥ ΕΚΛOΓΙΚOΥ ΑΠOΤΕΛΕΣΜΑΤOΣ

Πραγματοποιήθηκε ἡ συνεδρίαση τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς ΧΔ στὶς 10 Ἰουνίου, μὲ κύριο ἀντικείμενο τὸν ἀπολογισμὸ τῆς ἐκλογικῆς παρουσίας, μὲ τὴ συμμετοχὴ καὶ μελῶν καὶ φίλων μας ποὺ μετεῖχαν στὰ ψηφοδέλτια τῆς Πολιτικῆς Πρωτοβουλίας.
Ἀποτιμήθηκαν ἀναλυτικὰ τὰ ἀποτελέσματα, οἱ ἐλλείψεις καὶ παραλείψεις, ποὺ ὀφείλονται ἰδίως στὸ λίγο χρόνο τῆς προετοιμασίας, ἀλλὰ καὶ στὴ μακρὰ ἀπουσία ἀπὸ τοὺς ἐκλογικοὺς ἀγῶνες. Ταυτόχρονα ἀποτιμήθηκαν καὶ τὰ ὀφέλη ἀπὸ τὴν πολιτικὴ καταγραφὴ καὶ τὴν συσπείρωση ποὺ ἐπιτεύχθηκε καὶ ἡ ἀνάγκη καὶ οἱ δυνατότητες αὐτὰ νὰ ἀξιοποιηθοῦν. Ἐπιβεβαιώθηκε ὁ στόχος γιὰ τὴν ἐκλογικὴ παρουσία τῆς ΧΔ στὶς Εὐρωεκλογὲς τοῦ 2024.
Κατὰ τὴν ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν, ὁ Πρόεδρος τῆς ΧΔ Γιάννης Ζερβὸς ἔκανε μεταξὺ ἄλλων τὶς ἐκόλουθες ἐκτιμήσεις:

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί
Ἐφέτος κλείνουμε ἑβδομήντα χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ μιὰ ὁμάδα πιστῶν καὶ θαρραλέων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι συγκροτοῦσαν τὴν 1η Διοικοῦσα Ἐπιτροπὴ τῆς ΧΔ, μὲ ἐπικεφαλὴς τὸν ἀείμνηστο Νίκο Ψαρουδάκη, ἀποφάσισαν νὰ ξεκινήσουν τὸν χριστιανικὸ πολιτικὸ ἀγώνα. Ἱδρύοντας τὴ Χριστιανική Δημοκρατία. Νὰ διακηρύξουν ὅτι μιὰ κοινωνία ἐλεύθερη καὶ δίκαιη, χωρὶς ἐκμετάλλευση ἀνθρώπου ἀπὸ ἄνθρωπο, μποροῦσε νὰ χτιστεῖ μόνο μὲ σημεῖο ἀναφορᾶς τὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ ἐφημερίδα κυκλοφόρησε γιὰ πρώτη φορὰ στὶς 17 Μαΐου 1953, ἐνῶ στὶς 29 Νοεμβρίου τῆς ἴδιας χρονιᾶς, ἐκδόθηκε ἡ 1η καὶ ἱδρυτικὴ πράξη.
Συμπίπτει ἐπίσης νὰ συναντιόμαστε δυὸ μέρες μετὰ τὴν ἐπέτειο τῆς ἐκδημίας τοῦ Μακαριστοῦ προηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου πατέρα Γεωργίου Καψάνη, θεολόγου καὶ φίλου τοῦ Κινήματος καὶ τῆς νεολαίας του. Εἶχε τὴν ἄποψη, ὅτι εἶναι εὔκολο νὰ γίνει κανεὶς ὁ,τιδήποτε ἄλλο, αλλά είναι δύσκολο να γίνει Χριστιανός Ορθόδοξος! Τόνιζε ὅτι «Γιὰ νὰ γίνεις Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος, πρέπει νὰ δεχθεῖς ὅτι κέντρο τοῦ κόσμου δὲν εἶσαι ἐσύ, ἀλλὰ ὁ Χριστός»…
Τὸ ἴδιο μὲ ἄλλα λόγια εἶπε ὁ Νίκος Ψαρουδάκης, ὅταν ξεκίνησε τὴν ἐκστρατεία του ἐνάντια στὶς ὑλιστικὲς λογικές. Λογικὲς σύμφωνα μὲ τὶς ὁποῖες οἱ ἄνθρωποι ὡς πρόσωπα καὶ ὡς κοινωνίες ἐνεργοῦν στὴ βάση τοῦ ἀτομικοῦ συμφέροντος, ἀγνοώντας τὸν πόνο καὶ τὴν ἀνάγκη τῶν «ἐλαχίστων» συνανθρώπων τους, ὅπως τοὺς περιγράφει τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κρίσεως. Τὸ ὁποῖο μᾶς θυμίζει ὅτι ἡ ἀδιαφορία ἀπέναντι στοὺς ἐλαχίστους ἀδελφούς μας, εἶναι ἀδιαφορία πρὸς τὸν ἴδιο τὸν Χριστό.
Καλούμαστε ὡς ἄνθρωποι καὶ ὡς κοινωνία νὰ κάνουμε τὴν ὑπέρβαση: Ἀπὸ τὴν ὑλιστικὴ προτεραιότητα τοῦ ἀτομικοῦ συμφέροντος στὴν πνευματικὴ προτεραιότητα τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης γιὰ τὸν πλησίον. Ἀπὸ τὴν ἀτομοκρατούμενη κοινωνία, τὸ νόμο τῆς Ζούγκλας καὶ τὸν κοινωνικὸ Δαρβινισμό, σὲ μιὰ κοινωνία ἀλληλεγγύης, ἐλευθερίας καὶ δικαιοσύνης, ὅπου ὁ καθένας θὰ συνεισφέρει σύμφωνα μὲ τὶς δυνατότητές του καὶ θὰ ἀπολαμβάνει σύμφωνα μὲ τὶς ἀνάγκες του, ὅπως περιγράφουν τὴν 1η χριστιανικὴ κοινωνία τῶν Ἱεροσολύμων οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.
Τὸ πρόταγμα αὐτὸ γίνεται ἰδιαίτερα ἐπίκαιρο μὲ τὶς τελευταῖες ἐξελίξεις καὶ τὸ ἀπρόσμενο ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα τῆς 21ης Μαΐου. Πρὶν τὶς ἐκλογές, ἐπικρατοῦσε ἡ ἐκτίμηση ὅτι οἱ ψηφοφόροι τῆς Νέας Δημοκρατίας ἔτειναν νὰ ἀποξενωθοῦν ἀπὸ τὴν παράταξή τους, λόγω τῆς σωρείας ἀρνητικῶν πεπραγμένων της, μὲ ἀποκορύφωμα τὸ πολύνεκρο δυστύχημα στὰ Τέμπη. Κι ὅμως, ἀκόμα καὶ ὁ ἁρμόδιος Ὑπουργός, ποὺ παραιτήθηκε ἀμέσως μετὰ τὸ δυστύχημα, περιλήφθηκε στὰ ψηφοδέλτια καὶ ἐπανεκλέχτηκε πανηγυρικὰ 1ος στὴν ἐκλογική του περιφέρεια.
Κι ἔτσι, ἄρχισε νὰ γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἀτομοκρατούμενη κοινωνία, ὅπου οἱ πολίτες εἴτε ἀπέχουν ἀπὸ τὰ κοινά, εἴτε ψηφίζουν γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν καὶ νὰ ἔχουν τὴν ἡσυχία τους, κάνοντας πὼς δὲν βλέπουν τὰ κακῶς κείμενα. Μὴ ὑπολογίζοντας ὅτι ἐνδεχομένως ἁπλῶς ἀναμένουν τὴ σειρά τους γιὰ τὸ σφαγεῖο καὶ ὅτι ὁ καθένας τους κινδυνεύει νὰ βρεθεῖ ἀπὸ τὴ μιὰ στιγμὴ στὴν ἄλλη στὸ περιθώριο.
Ἂς δοῦμε τί γράφει ἡ τελευταία ἐνισχυμένη ἀξιολόγηση τῶν «Θεσμῶν» τοῦ Μαΐου 2022 (σελ. 27): «Ἡ νέα δημοσιονομικὴ πορεία συνεπάγεται κατὰ μέσο ὅρο σημαντικὰ ὑψηλότερο πρωτογενὲς πλεόνασμα σὲ σχέση μὲ τὰ δεδομένα τῆς προηγούμενης δημοσιονομικῆς παραδοχῆς [τοῦ 2018]. Ἡ ἐπίτευξη καὶ ἡ διατήρηση ἑνὸς μέσου πρωτογενοῦς πλεονάσματος 2,6% γιὰ σχεδὸν 40 χρόνια εἶναι ἐξαιρετικὰ φιλόδοξη καὶ θὰ ἀπαιτοῦσε δημοσιονομικὴ πειθαρχία ποὺ δὲν ἔχει προηγούμενο σὲ ὅλα σχεδὸν τὰ κράτη μέλη τῆς Ε.Ε.».
Ἔχουμε ἐπαναλάβει ἀρκετὲς φορὲς αὐτὸ τὸ δεδομένο. Ὅμως, τὰ παραπάνω ἐλάχιστα προβλήθηκαν καὶ ἔγιναν ἀπὸ ἐλάχιστους ἀντιληπτά. Καλύφθηκαν ἀπὸ τοὺς πανηγυρισμοὺς τοῦ κυρίαρχου πολιτικοῦ συστήματος γιὰ τὸ «τέλος» τῶν Μνημονίων καὶ τὴν κατὰ φαντασία ἐπιστροφὴ στὴν «εὐρωπαϊκὴ κανονικότητα».
Ποιὰ εἶναι ὅμως τὰ αἴτια τῆς ἐπίτασης αὐτῆς τῶν χαρακτηριστικῶν τῆς ἀτομοκρατούμενης κοινωνίας;
Τὸ πιὸ προφανὲς εἶναι ὅτι μετὰ τὴν τραυματικὴ ἐμπειρία τοῦ 2015, οἱ Ἕλληνες ἔχουν καταλάβει πολὺ καλὰ ὅτι ὅποιος καὶ νὰ ἐκλεγεῖ στὴν κυβέρνηση, θὰ συμμορφωθεῖ μὲ τὶς ἐπιταγὲς τῶν Βρυξελλῶν. Ἔτσι, τὰ κόμματα ποὺ ἐλέγχουν τὴν κεντρικὴ πολιτικὴ σκηνὴ ὑπηρετοῦν τὴν ἴδια νεοφιλελεύθερη πολιτικὴ καὶ οἱ διαφορές τους ἔχουν ξεθωριάσει. Ὁπότε, τείνουν νὰ προτιμήσουν τὸν πιὸ καλὸ διαχειριστὴ καὶ τὸν πιὸ αὐθεντικὸ ἐκφραστὴ τῆς πολιτικῆς ἡ ὁποία μᾶς ἐπιβάλλεται.
Θὰ μπορούσαμε νὰ ἀναζητήσουμε καὶ στὴν περίοδο τῶν παρατεταμένων ὁριζόντιων μέτρων κατὰ τοῦ κορωνοϊοῦ κάποιες ἀπὸ τὶς αἰτίες τῆς ἀποσύνθεσης τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ.
Μιὰ τρίτη αἰτία εἶναι ἡ ἀναγωγὴ σὲ κρατικὴ πολιτικὴ τοῦ πελατειακοῦ συστήματος ποὺ ἐξασφαλίζει τὴν πολιτικὴ ἐπιβίωση τῶν ἐπαγγελματιῶν τῆς πολιτικῆς. Ἡ ἐπιδοματικὴ πολιτικὴ ποὺ ἐφαρμόστηκε κατὰ κόρον ἀπὸ τὴν ἀπελθοῦσα κυβέρνηση εὐνοεῖ τὴν ἀτομικὴ ἐξάρτηση τοῦ ψηφοφόρου, ὁ ὁποῖος προσδοκᾶ τὴ συνέχισή της. Σὲ ἀνάλογη πολιτικὴ ποὺ ἐπηρεάζει ἑκατομμύρια οἰκογένειες, ἀποδόθηκε καὶ ἡ νίκη τοῦ Ἐρντογὰν στὴν Τουρκία.
Ἡ ἀναστολὴ τῶν δημοσιονομικὠν περιορισμῶν τὴν περίοδο τοῦ κορωνοϊοῦ βοήθησε ἐπίσης τὴν κυβέρνηση τῆς Νέας Δημοκρατίας νὰ κερδίσει τὶς ἐντυπώσεις καὶ ἄφησε χῶρο γιὰ τὴν ἐπιδοματικὴ πολιτική, τὸν λογαριασμὸ τῆς ὁποίας θὰ κληθοῦμε νὰ πληρώσουμε τώρα ποὺ τὸ «διάλειμμα» τελείωσε καὶ ἐπανέρχονται οἱ περιορισμοί. Στὴν ἐφημερίδα μας καὶ στὴν ἱστοσελίδα ἔχουμε ἀναρτήσει κείμενα ποὺ μὲ στοιχεῖα ἀνατρέπουν τὸ κυβερνητικὸ ἀφήγημα καὶ προξενοῦν ἰδιαίτερη ἀνησυχία γιὰ τὸ τί μᾶς περιμένει στὸ ἄμεσο μέλλον.
Χαρακτηριστικὸ τῆς ἀτομοκρατούμενης κοινωνίας εἶναι ἐπίσης καὶ ἡ ἐπίταση τοῦ διχασμοῦ τῶν πολιτῶν σὲ ἐπιμέρους ζητήματα κοινωνιακοῦ χαρακτήρα, ποὺ ἀποπροσανατολίζουν ἀπὸ τὰ μείζονα κοινωνικὰ προβλήματα καὶ ἡ αὐξανόμενη ἀδυναμία νὰ δημιουργηθοῦν οἱ ὀφειλόμενες καὶ ἐπιβεβλημένες συναινέσεις καὶ συνθέσεις μὲ τὸν ἀπαιτούμενο διάλογο.
Σὲ κάθε περίπτωση, οἱ ἐξελίξεις αὐτὲς ἀναδεικνύουν τὸ γεγονός, ὅτι τὸ πρόβλημα ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ κοινωνία μας, μὲ τὴν ἐπίταση τῶν χαρακτηριστικῶν τῆς ἀτομοκρατίας καὶ τὴ μετάφρασή τους σὲ ψῆφο, εἶναι σὲ μεγάλο βαθμὸ πνευματικό. Ἡ ὑπέρβαση τῆς ὑλιστικῆς λογικῆς, τὴν ἀνάγκη τῆς ὁποίας ἀνέδειξε ὁ Νίκος Ψαρουδάκης, γίνεται καὶ πάλι προτεραιότητα.
Μιὰ προτεραιότητα ποὺ δὲν έπισημαίνεται μόνον ἀπὸ πιστοὺς Χριστιανούς. Ἐφιστῶ τὴν προσοχὴ σ’ ἕνα σχόλιο τοῦ φίλου μας πολιτικοῦ ἀναλυτῆ Μιχάλη Κουτούζη, ποὺ καλεῖ τοὺς πολίτες μὲ τὴν ψῆφο τους νὰ ἀποφανθοῦν ὅτι ἡ Δημοκρατία εἶναι πιὸ πολύτιμη ἀπὸ ἕνα «i-phone».
Ὁ δημοσιογράφος Ρεζὶ Ντεμπρέ ἔχει ἐπισημάνει ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει πολιτικὴ χωρὶς πίστη σὲ κάποιο σημεῖο ἀναφορᾶς καὶ ὅτι ὅταν ὅλα γίνονται σχετικά, τὸ πολιτικὸ σύστημα κυριρχεῖται ἀπὸ τεχνοκράτες τῆς πολιτικῆς καὶ ἐπαγγελματίες διαχειριστὲς τῆς ἐξουσίας. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ ἀντιεξουσιαστὴς διανοούμενος καὶ ταυτόχρονα βιομηχανικὸς ἐργάτης Ὕβ λε Μανάκ στὸ βιβλίο του «Ἡ κρυφὴ γοητεία τοῦ ὑλισμοῦ» καταλήγει σὲ συμπεράσματα παρόμοια μὲ τὸ Νίκο Ψαρουδάκη, γιὰ τὴν ἀνάγκη ὕπαρξης στέρεου πνευματικοῦ σημείου ἀναφορᾶς πέρα ἀπὸ τὸ ἀτομικὸ ὑλικὸ συμφέρον.
Τὸ Κίνημα τῆς ΧΔ, ὕστερα ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα τῆς αὐτοτελοῦς ἐκλογικῆς καθόδου τοῦ 1989 ποὺ κρίθηκαν ἀπογοητευτικά, διαμόρφωσε στὴν πράξη ὡς στρατηγικὴ ἐπιλογὴ τὴ μὴ κάθοδο στὶς ἐκλογές καὶ τὴν ἐπικέντρωση στὶς ἐκδηλώσεις, τὶς ἐκδόσεις καὶ τὴν ἐφημερίδα του.
Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ ἐκλογικὴ κάθοδος γιὰ ἐμᾶς δὲν εἶναι αὐτοσκοπός, ἀλλὰ μέσο διάδοσης τῶν ἰδεῶν μας. Ὅμως, ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, ἡ ἐπιλογή μας αὐτή, ἡ ὁποία ἦταν προϊὸν συλλογικῆς ἀπόφασης, ἀποδείχθηκε ὡς ἕνα σημεῖο λανθασμένη. Ἐὰν τὸ ὑψηλὸ ἐκλογικὸ ποσοστὸ ἦταν προϋπόθεση ἐπιβίωσης γιὰ τὴ ΧΔ, τὸ κίνημα θὰ εἶχε διαλυθεῖ στὰ ἐξ ὧν συνετέθη μετὰ τὶς πρῶτες ἐκλογὲς τοῦ 1989. Κάτι τέτοιο δὲν συνέβη, ἀφοῦ τὸ κίνημα συνέχισε τὴ δραστηριότητά του καὶ ἐξακολούθησε νὰ ἀπολαμβάνει τὴ στήριξη τοῦ κόσμου του. Ἑνὸς κοινοῦ περιορισμένου γιὰ τὰ δεδομένα τῆς κεντρικῆς πολιτικῆς σκηνῆς, ποὺ ὅμως στήριξε τὴ συνέχιση τῆς παρουσίας μας, χωρὶς νὰ ἀπογοητευθεῖ ἀπὸ τὸ 0,2% τῶν βουλευτικῶν ἐκλογῶν.
Καὶ ποὺ προσδοκοῦσε, πέρα ἀπὸ τὶς ἐκδηλώσεις, τὶς ἐκδόσεις καὶ τὴν ἐφημερίδα, νὰ τοῦ προσφέρουμε κατὰ καιροὺς μιὰ διέξοδο γιὰ τὴ συμμετοχὴ στὰ κοινά. Τέτοια διέξοδο δὲν προσφέραμε, ἐὰν ἐξαιρεθεῖ ἡ ἄτυπη συνεργασία μὲ τὴ Δημοκρατικὴ Ἀναγέννηση τοῦ 2007, ἀλλὰ καὶ κάποιες ἀποδεσμεύσεις προσώπων. Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς μακροχρόνιας κατάστασης ἦταν ἡ σταδιακὴ «λεηλασία» τοῦ χώρου μας ἀπὸ ἄλλες δυνάμεις καὶ ἡ ἀποσυσπείρωση. Διότι ἀνάμεσα στὰ ἄλλα ἡ ἐκλογικὴ παρουσία συσπειρώνει καὶ βοηθᾶ στὴ σύνθεση καὶ διευκρίνιση τῶν πολιτικῶν μας θέσεων.
Στὰ πλαίσια αὐτὰ ἔγινε ἡ προσπάθεια προετοιμασίας αὐτόνομης ἐκλογικῆς καθόδου στὶς εὐρωεκλογὲς τοῦ 2019, ἡ ὁποία δὲν εἶχε ἀποτέλεσμα. Ἡ περίοδος τῆς πανδημίας καὶ τῶν περιοριστικῶν μέτρων ποὺ ἀκολούθησε, μᾶς πῆγε πολὺ πίσω καὶ ἔθεσε σὲ κίνδυνο ἀκόμα καὶ τὴν κυκλοφορία τῆς ἐφημερίδας, πρόταση γιὰ τὴν ἀναστολὴ τῆς ὁποίας μοῦ διαβιβάστηκε. Προσωπική μου ἐκτίμηση, ἀλλὰ καὶ ὅλου τοῦ ΠΓ ἦταν τότε, ὅτι ἔπρεπε μὲ κάθε θυσία ἡ κυκλοφορία τοῦ φύλλου νὰ διασφαλιστεῖ, πρᾶγμα ποὺ ἐπιτεύχθηκε χάρη στὴν προσωπικὴ καὶ ἀφιλοκερδῆ συμβολὴ τοῦ Διευθυντῆ τῆς Ἐφημερίδας καὶ ἄλλων ἀδελφῶν. Πῆγε ὅμως πίσω ἡ ἀπαιτούμενη ἀνασυγκρότηση τοῦ Κινήματος, τὴ στιγμὴ ποὺ εἴχαμε ἀρχίσει νὰ καθιερώνουμε τακτικὲς ἐκδηλώσεις καὶ παρουσίες σὲ διάφορα σημεῖα τῆς χώρας.
Ἀρχική μας πρόταση ἦταν ἡ προετοιμασία γιὰ μιὰ παρουσία στὶς ἐρχόμενες Εὐρωεκλογὲς τοῦ 2024, χωρὶς νὰ βλέπουμε προϋποθέσεις παρουσίας γιὰ τὶς βουλευτικὲς ἐκλογές. Ὅμως, εἴχαμε τὴν πρόταση κοινῆς ἐκλογικῆς καθόδου μὲ ὅρους ἰσοτιμίας ἀπὸ τὴν Ὁμάδα τῆς Πολιτικῆς Πρωτοβουλίας καὶ τῆς Δημοκρατικῆς Ἀναγέννησης.
Τὸ Ι’ Συνέδριο, καταρχὴν ἄφησε διέξοδο νὰ ἐξετασθεῖ ἡ πρόταση αὐτή, μαζὶ μὲ ἄλλες, ἀπὸ τὰ ἁρμόδια ὄργανα.
Φέραμε τὴν πρόταση αὐτὴ στὴ διευρυμένη Κ.Ε., διότι διαπιστώθηκε ὅτι οἱ συνθῆκες ποὺ εἶχαν δημιουργηθεῖ ἔκαναν κατεπείγουσα μιὰ πολιτικὴ καταγραφή μας.
Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ συστημικὴ θεολογία καὶ ὁ λεγόμενος θρησκευόμενος κόσμος, στήριζαν στὴν πράξη τὴν δεξιὰ συντηρητικὴ παράταξη, τῆς ὁποίας εἶχαν ἀναλάβει καὶ τὸ ρόλο τοῦ ἰδεολογικοῦ ἀπολογητῆ κατὰ τὴν μετεμφυλιακὴ περίοδο, μὲ ἀποκορύφωμα τὴν περίοδο τῆς Δικτατορίας. Ἡ συντηρητικὴ παράταξη, σταδιακὰ ἐκσυγχρονίζεται καὶ ἀπορρίπτει τὸ χριστιανικό της προσωπεῖο, βάζοντας στὴν ἄκρη τοὺς πρώην στενοὺς συνεταίρους της.
Τοῦτο παρατηρεῖται σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, ἀπὸ τὴν πτώση τῶν κομμουνιστικῶν καθεστώτων καὶ μετά.
Μιὰ μερίδα ὅσων ἐξέφραζαν τὸν «ἀκίνδυνο Χριστιανισμό», αὐτὸ ποὺ ὁ Νίκος Ψαρουδάκης ἀποκαλοῦσε «ἀστοχριστιανισμό», ἄρχισαν νὰ ἐμφανίζονται ὡς «ἀντισυστημικὲς δυνάμεις», εἴτε μὲ ἀόριστες ἀναφορὲς καὶ ἐπικλήσεις τοῦ πατριωτικοῦ χώρου, εἴτε συμπεριλαμβάνοντας τὴν κυβερνητικὴ δεξιὰ παράταξη στὸ ἀντιχριστιανικὸ κατεστημένο. Ὄχι ὅμως ἐπειδὴ ξαφνικὰ ἄρχισαν νὰ ἀμφισβητοῦν τὸ σύστημα τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας, ἀλλὰ ἐπειδὴ νοσταλγοῦν τὴν προνομιακή τους πρόσβαση στὸ σύστημα στὰ μετεμφυλιακὰ χρόνια.
Βασική μας διαφορὰ μὲ τὸ χῶρο αὐτὸ ἦταν ἐξαρχῆς ὅτι ἔχει μετατρέψει τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία σὲ ἀκίνδυνη ἀτομικὴ ἠθικολογία, ἡ ὁποία, ἐνῶ ἐπικυριαρχοῦσε, μπαίνει σταδιακὰ στὸ περιθώριο. Κι ἔτσι, προσπαθεῖ τώρα νὰ τῆς δώσει πολιτικὴ διάσταση, φτάνοντας νὰ θεωρεῖ ὅτι τὸ πρόβλημα τῆς κοινωνίας εἶναι ἠθικό. Ἐμεῖς ἀνέκαθεν μιλούσαμε γιὰ πρόβλημα πνευματικό.
Μιὰ διαφορὰ τεράστια, διότι ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ πνευματικοῦ προβλήματος προϋποθέτει τὴν καταπολέμηση κάθε μορφῆς ὑλισμοῦ καὶ ἀτομοκρατίας, ποὺ καλλιεργοῦν τὴν κοινωνικὴ ἀδικία. Ἐνῶ ἡ κουτσουρεμένη ἀτομικὴ ἠθικὴ ὄχι μόνον εἶναι ἀκίνδυνη γιὰ τὸ σύστημα, ἀλλὰ καὶ ἀποτελεῖ ἄλλοθι γιὰ τὴ διαιώνιση τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας. Ἡ δική μας ἀναφορὰ στὸ κοινωνικὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση ἔχει τὸν δυναμικὸ χαρακτήρα τοῦ σημείου ἀναφορᾶς γιὰ τὴ διατύπωση ἐπίκαιρου καὶ σύγχρονου πολιτικοῦ λόγου, πάντοτε χωρὶς ἐκπτώσεις σὲ βάρος τῆς πίστης καὶ τῆς παράδοσής μας στὶς ἐπιταγὲς τῆς ἑκάστοτε νεωτερικότητας. Ὄχι ὅμως καὶ τὴν μετατροπή τους σὲ πρόσχημα ἀναχρονισμοῦ καὶ συντήρησης. Ἡ δική μας σχέση μὲ τὴ διοικούσα Ἐκκλησία εἶναι σχέση σεβασμοῦ στὴν ἐκκλησιαστικὴ τάξη καὶ ὄχι ἐξάρτησης ἀπὸ ὁποιοδήποτε κέντρο γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ πολιτικῆς.
Ἡ κλιμάκωση αὐτῆς τῆς σύγχυσης, ἔκανε κατεπείγουσα τὴν πολιτική μας καταγραφὴ στὶς ἐκλογὲς τοῦ Μαΐου, κατὰ τὶς ὁποῖες, μὲ ἰσότιμη ἐκλογικὴ παρουσία πολὺ κοντὰ στὴν αὐτοτελῆ κάθοδο, δώσαμε στὸν κόσμο μας τὴ διέξοδο ποὺ ἐπιθυμοῦσε.
Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ βουλευτικὲς ἐκλογὲς κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὴν πελατειακὴ ψῆφο καὶ δίνουν σὲ κινήματα ἀρχῆς ὅπως τὸ δικό μας χαμηλότερα ἀποτελέσματα σὲ σχέση μὲ τὶς Εύρωεκλογές, προσδοκούσαμε ὑψηλότερο ἀποτέλεσμα ἀπὸ τὶς 6000 ψήφους ποὺ λάβαμε.
Οἱ ἐλλείψεις ἦταν πολλές. Θὰ ἦταν λιγότερες, ἐὰν εἴχαμε περισσότερο χρόνο, ἀλλὰ καὶ πιὸ κοντινὴ ἐπαφὴ μὲ τὰ πλαίσια καὶ τὶς συνθῆκες διεξαγωγῆς προεκλογικοῦ ἀγώνα. Μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια, θὰ ἤμασταν ἀπροετοίμαστοι, ὅσο καιρὸ πρὶν καὶ ἄν εἴχαμε ἀποφασίσει. Γνωρίζουμε ὅτι θὰ βρεθοῦν κάποιοι νὰ ἀπαξιώσουν αὐτὴ τὴν παρουσία καὶ ἐπίδοση. Ὅμως, γιὰ μᾶς εἶναι ἔνα νέο ξεκίνημα γιὰ ὁλοκληρωμένη πολιτικὴ παρουσία.
Ἔχουμε ἐπίγνωση ὅτι ἡ ὁδὸς γιὰ νὰ παραμένουμε κίνημα ἀρχῶν καὶ νὰ μὴ καταντᾶμε τεχνοκράτες καὶ ἐπαγγελματίες τῆς πολιτικῆς εἶναι στενὴ καὶ τεθλιμμένη.
Ὅμως, ἡ καταγραφή μας αὐτή, ὑπὸ τὶς συνθῆκες ποὺ περνοῦν ἡ χώρα καὶ ἡ κοινωνία μας, ἦταν μία κίνηση ἐπιβεβλημένη. Καὶ δικαιώνεται ἔμπρακτα, ἀκόμα νωρίτερα ἀπ’ ὅσο περιμέναμε, λόγω τῆς ὀργανωμένης προσπάθειας τοῦ συστήματος Μητσοτάκη νὰ ἀπαξιώσει συλλήβδην τὴν πολιτικὴ παρουσία τῶν Χριστιανῶν, προκειμένου νὰ μὴ χάσει ψήφους ἀπὸ τὸ κόμμα «Νίκη». Μιλάει ὁ κ. Μητσοτάκης γιὰ φυλάκιση τῆς ὀρθοδοξης χριστιανικῆς πίστης σὲ μικρὰ κόμματα, ἀποκρύπτοντας ὅτι σκοπός του εἶναι ὁ ἴδιος νὰ κρατᾶ τὴν ψῆφο τῶν Χριστιανῶν φυλακισμένη στὴ Δεξιὰ καὶ συντηρητικὴ παράταξη. Ὅπως παραδοσιακὰ ἔκαναν τὰ δυτικὰ χριστιανοδημοκρατικὰ κόμματα, μὲ τὰ ὁποῖα συνεργάζεται ἡ Νέα Δημοκρατία.
Ἤδη, σὲ δημοσίευμα καθημερινῆς ἐφημερίδας, ἡ ἐπιχειρηματολογία αὐτὴ ἀντικρούεται, μὲ ἐπίκληση τοῦ γεγονότος ὅτι ἑβδομήντα χρόνια χριστιανικοῦ πολιτικοῦ ἀγώνα συμπληρώνει ἡ ΧΔ, χωρὶς νὰ ἔχει ὁ χριστιανικὸς πολιτικὸς ἀγώνας ἀπαξιωθεῖ.
Ἡ ἐξέλιξη αὐτὴ ἐπιβάλλει, ἐμεῖς νὰ βγοῦμε μπροστὰ καὶ ὄχι μόνο νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὴν ἀναγκαιότητα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀναδείξουμε τὴν ἀληθινὴ φυσιογνωμία τοῦ πολιτικοῦ ἀγώνα τῶν Χριστιανῶν. Ἡ ἐκλογική μας κάθοδος δημιούργησε νέο ἐνθουσιασμὸ καὶ προσδοκίες, ἀκόμα καὶ σὲ πολλοὺς ποὺ ἀρχικὰ τὴν ὑποδέχτηκαν μουδιασμένα.
Ἐπιβάλλεται χωρὶς καθυστέρηση, νὰ ἀξιοποιηθοῦν τὰ θετικὰ ἀποτελέσματα, προκειμένου νὰ μεγαλώσει ἡ συσπείρωση γύρω ἀπὸ τὴ ΧΔ.
Ἡ Πολιτικὴ Πρωτοβουλία μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ ἀποτελέσει ἐργαλεῖο εὐρύτερης συσπείρωσης συνύπαρξης καὶ συναίνεσης πολιτικῶν δυνάμεων στὴ βάση τῶν ἐπειγουσῶν προτεραιοτήτων τῆς χώρας, ἰδίως γιὰ τὴν ἀνασύσταση τοῦ «μετώπου τοῦ ΟΧΙ» ὅπως τὸ ἀφήσαμε τὸ 2015, μὲ συγκεκριμένο καὶ ἐπεξεργασμένο πολιτικὸ πρόγραμμα.