ΙΤΑΛΙΑ, ΒΡΕΤΑΝΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ: ΑΛΛΑΓΗ ΣΚΗΝΙΚΟΥ
τοῦ Γιάννη Ζερβοῦ
«Χ» καὶ ἡ Χ.Δ. ἔχουν κατὰ καιροὺς ἐπισημάνει ὅτι ὅσο ἐξελισσόταν ἡ Ε.Ο.Κ. /Ε.Ε. ἐξυφάνθηκε, σταδιακὰ καὶ μεθοδικά, ἕνα πολύπλοκο πλέγμα διατάξεων ὑπερεθνικοῦ/ «εὐρωπαϊκοῦ» δικαίου, μὲ ἄξονα τὴν κατοχύρωση τοῦ ἐλεύθερου ἀνταγωνισμοῦ καὶ τῶν συμφερόντων μιᾶς μερίδας τῆς οἰκονομικῆς Ὀλιγαρχίας, ποὺ ὁδήγησε στὸν περιορισμὸ τοῦ κοινωνικοῦ Κράτους καὶ ἔθεσε στὸ περιθώριο ὅλο καὶ μεγαλύτερα στρώματα τοῦ πληθυσμοῦ. Τὸ πλαίσιο αὐτό, ἐνισχύθηκε σταδιακὰ μὲ τὴ νομολογία τοῦ Δικαστηρίου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης.
Τοῦτο ἔγινε ἰδιαίτερα ὁρατὸ στὶς χῶρες τῆς Εὐρωζώνης, μὲ τὴν πολιτικὴ λιτότητας καὶ τὶς παθογένειες, ποὺ ἔχουν συνοδέψει τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ εὐρώ. Ἑνὸς «κοινοῦ» νομίσματος, ποὺ καλεῖται νὰ ἐξυπηρετήσει δέκα ἐννέα (19) διαφορετικὲς μεταξύ τους οἰκονομίες. Καὶ ἐπειδὴ τοῦτο εἶναι ἀδύνατο, οἱ οἰκονομίες ἀναπροσαρμόζονται στὶς ἀπαιτήσεις τοῦ κοινοῦ νομίσματος. Μιὰ κατάσταση νόθη καὶ παράλογη, ἀφοῦ τὸ ἐθνικὸ νόμισμα πρέπει νὰ εἶναι μέσο ἄσκησης πολιτικῆς καὶ ὄχι αὐτοσκοπός.
Το κοινό νόμισμα, ένας ζουρλομανδύας αδικίας
Ἀκόμα καὶ μὲ τὴ λογικὴ τῶν ὁπαδῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνοποίησης, ἀποδεικνύεται ὅτι ἦταν μεγάλο λάθος νὰ χρησιμοποιηθεῖ τὸ νόμισμα ὡς μέσο ἑνοποίησης τῆς Εὐρώπης.
Στὴν ἱστοσελίδα τῆς «Χ» παρουσιάσαμε σχετικὰ μιὰ ἐνδιαφέρουσα τοποθέτηση τοῦ Γάλλου οἰκονομολόγου Ὀλιβιὲ Μπεριγιὲ σὲ Συνέδριο στὸ Παρίσι στὶς 6 τοῦ περασμένου Μαΐου: «Συχνά, παρανοοῦμε τί σημαίνει νόμισμα … ἕνα νόμισμα εἶναι σὰν ἕνα ζευγάρι παπούτσια, χρειάζεστε ἕνα στὸ μέγεθός σας! Καὶ ἐκεῖ, στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση εἶπαν: Ὤ, θὰ δημιουργήσουμε κάτι καταπληκτικό, θὰ πάρουμε τὸ ἴδιο παπούτσι γιὰ ὅλους … Μὲ βάση τὸν μέσο ὅρο… ὁ μέσος ὅρος εἶναι 42! Ὅλοι θὰ φοροῦν 42. Ἀλλὰ ἂν ὁ Γάλλος ἔχει
μέγεθος 44, πονᾶ λίγο στὰ πόδια …Καὶ ἂν εἶσαι Γερμανός, ἔχεις μέγεθος 38, κολυμπᾶ λίγο τὸ πόδι, ἀλλὰ εἶναι ἐντάξει, δὲν πονᾶς … Ὅμως ὁ Ἕλληνας, μὲ μέγεθος 46, σφαδάζει στὸ ἔδαφος καὶ λέει κλαίγοντας: «τὰ πόδια μου πονᾶνε»…μὲ παπούτσι μὲ νούμερο 42 …Ὅμως, τοῦ ἐξηγοῦν ὅτι δὲν εἶναι σοβαρὸ κι ὅτι πρέπει νὰ συνεχίσει νὰ τὰ φορᾶ, διότι ἀλλιῶς δὲν θὰ εἶναι Εὐρωπαῖος…» .
Ἐμεῖς ἔχουμε παρομοιάσει ἀντίστοιχα μὲ «ζουρλομανδύα» ὅλο αὐτὸ τὸ πλαίσιο τοῦ Εὐρώ, τὸ ὁποῖο μεθοδικὰ ἐξυφάνθηκε καὶ συσφίγ-
χθηκε καὶ ἤδη γίνεται ὅλο καὶ πιὸ ἀνυπόφορο
.Ἡ κατάσταση αὐτὴ ἐκδηλώνεται σὲ ὅλο καὶ περισσότερες χῶρες:
Στὴν Ἰταλία ἀνατράπηκε τὸ πολιτικὸ σκηνικὸ μὲ τὴν ἀνάδειξη σὲ κυρίαρχα κόμματα τοῦ «Κόμματος τῶν 5 ἀστέρων» καὶ τῆς «Λίγκας»
τοῦ Ματέο Σαλβίνι. Αἰτία τῆς ἀνατροπῆς εἶναι οἱ τραγικὲς συνέπειες τῆς νεοφιλελεύθερης πολιτικῆς λιτότητας καὶ τῶν ἐπιλογῶν τῆς Εὐρωζώνης γιὰ τὸ βιοτικὸ ἐπίπεδο τῆς πλειοψηφίας τῶν Ἰταλῶν.
Ἡ Κυβέρνηση συνασπισμοῦ τῶν δύο κομμάτων κατέρρευσε, διότι ὁ ἀκροδεξιὸς κ. Σαλβίνι ἔβλεπε τὰ ποσοστά του νὰ ἀνεβαίνουν στὶς
δημοσκοπήσεις καὶ ἔλπιζε ἡ ἐπιρροὴ τοῦ κόμματός του νὰ γίνει κυρίαρχη μὲ πρόωρες Ἐκλογές.
Πρὸς τὸ παρὸν τὰ σχέδιά του ἀνατράπηκαν, διότι τὸ «Κόμμα τῶν 5 ἀστέρων» συμφώνησε νὰ συγκυβερνήσουν μὲ τὸ «Κόμμα τῆς
Δημοκρατικῆς Ἀριστερᾶς».Ἂν ὅμως οἱ «5 ἀστέρες», ἀπὸ ἀντισυστημικοὶ ποὺ ἦταν, ἐνσωματωθοῦν στὴ λογικὴ ἑνὸς πολιτικοῦ συστήματος, ποὺ ἤδη ἔχει ἀπαξιωθεῖ, τότε μεσοπρόθεσμα, ὁ Σαλβίνι θὰ κυριαρχήσει, μονοπωλώντας τὴν κριτικὴ στάση ἀπέναντι
στὸ σύστημα Εὐρώ.
Πρὸς ἀνατροπὴ τοῦ πολιτικοῦ σκηνικοῦ πᾶμε καὶ στὴ Γερμανία, μὲ τὴν ἀνάδειξη τῆς ἀκροδεξιᾶς «Ἐναλλακτικῆς γιὰ τὴΓερμανία»(AfD) ὡς δευτέρου κόμματος σὲ δύο τοπικὲς Ἐκλογές. Τὸ κόμμα αὐτὸ διατηρεῖ νεοφιλελεύθερες θέσεις, ἀλλὰ ταυτόχρονα ἔχει ταχθεῖ ὑπὲρ τῆς κατάργησης τοῦ Εὐρώ. Φαίνεται ὅτι καὶ ὅταν τὸ «παπούτσι» εἶναι μεγαλύτερο, οἱ συνέπειες μποροῦν νὰ ἀποβοῦν ἀρνητικές.
Ναὶ μὲν ἡ Γερμανία, μέσω τοῦ συστήματος Εὐρὼ πέτυχε νὰ συσσωρεύσει πλοῦτο καὶ νὰ δανείζεται μὲ ἀρνητικὸ ἐπιτόκιο, ἀλλὰ ὁ πλοῦτος αὐτὸς δὲν κατανέμεται στὴν πλειοψηφία τοῦ λαοῦ, ποὺ ζεῖ ἀπὸ τὸ 2005 σὲ καθεστὼς λιτότητας καὶ ὑποβάθμισης τῆς ἐργα-
σίας. Τὸ κυρίαρχο πολιτικὸ σύστημα ἔχει πέσει θύμα τῆς κίτρινης προπαγάνδας του, ὅτι γιὰ τὴ στενότητα τῶν Γερμανῶν φταῖνε οἱ «τεμπέληδες» τοῦ Νότου, οἱ ὁποῖοι ἐπωφελοῦνται δῆθεν ἀπὸ τὴ γερμανικὴ «γενναιοδωρία» μέσω τοῦ Εὐρώ. Εὔλογα, λοιπόν, οἱ
ἄνθρωποι θέλουν νὰ τὸ ἐγκαταλείψουν. Ἂς σημειωθεῖ ὅτι ἡ AfD συσπειρώνει ὁπαδοὺς προερχόμενους ἀπ’ ὅλο τὸ πολιτικὸ φάσμα.
Τρίτο σύμπτωμα τῶν παθογενειῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, εἶναι ἡ ἐπιμονὴ τῶν Βρετανῶν νὰ προχωρήσουν σὲ ἔξοδο ἀπὸ τὴν Ε.Ε. στὶς 31 Ὀκτωβρίου, ἀκόμα καὶ χωρὶς μεταβατικὴ Συμφωνία μὲ τὴν Ε.Ε.. Τὸ Κοινοβούλιο δὲν ἀποδέχεται τὴ σχετικὴ Συμφωνία ποὺ ὑπέγραψε ἡ προηγούμενη Πρωθυπουργὸς Τερέζα Μέι καὶ ἡ λαϊκὴ βάση τοῦ κυβερνῶντος Συντηρητικοῦ Κόμματος ἀνέδειξε τὸν
ἀντικαταστάτη της Μπόρις Τζόνσον, ποὺ βασιζόμενος στὴ λαϊκὴ στήριξη, διακηρύσσει ὅτι θὰ προχωρήσει μὲχρι τέλους.
Λυσσαλέα εἶναι ἡ ἀντίδραση τῶν θιγομένων συμφερόντων καὶ τοῦ πολιτικοῦ συστήματος.
Επικίνδυνοι εθνικισμοί
Δυστυχῶς καὶ στὶς τρεῖς περιπτώσεις, ἀναδεικνύονται ὡς κυρίαρχες τάσεις ποὺ χαρακητρίζονται ἀπὸ φοβικὸ λόγο, ἐθνικισμὸ καὶ ἀπομονωτισμὸ καὶ ἀφήνονται νὰ μονοπωλοῦν τὴν ἀμφισβήτηση τῆς Ε.Ε. καὶ τοῦ Εὐρώ.Ἡ Ἀριστερὰ στὴν πλειοψηφία της ἔχει ἐνσωματωθεῖ σὲ μιὰ λογικὴ μεταλλαγμένου Διεθνισμοῦ, ἡ ὁποία ἐκπέμπεται ὡς χαρακτηριστικὸ τῆς Ε.Ε..
Ὅπως ἔχει διακηρυξει τὸ Θ’ Συνέδριο τῆς Χ.Δ., «Τὸ ὅραμά μας εἶναι μιὰ νέα μορφὴ πα-νευρωπαϊκῆς συνεργασίας στὴ θέση τῆς σημερινῆς Ε.Ε. ἀπὸ τὸν Ἀτλαντικὸ ἕως τὰ Οὐράλια, στὴ βάση τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας, τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς διεθνοῦς
ἀλληλεγγύης τῶν λαῶν. Ἡ ἔξοδος ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς μηχανισμοὺς ὑποδούλωσης καὶ κοινωνικῆς ἀδικίας θὰ ἐπιτευχθεῖ πιὸ γρήγορα καὶ ἀνώδυνα μὲ τὴ διαμόρφωση τῶν συσχετισμῶν ἐκείνων, ποὺ θὰ ὁδηγήσουν στὴν σταδιακὴ καὶ συναινετικὴ κατάργηση
τῶν λεγόμενων «ΕὐρωπαϊκῶνΣυνθηκῶν».»
Πρωτοσέλιδο τῆς σημερινῆς “Χ”
Ήδη, το ιταλικό Συνταγματικό Δικαστήριο με απόφασή του το 2014, έκρινε ότι «η εφαρμογή του κανόνα της ετεροδικίας πλήττει το “δικαίωμα στον φυσικό δικαστή” και κατά συνέπεια δεν μπορεί να εφαρμόζεται σε περιπτώσεις όπου δικαστήρια καλούνται να κρίνουν για θέματα εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας», καταρρίπτοντας την άποψη της Γερμανίας, ότι η εκδίκαση τέτοιων υποθέσεων μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον από γερμανικά δικαστήρια.