Ήταν δύσκολο να σπουδάζει κανείς θεολογία επί “υπαρκτού” σοσιαλισμού. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία Βούλγαρου θεολόγου καθηγητή, από τους πρωτεργάτες της Διαβαλκανικής Ομοσπονδίας.

Όταν σπούδαζε ο ίδιος στη Θεολογική Σχολή, μέλη της κρατικής κομμουνιστικής νεολαίας, τις μέρες της μεγάλης εβδομάδας έψηναν κρέατα έξω από τη μάντρα. Για να χλευάσουν την ορθόδοξη νηστεία και να βάλουν σε πειρασμό τους νεαρούς σπουδαστές, που κρατούσαν ψηλά το λάβαρο της ορθόδοξης πίστης, όταν όλα τάσκιαζε η φοβέρα της δικτατορίας του κομμουνιστικού κόμματος.

Δεν έχουμε φωτογραφίες από το περιστατικό. Κάπως έτσι θα πρέπει να ήταν τα πράγματα, όπως απεικονίστηκαν στην Ελλάδα έξω από το στρατόπεδο προσφύγων.

Οι περιστάσεις εντελώς διαφορετικές.

Όμως, η επιλογή του “χάπενινγκ” δείχνει ότι οι εμπνευστές του εκφράζουν όψεις του ίδιου νομίσματος.Όμοια αλαζονεία απέναντι στον πιο αδύναμο, “ελάχιστο” και “περιθωριακό”. Όμοιες μέθοδοι. Διαφορετικές όψεις του ίδιου χυδαίου προσώπου του υλισμού.

ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΟΥ ΧΑΡΗ ΑΝΔΡΕΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΤΜ. ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ  ΤΟΥ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ 

Στο θέμα των σχέσεων Πολιτείας – Εκκλησίας κατά την περίοδο της επτάχρονης δικτατορίας 1967-1974 αναφέρθηκε ο Δρ. Θεολογίας, Συντονιστής Εκπαιδευτικού Έργου Θεολόγων Στερεάς Ελλάδος Χάρης Ανδρεόπουλος, σε διδασκαλία – διάλεξή του στους τελειοφοίτους φοιτητές του Τμήματος Θεολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), η οποία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του υποχρεωτικού μαθήματος (Ζ΄ εξαμήνου) της Εκκλησιαστικής Ιστορίας της Ελλάδος.

Ο κ. Ανδρεόπουλος έχει ασχοληθεί με την περίοδο της Επταετίας στο πλαίσιο της διδακτορικής του διατριβής και είναι συγγραφέας του βιβλίου “Η Εκκλησία κατά τη δικτατορία 1967-1974. Ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση” (εκδ. Επίκεντρο, με Πρόλογο του Καθηγητή Εκκλησιαστικού Δικαίου της Νομικής Αθηνών κ. Ιωαν. Μ. Κονιδάρη) το οποίο έχει από διετίας συγκαταλεχθεί  στην κατηγορία των επιστημονικών συγγραμμάτων (υπηρεσία διαχείρισης συγγραμμάτων “ΕΥΔΟΞΟΣ” ) ως εγχειρίδιο διδασκαλίας σε ΑΕΙ (στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών / Τμήμα Ιερατικών Σπουδών, ανάμεσα στα επιλεγόμενα συγγράμματα για το μάθημα του 6ου – εαρινού – εξαμήνου «Εκκλησιαστική Ιστορία της Ελλάδος»).  Πραγματοποίησε (τη Δευτέρα, 04.11.2019) τη δίωρη διδασκαλία του στο Τμήμα Θεολογίας του ΕΚΠΑ μετά από πρόσκληση της διδάσκουσας το μάθημα, επίκουρης καθηγήτριας του Ιστορικού τομέα του Τμήματος κ. Δέσποινας Μιχάλαγα, παρουσιάζοντας τις ποικίλες διαστάσεις και προεκτάσεις που είχε η προβληματική αυτή σχέση στη διοίκηση και στη ζωή της ελλαδικής Εκκλησίας καθ΄ όλη τη διάρκεια της Επταετίας (1967-1974) και σε αμφότερες τις φάσεις της, ήτοι τόσο επί αρχιεπισκοπείας Ιερωνύμου Κοτσώνη (Μάιος 1967 – Δεκέμβριος 1973), όσο και επί αρχιεπισκοπείας Σεραφείμ Τίκα (Ιανουάριος 1974 – Ιούλιος 1974, κ.ε.).

Ο κ. Ανδρεόπουλος ανέλυσε ζητήματα της εν λόγω περιόδου που αφορούσαν την νομοκανονική αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας και τον βαθύ τραυματισμό της (σήμερα κατοχυρωμένης) αυτοδιοικήσεώς της ο οποίος εκδηλώθηκε με σωρεία απροκαλύπτων παρεμβάσεων της δικτατορίας στα εσωτερικά της, παρεμβάσεων που αποσκοπούσαν στον έλεγχο της εκκλησιαστικής διοικήσεως προκειμένου να υπηρετηθούν ιδεολογικές σκοπιμότητες του καθεστώτος. Ως ιδιαίτερης σημασίας ζητήματα αναλύθηκαν στους φοιτητές τα θέματα αφ΄ ενός μεν της διαταραχθείσας κατά το διάστημα της πρώτης φάσης της δικτατορίας (1967 – 1973) νομοκανονικής σχέσεως της ελλαδικής Εκκλησίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, αφ΄ ετέρου δε των δώδεκα (12) εκπτώτων – “ιερωνυμικών” λεγομένων – Μητροπολιτών που δημιουργήθηκε στη δεύτερη φάση της δικτατορίας (Ιούνιος – Ιούλιος 1974) και το οποίο – ως απότοκο της Επταετίας πρόβλημα – ταλαιπώρησε τη ζωή της Εκκλησίας μέχρι και τα πρόσφατα χρόνια (1990 – 1996). Επίσης, ο κ. Ανδρεόπουλος αναφέρθηκε και ανέλυσε τις πολιτικές με τις οποίες στα πρώτα κρίσιμα χρόνια της μεταπολιτεύσεως, επί πρωθυπουργίας Κων/νου Καραμανλή (1974 – 1980), αντιμετωπίσθηκε και εξομαλύνθηκε η κρίση στην Εκκλησία, αλλά και θεμελιώθηκε ο εκδημοκρατισμός της με σειρά συνταγματικών διατάξεων και νομοθετημάτων που ρύθμισαν θετικά τόσο την εσωτερική της λειτουργία, όσο και τις σχέσεις της με την Πολιτεία.

Τέλος, απάντησε σε ερωτήματα και τοποθετήθηκε σε προβληματισμούς που κατέθεσαν οι φοιτητές γύρω από το θέμα τόσο της περιόδου της Επταετίας, όσο και ευρύτερα των σχέσεων Εκκλησίας – Πολιτείας.

Ἡ Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων (ΠΕΘ), διοργανώνει Διεθνές Θεολογικό Συνέδριο, τήν Παρασκευή καί τό Σάββατο 15 και 16 Νοεμβρίου 2019 στό ξενοδοχεῖο ΤΙΤΑΝΙΑ (Πανεπιστημίου 52 Ἀθήνα) μέ θέμα:

Ὀρθόδοξη Θεολογία καί Παιδεία:Ἡ συμβολή τοῦ Ἁγίου Ι. Πόποβιτς καί τοῦ π. Γ. Φλορόφσκυ

Στό συνέδριο θά συμμετάσχουν Εἰσηγητές ἀπό τή Ρωσία, Σερβία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Γερμανία, Κύπρο, Ἀμερική καί Ἑλλάδα, τιμώντας τούς κορυφαίους ὀρθόδοξους Θεολόγους,(40) ἔτη μετά τήν εἰς Κύριον ἐκδημία τους (†1979)

Γιά ὅσους ἀπό τούς ἐκπαιδευτικούς τῆς Πρωτοβάθμιας καί Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης, ἐπιθυμοῦν νά συμμετάσχουν στό Συνέδριο, θά ζητηθεῖ ἀπό τό Ὑπουργεῖο Παιδείας ἄδεια ἀπουσίας ἀπό τό σχολεῖο τους.

Θά χορηγηθεῖ βεβαίωση συμμετοχῆς γιά τούς ἐνδιαφερόμενους συνέδρους. Ἡ συμμετοχή στό Συνέδριο θά εἶναι δωρεάν.

Τὸ πρόγραμμα εἶναι τὸ ἀκὀλουθο:

theologiko synedrio 2019 03

Ἐπισημαίνουμε τὴν παρουσία τοῦ πρώην Ἐπισκόπου Ζαχουμίου καὶ Ἐρζεγοβίνης Ἀθανασίου (Γιέβτιτς), ὁ ὀποῖος προγραμματίζεται νὰ μιλήσει πρῶτος στὶς 11.30 τὸ πρωὶ τῆς Παρασκευῆς. .

Ἡ παραβολὴ τοῦ θύματος τῶν ληστῶν, ἢ “τοῦ καλοῦ Σαμαρείτη” ὅπως συνήθως ἀποκαλεῖται, ἦταν τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα σήμερα. (Η’ Κυριακὴ τοῦ Λουκᾶ). Ἐξιστορήθηκε ὡς ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα ἑνὸς Ἰουδαίου νομικοῦ “ποιὸς εἶναι γιὰ μένα ὁ πλησίον;”. Προηγουμένως, ὁ Χριστὸς εἶχε παραγγείλει τὸ “ἀγάπα τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν” ὡς προϋπόθεση γιὰ νὰ κερδίσει κάποιος τὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Ἡ παραβολὴ ἔχει διπλῆ, ἂν ὄχι πολλαπλῆ ἀνάγνωση γιὰ τὴν ἔννοια τοῦ “πλησίον”: Μὲ τὴν ἔμπρακτη ἀλληλεγγύη στὶς ὑλικὲς ἀνάγκες τοῦ συνανθρώπου μας, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν πνευματικὸ ἀγώνα γιὰ νὰ γιατρευτοῦν οἱ πληγὲς ποὺ διαχρονικὰ δημιουργεῖ ἡ συστημικὴ ἰδεολογία τοῦ “ἄρχοντος τοῦ κόσμου τούτου”.

Ὅσον ἀφορᾶ τὴ Χ.Δ., ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ὁλοκληρωμένη πνευματικὴ καὶ κοινωνικὴ ἀπελευθέρωση  τοῦ ἀνθρώπου.

Details

Στις αρχές Σεπτεμβρίου η Στατιστική Υπηρεσία της Ε.Ε. (η Εurostat) έδωσε στη δημοσιότητα  στοιχεία για τη μέση ηλικία του πληθυσμού των κρατών αυτών την 1.1.2018 (μέση ηλικία του πληθυσμού μας χώρας είναι εκείνη που τον χωρίζει σε δύο ίσα μέρη).

Με τα παραπάνω στοιχεία και εκείνα από τη βάση δεδομένων της Eurostat, τόσο για τη μέση ηλικία του πληθυσμού τα προηγούμενα χρόνια όσο και για την κατά ομάδες ηλικιών κατανομή του, θα εξετάσουμε στο άρθρο αυτό τη μεταβολή της γήρανσης του πληθυσμού την επταετία 2011-2017 των δύο Mνημονίων των  Kυβερνήσεων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ και του τρίτου Mνημονίου της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Τις μεταβολές αυτές θα τα συγκρίνουμε με εκείνες στα άλλα κράτη-μέλη της Ε.Ε.

Η μέση ηλικία του πληθυσμού της Xώρας  μας, ενώ την 1.1.2011 ήταν 41,5 έτη,  την 1.1.18  έφτασε τα  44,6 έτη. Η αύξηση αυτή ήταν μεγαλύτερη από εκείνη που σημειώθηκε την 1.1.2011 σε σχέση με την 1.1.2004, δηλαδή η γήρανση του πληθυσμού της χώρας, με βάση τη μέση ηλικία,  επιταχύνθηκε. Μεγαλύτερη μέση ηλικία από εκείνη της  Xώρας μας την 1.1.2018 είχαν μόνο η Ιταλία, η Γερμανία και η Πορτογαλία.

Details

Τον Οκτώβριο του 1940 οι Ιταλοί πιάστηκαν αδιάβαστοι. Έπρεπε να ξέρουν ότι σε κάθε ιταμή αξίωση της βίας, σε κάθε απειλή κατά της τιμής και της ελευθερίας τους, σε κάθε προσβολή των ιερών και των οσίων τους οι Έλληνες απαντούν ορθοκέφαλα, ενωτικά και με την ψυχή.

Συγκίνηση και θαυμασμός συνέχουν, όποιον στοχάζεται, τι πέρασε ο στρατός μας, για να καταφέρει ό,τι δεν κατόρθωσαν λαοί πολυάριθμοι και με υλικά μέσα επιβλητικά. Από ποιες χαράδρες και πλαγιές ανέβηκαν οι φαντάροι μας, για να καταλάβουν στρατηγικής σημασίας υψώματα, με αντίξοες καιρικές συνθήκες. Τα ποτάμια που διέσχισαν πέφτοντας στο παγωμένο νερό μέχρι το λαιμό και κάτω από τα εχθρικά πυρά. Τις φοβερές οροσειρές που δάμασαν σκαρφαλώνοντας στις ψηλότερες κορφές τους.

Ανάμεσα στους στρατιώτες μας υπήρχαν παιδιά, που δεν ήταν καμωμένα για δεινοπάθειες. Παιδιά καλομαθημένα, υπάρξεις μιμουαπτικές. Κι όμως, έμαθαν να κοιμούνται, χωρίς φαγητό, στο χώμα και να βρίσκουν ζεστασιά στη χιλιοξεσκισμένη χλαίνη τους. Να πολεμούν επί ημέρες με βροχή και με χιόνι, χωμένοι στις λάσπες ως το γόνατο και ο θάνατος να φτερουγίζει γύρω τους.

Από που αντλούσαν αυτή τη δύναμη, την ευψυχία και την αντοχή; Οι ίδιοι αποκαλύπτουν στις επιστολές και στα σημειώματα που διασώθηκαν και η ιστορική έρευνα ανέδειξε, ότι τους στήριζαν, τους ενέπνεαν και τους κραταίωναν η πίστη στην Παναγιά, την οποία άνανδρα ατίμασαν το Δεκαπενταύγουστο του 1940 οι δυσεβείς Ιταλοί και το βαθύτατο αίσθημα ότι ο αγώνας τους γίνεται για κάτι δίκαιο και μεγάλο.

Έτσι, διέλυσαν το παραμύθι της παντοδυναμίας των μηχανοκίνητων φαλάγγων και της εύκολης εισβολής και καθόδου εντός ολίγων ημερών στη Θεσσαλία στα πεδία των μαχών.

Details

Ο ουνίτης πρώην Πρόεδρος του ουκρανικού κοινοβουλίου επί προεδρίας Ποροσένκο  Αντρίι Παρούμπι διώκεται ποινικά από το ουκρανικό “Εθνικό Γραφείο Ερευνών”, ως υπαίτιος για τις ταραχές της Οδησσού τον Μάιο του 2014. Είχε ήδη “διακριθεί” και στις ταραχές της πλατείας Μαϊντάν του Κιέβου με τις οποίες ανατράπηκε ο εκλεγμένος Πρόεδρος Γιανούκοβιτς, ως επικεφαλής των ” εθελοντικών ομάδων περιφρούρησης” των διαδηλώσεων. Στη συνέχεια, μετέφερε τη δράση του στην Οδησσό, όπου ως επικεφαλής των ακροδεξιών “ταγμάτων εφόδου”, κατηγορείται ως υπεύθυνος για 48 φόνους και 250 τραυματισμούς ανθρώπων. Τα πιο πολλά θύματα βρίσκονταν στο κτήριο της Εστίας των Συνδικάτων της Οδησσού. Details

ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΜΑΣ ΝΑ ΥΠΕΡΒΟΥΜΕ ΤΑ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΑ ΝΟΜΟΘΕΤΗΜΑΤΑ 

Και σήμερα λειτούργησαν Κυριακή τα καταστήματα, ένα μέτρο απαράδεκτο για λόγους αρχής, αλλά και επιζήμιο για τους μικρομεσαίους καταστηματάρχες και τους εργαζομένους, που η Χ.Δ. και η “Χριστιανική” έχουν επανειλημμένα και απερίφραστα καταδικάσει. Με αφορμή τη σημερινή κυριακάτικη λειτουργία των καταστημάτων, αναδημοσιεύουμε το παρακάτω παλαιότερο κείμενο της Ιεράς Μονής Γρηγορίου του Αγίου Όρους, για τη διαφύλαξη της Κυριακής αργίας.   

Ἕνα ἀκόμη ἀντιχριστιανικό νομοθέτημα ψηφίσθηκε ἐφέτος ἀπό τήν Βουλή τῶν Ἑλλήνων. Ἀποδομεῖται ἔτι περαιτέρω ἡ Ὀρθόδοξη Χριστιανική ταυτότητα τοῦ νεοελληνικοῦ Κράτους, ἀντίθετα πρός τήν βούλησι τῶν ἡρώων πού τήν εἶχαν δημιουργήσει μέ τό αἷμα τους. Ἡ ἀντίδρασις τῶν ἐπαγγελματικῶν καί κοινωνικῶν φορέων πού ἐπηρεάζονται ἀπό τό νομοθέτημα εἶναι ἐπαινετή. Ἡ διαμαρτυρία τῶν Σεβασμιωτάτων Ἱεραρχῶν καί τῶν Κληρικῶν τῆς Ἐκκλησίας παρήγορος.

Ὅμως σήμερα, μετά τήν ὑπερψήφισι τοῦ νόμου, ἔστω καί στόν περιωρισμένο βαθμό ἐφαρμογῆς του σέ ὡρισμένες Κυριακές τόν χρόνο, ἡ εὐθύνη γιά τήν ἐφαρμογή τοῦ νόμου βαραίνει τούς ὤμους τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Ἡ ἀργία τῆς Κυριακῆς εἶναι
βασικό καθῆκον μας, ἐπειδή εἶναι ἐντολή τοῦ Θεοῦ, κατά τό «ἕξ ἡμέρας ἐργᾷ καί ποιήσεις πάντα τά ἔργα σου, τῇ δέ ἡμέρᾳ τῇ
ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου» (Ἐξόδ. κ΄ 9), ἀλλά κυρίως γιατί ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας ὀφείλουμε νά μετέχουμε κάθε
Κυριακή στό μέγιστο γεγονός τῆς Θείας Λειτουργίας καί νά τιμοῦμε τήν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.

Ἐκεῖνοι πού σήμερα ἐπίεσαν γιά τήν κατάργησι τῆς Κυριακῆς ἀργίας δέν θέλουν τούς χριστιανικούς θεσμούς, ἐπειδή δέν θέλουν
τόν Χριστό, ἀλλά τόν ἀντίχριστο, κατά τόν ἀψευδῆ λόγο τοῦ Κυρίου: «ἐγώ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ πατρός μου καί οὐ
λαμβάνετέ με· ἐάν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε» (Ἰωάν. ε΄ 43). Καί ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός μαρτύρησε
μέ τόν δι’ ἀγχόνης θάνατο, ἐπειδή εἶχε πείσει τούς Χριστιανούς νά μεταθέσουν τό παζάρι ἀπό τήν Κυριακή στό Σάββατο, γιά νά
τιμοῦν τήν ἁγία ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.

Ἀποτελεῖ καί γιά ἐμᾶς σήμερα φιλόθεη ὑποχρέωσι νά ὑπερβοῦμε μέ πίστι καί ἀγάπη πρός τόν Χριστό τά ἀντίχριστα νομοθετήματα, ὅπως οἱ πρῶτοι Χριστιανοί, γιά τούς ὁποίους ὁ ἀνώνυμος συγγραφεύς τῆς Πρός Διόγνητον Ἐπιστολῆς γράφει: «Ἐπί γῆς διατρίβουσιν, ἀλλ᾽ ἐν οὐρανῷ πολιτεύονται. Πείθονται τοῖς ὡρισμένοις νόμοις, καί τοῖς ἰδίοις βίοις νικῶσι τούς νόμους. Ἀγαπῶσι πάντας, καί ὑπό πάντων διώκονται. Ἀγνοοῦνται, καί κατακρίνονται· θανατοῦνται, καί ζωοποιοῦνται. Πτωχεύουσι, καί πλουτίζουσι πολλούς· πάντων ὑστεροῦνται, καί ἐν πᾶσι περισσεύουσιν».

Τό μαρτυρικό μας φρόνημα ὡς Χριστιανῶν σήμερα μπορεῖ νά φανερωθῇ μεταξύ ἄλλων καταστάσεων, πού ἤδη ὑφιστάμεθα, καί ἀπό τήν ἄρνησι νά ἐργασθοῦμε τήν ἡμέρα τῆς Κυριακῆς ἀπό ἀγάπη καί πίστι στόν Χριστό, ὁ ὁποῖος ἔχυσε τό Τίμιο Αἷμα Του στόν Σταυρό καί «τῇ μιᾷ τῶν Σαββάτων», δηλ. τήν Κυριακή, ἀνεστήθη ἀπό ἄπειρη ἀγάπη γιά ἐμᾶς.