• Ένα έγκλημα που έμεινε ατιμώρητο

Τον Αύγουστο του 1944 άρχιζε η αντίστροφή μέτρηση για την αποχώρηση των Γερμανών κατακτητών από την Ελλάδα. Οι Σοβιετικοί είχαν ήδη εισβάλει στη Ρουμανία από την άνοιξη και απειλούσαν το Ιάσιο και το Κισινιάου. Στις 20 Αυγούστου, με δεύτερη και επιτυχημένη επίθεση, θα διασπούσαν τις γερμανικές γραμμές. Στις 23 του μηνός, ο βασιλιάς Μιχαήλ ανέτρεψε τον φιλοναζιστή δικτάτορα Αντωνέσκου και προσχώρησε στους συμμάχους. Οι Γερμανοί για να προστατέψουν τα νώτα τους, ενώ τα μέτωπα πλησίαζαν, και στη συνέχεια την υποχώρησή τους, ενέτειναν την τρομοκρατία, συνεπικουρούμενοι από τους συνεργάτες τους των Ταγμάτων Ασφαλείας. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η επιδρομή στην Κοκκινιά, σημερινή Νίκαια, προσφυγούπολη προπύργιο της Αντίστασης. Μιας περιοχής της οποίας οι κάτοικοι συνδύαζαν την ευλάβεια και την προσήλωση στην Παράδοση με την αγωνιστικότητα και την ριζοσπαστικότητα.

Στις 17 Αυγούστου 1944, έγινε η πολύνεκρη επιδρομή Γερμανών και Γερμανοτσολιάδων. Τα ξημερώματα, κύκλωσαν την περιοχή και ανάγκασαν τους άνσρες από 15 έως 60 ετών να συγκεντρωθούν στην πλατεία Οσίας Ξένης. Κουκουλοφόροι καταδότες κατέδιδαν όποιον  εμπλεκόταν στην Αντίσταση. Περίπου τριακόσιοι πενήντα εκτελέστηκαν, μερικοί με θάνατο μαρτυρικό και οκτώ χιλιάδες φυλακίστηκαν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, απ’ όπου οδηγήθηκαν στη Γερμανία.

Στις 24 Σεπτεμβρίου, ο ευσεβής λαός της Νίκαιας, τέλεσε το 40μερο μνημόσυνο για την ανάπαυση των κεκοιμημένων θυμάτων της μαζικής αυτής δολοφονίας, με πλήθος κόσμου και από άλλες γειτονιές. Μετά το τέλος της ακολουθίας, οι Γερμανοί μαζί με τους συνεργάτες τους, αμετανόητοι και δολοφονικοί, πολυβόλησαν το πλήθος από τον λόφο της Δεξαμενής. Στα θύματα του μπλόκου πρόσθεσαν άλλους δέκα νεκρούς και τριάντα πέντε τραυματίες.

Το στιγερό αυτό έγκλημα έμεινε ατιμώρητο. Οι υπαιτίοι δωσίλογοι δικάστηκαν κατά την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου, σε κλίμα εκφοβισμού των μαρτύρων. Όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν, τον Μάρτιο του 1947.

ΦΩΤΟ: Χαρακτικό του Τάσσου