Ἐκοιμήθη τὴν Παρασκευή, 30 Ὀκτωβρίου ὁ Μητροπολίτης Μαυροβουνίου καὶ Παραθαλασσίας Ἀμφιλόχιος (Ράντοβιτς), σὲ ἡλικία 82 ἐτῶν. Εἶχε πληγεῖ ἀπὸ τὸν κορωναϊό, ἀλλὰ ἔδειχνε πὼς εἶχε ξεπεράσει τὸν κίνδυνο. Ὅμως, ἔχασε τὴ ζωή του πληγεὶς ἀπὸ ὀξεῖα πνευμονία.

Κατὰ κόσμο Ρίστο Ράντοβιτς, γεννήθηκε στὴ Μοράτσα τοῦ Μαυροβουνίου στὶς 7 Ἰανουαρίου 1938. Ἀποφοίτησε ἀπὸ τὴ Θεολογικὴ Σχολὴ Βελιγραδίου τὸ 1962. Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε τὸ 1968.

Στὶς 15 Ἰουνίου 1973 ἀνακηρύχθηκε διδάκτορας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν

Στὶς 16 Ἰουνίου 1985 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Βανάτου καὶ στὶς 30 Δεκεμβρίου 1990 ἐκλέχθηκε ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας Μητροπολίτης Μαυροβουνίου καὶ Παραθαλασσίας.

Ἡ ἀπώλεια εἶναι μεγάλη γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀφοῦ ἦταν μεγάλη πνευματικὴ μορφή, μαθητὴς τοῦ Ἰουστίνου Πόποβιτς. Φίλος τῆς Ἑλλάδας καὶ ἄριστος γνώστης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ἔγραψε πολλὰ καὶ ἀξιόλογα κείμενα στὴν ἑλληνική, ἐνῶ ἔχει μιλήσει πολλὲς φορὲς στὴν Ἑλλάδα καὶ σὲ πανεπιστημιακὰ ἀμφιθέατρα.

Τὸ βράδυ, ὁ Ἐπίσκοπος Ιωαννίκιος, μὲ τὴ συμμετοχὴ τοῦ κλήρου καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ, τέλεσε πανηγυρικὸ ἑσπερινὸ στὴ Μονὴ τοῦ Τσέτινιε, ὅπου ἔχει ἐναποτεθεῖ γιὰ λαϊκὸ προσκύνημα τὸ σκήνωμα τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτη καὶ στὴ συνέχεια ἐπιμνημόσυνη δέηση.

Στὴ συνέχεια μίλησε ὁ π. Γκόικο Πέροβιτς, ὁ διευθυντὴς τοῦ σεμιναρίου τοῦ Τσέτινιε, πρὸς τοὺς συγκεντρωμένους. Ὑπενθύμισε ὅτι ἦταν ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ (κατὰ τὸ Ἰουλιανὸ ἡμερολόγιο), ἀλλὰ καὶ κοντὰ στὴν ἐπέτειο τῆς κοίμησης καὶ ἄλλων δύο Μητροπολιτῶν του Μαυροβουνίου, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἁγιοκαταταχθεῖ.

Στὴ συνέχεια, θύμισε τὸ ἀξιόλογο ἔργο τοῦ μεταστάντος Ἱεράρχη, ποὺ ὅταν ἀνέλαβε Μητρπολίτης, ἀπὸ ἐλάχιστες ἕως μηδαμινὲς ἦταν οἱ ὑποδομές.

Τόνισε τὴν πνευματική του ἀκτινοβολία, ἐπισημαίνοντας ὅτι «Ὁ Μητροπολίτης μας εἶναι ὁ μοναδικὸς Ἐπίσκοπος στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ποὺ κατάφερε νὰ συναντηθοῦν οἱ Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας σὲ ἕνα μέρος».

Τὸν συνέκρινε μὲ τὸν Μωυσῆ: Διότι οἱ ἐλλείψεις σὲ ὑποδομὲς ποὺ ξεπεράστηκαν, φαίνονταν τόσο ἀνυπέρβλητες ὅσο καὶ ἡ Ἐρυθρᾶ Θάλασσα, ἀλλὰ καὶ διότι ἡ ἀνασυγκρότηση τῆς Ἐκκλησίας ἔμοιαζε μὲ θαυμαστὴ πορεία μέσα ἀπὸ τὴν ἔρημο: «Ὁ Μητροπολίτης ὁδήγησε αὐτὸ τὸ λαὸ ἀπὸ ἑβδομήντα πέντε χρόνια σκοτάδι ὅπου ἐμεῖς οἱ ἴδιοι μετατρέψαμε τοὺς ναοὺς καὶ τὶς ἐκκλησίες μας σὲ ἀχυρῶνες καὶ ἀποθῆκες.», ἀναφερόμενος στὴν περίοδο τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος.

Ὁ π. Γκόικο ἔκλεισε τὴν ὁμιλία του λέγοντας ὅτι ὁ μακαριστὸς Ἀμφιλόχιος, τὸ μόνο ποὺ δὲν πέτυχε ἦταν νὰ συμφιλιώσει τοὺς Μαυροβουνίους μεταξύ τους. Ἐξέφρασε τὴν ἐλπίδα ὅτι τοῦτο θὰ ἐπιτευχθεῖ, «ἂν ἀκολουθήσουμε τὸ δρόμο τοῦ Μητροπολίτη Ἀμφιλοχίου, ποὺ εἶναι ὁ δρόμος τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης».

Ὅπως ἔχουμε ἀναδείξει σὲ προηγούμενες ἀναρτἠσεις, ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης ταλαιπωρήθηκε ἀπὸ τὶς ὑπονομευτικὲς ἐνέργειες τῆς δυτικόφιλης κυβέρνησης τοῦ Μαυροβουνίου, ποὺ θὰ ἐπιιθυμοῦσε ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία νὰ ἀποκτήσει αὐτοκεφαλία καὶ νὰ διακόψει τὴ σχέση της μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας, τῆς ὁποίας εἶναι παραδοσιακὰ μέρος ὡς Μητρόπολη. Εὐνοεῖ, μάλιστα, σχισματικὸ σχῆμα στὴν κατεύθυνση αὐτή, μὲ ἐλάχιστη ἀπήχηση. Σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς δυτικόφιλους ποὺ κυβερνοῦν μὲ μικρὴ πλειοψηφία, ἡ ἀντιπολίτευση ἐπιθυμεῖ τὴ σύσφιγξη τῶν δεσμῶν μὲ τὴ Σερβία, μὲ τὴν ὁποία ὁ λαὸς τοῦ Μαυροβουνίου ἔχει τὴν ἴδια γλώσσα καὶ τὴν ἴδια ὀρθόδοξη πίστη. Μαζὶ συναποτελοῦσαν γιὰ ἕνα διάστημα, μετὰ τὴ διάλυση τῆς μεγάλης Γιουγκοσλαβίας, τὴ λεγόμενη μικρὴ Γιουγκοσλαβία.

Στὴν ἀκολουθία παραβρέθηκαν οἱ ἐπίσκοποι πρώην Ζαχουμίου καὶ Ἑρζεγοβίνης Ἀθανάσιος (Γιέφτιτς) καὶ  Ζαχουμίου καὶ Ἑρζεγοβίνης Δημήτριος.

ΦΩΤΟ: Ἡ ἐπιμνημόσυνη ἀκολουθία ἀπὸ φωτογραφία τῆς ἐπίσημης ἱστοσελίδας τῆς Μητρόπολης Μαυροβουνίου, ἀπ’ ὅπου πήραμε καὶ τὸ ρεπορτάζ.