τοῦ Γιάννη Ζερβοῦ*

«Γιὰ μᾶς εἶναι ἀδιανόητο τὸ ‘ΝΑΙ’»…Τὸ ἔγραφε ἡ «Χριστιανικὴ» στὶς 5 Ἰουλίου 1973, στὸ κύριο ἄρθρο τοῦ ἀείμνηστου ἱδρυτῆ της Νίκου Ψαρουδάκη, ἐνόψει τοῦ χουντικοῦ δημοψηφίσματος τῆς 29ης Ἰουλίου.
Ὁ λόγος: «Νὰ φανεῖ ποιοὶ εἶναι ἐλεύθεροι καὶ ποιοὶ ἐξαρτημένοι. Καθένας εἶναι προσωπικὰ ὑπεύθυνος γιὰ τὸν ἑαυτό του», ἐπεσήμαινε ὁ ἱδρυτὴς τῆς Χ.Δ. καὶ τῆς «Χ», συστήνοντας τὴν ψῆφο στὸ «ΟΧΙ», παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι «τὸ Δημοψήφισμα τῆς 29ης Ἰουλίου ἐ. ἔ. ἀποτελεῖ συνωμοσία κατὰ τῆς Δημοκρατίας καὶ τῆς θελήσεως του Λαοῦ…μὲ ἀναστολὴ τῶν ἐλευθεριῶν, μὲ ἀνυπαρξία ἐλεύθερου ἀντιλόγου…[καὶ κατὰ συνέπεια] δὲν εἶναι δημοψήφισμα, ἀλλὰ ἐπιχείρηση ἐκλογικοῦ βιασμοῦ καὶ πολιτικῆς λαθροχειρίας.»
Δὲν ἔπαυε ὅμως νὰ εἶναι «μιὰ ἀναγκαστικὴ ἔξοδος τοῦ «θηρίου» ἀπὸ τὴν κρύπτη του…εὐκαιρία γιὰ τὸν Λαὸ νὰ τὸ χτυπήσει.»
Τὸ «Δημοψήφισμα» τοῦ 1973 διενεργήθηκε ὑπὸ τὶς παραπάνω συνθῆκες ἀπὸ μία δικτατορικὴ κυβέρνηση, προκειμένου αὐτὴ νὰ ἐκβιάσει πολιτικὴ νομιμοποίηση. Τὰ αὐξημένα ποσοστὰ τοῦ «ΟΧΙ» ὑπῆρξαν κόλαφος γιὰ τὸ καθεστὼς καὶ τὸ «ΝΑΙ» ποὺ ἐπικράτησε, ἦταν ἐκ προοιμίου ἄκυρο.

Τὸ Δημοψήφισμα τοῦ 2015 διενεργήθηκε ἀπὸ δημοκρατικὰ ἐκλεγμένη Κυβέρνηση, ἡ ὁποία ἔθεσε στὴ λαϊκὴ ψῆφο τὸ Μνημόνιο τὸ ὁποῖο ἤθελαν ἐκβιαστικὰ νὰ ἐπιβάλουν οἱ δανειστές.
Στὴν ἀνακοίνωση τοῦ Π.Γ. τῆς Χ.Δ. τονιζόταν χαρακτηριστικά: «Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ τῆς κυβέρνησης γιὰ δημοψήφισμα ἀποτελεῖ ἐπιλογὴ ὑψηλοῦ κινδύνου, μὲ δεδομένες τὶς συνθῆκες ὑπὸ τὶς ὁποῖες γίνεται, αἰφνιδιαστικά, μετὰ τὴν ἐκπνοὴ τῆς παράτασης τῆς δανειακῆς Σύμβασης στὶς 30/06/15, καὶ μὲ τὴ χώρα καὶ τὸν λαὸ ἀπροετοίμαστους σὲ διάφορα ἐπίπεδα. Μὲ τὶς συνθῆκες αὐτὲς οἱ δανειστὲς ἀποκτοῦν αὐξημένη δυνατότητα ἄσκησης πίεσης καὶ ἐκβιασμῶν στὴν Κυβέρνηση καὶ στὸ λαό μας.»

Ἐπισημαινόταν ὅτι: «Οἱ μνημονιακὲς δυνάμεις ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ προσπαθοῦν μὲ ὅλα τὰ μέσα, θεμιτὰ καὶ ἀθέμιτα, σὲ κλίμα τρομοκράτησης, ἐκβιασμοῦ καὶ ἀσφυκτικῶν πιέσεων τοῦ λαοῦ, νὰ ἀποσπάσουν ὑψηλὸ ποσοστό, ἢ καὶ ἐπικράτηση τοῦ ΝΑΙ. Στὴν περίπτωση αὐτή, ἡ κυβέρνηση θὰ ἔχει ἀντικειμενικὲς εὐθύνες γιὰ νομιμοποίηση τῆς πολιτικῆς ποὺ ἐπιβάλλουν οἱ δανειστὲς μὲ τὴν ἔκφραση τῆς λαϊκῆς ἐτυμηγορίας ὑπό τὸ κράτος τοῦ ἐκβιασμοῦ καὶ τῆς τρομοκρατίας.»
Τὸ συμπέρασμα: «Εἶναι τεράστιες οἱ εὐθύνες ὅλων μας προσωπικὰ καὶ συλλογικὰ νὰ ἀνατρέψουμε τὰ σχέδιά τῶν μνημονιακῶν δυνάμεων. Γι’ αὐτὸ ἐπιβάλλεται ἡ συμμετοχὴ στὸ Δημοψήφισμα καὶ τὸ ἡχηρὸ ΟΧΙ τοῦ Λαοῦ στὶς ἀπαιτήσεις τῶν δανειστών.»
Ἐὰν ἐπικρατοῦσε τὸ «ΝΑΙ», ἡ μνημονιακὴ πολιτικὴ θὰ ἀποκτοῦσε λαϊκὴ νομιμοποίηση. Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, ἐπιβαλλόταν νὰ ἐπικρατήσει τὸ «ΟΧΙ». Ἡ ἀποχὴ καὶ τὸ λευκό, ποὺ πριμοδότησαν ὁρισμένες πολιτικὲς δυνάμεις, ἐπικαλούμενες τὴν ἀμφισβήτηση τῶν ὅρων τοῦ δημοψηφίσματος, ἐκ τῶν πραγμάτων ἐξυπηρετοῦσαν τὸ «ΝΑΙ», μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπαγόταν. Γι’ αὐτὸ κι ἐμεῖς, παρὰ τὶς ρητὲς ἐπιφυλάξεις, καλέσαμε σὲ ψῆφο γιὰ τὸ ΟΧΙ. Διότι πάντοτε «ΟΧΙ» ἔλεγαν, λένε καὶ εἶναι ταγμένες πάντοτε νὰ λένε, ἡ Χ.Δ. καὶ ἡ «Χ», σὲ κάθε μορφὴ τυραννίας.
Ἐπενδύοντας πολιτικὰ στὶς ἐλπίδες τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἡ Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κατάφερε νὰ ἀνέλθει στὴν ἐξουσία τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2015. Στὴν συνέχεια ὅμως, γνώρισε καὶ ἀποδέχθηκε τὸν ἐξευτελισμὸ τῆς ὑποταγῆς καὶ τῆς ἐφαρμογῆς ὅσων προεκλογικὰ καταδίκαζε. Πέτυχε, στὸ πλαίσιο αὐτό, νὰ διατηρηθεῖ στὴν ἐξουσία ἄλλα τέσσερα χρόνια, ἐφαρμόζοντας πιστὰ τὴ μνημονιακὴ πολιτική. Ἐπιβεβαιώνοντας ἔμπρακτα τὴ θεωρία τοῦ Εὐρωμονόδρομου. Καὶ νεκρανασταίνοντας τὸ παλιὸ πολιτικὸ σύστημα, ποὺ εἶχε ὁδηγήσει τὴ χώρα στὴ χρεωκοπία καὶ στὴν ἐξαθλίωση καὶ εἶχε καταισχυνθεῖ μὲ τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ Δημοψηφίσματος τοῦ 2015.
Ἔτσι, τέτοιες μέρες, ἕνα χρόνο πρίν, ἐπῆλθε ἡ ἐκλογικὴ «παλινόρθωση» τοῦ παλιοῦ πολιτικοῦ συστήματος καὶ εἰδικότερα τοῦ συστήματος Μητσοτάκη. Ὁ Πρωθυπουργὸς ἐμφανίζεται ὡς ὁ αὐθεντικὸς ἐκφραστὴς τοῦ «εὐρωπαϊκοῦ» προσανατολισμοῦ τῆς Ἑλλάδας.
Ὅμως, ἐνῶ τὸ 2015, ἡ παράταξή του πλειοδοτοῦσε στὴν ἐφαρμογὴ τῶν Μνημονίων, σήμερα, λόγω τῆς πανδημίας ποὺ ἐνέσκηψε, βρίσκεται καὶ ἐκεῖνος ἀντιμέτωπος μὲ τὴν ἀκραία ἀθλιότητα τοῦ συστήματος τῶν Βρυξελλῶν. Οἱ κερδισμένοι ἀπὸ τὸν ἑτροβαρῆ καὶ λεόντειο «συνεταιρισμὸ» τοῦ Εὐρὼ καὶ τῆς Ε.Ε., προσπαθοῦν νὰ ἐπιβάλουν ὅρους Μνημονίου γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ προγράμματος ἀποκατάστασης ἀπὸ τὶς τεράστιες ἐπιπτώσεις τῆς πανδημίας τοῦ «κοροναϊοῦ».
Ὁ κ. Μητσοτάκης διατείνεται ὅτι πέραν τῶν ἑξαμηνιαίων ἐλέγχων τῆς «Κομισιόν», θὰ ἀρνηθεῖ τὴν ἐπιβολὴ Μνημονίου, ὅπως ὁ προκάτοχός του τέτοιες μέρες πρὸ πενταετίας. Μακάρι νὰ τὸ πετύχει. Ἄλλα ὅμως προδικάζει ἡ ὑποτέλεια τοῦ πολιτικοῦ συστήματος. Ἐξάλλου, ὅπως ἔχει σαφῶς δηλωθεῖ ἀπὸ τὴν «Κομισιόν» μέσω τοῦ ἀντιπροέδρου της κ. Ντομπρόβσκις, οἱ ὅποιες «ἐνισχύσεις» θὰ λειτουργήσουν ὡς μέσον ἐπιβολῆς τῶν προτεραιοτήτων της. Δηλαδή με όρους άτυπου Μνημονίου.
Ἂν ὁ στραγγαλισμὸς τῆς Ἑλλάδας τὸ 2015 φανέρωσε σὲ πολλοὺς τὴν ἀληθινὴ φυσιογνωμία τοῦ συστήματος Ε.Ε.-Εὐρωζώνης, ἡ ἐπαναλαμβανόμενη ἀθλιότητα τοῦ 2020 ἐπιβεβαιώνει ὅτι τὸ οἰκοδόμημα αὐτὸ εἶναι μηχανισμὸς ἀναδιανομῆς πλούτου ὑπὲρ τῆς Ὀλιγαρχίας, χωρὶς τὴν εὐαισθησία, τὴ θέληση καὶ τὴ δυνατότητα νὰ διασφαλίσει τὴν ἀξιοπρεπῆ διαβίωση τῶν λαῶν, ἀκόμα καὶ ὕστερα ἀπὸ πανδημία.
Ὅσο πιὸ γρήγορα αὐτὸ γίνει κατανοητό, τόσο τὸ καλύτερο.
Τὸ «ΟΧΙ» δὲν ἔγινε στὴ συνέχεια «ΝΑΙ», ὅπως ἀτυχῶς διατυπώνεται. Ἡ Κυβέρνηση ἄλλαξε πολιτική. Ἐνδεχομένως, μάλιστα, νὰ ἐπιθυμοῦσε τὴν ἐπικράτηση τοῦ «ΝΑΙ», γιὰ νὰ δικαιολογήσει μιὰ στροφὴ προαποφασισμένη. Σὲ κάθε περίπτωση, τὸ «ΟΧΙ» δὲν «ξεγράφει». Καταγράφει τὴν ἀντίθεση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὴν πολιτικὴ τῶν Μνημονίων. Καὶ ὁ ἀγώνας γιὰ νὰ ἀνασάνει ἡ Πατρίδα μας ἀπὸ τὴν παρακμὴ στὴν ὁποία τὴν καταδικάζει ὁ «ζουρλομανδύας» τῆς νεοφιλελεύθερης λιτότητας, συνεχίζεται.

* Πρωτοσέλιδο φύλλου 1060 τῆς 9.7.2020 τῆς “Χ”