τοῦ Γιάννη Ζερβοῦ*
«Γιὰ μᾶς εἶναι ἀδιανόητο τὸ ‘ΝΑΙ’»…Τὸ ἔγραφε ἡ «Χριστιανικὴ» στὶς 5 Ἰουλίου 1973, στὸ κύριο ἄρθρο τοῦ ἀείμνηστου ἱδρυτῆ της Νίκου Ψαρουδάκη, ἐνόψει τοῦ χουντικοῦ δημοψηφίσματος τῆς 29ης Ἰουλίου.
Ὁ λόγος: «Νὰ φανεῖ ποιοὶ εἶναι ἐλεύθεροι καὶ ποιοὶ ἐξαρτημένοι. Καθένας εἶναι προσωπικὰ ὑπεύθυνος γιὰ τὸν ἑαυτό του», ἐπεσήμαινε ὁ ἱδρυτὴς τῆς Χ.Δ. καὶ τῆς «Χ», συστήνοντας τὴν ψῆφο στὸ «ΟΧΙ», παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι «τὸ Δημοψήφισμα τῆς 29ης Ἰουλίου ἐ. ἔ. ἀποτελεῖ συνωμοσία κατὰ τῆς Δημοκρατίας καὶ τῆς θελήσεως του Λαοῦ…μὲ ἀναστολὴ τῶν ἐλευθεριῶν, μὲ ἀνυπαρξία ἐλεύθερου ἀντιλόγου…[καὶ κατὰ συνέπεια] δὲν εἶναι δημοψήφισμα, ἀλλὰ ἐπιχείρηση ἐκλογικοῦ βιασμοῦ καὶ πολιτικῆς λαθροχειρίας.»
Δὲν ἔπαυε ὅμως νὰ εἶναι «μιὰ ἀναγκαστικὴ ἔξοδος τοῦ «θηρίου» ἀπὸ τὴν κρύπτη του…εὐκαιρία γιὰ τὸν Λαὸ νὰ τὸ χτυπήσει.»
Τὸ «Δημοψήφισμα» τοῦ 1973 διενεργήθηκε ὑπὸ τὶς παραπάνω συνθῆκες ἀπὸ μία δικτατορικὴ κυβέρνηση, προκειμένου αὐτὴ νὰ ἐκβιάσει πολιτικὴ νομιμοποίηση. Τὰ αὐξημένα ποσοστὰ τοῦ «ΟΧΙ» ὑπῆρξαν κόλαφος γιὰ τὸ καθεστὼς καὶ τὸ «ΝΑΙ» ποὺ ἐπικράτησε, ἦταν ἐκ προοιμίου ἄκυρο.
