Το καλοκαίρι του 1944 σημαδεύτηκε από βαριές ήττες της ναζιστικής Γερμανίας. Στις 31 Ιουλίου έσπασε το μέτωπο στη Νορμανδία και ακολούθησε η υποχώρηση στα γερμανικά σύνορα. Το ίδιο διάστημα, οι Ρώσοι εισέβαλαν στη Ρουμανία, η οποία συνθηκολόγησε και πέρασε στο το πλευρό των συμμάχων, αφού ανατράπηκε ο δικτάτορας Αντωνέσκου. Γινόταν φανερό ότι τα κατεχόμενα Βαλκάνια δεν μπορούσαν να κρατηθούν και άρχιζε η αντίστροφη μέτρηση για την εκκένωση και της Ελλάδας, που άρχισε να πραγματοποιείται τον επόμενο Σεπτέμβριο στην Πελοπόννησο και ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο, με την απελευθέρωση της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Με αυτή την προοπτική, οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους, κλιμάκωσαν την τρομοκρατία σε βάρος του λαού, προκειμένου να προετοιμάσουν το έδαφος της υποχώρησης.

Στα πλαίσια αυτά έγινε το μπλόκο της Κοκκινιάς (σήμερα Νίκαια), την Παρασκευή 17 Αυγούστου 1944. Η συνοικία, με τον προσφυγικό πληθυσμό που πρωταγωνιστούσε στην αντίσταση, ήταν από τους πρώτους στόχους.       

Τα χαράματα, Γερμανοί και Ταγματασφαλίτες κύκλωσαν τη συνοικία. Μάζεψαν όλους τους άνδρες δεκατεσσάρων έως εξήντα ετών, 20 χιλιάδες κόσμο περίπου στην Πλατεία Οσίας Ξένης. Άρχισαν τα ομαδικά βασανιστήρια, οι ταπεινώσεις και οι εκτελέσεις. Καταδότες με πρόσωπο καλυμμένο υποδείκνυαν τα θύματα προς εκτέλεση. Μετά τους φόνους, επιδίδονταν στη λεηλασία των σορών, για να εκτελεστούν ορισμένοι, από τους ίδιους τους Γερμανούς.

Συνολικά δολοφονήθηκαν 315 πατριώτες. Οκτώ χιλιάδες έκλεισαν στο Χαϊδάρι και απ’ αυτούς 1.000 σύρθηκαν στα κάτεργα της Γερμανίας όμηροι, απ’ όπου πολλοί δε γύρισαν ποτέ.

Οι εκτελεσμένοι δεν βρήκαν δικαίωση από το μετεμφυλιακό κράτος, αφού οι δωσίλογοι συναυτουργοί της σφαγής ηγέτες των Ταγμάτων Ασφαλείας Πλυτζανόπουλος και Σγούρος αθωώθηκαν δικαστικά. Ο Πλυτζανόπουλος σταδιοδρόμησε στο στρατό, ενώ ο γιος του διορίστηκε και “Δήμαρχος” Νικαίας από τη δικτατορία των Συνταγματαρχών.