του Κώστα Γάλλου

Το 1821 ως ιστορικό εθνικό ορόσημο σε μια βαθιά και δραματική κρίση, είναι η ώρα –το 2021 συμπληρώνονται 200 χρόνια– να το δούμε σα φάρο για μια
επανάκτηση της εθνικής μας αυτοπεποίθησης. Είναι μια ευκαιρία να φτάσουμε σε μια σωτήρια αυτογνωσία. Χωρίς μια τέτοια ενδοσκόπηση πνευματική τα έθνη χάνουν τον εαυτό τους.Χωρίς μια τέτοια συνείδηση επανάκτησης της ταυτότητος παύουν ουσιαστικά να υπάρχουν.Με την ευκαιρία της μεγάλης αυτής επετείου ο ελληνικός λαός με επικεφαλής την πνευματική του ηγεσία, πρέπει να ξαναβρεθεί σε ύψιστη εγρήγορση και να ξαναβρεί και να γνωρίσει τον πραγματικό του εαυτό.
Οφείλει να αντικρύσει το ύψος το δυσανάβατον στο οποίο ήρθησαν οι προγονοί του στα επώδυνα χρόνια της σκλαβιάς.Να αναρωτηθεί πως μπόρεσε ένας λαός χωρίς συμμάχους, φτωχός, ρακένδυτος, βασανισμένος, μέσα σε ανείπωτο πόνο, σχεδόν να εξαγιασθεί και να αποκτήσει την ελευθερία.
Πρέπει να το καταλάβουμε. Όσο ένας λαός βρίσκεται σε σύνδεση με την πνευματική ουσία του 21, όσο βιώνει το πολύτιμο δίδαγμά του και εμπνέεται απ’ αυτό,τόσο πιο στέρεος και με πνευματικό έρμα είναι ο καθημερινός του βίος. Όσο το πνεύμα του 21 είναι ζωντανό και ακέραιο μέσα μας τόσο το έθνος είναι ακμαίο και ζωντανό.Θα μπορεί να αντιπαλεύει τις ανεμοζάλες της ιστορίας που απειλούν να το κατακρημνίσουν.Οι ραγιάδες του 21 συνθλίφτηκαν κάτω από την τρομακτική πίεση και τη σκληρή δεσποτεία των Τούρκων.

Σωστά ο μπέης της Άρτας σε μια στιγμή κορύφωσης του δράματος των Ρωμιών κάτω από τα δεσμά των κυριάρχων τους Οθωμανών είπε.’’Αδικήσαμεν το ραγιά και από τα πλούτη και από την τιμή και τον αφανίσαμεν και μαύρισαν τα μάτια του…Και η αρχή είναι τούτη,όπου θα χαθεί το βασίλειόν μας’’. Εν τω μεταξύ η παράδοση του Βυζαντίου η θρησκευτική για αποκατάσταση της Βασιλείας έτρεφε τις ψυχές των ραγιάδων που ζητούσαν μέσα στις ελεεινές συνθήκες ζωής τους,μια παρηγοριά, μια ανάσα για να μπορέσουν να υπάρξουν… Οι χρησμοί του Λέοντος ΣΤ΄ του Σοφού, του Επισκόπου Πατάρων Μεθοδίου, του Πατριάρχη Κων/λεως Ταρασίου, οι αστρολογικές παρατηρήσεις του σοφού Ρηγίνου και τελευταία οι Προφητείες του Αγαθαγγέλου, ότι οι Ρώσοι θα τους ελευθέρωναν από την τουρκική σκλαβιά,θα τους αναπτέρωναν τις ελπίδες.

Οι φράσεις οι κοινότοπες που ακούγονταν λ’ιγο πριν το ξέσπασμα της επανάστασης του 21 ήταν, Όταν κάμωμεν το Ρωμέικο’’ ή όταν θα έρθη το Ρωμέικον’’.
Σημερα λίγο πρίν τη συμπλήρωση 200 ετών από το ξέσπασμα της επανάστασης του 21, μοιάζει να έχουμε ως λαός και ηγεσία ξεχάσει τις μεγάλες εκείνες ώρες του αγώνα, αλλά και την πνευματική τροφό των Ελλήνων που έτρεφε την ψυχή τους και προετοίμασε το έδαφος για να υλοποιηθεί ο ιερός σκοπός του αγώνα.Πολύ σωστά ο Κωστής Μπαστιάς τονίζει στο σημείο αυτό.’’Σιγά –σιγά το εικοσιένα αντί να σφραγίσει την καθημερινή μας ζωή,ξεμάκρυνε από τη ζωή μας τόσο πολύ που να λογαριάζεται όσο μακρυνή λογαριάζεται η μάχη των Πλαταιών, η εν Σαλαμίνι ναυμαχία και ο ηρωικός αγώνας των Τριακοσίων του Λεωνίδα.Κάναμε το εικοσιένα ένα μακρινό τίτλο,μια κιτρινισμένη περγαμηνή που επικαλούμαστε στις ανάγκες μας,αλλά που κατά βάθος ούτε γνωρίζουμε,ούτε λαχταράμε. Έγινε μια σπουδαία αλλά τόσο μακρινή υπόθεση ώστε να μη μπορεί να παίξει πρωταρχικό και θεμελιακό ρόλο στη ζωή μας’’.[Κωστή Μπαστιά ‘’Το Εικοσιένα’’ από τον συλλογικό τόμο’’Το Εικοσιένα’’,Η Κιβωτός του Νέου Ελληνισμού,περ. Ευθύνη,Κείμενα της Μεθορίου /9, σελ. 137].Η Ελληνική Επανάσταση που είναι καθώς λέει ο Κόντογλου’’η πιο πνευματική επανάσταση που έγινε στον κόσμο.Είναι αγιασμένη’’,έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι κάθε τι το μεγάλο και ιστορικό,αναμετριέται με το τίμημα της ζωής.Κάθε φορά που γυρίζουμε με δέος στα μεγάλα εκείνα γεγονότα,καταλαβαίνουμε ότι ζούμε την έκσταση μεγάλων ωρών που σπάνια μπορεί να χαρίσει η ιστορική στιγμή στους ανθρώπους.Η δυνατότητα που έχουμε να είμαστε ως φυλή παρόντες στο ιστορικό προσκήνιο σήμερα,είναι μέγιστο χρέος να ανταποκριθούμε επάξια στο ματωμένο παράδειγμα που μας
κληροδότησε το Εικοσιένα.
Στους προοιμιακούς στοχασμούς των ‘’Ελεύθερων Πολιορκημένων’’ ο Σολομός γράφει κάπου ‘’Σε βυθό πέφτει από βυθό ως που δεν ήταν άλλος- εκείθε
εβγήκε ανίκητη’’.Οι διαδοχικοί βυθοί δεν είναι τίποτε άλλο από διαδοχικές ανυψώσεις, δηλαδή αναβαθμοί προς τη λύτρωση και τη λευτεριά.Έφτασαν όπως
στην έξοδο του Μεσολογγίου στον έσχατο βυθό και ανορθώθηκαν ανίκητοι.Χάθηκε με το πάρσιμο του Μεσολογγίου ένας μικρός τόπος,μια φτωχή γωνιά, λίγη θάλασσα,αλλά αναδύθηκε ολόκληρος ο ακέραιος άνθρωπος ,η τιμή και το πρωτόκτιστο κάλλος του Προσώπου.Η Ελλάδα άστραψε στα πέρατα του κόσμου, μέσα σε μια απερίγραπτη ευγένεια και ομορφιά.Ανέτειλε ως ‘’Αυγή Μυστικής Ημέρας’’.Αυτό είναι το φως που εκπέμπει, αενάως μέσα στις ψυχές μας, το Ιστορικό Ορόσημο του Εικοσιένα.