- ΑΝΘΡΩΠΟΣΦΑΓΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ
“Είναι απολύτως αποκαλυπτικό ότι ο μέσος όρος ηλικίας των Ουκρανών που πολεμούν στα διάφορα μέτωπα είναι τα 43 έτη! Αυτός έχει προκύψει από το γεγονός ότι οι νεότεροι και πιο εκπαιδευμένοι στρατιώτες έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί. Είναι προφανές, λοιπόν, πως ρίχνοντας στη μάχη μεσήλικες και μάλιστα ανεπαρκώς εκπαιδευμένους, το μόνο που “επιτυγχάνει” το Κίεβο είναι να ανεβάζει τον ρυθμό των ανθρώπινων απωλειών. Συχνά, μάλιστα, δεν ενημερώνονται ούτε οι οικογένειες των σκοτωμένων για να μην επηρεαστεί αρνητικά το ηθικό του λαού.”
Τη συγκλονιστική αυτή πραγματικότητα, η οποία μεθοδικά συγκαλύπτεται από τα συστημικά ΜΜΕ αποκαλύπτει η ιστοσελίδα SL PRESS του έγκριτου δημοσιογράφου Σταύρου Λυγεροῦ.
Στο ρεπορτάζ επισημαίνεται ότι “το Κίεβο έχει περιέλθει σε κρίσιμη, εάν όχι σε δραματική θέση” και ότι οι δυτικοί σύμμαχοι πλέον επιζητούν τον τερματισμό του πολέμου, ακόμα και αν η Ρωσία διατηρήσει τα κεκτημένα της εισβολής του 2022.
Παρόμοια ανησυχία διατυπώνεται και από την πλευρά των “ιεράκων” της Δύσης, όπως η Zanny Minton Beddoes, διευθύντρια σύνταξης του γνωστού βρετανικού περιοδικού “Εκόνομιστ”, η οποία διερωτάται στο της σημείωμά της στην έκδοση που κυκλοφορεί αύριο, που είναι και το κύριο θέμα του εβδομαδιαίου περιοδικού: ” Ο Πούτιν νικάει;” : “Η ερώτηση που κάνουμε στον εαυτό μας είναι ανησυχητική: κερδίζει ο κ. Πούτιν; Ο Ρώσος πρόεδρος κατάφερε να σταθεροποιήσει τη χώρα του χρησιμοποιώντας καταστολή, χρήματα από το πετρέλαιο και τη βοήθεια μιας κυνικής και οπορτουνιστικής ελίτ”.
Φαίνεται, ότι το συμπέρασμα για την εξέλιξη του πολέμου είναι κοινό, από διαφορετικής αντιλήψεως δημοσιογράφους που είναι γνώστες των εξελίξεων.
Η διαφορά τους έρχεται στο συμπέρασμα: η κα Μίντον-Μπέντος θεωρεί ότι η Δύση έχει χαλαρώσει τη στήριξη στην Ουκρανία και εκτιμά ότι εάν αυτό σταματήσει και λάβει το καθεστώς Ζελένσκι τη δέουσα στήριξη, δεν θα επιτραπεί στον Πούτιν να νικήσει.
Την άποψη αυτή καταρρίπτει τεκμηριωμένα ο κ. Λυγερός, ο οποίος αποδεικνύει ότι η Δύση έχει εξαντλήσει τις δυνατότητές της. Και ότι δεν είναι δυνατόν να νικήσουν οι Ουκρανοί.
Υπήρχε τρόπος, η Ουκρανία να είχε διατηρήσει την ακεραιότητά της, εάν παραχωρούσε την εκτεταμένη αυτονομία στις φιλορωσικές περιοχές της χώρας, την οποία προέβλεπαν οι συμφωνίες του Μινσκ. Τα σημερινά της σύνορα, η Ουκρανία δεν τα απέκτησε ως ανεξάρτητο κράτος, αλλά ως διοικητική υποδιαίρεση, έστω και αυτόνομη, της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Τα ανατολικά και νότια παρευξείνια τμήματα, πληθυσμιακά, εθνολογικά, πολιτισμικά και οικονομικά συνδέονται με τη Ρωσία. Το δυτικό τμήμα, ιδίως η περιοχή του Λβίβ είναι αντίστοιχα προσανατολισμένο στην κεντρική Ευρώπη, αφού υπήρξε μέχρι το 1939 τμήμα της Αυστροουγγαρίας και της Πολωνίας. Η ισχυρή ουνιτική παρουσία, αποτέλεσμα της μακραίωνης επικυριαρχίας Παπικών, υπήρξε το λίκνο του ουκρανικού εθνικισμού, ο οποίος επικυριαρχεί σήμερα σε όλη τη χώρα και επιχειρεί να καταργήσει κάθε διαφορετικότητα. Κάτι που δεν γίνεται αποδεκτό από τις φιλορωσικές περιοχές. Στο ενδιάμεσο, κυρίως γύρω από το Κίεβο, πληθυσμοί με ουκρανική εθνική συνείδηση, αλλά οι οποίοι μέσω της κοινής ορθόδοξης Παράδοσης, αλλά και λόγω της κοινής πορείας με τη Ρωσία, δεν επιθυμούν τη διακοπή των δεσμών. Πολλούς τους αποξένωσε η ρωσική εισβολή. Κύριος εκφραστής τους η υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο “Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία”, η οποία τον Μάιο του 2022 διέκοψε τους δεσμούς της ως αυτόνομη Εκκλησία με το Πατριαρχείο Μόσχας.
