• ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΥΤΙΝ Ή ΜΕ ΤΟΝ ΖΕΛΕΝΣΚΙ;

του Κωνσταντίνου Μπλάθρα*

Να, λοιπόν, που βρήκαμε άλλον ένα λόγο, ως Έλληνες, να χωριστούμε στα δύο: Ή με τον Πούτιν και τους Ρώσους ή με τον Ζελένσκι και την Ουκρανία. Λες και η μπλεγμένη σαν τα μαλλιά της τρελλής, η ευρωπαϊκή και παγκόσμια πραγματικότητα έχει μείνει αίφνης ακίνητη σ’ εκείνο το γιν-γιανγκ σχήμα του άσπρου και μαύρου ή στο σχήμα καλοί-κακοί της Άγριας Δύσης και του Χάρι Πότερ. Για την ελληνική πραγματικότητα δεν λέω, γιατί αυτή δεν είναι μόνο μπλεγμένη, από τα πολλά της αναμαλλιάσματα με την Ιστορία, μα μοιάζει περισσότερο με γρίφο. Ένα γρίφο που, ωστόσο, για πολλές δεκαετίες –αν όχι για μερικούς αιώνες– έχει έναν κοινό λύτη: την εξάρτηση. Αυτή η θλιβερή διαπίστωση ήρθε στο νου μου τη μέρα που ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντιμίρ Ζελένσκι «μίλησε» στη Βουλή των Ελλήνων. Γιατί σε εισαγωγικά; Μίλησε, τρόπος του λέγειν, αφού δεν παρίστατο, αλλά εμφανίστηκε σε οθόνη αφ’ ενός και δεν έλαβε τον λόγο αφ’ ετέρου για ομιλία, αλλά παρουσίασε ένα διάγγελμα (!) απευθυνόμενος στους αντιπροσώπους του ελληνικού λαού, σα να ήταν ο ηγέτης τους, ο (ποδ)ηγέτης της Ελλάδος, σα να είμαστε εμείς ο λαός του. 

Ξέρω πού το πας, θα πεις, ψαγμένε αναγνώστη: Είσαι με τους Ρώσους. Είσαι με τον «παρανοϊκό δικτάτορα» Πούτιν! Τί σας έλεγα; Για τους σκλάβους που συνωθούνται για μια θέση στο Κολοσσαίο της Ιστορίας, να δουν τις αιματηρές μονομαχίες, μοιραίο είναι να χτυπιούνται για έναν από τους μονομάχους. Ο άλλος πρέπει οπωσδήποτε να πεθάνει. Α, ναι! Είμαστε και ειρηνιστές, κατά του πολέμου, υπέρμαχοι των αξιών, της Δύσης, υπέρμαχοι του διεθνούς δικαίου, της ελευθερίας, «με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας» «…και λοιπά ανιαρά», όπως το λέει ο «Μέγας Κανών». Άρα: Στην πυρά οι εγκληματίες πολέμου! Το πόσο νου και γνώση έχουνε τα παραπάνω, κρίνετε μόνοι σας. Μόνο ένα πραγματάκι θα πω: Αν ήταν να εκδιώξουμε από την Ευρώπη κάθε λαό που εγκλημάτησε, τότε θα μείνει η Ήπειρός μας έρημη. Ή αλλιώς, κατά τα  λόγια του Χριστού: «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω». Και παρακάτω: «Ουαί υμίν…»
Όχι, για να σοβαρευτούμε, δεν είμαι με τους Ρώσους. Η εφημερίδα που κρατάτε, από την πρώτη στιγμή καταδίκασε, χωρίς περιστροφές, την παράνομη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Ο λαός –ή οι λαοί;– της Ουκρανίας, τελευταίου σπαράγματος μιας πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας, αυτός και μόνο είναι και πρέπει να είναι υπεύθυνος και κύριος της μοίρας του. Και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να περιορίζει αυτή του την ελευθερία. Ούτε ο Πούτιν και ο «ρωσικός» του «κόσμος», ούτε η Δύση και ο «ελεύθερός» της «κόσμος». Αυτό είναι το όραμά μας, που πηγάζει από τη δική μας σταυρωμένη Ιστορία. Αν ποτέ είναι μπορετό τα οράματα να γίνουν
πραγματικότητα…
Γιατί, ας έρθουμε πάλι στα δικά μας, στη δική μου αντίληψη, το διάγγελμα Ζελένσκι στη Βουλή των Ελλήνων –όχι σε κάποιο κανάλι της τηλεόρασης ή σε κάποια χι εκδήλωση ή συγκέντρωση– ήταν το πιο πρόσφατο, φευ όχι το έσχατο, δείγμα ότι η χώρα μας, η πατρίδα μας έχει απωλέσει, αν όχι πλήρως, τουλάχιστον μέρος της ανεξαρτησίας της.

Και δεν είμαστε μόνο προτεκτοράτο του ΝΑΤΟ ή του Ερτογάν, μα γίναμε τώρα και προτεκτοράτο του (κάθε) Ζελένσκι, που έρχεται να μας απευθύνει διάγγελμα! Υπερβολές; Ξέρω, ξέρω… Κάποιοι καμώνονται πως ψιχαλίζει όταν τους φτύνουν.
«Εκείνο τον καιρό (σημ.: περί το 2010) φαινόταν ότι το τίμημα για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη μπορούσε κάλλιστα να είναι η απώλεια της ανεξαρτησίας της». Όχι, δεν είναι λόγια της «ακραίας» «Χριστιανικής» αυτά. Είναι γραμμένα από τον σύμβουλο
του πρωθυπουργού και μέλος της Επιτροπής εορτασμού των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση, Μαρκ Μαζάουερ, στο βιβλίο του ακριβώς, για την «Ελληνική Επανάσταση» (σελ. xxxviii). Ναι, χρυσέ μου άνθρωπε, το τίμημα υπήρξε αυτό ακριβώς: Υπάρχει σήμερα μια χώρα, η Ελλάδα, με κολοβωμένη εθνική ανεξαρτησία, αν όχι ολωσδιόλου ακυρωμένη.
Μα πώς το λες αυτό; Για σκέψου: Αν η Ελλάδα ήταν πραγματικά ανεξάρτητη χώρα, δεν θα ανεχόταν μαθήματα Ελευθερίας και Δημοκρατίας δια τηλεοράσεως στη Βουλή της. Αν ήταν ανεξάρτητη χώρα, ο κάθε Ζελένσκι θα σεβόταν το δράμα της, καθώς ζητά να σεβαστούμε εκείνο της χώρας του. Θα έβρισκε δυο λόγια να πει, αν όχι για την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, τουλάχιστον για τις
καθημερινές απειλές πολέμου από τη γείτονα στο Αιγαίο. Μα, ο άνθρωπος έχει τον δικό του καημό, θα πουν οι καλοπροαίρετοι, τα δικά μας θα νοιαστεί;
Σωστό. Αλλά, γιατί στην Ιρλανδία, όταν μίλησε, μόνο που δεν δήλωσε ΙΡΑ, αναφερόμενος με ιδιαίτερη ζέση στο δικό τους πρόβλημα;
Παρένθεση: Δεν προβληματίζει τάχα κανέναν το πώς και γιατί ο κ. Ζελένσκι έχει πάρει στη σειρά και απευθύνεται σε όλα τα κοινοβούλια της Ευρώπης; Ποιόν άλλο ηγέτη χώρας που υφίσταται εισβολή θυμάστε ποτέ να κάνει το ίδιο; Κλείνει η παρένθεση.
Αν η Ελλάδα ήταν ανεξάρτητη χώρα, θα κοίταζε το εθνικό της συμφέρον και δεν θα αφόπλιζε τα ελληνικά νησιά –γιατί αυτό στην πράξη έγινε– για να στείλει «πλεονάζοντα» οπλισμό στην Ουκρανία. Και ως χώρα συνόρων, όπου πάντοτε, σε οποιαδήποτε παγκόσμια αναταραχή, οι σφαίρες περνούν από το κορμί της, η Ελλάδα, αν ήταν πραγματικά ανεξάρτητη, θα κοίταζε να συμβιβάσει τα
πράγματα, με στόχο την κατάπαυση πυρός, τη γιατρειά των πληγών του πολέμου, την ακύρωση της εισβολής και την επαναφορά στο διπλωματικό τραπέζι, ώστε να σβήσει με τις λιγότερες δυνατές απώλειες αυτή η φωτιά. Δεν θα έσπευδε να πάρει πρώτη μέρος στον
πόλεμο! Δεν θα κατατασσόταν εθελοντής στην πολεμική λύσσα του ΝΑΤΟ.
Εάν τα παραπάνω είναι «ρωσόφιλα» –δεν θα επεκταθώ σε άλλα– εσύ, αναγνώστη, κρίνε. Εάν δεν έχεις πάρει κιόλας θέση στην αρένα, κραυγάζοντας για τον θάνατο του ενός από τους δύο μονομάχους. Αν έτσι έχει το πράγμα, σύντομα, όπως πάει το πράγμα, θα ζητωκραυγάσεις αλαλάζοντας, όταν ο νικητής Αυτοκράτορας δείξει με τον αντίχειρά του το έδαφος: Να πεθάνουν οι εχθροί μου!
Αλλιώς… Αλλιώς, ίσως πρέπει κλαίοντας να καταλάβουμε ότι, μετά την Ουκρανία, έρχεται κι η δική μας σειρά… Τέτοια μυαλά
νάχουμε και δεν αργεί η μέρα που ο γείτονας θ’ αρπάξει ό,τι τ’ αρέσει.
Αλλά, ποιος ξέρει; Μπορεί με τα κλάματα, σ’ αυτή τη δύσκολη στιγμή, στη στενωπό της Ιστορίας που μπήκε ήδη ο κόσμος μας, σαν όλα «τα σκιάζει η φοβέρα», μπορεί τα κλάματα νάναι μια καλή αρχή, «και σαν πρώτα», ν’ αντρειωθεί, μέσα από τα δάκρυά μας και το
αίμα, χαιρετίζοντας τους λαούς η λευτεριά!

*Ο Κωνσταντίνος Μπλάθρας είναι Διευθυντής της “Χ” και το άρθρο πρωτοσέλιδο στο φύλλο της 14ης Απριλίου 2022