• “Ψωμί και αντιφασισμός”

Η Λορέντζα Ροιάτι, ιδιοκτήτρια του αρτοποιείου “L’ attacco ai forni» στο Άσκολι της Ιταλἰας, δέχτηκε δύο φορές επισκέψεις και ελέγχους από την αστυνομία επειδή είχε αναρτήσει πανό με αντιφασιστικά συνθήματα στις 25 Απριλίου, εθνική επέτειο της οριστικής ήττας του φασιστικού καθεστώτος Μουσολίνι, το οποίο μετά την πρώτη ανατροπή του τον Ιούλιο του 1943 από το τότε μοναρχικό καθεστώς, εξακολούθησε να υφίσταται στα κατεχόμενα από τους Γερμανούς εδάφη.

Η αστυνομία δεν επάβαλε κάποια κύρωση, αφού τα πανό δεν μπορούσαν να κριθούν ως παράνομου περιεχομένου. Το ένα έγραφε: “25 Απριλίου: Καλή σαν το ψωμί. Ὄμορφη σαν τον αντιφασισμό”. [ΦΩΤΟ Αριστερά] .Το άλλο στον υπαίθριο πάγκο με τα ψωμιά: “Ψωμί και αντιφασισμός”. [ΦΩΤΟ κορυφής]

Πέρα από τον αστυνομικό έλεγχο, το αρτοποιείο έχει έγινε στόχος προσβλητικών πανό σε ορισμένους δρόμους της πόλης. Ο δήμαρχος της πόλης Φιοραβάντι, προσκείμενος στο “Δημοκρατικό Κόμμα”(Fdi-συνέχεια του Κομμουνιστικού Κόμματος) υπερασπίστηκε την τοπική αστυνομία ισχυριζόμενος ότι έκανε απλώς τη δουλειά της: Ανταποκρινόμενη σε αναφορές πολιτών που έκαναν λόγο για ανατρεπτικού περιεχομένου επιγραφές σε κεντρική πλατεία, αφού έλεγξε ότι τα πανό δεν είχαν παράνομο περιεχόμενο, δεν επέβαλε πρόστιμο, ούτε άλλη κύρωση. Ενώ αφαίρεσε τα υβριστικά πανό, γραμμένα με μαύρη μπογιά.

Αν και η υπόθεση ξεκίνησε από νοσταλγούς του φασισμού που προφανώς προέβησαν στις καταγγελίες, η αστυνομία όφειλε να μην είχε δώσει συνέχεια, αφού με φανερό το περιεχόμενο των πανό, κανένας έλεγχος δεν χρειαζόταν. Το θέμα θα τεθεί και στα νομοθετικά σώματα της χώρας.

Η Λορένζα, έγραψε στον λογαριασμό της στο Instagram «Όσο υπάρχει μόνο ένας φασίστας στο πρόσωπο της γης, υπάρχει ένας καλός λόγος να είμαστε αντιφασίστες. Γι’ αυτό δεν θα μας σταματήσουν ποτέ».

Η εθνική επέτειος της 25ης Απριλίου είναι ενοχλητική για τους πολιτικούς επιγόνους του Μουσολίνι. Οι νεοφασίστες-συνεχιστές της πολιτικής κληρονομίας του Μουσολίνι δεν έπαψαν να υπάρχουν, έστω και ως μειοψηφία. Όμως, ο ευτελισμός των συστημικών κομμάτων και η προσχώρησή τους στην καταστρπτική για τη χώρα πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τούς άφησαν χώρο. Το κόμμα της σημερινής πρωθυπουργού κας Μελόνι, λάμβανε μόλις 5% των ψήφων. Χωρίς να αρνείται τις νεοφασιστικές καταβολές του, αφού διατηρεί ως έμβλημα την τρίχρωμη φλόγα, έχει μεταλλαχθεί σε λαϊκιστικό κόμμα της σκληρής δεξιάς. Επειδή προνόησε -μόνον αυτό- να μη μετάσχει στην κυβέρνηση “εθνικής ενότητας” του “εθνοσωτήρα” Ντράγκι, είδε τα ποσοστά του να εκτοξεύονται στο 25% και να επικυριαρχεί έκτοτε στο πολιτικό σκηνικό. Το γεγονός ότι τα ποσοστά όλων των υπολοίπων κομμάτων που μετείχαν στην κυβέρνηση Ντράγκι συρρικνώθηκαν, λέει πολλά για την απέχθεια που προκαλείται στους Ιταλούς από τους ανθρώπους της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών.

Η κα Μελόνι, όσο κυβερνά, φροντίζει να συμμορφώνεται με τις επιταγές της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και του ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα, τηρεί κάποια προσχήματα, με παράδειγμα την φορολόγηση των υπερκερδών των Τραπεζών από την αύξηση των επιτοκίων.

Σε αντίθεση με το παλιό πολιτικό σύστημα, και ιδίως το “Δημοκρατικό Κόμμα”, συνέχεια του πάλαι ποτέ κραταιού ΚΚ του Ενρίκο Μπερλιγκουέρ, το οποίο έχει μεταλλαχθεί στον πιο υπάκουο τοποτηρητή των πολιτικών των Βρυξελλών και στυλοβάτη του “Ακραίου Κέντρου”. Οι οποίοι φέρουν ακέραιη την ευθύνη που ο νεοφασισμός βγήκε από το πολιτικό περιθώριο, αφού υπηρέτησαν τα συμφέροντα της Ολιγαρχίας, αφήνοντας πολιτικά ακάλυπτα μεγάλα χειμαζόμενα στρώματα του λαού.

Σάλος έχει ξεσπάσει στην Ιταλία από το διορισμό του υφυπουργού υποδομών της Κυβέρνησης Μελόνι, Γκαλεάτσο Μπινιάμι, Βουλευτής του αντιπολιτευόμενου “Δημοκρατικού Κόμματος” κυκλοφόρησε παλαιότερη φωτογραφία του νέου υφυπουργού με μαύρο πουκάμισο και τη ναζιστική σβάστικα στο μπράτσο. Όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει η φωτογραφία, ο  Μπινιάμι είχε ισχυριστεί ότι επρόκειτο για αστείο σε “μπάτσελορ πάρτι”.  Τώρα, που η φωτογραφία ξανακυκλοφόρησε, με την ιδιότητα του Υφυπουργού, δηλώνει “βαθιά ντροπή” γι’ αυτήν. Ο Μπινιάμι προέρχεται από το κόμμα “Φόρτσα Ιτάλια” του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και μεταπήδησε στο κόμμα “αδελφοί της Ιταλίας” της Μελόνι το 2019.  Details

Η ιταλική αριστερά υπήρξε πρωτοπόρα σε σχέση με τους ομοϊδεάτες της σε άλλες χώρες, έχοντας αναδείξει αξιόλογους ηγέτες και διανοητές. Ήδη από το 1945, το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, με τη στήριξη του ιστορικού ηγέτη του Παλμίρο Τολιάτι, ήταν από τα πρώτα που δέχτηκε και Χριστιανούς ως μέλη του. Από το 1937 έως το 1945, είχε δημιουργηθεί στα πλαίσια του αγώνα κατά του φασιστικού καθεστώτος Μουσολίνι, η “Κίνηση Καθολικών Κομμουνιστών”, που δεχόταν το Μαρξισμό ως εργαλείο ανάλυσης της κοινωνικής πραγματικότητας, αλλά όχι ως πολιτική φιλοσοφία. Τα μέλη της κίνησης αυτής, αφού μετεξελίχθηκαν σε “Κόμμα Χριστιανικής Αριστεράς”, με επιφανέστερο τον φιλόσοφο Φράνκο Ροντάνο, έγιναν δεκτά στο ΙΚΚ. Ο Πάπας Πίος 12ος αφόρισε τον Ροντάνο. Ο αφορισμός άρθηκε από τον επόμενο Πάπα Ιωάννη 23ο. 

Με πρωτεργάτη τον γραμματέα του Ενρίκο Μπερλιγκουέρ, το ΙΚΚ πρωτοστάτησε στις δεκαετίες 1970 και 1980 στη διαφοροποίηση από το σοβιετικό μοντέλο της μονοκομματικής γραφειοκρατικής δικτατορίας, προβάλλοντας εναλλακτικά τον Ευρωκομμουνισμό, που προϋπέθετε δημοκρατικές διαδικασίες και πλήρεις πολιτικές ελευθερίες για μετάβαση σε πιο δίκαιη κοινωνία. Παράλληλα, ανέπτυξε τη θεωρία ότι η τότε ΕΟΚ μπορούσε να μετεξελιχθεί σε “Ευρώπη των Λαών”. 

Ο Μπεριλιγκουέρ επιδίωξε και την αποταύτιση του μαρξισμού από την αθεΐα. Πίστευε ότι «Η είσοδος των Χριστιανών στο κόμμα έρχεται να ενισχύσει τον κοσμικό του χαρακτήρα και να ξεπεράσει ορισμένα ρεύματα που προσπάθησαν να διατηρήσουν την τάση να ταυτίζουν τον κομμουνισμό με τον αθεϊσμό»  Details

Στην Ιταλία, το 2015 αντιστοιχούσαν 3,2 νοσοκομειακές κλίνες  ανά χιλίους κατοίκους, πιο πίσω από την Ελλάδα με 4,3. Σε σχέση με το 1990, που ο αριθμός ήταν περίπου 7, η αντιστοιχία έπεσε στο μισό. Αυτή ήταν η μία από τις συνέπειες της πολιτικής λιτότητας και του περιορισμού του κοινωνικού κράτους που συνόδευσε την εισαγωγή του Ευρώ. Και τώρα, δεν επαρκούν οι γιατροί και τα νοσοκομεία στο πιο ανεπτυγμένο βόρειο τμήμα της χώρας…

Σε προηγούμενη ανάρτησή μας, έχουμε αναφερθεί στις καταστρεπτικές συνέπειες της εισαγωγής του ευρώ για την οικονομία της Ιταλίας και στην παρακμή στην οποία έχει περιπέσει μία από τις ισχυρότερες οικονομίες της Ευρώπης. Ας ελπίσουμε η επιδημία να μη πάρει τέτοια έκταση και σε άλλες χώρες με παρόμοια προβλήματα, ως αποτέλεσμα μιας πολιτικής που θεωρεί το κοινωνικό κράτος “σπατάλη” και περιττή πολυτέλεια.

Η Πολωνία που είναι εκτός ευρώ, διέθετε το 2015 6,6 νοσοκομειακές κλίνες ανά χιλίους κατοίκους, δεύτερη στην Ε.Ε. πίσω από τη Γερμανία με 8,1. Προηγείται η Ιαπωνία με 13,2 και ακολουθούν η Νότια Κορέα με 11,5 και η Ρωσία με 8,5.

Όπως το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνομπίλ ανέδειξε τις αδυναμίες και τη δυσλειτουργία του σοβιετικού γραφειοκρατικού καθεστώτος, έτσι και ο κοροναϊός αναδεικνύει τις αντίστοιχες αδυναμίες του Νεοφιελευθερισμού και της Παγκοσμιοποίησης.

Αν ο Νεοφιλελευθερισμός αφήνει ανοχύρωτες τις κοινωνίες απέναντι σε επιδημίες, η Παγκοσμιοποίηση διευκολύνει την διάδοσή τους παγκοσμίως, σε ρυθμούς πολύ πιο γρήγορους απ’  ό,τι σε άλλες εποχές. Και μάλιστα, μεταξύ των πιο εύπορων στρωμάτων που πληθυσμού, που ταξιδεύουν συχνά και ΄μακριά.