Το εκτρωματικό φορολογικό νομοσχέδιο που ήδη ψηφίστηκε και έχει καταστεί νόμος του κράτους, με πρόσχημα την πάταξη της φοροδιαφυγής, εντάσσεται στα πλαίσια της συμμόρφωσης του ελληνικού πολιτικού συστήματος με τον διπλό δημοσιονομικό ζουρλομανδύα του “Συμφώνου Σταθερότητας” και των επιπλέον ανειλημμένων μνημονιακών υποχρεώσεων που βαρύνουν ειδικά την Ελλάδα. Και μετά το “διάλειμμα” του κορωνοϊού, επανέρχονται δριμύτερες.
Για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απαιτούν εξαιρετικά υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, πολλοί από αυτούς που ανέμεναν ασφάλεια και σταθερότητα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και την επανέφεραν στην εξουσία, θα βρεθούν μπροστά σε νέες δυσάρεστες “εκπλήξεις” όπως έγινε με τους δεινώς πληττόμενους αυτοαπασχολούμενους, που την υπερψήφισαν μαζικά στις τελευταίες εκλογές.
Για άλλη μια φορά, η Κυβέρνηση Μητσοτάκη καλύπτει την πολιτική της ανεπάρκεια με τη “λογική του οδοστρωτήρα”. Απαντά με μέτρα “επί δικαίους και αδίκους” για να καλύψει την αδυναμία της να πατάξει τη φοροδιαφυγή. Την οποία η ίδια υποκινεί και υποθάλπει με τις φορομπηχτικές πρακτικές της, ιδίως τη διατήρηση των υψηλών συντελεστών ΦΠΑ. Αλλά και την αδυναμία της -ή την απροθυμία της καλύτερα- να καταπολεμήσει την ακρίβεια και την αισχροκέρδεια.
Γεγονός παραμένει ότι από τη στιγμή που ένας πολίτης μπορεί να διαβιώνει και να χρηματοδοτεί τις δράσεις του με χρήμα νόμιμο και φορολογημένο, είναι αδιανόητο να φορολογείται επιπλέον για έσοδα ανύπαρκτα με το πρόσχημα του “τεκμηρίου”.
Αυτό δεν είναι μόνο φορολογική αδικία.
Παραβιάζει και ευρύτερα πολιτικά, συνταγματικά και ανθρώπινα δικαιώματα, που σχετίζονται με την ανάπτυξη της προσωπικότητας των πολιτών. Πολλοί είναι οι λόγοι που μπορούν να εξωθήσουν τον πολίτη να παραμένει αυτοαπασχολούμενος χωρίς κέρδος, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να δικαιολογεί τα έξοδα και τις ζημίες του από το συνολικό επίπεδο διαβίωσής του:
- Η προσδοκία ότι στο κοντινό μέλλον η δραστηριότητα θα αποδώσει οικονομικά.
- Το γεγονός κάποια χρονιά να μη πάει τόσο καλά, αφού τα έσοδα των αυτοαπασχολουμένων, ούτε σταθερά, ούτε εγγυημένα είναι.
- Η απασχόληση ως μισθωτών μελών της οικογένειάς του αυτοαπασχολουμένου.
- Η επιθυμία του να ζήσει στην περιφέρεια, επιλέγοντας την ποιότητα ζωής από το μεγαλύτερο κέρδος στις μεγαλουπόλεις.
- Το απλό δεδομένο να αγαπάει την τέχνη του και να θέλει να συνεχίσει να την εξασκεί δημιουργικά, εφόσον μπορεί από άλλη πηγή εισοδήματος να επιβιώσει χωρίς να κερδίζει καθόλου, ή λιγότερα από τα ποσά του τεκμηρίου. Και ταυτόχρονα να χρηματοδοτεί τις ασφαλιστικές του εισφορές.
Όλα τα παραπάνω είναι προφανώς αδιανόητα για τους Αρχιερείς του Μαμωνά και λάτρεις του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού που κυβερνούν τη χώρα. Ο πρακτικός υλισμός, από τον οποίο διακατέχονται και στον οποίο δαιμονικά πρεσβεύουν δεν τους αφήνει να δούνε τον άνθρωπο πέρα από τη λογική του κέρδους.
Πέρα από απαράδεκτη πολιτικά και συνταγματικά, η λογική τους αυτή είναι και επικίνδυνη για την κοινωνική συνοχή και μακροπρόθεσμα την εθνική ακεραιότητα της χώρας, αφού το νέο νομοθέτημα, σε συνδυασμό με την μεθοδευμένη και συντονισμένη αποδόμηση του κοινωνικού Κράτους, αποτελεί άλλον ένα παράγοντα απερήμωσης της περιφέρειας. Ναι μεν εξαιρούνται από το τεκμήριο δράσεις σε οικισμούς κάτω των 5000 κατοίκων, αλλά κατά τα λοιπά, η ελληνική επαρχία θα πληγεί.
Χώρια η ανεργία που θα προκύψει από τις επιχειρήσεις που θα κλείσουν και οι απώλειες του ΕΦΚΑ από τις εισφορές.
Υπάρχει, βέβαια και η λογική ότι όσο πιο πολύ μειωθούν οι αυτοαπασχολούμενοι, τόσο πιο πολύ θα αυξηθούν οι πολίτες που θα επιβιώνουν με μισθούς πείνας και θα φυτοζωούν με τα επιδόματα. Όλο και πιο εξαρτημένοι από το πελατειακό Κράτος και πιο ευάλωτοι.
