Ως ημέρα του Ολοκαυτώματος των Εβραίων έχει επιλεγεί να εορτάζεται η 27η Ιανουαρίου, επέτειος της απελευθέρωσης του διαβόητου γερμανικού στρατοπέδου εξόντωσης του Άουσβιτς το 1945 (ΦΩΤΟ), με την είσοδο σ’ αυτό των σοβιετικών στρατευμάτων. Σήμερα η περιοχή ανήκει στην Πολωνία. Στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο υπολογίζεται ότι βρήκαν το θάνατο 45 περίπου εκατομμύρια άμαχοι, από τους οποίους 6 εκατομμύρια Εβραίοι. Και άλλες εθνότητες μπήκαν στο στόχαστρο όπως οι Ρομά. Μέχρι το 1942, η γερμανική κυβέρνηση εφάρμοζε κυρίως πολιτική διακρίσεων και εκτόπισης σε “γκέτο”. Στη σύσκεψη του Βανζέε το καλοκαίρι του 1942, συζητήθηκε και μεθοδεύτηκε η λεγόμενη “τελική λύση” του κατά τους ναζιστές “εβραϊκού προβλήματος” , αποφασίστηκε η οργάνωση του μαζικού εκτοπισμού σε στρατόπεδα και της εξόντωσης των Εβραίων.
Και χωρίς το ασύλληπτο έγκλημα της φυσικής εξόντωσης τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων, η κτηνωδία με την οποία αντιμετωπίστηκαν οι πολίτες που ανήκαν σε “κατώτερες φυλές” ή αντιφρονούντες συνιστά έγκλημα κατά της ανθρωπότητας: Η συστηματική καταλήστευσή τους, η προσβολή της τιμής και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, οι εξευτελισμοί, η μετατροπή τους σε δουλοκτητικό εργατικό δυναμικό.
Όπως μαρτυρείται στο 2ο φυλλάδιο της αντιναζιστικής οργάνωσης ” Λευκό Ρόδο”, και πριν τη σύνοδο του Βανζέε, είχαν αρχίσει οι “Μετὰ τὴν κατάκτηση τῆς Πολωνίας, τριακόσιες χιλιάδες Ἑβραῖοι ἔχουν δολοφονηθεῖ μὲ τὸν πιὸ κτηνώδη τρόπο στὴ χώρα αὐτή. Ἐδῶ βλέπουμε τὸ φοβερότερο ἔγκλημα ἐνάντια στὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια, ἕνα ἔγκλημα ποὺ δὲν συγκρίνεται μὲ κανένα ἄλλο στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας.”
Η καταναγκαστική εργασία είναι η άλλη πλευρά του συστήματος των εκατοντάδων στρατοπέδων συγκέντρωσης που είχε δημιουργήσει το ναζιστικό σύστημα. Εταιρίες που και σήμερα λειτουργούν, με την ίδια ή και με άλλη επωνυμία, είχαν επωφεληθεί από τη σύγχρονη αυτή εκδοχή της δουλείας.
Πρώτος ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι στα “Δαιμόνια” (“Οι Δαιμονισμένοι” σύμφωνα με τις μεταφράσεις), ανέπτυξε την ιδέα της λειτουργίας της ιδεολογίας ως ενός είδους “δαιμονίου” που κατακυριεύει τον άνθρωπο και τον μετατρέπει σε ενεργούμενο του παραλογισμού. Και δεν μπορούν παρά να είναι αντίχριστες και δαιμονικές εκείνες οι δυνάμεις που πείθουν τον άνθρωπο με διάφορα τεχνάσματα να πάψει να βλέπει το συνάνθρωπό του ως εικόνα Θεού.
Από το 1872, ο εθνοφυλετισμός έχει καταδικασθεί ως αίρεση από την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός με την επιστολή του στις 23 Μαρτίου 1943 προς τις γερμανικές αρχές Κατοχής, κατάγγειλε την εκτόπιση των Εβραίων ως ασύμβατη με το ορθόδοξο και ελληνικό ήθος:
Στὴν ἐθνικὴ μας συνείδηση, ὅλα τὰ παιδιὰ τῆς Μητέρας Ἑλλάδας ἀποτελοῦν μιὰ ἀναπόσπαστη ἑνότητα: εἶναι ἰσότιμα μέλη τοῦ ἐθνικοῦ σώματος, ἀνεξαρτήτως θρησκείας. Ἡ ἁγία Ὀρθόδοξη θρησκεία μας δὲν ἀναγνωρίζει ἀνώτερη ἢ κατώτερη ποιότητα μὲ βάση τὴ φυλὴ ἢ τὴ θρησκεία καὶ ἡ θρησκεία μας ἀναφέρει πὼς: «Δὲν ὑπάρχει οὔτε Ἑβραῖος, οὔτε Ἕλληνας» καὶ συνεπῶς καταδικάζει κάθε ἀπόπειρα διακρίσεων ἢ δημιουργίας φυλετικῶν ἢ θρησκευτικῶν διαφορῶν. Εἶναι κοινὴ ἡ μοίρα μας τόσο στὶς μέρες τῆς δόξας ὅσο καὶ σὲ περιόδους ἐθνικῆς ἀτυχίας καὶ εἶναι ἄρρηκτοι οἱ δεσμοὶ μεταξὺ ὅλων τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν, χωρὶς ἐξαίρεση, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴ φυλή.
Σήμερα, ἀνησυχοῦμε βαθύτατα γιὰ τὴν τύχη τῶν 60.000 συμπολιτῶν μας, οἱ ὁποῖοι εἶναι Ἑβραῖοι. Ἔχουμε ζήσει μαζὶ καὶ οἱ δύο τὴν δουλεία καὶ τὴν ἐλευθερία καὶ ἐκτιμοῦμε τὰ συναισθήματα τους, τὴν ἀδελφικὴ τους στάση, τὴν οἰκονομική τους προσφορὰ καὶ τὸ πιὸ σημαντικό, τὸν πατριωτισμό τους.”
Όπως έχει γράψει ο αείμνηστος Νίκος Ψαρουδάκης, έχοντας κατά νου τα εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας, η αναγωγή του έθνους σε θεότητα, δαιμόνιο, που παίρνει τη θέση του Θεού, οδηγεί στην ομαδική αποκτήνωση των λαών :
᾿Εθνικισμός σημαίνει θεοποίηση τῆς πατρίδας καί τοῦ κράτους. ῾Η θεοποίηση αὐτή εἶναι ὁ συντομώτερος δρόμος πρός τήν ἀποκτήνωση τῶν λαῶν. Μέ τόν ἐθνικισμό ἡ πατρίδα γίνεται σκοπός, ἀντικείμενο λατρείας, παίρνοντας τή θέση τοῦ Θεοῦ. Οἱ Χριστιανοί πρέπει νά ξέρουν πώς ὁ ἐθνικισμός εἶναι ἐπικίνδυνη μορφή εἰδωλολατρίας, ὄργανο τοῦ διαβόλου καί ἄρνηση τῆς φιλοπατρίας τῶν ἄλλων.
Κλασσικό παράδειγμα εἶναι ὁ γερμανικός ἐθνικισμός· «ἡ Γερμανία ὑπεράνω ὅλων». ῞Οταν κανείς θεοποιήση τή πατρίδα του, τότε θέλει νά καταργήση τίς ἄλλες πατρίδες καί ν᾿ ἀναγκάση τούς πολίτες τους ν᾿ ἀγαποῦν τή δική του πατρίδα. Γιατί αὐτό; Θά θέλαμε μιά ἀπάντηση ἀπ᾿ τούς ἐθνικιστές· ταιριάζει αὐτό στήν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια καί τή χριστιανική ἰδιότητα; ῾Η πατρίδα εἶναι θρησκεία; ῾Υπάρχει κανένας Θεός πού νά δίδαξε τόν ἐθνικισμό; Μπορεῖ νά εἶναι κανένας ἐθνικιστής καί χριστιανός; ῾Ο Χριστιανισμός γεμίζοντας τά πάντα δημιουργεῖ ἀδιαχώρητο. Στό χριστιανικό ἀδιαχώρητο δέν ἔχουν θέση ἀντιχριστιανικά πράγματα καί ἑπομένως οὔτε ὁ ἐθνικισμός. Τό ἔθνος, σάν σύνολο λαοῦ, πρέπει νά βρίσκεται στήν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ. Αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή ἔννοια τῆς φιλοπατρίας. Τό περιεχόμενο κι ἡ ἀποστολή τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι ἐντελῶς ἀσυμβίβαστα μέ τή σημερινή μορφή τῆς ἀνθρωπότητας. Τά κράτη, τά ἔθνη, τά σύνορα, οἱ φυλετικές διακρίσεις, ὅ,τι ἔχει σχέση μέ ἐπιθέσεις καί κατακτήσεις ξένων ἐδαφῶν εἶναι ἀκατανόητα ἀπό χριστιανική πλευρά. Σ᾿ ὅλα αὐτά οἱ Χριστιανοί δέν βλέπουν παρά τό σχέδιο τοῦ διαβόλου, πού κρατᾶ τούς λαούς χωρισμένους, γιά νά μή πραγματοποιηθῆ τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ πού θέλει νά ἑνώση τήν ἀνθρωπότητα. ῾Ο ἐθνικισμός καί τά περί αὐτόν, εἶναι ἡ τοξίνη πού ἐπιδιώκει τήν ἀποσύνθεση τῆς ἀνθρωπότητας. Τό ἀντίδοτο στήν περίπτωση αὐτή εἶναι τό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ γιά τήν ἀμοιβαία κατανόηση ἀνάμεσα στούς λαούς. ῾Ο Χριστιανισμός, ὅπως ἔχομε πεῖ, ἐξευγενίζει τήν πατρίδα δίνοντάς της πνευματικό περιεχόμενο καί τήν μεγαλώνει ἐπεκτείνοντάς την σ᾿ ὅλο τόν κόσμο καί μέχρι τό Θεό.
Χριστιανική πατρίδα εἶναι ὁ πνευματικός κόσμος, ἡ ἀθανασία καί ἡ αἰωνιότητα καί χριστιανικός ἐθνικισμός τό μεγάλο ἰδανικό τῆς παγκόσμιας εἰρήνης καί συναδέλφωσης, τῆς «μίας ποίμνης», ὅπως ὁ Κύριος εἶπε· «γενήσεται μία ποίμνη, εἶς ποιμήν».
