• Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΑΝΙΚΟΛΑ (ΦΩΤΟ) ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ “Χ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

Εγώ θα αναφερθώ σε ορισμένα από τα βασικά προβλήματα που βασάνιζαν και συνεχίζουν να βασανίζουν τον Δήμο Αμαρουσίου αλλά και στις πραγματικές δυνατότητες του. Δυνατότητες που ο συνδυασμός “Συμμαχία για την ανατροπή στο Μαρούσι” επιμένει να επισημαίνει και να τις αντιπροτείνει κόντρα στην γενικευμένη παρακμή του Δήμου. Πρόκειται για έναν όμορφο τόπο που αγαπάμε όλοι όσοι τον κατοικούμε, μολαταύτα αδυνατούμε να αγνοήσουμε τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε.

Κάποια πολύ γενικά: Το Μαρούσι είναι μια από τις μεγαλύτερες πόλεις στο βόρειο τμήμα του Λεκανοπεδίου Αττικής. Η δημογραφική αύξηση του πληθυσμού της πόλης ήταν εντυπωσιακή κατά την διάρκεια των
προηγούμενων δεκαετιών. Το 2021, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, το Μαρούσι είχε 71.830 κατοίκους (μόνιμος πληθυσμός), ενώ το 1981 ο μόνιμος πληθυσμός έφτανε τους 48.151 κατοίκους. Κατά το διάστημα μεταξύ 1997 και 2005, σημειώνεται στην πόλη κορύφωση σε κατασκευή οικοδομικών έργων και υποδομών, όταν το Μαρούσι έγινε η πόλη που θα φιλοξενούσε τις περισσότερες από τις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις για τους Ολυμπιακούς
Αγώνες του 2004. Πιο συγκεκριμένα, δημιουργήθηκε η νέα “Αττική Οδός”, ενώ παράλληλα ορισμένα από τα πιο μεγάλα Εμπορικά Κέντρα εγκαταστάθηκαν στο Μαρούσι. Ως εκ τούτου, στην πόλη δραστηριοποιήθηκαν πολλές χιλιάδες επιχειρήσεις, εμπορικά καταστήματα και αίθουσες αναψυχής, προσελκύοντας πολλούς επισκέπτες που αποτέλεσαν μια κάποια πηγή εσόδων για την πόλη, επιβαρύνοντας όμως ταυτόχρονα τις υποδομές  και προκαλώντας περιβαλλοντικό κόστος.
Την περίοδο 2000 – 2004 το δεύτερο όνομα του Αμαρουσίου ήταν “Βωβόπολη” ή silicon valley ενώ με την ολοκλήρωση των Ολυμπιακών έργων και την χρήση μέρους από αυτά από ιδιωτικά συμφέροντα ή από το Δημόσιο), έχουμε μετά το τέλος των Ολυμπιακών αγώνων κτίρια όπως του Golden Ηall ή των Υπουργείων Υγείας και Παιδείας, που κατέδειξαν πλήρως το πολεοδομικό αδιέξοδο και τον υπερκορεσμό της πόλης του Αμαρουσίου.
Στην κατάστασή αυτή έρχεται να δώσει την χαριστική βολή η ανέγερση του Athens Mall το 2005, η έκδοση του ρυθμιστικού σχεδίου της Αθήνας το 2012  και η μετεγκατάσταση του Καζίνο της Πάρνηθας στο Μαρούσι το 2017.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυρίαρχη πολιτική της τελευταίας 25ετίας αναφορικά με την αλόγιστη οικοδομική ανάπτυξη της περιοχής που ευνοεί το μεγάλο κατασκευαστικό κεφάλαιο και συγκεκριμένα συμφέροντα ιδιωτών δεν αμφισβητείται από καμιά κυβέρνηση και καμία Δημοτική Αρχή του Αμαρουσίου ενώ οι όποιες αντιδράσεις που υπάρχουν εκδηλώνονται από συλλογικότητες πολιτών και μικρές Δημοτικές παρατάξεις κυρίως της αριστεράς. Αυτές λειτουργούν με ακτιβιστικού χαρακτήρα κινηματικές δράσεις και νομικές προσφυγές με θεαματικά αποτελέσματα ενίοτε.
Η ανακήρυξη του ΜΩΛ ως παράνομου κτίσματος από το ΣΤΕ (το δίκασε η Κατερίνα Ψάλτη) αλλά και η ανακήρυξη και πάλι από το ΣΤΕ ως παράνομης της μετεγκατάστασης του Καζίνο της Πάρνηθας στο Μαρούσι (το δίκασε κι αυτό η Κατερίνα Ψάλτη) σε συνδυασμό με τις μαζικές κινητοποιήσεις φορέων και κατοίκων της περιοχής αποτελούν ελπιδοφόρες στιγμές και δείχνουν τον δρόμο που οφείλουμε και μπορούμε να ακολουθήσουμε ώστε να διαφυλαχθεί και να διασωθεί ο χαρακτήρας της πόλης του Αμαρουσίου ως χώρος βασικής κατοικίας και όχι πεδίο υπερτοπικών εμπορικών και άλλου είδους χρήσεων που θα καταστήσουν το Μαρούσι πόλη αβίωτη για τους κατοίκους του.
Άλλα ενδεικτικά πλην όμως σημαντικά προβλήματα είναι το χρέος του Δήμου (το 2012 περίπου 86.000.000 ευρώ), τα υψηλότατα δημοτικά τέλη, η διαχείριση απορριμμάτων και ανακύκλωσης, και η έλλειψη σοβαρών και
μεγάλων αντιπλημμυρικών έργων.
Έχει σημασία εδώ να τονίσουμε το προβληματικό πλαίσιο της σχέσης μεταξύ κεντρικής εξουσίας και τοπικής αυτοδιοίκησης. Η κεντρική εξουσία πετυχαίνει με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια: Κρατάει σχεδόν όλα τα οικονομικά στο χέρι της, ώστε οι Δήμοι, με την ανάγκη πολλών μεγάλων έργων να ζητάνε χρήματα σχεδόν παρακαλώντας, και διαχέει την εξουσία της στις τοπικές δομές μέσω ενός ισχυρού κομματικού μηχανισμού. Εν προκειμένω, πώς είναι δυνατόν ένας γαλάζιος Δήμαρχος και οι γαλάζιοι παρατρεχάμενοί του να αντιταχθούν σε κεντρικές πολιτικές οι οποίες είναι απόλυτα συγκεντρωτικές και φανερά ευνοούν συγκεκριμένους επιχειρηματίες κλπ. Ακόμα πιο συγκεκριμένα: Η Υπουργός Εσωτερικών φέρνει ένα νομοσχέδιο-οδοστρωτήρα για την τοπική αυτοδιοίκηση. Στο Μαρούσι έχουμε αντιδήμαρχο με τον οποίο κάνουν κολλητή παρέα. Το τονίζω, γιατί ο ίδιος καυχιέται περί αυτού.
Η λύση επομένως δεν μπορεί παρά να έρθει από έναν πολιτικό σχηματισμό-σχηματισμούς που ξεκινάνε από τα κάτω, και όχι από τα πάνω. Από ανθρώπους που δεν έχουν κομματικές εξαρτήσεις και πιστεύουν στην αξία της γειτονιάς και της εντοπιότητας. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει μια δημοκρατική αντιμετώπιση των πολιτικών και κοινωνικών προβλημάτων και μόνο έτσι μπορεί να υποστηριχθεί ένας κινηματικός αγώνας που κακά τα ψέμματα, επιβάλλεται απέναντι σε τέτοιες κεντρικές πολιτικές.
Γιατί όταν πλημμυρίζει και πνίγεται η Θεσσαλία και λένε στον Θεσσαλό “κοίταξε να δεις, ευκαιρία για αλλαγές στη ζωή, η εταιρεία ΤΕΡΝΑ θέλει να φτιάξει ένα από τα μεγαλύτερα πάρκα φωτοβολταϊκών στην Ευρώπη” ή λένε στον Ευβοιώτη που κάηκε το βιός του και η γη του “κοίταξε να δεις, ευκαιρία για αλλαγές στη ζωή, η εταιρεία ΤΕΡΝΑ θέλει να βάλει ανεμογεννήτριες στα βουνά των παππούδων σου, μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι σου”  και αντίστοιχα έρχεται στον Μαρουσιώτη και λέει “κοίταξε να δεις, δροσερό προάστιο και ωραίος ο Σπύρος Λούης, αλλά όλα αυτά τα χωράφια έχεις μοναδική ευκαιρία να τα κάνεις γιγάντια εμπορικά κέντρα, γυάλινα κτίρια και Καζίνο”, τότε ένας δήμαρχος, ο οποιοσδήποτε Δήμαρχος, μόνος του είναι ένα τίποτα. Μια ζωή που απειλείται είναι υπόθεση συλλογική.
Στον αγώνα αυτό πολλοί και πολλές από τον Συνδυασμό της Συμμαχίας για το Μαρούσι έχουν παίξει και παίζουν καθοριστικό ρόλο και γι’ αυτό αξίζει να τους εμπιστευθούν οι δημότες του Αμαρουσίου στις επικείμενες Δημοτικές εκλογές της 8ης Οκτωβρίου 2023.
Κι όπως έχει γράψει ο Γιώργος Σαραντάρης: “Από σένα δεν εξαρτάται τίποτα. Μπορεί και να εξαρτώνται τα πάντα”