“Ἡ δικαιοσύνη δὲν ἀπονέμεται μὲ βάση τὸ κοινὸ περὶ δικαίου αἴσθημα, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς νόμους”, εἶπε μεταξὺ ἄλλων ἡ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας κα Αἰκατερίνη Σακελλαροπούλου στὴν ὁμιλία της στὴ δεξίωση γιὰ τὴν ἐπέτειο τῆς ἀποκατάσταση τῆς Δημοκρατίας στὸ Προεδρικὸ Μέγαρο.

Τὴν κοινὴ γνώμη ἔχουν ἀπασχολήσει κυρίως ἀποφάσεις τῆς ποινικῆς δικαιοσύνης, ὅσον ἀφορᾶ στὴν ἐνοχὴ ἢ ὄχι τῶν κατηγορουμένων καὶ στὸ ὕψος τῆς ποινῆς.

Ἀξίζει νὰ δοῦμε τί λένε οἱ πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι:

Σύμφωνα μὲ τὸν Νικόλαο Χωραφᾶ, ἀπὸ τοὺς ἐμβληματικότερους θεωρητικοὺς τοῦ Ποινικοῦ Δικαίου ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰὠνα, ὁ κλάδος αὐτὸς εἶναι “ὡς ἐκ τῆς φύσεώς αὐτοῦ τὸ τμῆμα ἐκεῖνο τοῦ δικαίου, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται εἰς στενωτέραν ἐπαφὴν μὲ τὴν λαϊκὴν ψυχὴν καὶ τὴν λαϊκὴν συνείδησιν”. Μὲ αὐτὴ τὴ ρἠση ξεκινᾶ τὶς πολυσέλιδες τυπωμένες πανεπιστημιακές του παραδόσεις τοῦ γενικοῦ Ποινικοῦ Δικαίου ὁ ἀείμνηστος Νίκος Ἀνδρουλάκης, ποὺ διετέλεσε καθηγητὴς τοῦ Ποινικοῦ Δικαίου στὴ Νομικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν καὶ εἶναι τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ διάβαζαν οἱ φοιτητὲς ἀνοίγοντας τὸ βιβλίο του.

Ὁ Ἀνδρουλάκης, στὸ ἴδιο σύγγραμμα, στὸν ὁρισμὸ ποὺ δίνει στὴν ἐγκληματικὴ πράξη περιλαμβάνει τὴν ἀνθρώπινη συμπεριφορὰ “γενικῶς ἐπκίνδυνον καὶ ἰδιαιτέρως ἀξιόμεμπτον μέχρι σημείου, ὥστε νὰ συνιστᾶ ἀφόρητον παράδειγμα ἀντικοινωνικῆς συμπεριφορᾶς, οὖσα δὲ καταλογιστὴ εἰς ἐνοχὴν τοῦ δράστου καὶ ἀξιόποινος  κατ’ ἀπόφασιν τοῦ συνταγματικοῦ νομοθέτου.”.

Κατὰ συνέπεια, ἂν καὶ νομικὸς καὶ ἀνώτατη δικαστικός, ἡ κα Σακελλαροπούλου εἶπε “μισὲς ἀλήθειες”. Διότι ἐνῶ εἶναι γεγονὸς ὅτι τὸ Σύνταγμα καὶ οἱ νόμοι κατοχυρώνουν τὰ δικαιώματα τοῦ κατηγορουμένου καὶ ὁρίζουν σαφῶς καὶ ἐπιλεκτικῶς ποιὲς πράξεις τιμωροῦνται καὶ ὑπὸ ποῖες προϋποθέσεις, ἡ βάση μὲ τὴν ὁποία ὁρίζεται ποιὰ συμπεριφορὰ εἶναι ἀντικοινωνική, ὥστε νὰ χρήζει ποινικῆς ἀντιμετώπισης, εἶναι τὸ κοινὸ περὶ δικαίου αἴσθημα, ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν μπορεῖ νὰ ἀποκοπεῖ καὶ νὰ “ἀποστειρωθεῖ” ἡ ἀπονομὴ τῆς δικαιοσύνης.

Ὅπως καὶ ἡ ἴδια ἀναγκάζεται νὰ παραδεχθεῖ, ναὶ μὲν οἱ δικαστὲς δὲν πρέπει νὰ στοχοποιοῦνται, ἀλλὰ κρίνονται γιὰ τὶς ἀποφάσεις τους. Ἰδίως ἂν ἡ αὐστηρότητα εἶναι δυσανάλογη μὲ τὴν πράξη, ἀλλὰ καὶ ἂν μὲ τὴν δυσανάλογη ἐπιείκεια σὲ ἰσχυροὺς περνᾶ ἡ λογικὴ τῆς ἀσυδοσίας καὶ τῆς ἀτιμωρησίας.

Ἂν ἦταν εἰλικρινὲς τὸ ἐνδιαφέρον τῆς κας Προέδρου γιὰ τὴν όρθὴ λειτουργία τῆς δικαιοσύνης, θὰ ἀναφερόταν, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀνεξαρτησία τῶν δικαστῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν πρέπει να στοχοποιοῦνται καὶ στὰ δικαιώματα τῶν κατηγορουμένων, γιὰ τὰ ὁποῖα δὲν εἶπε λέξη.

Στὴν πραγμτικότητα, ἐξέπεμψε μία λογικὴ ἀποξένωσης τοῦ πολιτικοῦ συστήματος ἀπὸ τὸ λαό, υἱοθετώντας καὶ τὴν περὶ “λαϊκισμοῦ” ρητορεία τοῦ πολιτικοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖο τὴν ἀνέδειξε στὸ ἀνώτατο πολιτειακὸ ἀξίωμα. Τὸ ὁποῖο μὲ ἐπιδεξιότητα παραπληροφορεῖ, “τσουβαλιάζοντας” στὸ “λαϊκισμὸ” κάθε ἀμφισβήτηση τοῦ νεοφιλελεύθερου “μονόδρομου” ποὺ ἐπιβάλλει ἡ δικτατορία τῶν ἀγορῶν, τὴν ὁποία ἐμφανίζει ὡς ἀμφισβήτηση τῶν “βασικῶν ἀρχῶν τῆς φιλελεύθερης δημοκρατίας” .

Γ.Ζ.

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>