“Η γνώση είναι απέραντη και τα θεία μυστήρια είναι απρόσιτα στην ανθρώπινη φύση και στην παρούσα ζωή…”

Αυτά τα λόγια του Μεγάλου Βασιλείου, που τιμάται εκκλησιαστικά σε λίγες μέρες, ταιριάζουν απόλυτα στα γεγονότα των Χριστουγέννων, για τα οποία περισσότερο από όλα αρμόζει η αποφατική σιωπή.

Μια απειρόγαμος και άσημη κόρη από τη Ναζαρέτ, η Μαρία ή Μαριάμ, θα χωρήσει τον Αχώρητον, του Οποίου ο τόκος, η γέννα έγινε σε μια ταπεινότατη σπηλιά. “Μυστήριον ξένον ορώ και παράδοξον. Ουρανόν το σπήλαιον, θρόνον χερουβικόν την Παρθένον, την φάτνην χωρίον, εν ω ανεκλίθη ο αχώρητος…”

Ήδη από πολλά χρόνια πριν, το 1970, το Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας επισήμαινε την υπόκριση μιας κοινωνίας που ήθελε να λέγεται “χριστιανική”- χριστιανική στα λόγια, όταν τα έργα της και η καρδιά της “πόρρω απείχαν” από Εκείνον και τις εντολές του. Του Λόγου, δηλαδή, που “έκλινε τους Ουρανούς” για να γίνει σάρκα, αναλαμβάνοντας και προσλαμβάνοντας όλη την αθλιότητα των ανθρωπίνων και της ανθρωπότητας, ώστε να της δώσει τη δυνατότητα της σωτηρίας, αντιμετωπίζοντας τους φαινομενικά ανέγγιχτους ως τότε και τυραννικούς εχθρούς της: το διάβολο, τη φθορά και το θάνατο.

Έτσι και σήμερα ζούμε σε μια κοινωνία εν πολλοίς αδιαπέραστη ή μάλλον απαθώς διαπερατή από το χριστιανικό μήνυμα, κάτι για το οποίο ευθυνόμαστε βαρύτατα και εμείς οι αγγελιοφόροι του. Μια κοινωνία εντελώς ξένη προς τις εντολές και τις κατευθύνσεις που προβάλλει είτε ο ίδιος ο Χριστός είτε οι “αδελφοί και συγκληρονόμοι” Άγιοι της Εκκλησίας που ίδρυσε, όπου η δικαιοσύνη νοείται ατομοκεντρικά, όπου οι “θυρωροί της Βασιλείας Του” φτωχοί και ξένοι λογαριάζονται ακόμη ως “περικαθάρματα του κόσμου”, όπου θριαμβεύει ο “Μαμωνάς της αδικίας”, όπου κυριαρχεί -παρά τις πληθωρικές κάποτε κοινωνικές και διαπροσωπικές εκδηλώσεις- η αποξένωση των ανθρώπων τόσο μεταξύ τους όσο και με τον ίδιο τους τον εαυτό. Στο κηρυγματικό πεδίο, πολύς ο λόγος που γίνεται περί πνευματικότητας, όμως η κοινωνικότητα είναι τεκμήριο της πνευματικότητας και από αυτό συμπεραίνουμε ότι και τα δύο είναι εν πολλοίς απόντα, με παρούσα μάλλον την κούφια εθιμοτυπία.

Η ελπίδα όμως μπορεί να κρύβεται αλλά δε χάθηκε. Ο «α(περι)νόητος νους», η «ανείκαστη αγαθότητα», η «αυτοευσπλαχνία», η «ένσαρκη παναλήθεια», η Αγάπη που γίνεται σάρκα είναι το επίκεντρό της για μας που έχουμε την τιμή να φέρουμε το όνομα του Χριστιανού.

Ως Κίνημα της Χ.Δ., ευχόμαστε αυτά τα Χριστούγεννα να είναι η απαρχή της τομής και θραύσης του «φαύλου κύκλου» και του πραγματικού ανοίγματος στον όλως Άλλο, τον Χριστό, όπως και στους ενδεείς αδελφούς και συνανθρώπους μας, που θα είναι το κριτήριο της σωτηρίας μας, και των οποίων οι ανάγκες δε ζητούν ευκαιριακή υποκριτική συμπάθεια, αλλά σταθερή και πολιτική αντιμετώπιση βασισμένη στις εντολές και το πνεύμα του τεχθέντος.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *
You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>