Σήμερα, 29 Δεκεμβρίου, ποὺ τιμᾶται ἡ μνήμη τῶν χιλιάδων ἁγίων νηπίων ποὺ σφαγιάστηκαν κατὰ διαταγὴ τοῦ Ἡρώδη στὴ Βηθλεὲμ καὶ στὰ περίχωρά της μετὰ τὴ γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ὁ νοῦς πηγαίνει σὲ ὅλα τὰ κατατρεγμένα παιδιὰ τοῦ κόσμου ποὺ σκοτώνονται καὶ ὑποφέρουν, έπειδὴ διέπραξαν τὸ ἴδιο “ἔγκλημα”. Τόλμησαν νὰ ἔρθουν στὴ ζωή. Χωρὶς σὲ τίποτα νὰ ἔχουν φταίξει σὲ κανέναν. Ἰδίως στὰ παιδιὰ τῆς Γάζας, ποὺ κατὰ χιλιάδες ἐξοντώνονται. Ἂς προσευχηθοῦμε καὶ ἂς ἀγωνιστοῦμε, τὸ χριστουγεννιάτικο μήνυμα γιὰ “Ἐπὶ γῆς Εἰρήνη” νὰ κυριαρχήσει καὶ νὰ παραμερίσει τὶς σκοπιμότητες τοῦ κάθε σύγχρονου μιμητῆ τοῦ Ἡρώδη. Τῶν κάθε λογῆς ἐξουσιαστῶν τοῦ κόσμου τούτου, ποὺ συντηροῦν καὶ ὑποδαυλίζουν πολέμους καὶ θυσιάζουν ζωὲς στὸ βωμὸ εὐτελῶν σκοπιμοτήτων.
Στὴ μνήμη τῶν ἁγίων νηπίων παραθέτουμε ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν Ὁμιλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Ἐπισκόπου Νύσσης ” Εἰς τὸ Γενέθλιον τοῦ Σωτῆρος”. Ἡ ἀπόδοση στὴ δημοτικὴ γλώσσα εἶναι βασισμένη στὴ νεοελληνικὴ ἀπόδοση ἀπὸ τὸ “Πατερικὸν Κυριακοδρόμιον”, σσ. 632-634.
Οἱ μάγοι τοῦ προσφέρουν λιβἀνι ὡς Θεὸ καὶ τιμοῦν τὸ βασιλικὸ ἀξίωμα μὲ τὸν χρυσό, καὶ μὲ κάποιαν προφητικὴ χάρη δηλώνουν τὴν οἰκονομία τοῦ Πάθους μὲ τὴν σμύρνα. Ἐνῶ οἱ ἄλλοι καταδικάζουν σὲ ἐξόντωση ὅλα τὰ νήπια της περιοχῆς, πράγμα ποὺ θεωρῶ ὅτι τοὺς ἐνοχοποιεῖ ὄχι μόνο γιὰ σκληρότητα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἐσχάτη ἀνοησία. Τί νόημα ἔχει δηλαδὴ ἡ παιδοκτονία; Καὶ γιὰ ποιὸ σκοπὸν τόλμησαν οἱ δολοφόνοι αὐτὸ τὸ ἀνοσιούργημα; Ἐπειδή, ἕνα νέο θαυμαστὸ φαινόμενο τοῦ οὐρανοῦ μήνυσε στοὺς Μάγους τὴν ἀνάδειξη τοῦ Βασιλιᾶ. – Τί λοιπόν; Πιστεύεις ὅτι τὸ σημεῖο ποῦ τὸν ἀνήγγειλε εἶναι ἀληθινό, ἢ τὸ θεωρεῖς ἀνυπόστατη διάδοση; Ἂν εἶναι ἱκανὸς νὰ κάνῃ ὑποχειρίους τους οὐρανούς, τότε βεβαίως δὲν εἶναι στὸ χέρι σου νὰ τὸν πειράξῃς. Ἂν ὅμως δίνει στὴν ἐξουσία σου τὴν ζωὴ καὶ τὸν θάνατό του, μάταια τότε τὸν φοβᾶσαι. Γιὰ ποιὸ λόγο κατατρέχεται ἔτσι αὐτὸς ποὺ φέρεται ἔτσι, ὥστε νὰ εἶναι ὑποχείριος στὴν ἐξουσία σου;
Γιατί ἐξαπολύεται τὸ φριχτὸ ἐκεῖνο πρόσταγμα, ἡ ἀποτρόπαιη ἀπόφαση κατὰ τῶν νηπίων, νὰ ἐξοντωθοῦν τὰ καημένα τὰ βρέφη; Ποιὰ ἀδικία ἔκαναν; Ποιὰ ἀφορμὴ ἔδωσαν, ὥστε νὰ καταδικαστοῦν σὲ θάνατο ἢ ἄλλη τιμωρία; Ἕνα μόνο ἦταν τὸ ἔγκλημά τους, ὅτι γεννήθηκαν καὶ ἦρθαν στὴν ζωή.
Ποιὸς μπορεῖ νὰ περιγράψει μὲ λόγια τὶς συμφορές; Ποιὸς θὰ μπορέσει μᾶς διηγηθεῖ τὰ πάθη τους; Τὸν ἀνάκατο ἐκεῖνο ὀδυρμό, τὴν γοερὴ θρηνωδία παιδιῶν, μαννάδων, συγγενῶν, πατεράδων ποὺ κραύγαζαν ἀξιολύπητα μπροστὰ στὴν ἀπειλὴ τῶν δημίων; Πῶς νὰ ζωγραφίσει κανεὶς τὸν δήμιο μπροστὰ στὸ νήπιο μὲ γυμνὸ τὸ σπαθί, μὲ βλέμμα ἀγριεμένο καὶ φονικό, καὶ μὲ ἄγριες φωνές, νὰ σέρνει μὲ τὸ ἕνα χέρι τὸ βρέφος πρὸς τὸ μέρος του καὶ μὲ τὸ ἄλλο νὰ ὑψώνει τὸ σπαθί;
Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὴ μάννα νὰ προσπαθεῖ νὰ πάρει τὸ παιδὶ ἀπὸ τὰ χέρια του, καὶ νὰ έκθέτει στὴν κόψη τοῦ σπαθιοῦ τὸν δικό της τὸ λαιμό, γιὰ νὰ μὴν ἀντικρύσῃ μὲ τὰ μάτια της τὸ κακόμοιρο παιδί της, βρέφος ἀκόμη νὰ χάνει τὴ ζωή του στὰ χέρια τοῦ δημίου;
Πῶς πάλι θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ διηγηθεῖ τὸ δρᾶμα τῶν πατέρων; Τὶς παρακλήσεις τῶν παιδῶν τους, τὶς κραυγές, τὰ τελευταῖα σφιχταγκαλιάσματά τους, καὶ πολλὰ παρόμοια ποῦ συνέβαιναν ἐκεῖνες τὶς στιγμές;
Ποιὸς μπορεῖ νὰ διεκτραγωδήσει τὴν πολύμορφη καὶ πολυτρόπη ἐκείνη συμφορά, τὶς διπλὲς ὠδίνες τῶν μητέρων ποὺ μόλις πρόσφατα γέννησαν, τὴν ἀνυπόφορη φλόγα τῆς μητρικῆς στοργῆς; Πῶς τὸ καημένο τὸ βρέφος δεχόταν τὸ θανάσιμο χτύπημα, ἐνῶ ἦταν κολλημένο στὸν μαστὸ τῆς μάννας του; Πῶς ἡ ἄθλια μητέρα πρόσφερε τὸ γάλα στὸ στόμα τοῦ νηπίου καὶ συγχρόνως δεχόταν τὸ αἷμα του στὴν ἀγκαλιά της; Πολλὲς φορὲς μάλιστα μὲ τὴν ὁρμὴ ποὺ εἶχε τὸ χέρι τοῦ δημίου, διαπέρασε μὲ ἕνα χτύπημα τοῦ σπαθιοῦ μαζὶ μὲ τὸ παιδὶ καὶ τὴν μητέρα, καὶ τὸ αἷμα ἔτρεξε σὲ κοινὸ αὐλάκι ἀπὸ δύο πηγές. Ἀπὸ τὴν μητρικὴ πληγὴ καὶ τὸ θανάσιμο τραῦμα τοῦ παιδιοῦ της.
Καὶ ἐπειδὴ ἡ ἀνόσια διαταγὴ τοῦ Ἡρώδη περιλάμβανε καὶ τοῦτο, νὰ μὴν ἐφαρμοστεῖ ἡ θανατηφόρα ἀπόφαση μόνο στὰ νεογέννητα, ἀλλὰ καὶ ἂν κάποιο εἶχε φθάσει στὸ δεύτερο χρόνο τους νὰ σκοτωθεῖ κι ἐκεῖνο μαζί, ἀφοῦ εἶναι γραμμένοι «ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω», θέλει ὁ λόγος νὰ ἐκφράσει καὶ ἄλλη ἀκόμη συμφορὰ πού, ὅπως ἦταν φυσικό, συνέβη. Διότι πολλὲς φορὲς τὸ διάστημα τῶν δύο ἐτῶν ἔκανε τὴν ἴδια γυναίκα δύο φορὲς μητέρα. Τί ἀπερίγραπτο πάλι αὐτὸ τὸ θέαμα, δύο δήμιοι νὰ ἀσχολοῦνται μὲ μία μητέρα. Ὁ ἕνας νὰ τραβᾶ κοντά του τὸ νήπιο ποὺ τρέχει γύρω της καὶ ὁ ἄλλος νὰ ἀποσπᾷ τὸ βρέφος ἀπὸ τὴν ἀγκαλιά της; Πόσο θὰ ὑπέφερε τότε, ὅπως εἶναι φυσικό, ἡ ἄθλια μητέρα, ἐνῶ σχιζόταν ἡ καρδία της γιὰ τὰ δυὸ παιδιά της, καὶ ἔκαιγε ὁ πόνος καὶ τῶν δύο τὰ μητρικά της σπλάχνα; Δὲν ἤξερε ποιὸν ἀπὸ τοὺς δύο κακοὺς δημίους νὰ ἀκολουθήσει, ἀφοῦ ἔσυραν τὰ παιδιὰ ὁ ἕνας ἀπὸ ἐδῶ καὶ ὁ ἄλλος ἀπὸ ἐκεῖ γιὰ νὰ τὰ σφάξουν. Νὰ τρέξει στὸ νεογέννητο, ποὺ τὸ κλάμα του ἦταν ἀκόμη ἄναρθρο καὶ δὲν μποροῦσε νὰ ἐκφραστεῖ; Ἀκούει ὅμως τὸ ἄλλο ποὺ ἔχει ἀρχίσει ἤδη νὰ μιλάει, νὰ καλεῖ ψελλίζοντας καὶ κλαίγοντας τὴν μητέρα του. Τί νὰ κάνει; Πῶς νὰ ἀνταποκριθεῖ; Σὲ ποιανοῦ φωνὴ νὰ ἀπαντήσει; Μὲ ποιανοῦ τὴν κραυγὴ νὰ ἑνώσει τὴ δικιά της; Γιὰ ποίανοῦ τὸ θάνατο νὰ θρηνήσει, ἀφοῦ τὸ ἴδιο τῆς σκίζουν καὶ τὰ δύο βέλη τὴν καρδιά;
ΦΩΤΟ: Ἡ βρεφοκτονία τοῦ Ἡρώδη (λεπτομέρεια) – Ἱερὰ Μονὴ Ξηροποτάμου, Τοιχογραφία Καθολικοῦ. Ἀπὸ “Ὀρθόδοξο Συναξαριστή”, ὅπου καὶ ἄλλες τοιχογραφίες Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους μὲ αὐτὸ τὸ θέμα.
